λήμμα ημιπροστατευμένο

Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (ποδόσφαιρο)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π.
Olympiacos FC logo.svg
Πλήρες όνομα ΠΑΕ Ολυμπιακός Σ.Φ.Π.
Ψευδώνυμο(α) Θρύλος
Ερυθρόλευκοι
Κόκκινοι
Ίδρυση 10 Μαρτίου 1925
Γήπεδο «Γεώργιος Καραϊσκάκης»,
(χωρητικότητα: 32.115 θέσεις)
Πρόεδρος Flag of Greece.svg Ευάγγελος Μαρινάκης
Προπονητής Flag of Portugal.svg Πάουλο Μπέντο
Πρωτάθλημα Σούπερ Λιγκ
2015–16 Σούπερ Λιγκ, 1η
Ιστοσελίδα olympiacos.org
Πρώτη εμφάνιση
Commons page Πολυμέσα σχετικά με την ομάδα
Ενεργά τμήματα του Ολυμπιακού
Football pictogram.svg Basketball pictogram.svg Basketball pictogram.svg
Ποδόσφαιρο Μπάσκετ (Ανδρών) Μπάσκετ (Γυναικών)
Volleyball (indoor) pictogram.svg Volleyball (indoor) pictogram.svg Water polo pictogram.svg
Βόλεϊ (Ανδρών) Βόλεϊ (Γυναικών) Πόλο (Ανδρών)
Water polo pictogram.svg Swimming pictogram.svg Athletics pictogram.svg
Πόλο (Γυναικών) Κολύμβηση Στίβος
Table tennis pictogram.svg Sailing pictogram.svg Canoeing (flatwater) pictogram.svg
Πινγκ πονγκ Ιστιοπλοΐα Κανόε καγιάκ
Rowing pictogram.svg Boxing pictogram.svg Kickboxing pictogram.svg
Κωπηλασία Πυγμαχία Κικ μπόξινγκ
Taekwondo pictogram.svg Fencing pictogram.svg Taekwondo pictogram.svg
Ταεκβοντό Ξιφασκία Καποέιρα
Volleyball (indoor) pictogram.svg Canoeing (flatwater) pictogram.svg
Μπιτς βόλεϊ Παρακανόε

Η ΠΑΕ Ολυμπιακός Σ.Φ.Π.[1][2][3][4][5] με το διακριτικό τίτλο «ΠΑΕ Ολυμπιακός»,[6][7] ή απλά «Ολυμπιακός», είναι ένα ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο. Ιδρύθηκε το 1925 στον Πειραιά, και αποτέλεσε το πρώτο τμήμα του αθλητικού συλλόγου «Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς».

Αποτελεί την πλέον επιτυχημένη ομάδα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου,[8][9] έχοντας κατακτήσει 43 πρωταθλήματα Ελλάδας, 27 κύπελλα Ελλάδας και 17 νταμπλ τίτλων, περισσότερα από κάθε άλλη ελληνική ομάδα, ενώ χαρακτηριστικό είναι πως όλες οι υπόλοιπες έχουν συνολικά κατακτήσει 37 πρωταθλήματα. Ο Ολυμπιακός είναι επίσης μία από τις τρεις ομάδες που δεν έχουν υποβιβαστεί ποτέ από την Α΄ Εθνική κατηγορία.[10] Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, έχει προκριθεί δύο φορές σε προημιτελικά διασυλλογικής διοργάνωσης, στο Τσάμπιονς Λιγκ την περίοδο 1998–99 [11] και στο κύπελλο Κυπελλούχων την περίοδο 1992–93, ενώ είναι από τα ιδρυτικά μέλη της Ομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συλλόγων (European Club Association - ECA).[12]

Κατέχει το ρεκόρ της κατάκτησης 7 συνεχόμενων πρωταθλημάτων Ελλάδας (19972003), καταρρίπτοντας το δικό του προηγούμενο ρεκόρ των 6 συνεχόμενων κατακτήσεων από τη δεκαετία του 1950 (19541959), το οποίο επανέλαβε το διάστημα μεταξύ 2011–2016. Έχει να επιδείξει επίσης δύο φορές 5 συνεχόμενες κατακτήσεις (20052009, 20112015), μία φορά 4 (19801983) και άλλες δύο φορές 3 (19361938), (19731975). Στο κύπελλο Ελλάδας κατέχει επίσης το ρεκόρ της κατάκτησης συνεχόμενων τροπαίων με 5 διαδοχικά την περίοδο 195761, έχοντας κατακτήσει και 4 διαδοχικά την περίοδο 195154. Τα 17 νταμπλ έχουν κατακτηθεί τις χρονιές 1947, 1951, 1954, 1957, 1958, 1959, 1973, 1975, 1981, 1999, 2005, 2006, 2008, 2009, 2012, 2013 και 2015, 3 εκ των οποίων διαδοχικά (1957, 1958, 1959). Επίσης, έχει κατακτήσει 6 πρωταθλήματα Ελλάδας αήττητος (1937, 1938, 1948, 1951, 1954 και 1955).[13]

Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης στο Φάληρο του Πειραιά, χωρητικότητας 32.115 θεατών.[14] Σύμφωνα και με την UEFA,[15][16] είναι η πιο δημοφιλής ομάδα στην Ελλάδα.[17][18][19][20][21][22][23][24] Έχει διαχρονική και μεγάλη αντιπαλότητα με τον Παναθηναϊκό, με τον οποίο συναγωνίζεται στο λεγόμενο ντέρμπι των αιωνίων αντιπάλων.

Πίνακας περιεχομένων

Ιστορία

Ίδρυση

Ο Νότης Καμπέρος, ανάδοχος και πρώτος αντιπρόεδρος του Ολυμπιακού
Οι ιδρυτές του Ολυμπιακού
Ο εκ των ιδρυτών και πρώτος τερματοφύλακας του συλλόγου, Κώστας Κλειδουχάκης

Ο Ολυμπιακός ιδρύθηκε στις 10 Μαρτίου 1925[25] στον Πειραιά, για να αποτελέσει το αντίπαλο δέος του πολύ ισχυρού, εκείνη την εποχή, Εθνικού, αλλά και των αθηναϊκών ομάδων όπως ο ΠΑΟ και η ΑΕΚ. Προήλθε από την συγχώνευση του Πειραϊκού Συνδέσμου με την Πειραϊκή Ένωση, σωματεία που είχαν ιδρυθεί στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού αιώνα.

Το όνομα του νέου συλλόγου το έδωσε ο πρώτος αντιπρόεδρός του, Νότης Καμπέρος, δίνοντας τέλος στις διαφωνίες που είχαν δημιουργηθεί. Ο Μιχάλης Μανούσκος πρόσθεσε το «Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς» και ο τίτλος ψηφίστηκε ομόφωνα. Το όνομα του νέου συλλόγου επιλέχθηκε ώστε να υποδηλώνει το πάθος, την αθλητική ισχύ, την ευγενή άμιλλα, τη δίκαιη νίκη, έννοιες που περικλείονται στο ολυμπιακό ιδεώδες.[26] Υπό το σκεπτικό αυτό επιλέχθηκε ως έμβλημα της ομάδας ο δαφνοστεφανωμένος έφηβος, εμπνευσμένος από τους Αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες και σε πλήρη σύμπλευση με το πνεύμα και τη φύση του ονόματος του συλλόγου.[27] Συμβολίζει τη δύναμη, την αθλητική ισχύ, το ήθος και την ευγενή άμιλλα, αξίες άρρηκτα συνυφασμένες με το Αρχαίο ελληνικό πνεύμα.[28] Τα χρώματα του συλλόγου επιλέχθηκαν από τον Γιάννη Ανδριανόπουλο (ο οποίος σχεδίασε και την πρώτη φανέλα) και ήταν το κόκκινο, το χρώμα της γενναιότητας και του πάθους, και το άσπρο, αυτό της αγνότητας, της ηθικής και του δίκαιου ανταγωνισμού.[29][30][31] Ήταν κατά βάση λαϊκή ομάδα[32] και δεν άργησε, σε συνδυασμό με τα θετικά αποτελέσματα, να γίνει η πιο δημοφιλής στον Πειραιά κι έπειτα και σε όλη την Ελλάδα.

Τα ιδρυτικά μέλη του Ολυμπιακού ήταν 33: Oι Ανδριανόπουλοι (Γιάννης, Γιώργος, Ντίνος και Βασίλης), ο Μιχάλης Μανούσκος, ο Νότης Καμπέρος, ο Κώστας Κλειδουχάκης και οι Δημήτρης Ανδρόνικος, Νίκος Ανδρόνικος, Δημήτρης Αυδής, Νίκος Βλάσσης, Στέφανος Εμμανουήλ, Νίκος Ζαχαρίας, Θανάσης Καλλίτσης, Νίκος Καλούδης, Ντίνος Καλούδης, Όθων Κόκκινος, Τριαντάφυλλος Κρέμος, Παναγιώτης Κωστάλας, Παναγιώτης Λαγουμιτζής, Ανδρέας Λουκάκης, Σπύρος Λουκάκης, Γιάννης Λουλουδάκης, Βαγγέλης Μαγκόπουλος, Σταύρος Μαραγκουδάκης, Γρηγόρης Ντούφας, Θόδωρος Ορλώφ, Φώτης Πρωτοψάλτης, Γιάννης Συμιγδαλάς, Νίκος Συμιγδαλάς, Χρήστος Τζουμερικιώτης, Βρασίδας Τρουποσκιάδης και Σπύρος Ψαλλιδάς.[33][34][35]

Το πρώτο διοικητικό συμβούλιο του Ολυμπιακού είχε ως εξής: Πρώτος πρόεδρος ο Μιχάλης Μανούσκος, αντιπρόεδροι οι Νότης Καμπέρος (εμπνευστής του ονόματος του συλλόγου) και Τριαντάφυλλος Κρέμος, γενικός γραμματέας ο Στάυρος Μαραγκουδάκης, ταμίας ο Όθων Κόκκινος, έφορος ο Παναγιώτης Λαγουμιτζής και μέλη οι Κώστας Κυρίμης, Νίκος Ζαχαρίας, Γιάννης Λουλουδάκης, Δημήτρης Σκλιάς και Ε. Κασιμάτης. Αρχικά ο Ολυμπιακός απετελείτο από αυστηρά 100 μέλη, τους περίφημους 100 αθανάτους από τους οποίους συντάχθηκε και το πρώτο καταστατικό του συλλόγου.[36] Οι αθάνατοι ήταν ισόβια μέλη και για να μπορούσε να εισέλθει κάποιο νέο μέλος στον σύλλογο θα έπρεπε να αποβιώσει ένα παλιό.

Επιφανείς παράγοντες του Πειραιά στήριξαν έμπρακτα την ίδρυση του Ολυμπιακού, έχοντας ως σκοπό να δημιουργήσουν ένα αθλητικό σωματείο που να αμφισβητήσει την κυριαρχία του Πειραϊκού Συνδέσμου. Εκτός του βιομήχανου Μιχάλη Μανούσκου και του ανώτατου αξιωματικού του Πολεμικού Ναυτικού Νότη Καμπέρου, ενεργή συμμετοχή είχαν μεταξύ άλλων και οι Δημήτρης Καμπέρος αξιωματικός και πρωτοπόρος της Πολεμικής Αεροπορίας, αδερφός του Νότη Καμπέρου,[37] Σταύρος Μαραγκουδάκης, διευθυντής του Ταχυδρομείου, Νίκος Ανδρόνικος, έμπορος, Δημήτρης Σκλιάς, αξιωματικός του Στρατού, Νικόλαος Ζαχαρίας, δικηγόρος, Θανάσης Μέρμηγκας, συμβολαιογράφος, Ιωάννης Κεκκές, χρηματομεσίτης και όλη η οικογένεια των Ανδριανόπουλων με προεξάρχοντα τον επιχειρηματία Ανδρέα Ανδριανόπουλο, πατέρα της θρυλικής πεντάδας των Ανδριανοπουλαίων.

Πρώτη έδρα του Ολυμπιακού αποτέλεσε το Ποδηλατοδρόμιο, το οποίο ήταν γήπεδο με καρβουνόσκονη, ενώ δεν είχε επαρκείς εγκαταστάσεις για να φιλοξενήσει τους πολυάριθμους φιλάθλους που το κατέκλυζαν εξ αρχής.[38]

Πρώτα χρόνια (1925–1930)

Ομάδα του Ολυμπιακού μεταξύ 1927 και 1929
Η επιθετική πεντάδα των Ανδριανόπουλων: (από αριστερά) Γιάννης, Ντίνος, Γιώργος, Βασίλης και Λεωνίδας Ανδριανόπουλος

Από το ξεκίνημά του πραγματοποίησε επιτυχίες που τον ισχυροποίησαν ως σύλλογο. Από την ίδρυση του έως το 1929 η μοναδική ομάδα που κατάφερε να τον νικήσει ήταν ο Παναθηναϊκός, δείχνοντας από νωρίς ότι θα αποτελέσει το αντίπαλο δέος,[39] ενώ επί μία τριετία το ίδιο διάστημα (4 Μαρτίου 1926 – 3 Μαρτίου 1929), παρέμεινε αήττητος σε αγώνες πρωταθλήματος και φιλικούς, κάνοντας ρεκόρ.[40] Πρώτος επίσημος αγώνας που έδωσε στην ιστορία του ήταν με την ομάδα του γαλλικού πολεμικού πλοίου Ζαν ντ' Αρκ, στις 30 Απριλίου 1925 στο Ποδηλατοδρόμιο, την οποία και νίκησε με 6–0.[39] Την ίδια χρονιά συμμετείχε στο νεοσύστατο πρωτάθλημα Πειραιά, η κατάκτηση του οποίου αποτέλεσε τον πρώτο τίτλο του συλλόγου. Κατέκτησε το πρωτάθλημα Πειραιά και τις επόμενες δύο χρονιές, ενώ ελλείψει εθνικού πρωταθλήματος έδωσε αρκετούς φιλικούς αγώνες με άλλες ομάδες σημειώνοντας μεγάλες νίκες και σκορ.[39]

Σε φιλικούς αγώνες την περίοδο 1925–26, νίκησε τον Άρη 3–1, τον Ηρακλή 6–1 και 4–0, την ΑΕΚ 5–2, ενώ αναδείχτηκε ισόπαλος στον πρώτο αγώνα με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό 3–3. Η μοναδική ήττα της περιόδου ήταν από τον Παναθηναϊκό με 2–1, στο δεύτερο αγώνα μεταξύ των δύο ομάδων.[39] Την περίοδο 1926–27, συνέτριψε τον ΠΑΟΚ 7–1, τον Παναθηναϊκό 5–1, την ΑΕΚ 6–2 και 3–1, τον Ηρακλή 4–2, τον Εθνικό 2–1 και 3–2, ενώ επικράτησε και σε διεθνή αγώνα επί της Λέφσκι Σόφιας με σκορ 3–2.[39] Σημαδιακή ήταν η χρονιά 1927-28, όπου Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός και ΑΕΚ, αποβλήθηκαν από τη νεοσύστατη ΕΠΟ, δεν συμμετείχαν στο πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα και ίδρυσαν το λεγόμενο ΠΟΚ, που διοργάνωσε το κύπελλο Πάσχα, το οποίο και κατέκτησε ο Ολυμπιακός, επικρατώντας του Παναθηναϊκού με 3–1, της ΑΕΚ με 4–1, της Βίνους Σπάρτα με 5–1 και της Μπεογκράντσκι με 3–0. Την επόμενη χρονιά (1928–29), ο Ολυμπιακός συμμετείχε και κατέκτησε ξανά το πρωτάθλημα Πειραιά, ενώ υπερασπίστηκε επιτυχώς τα κεκτημένα και στο 2ο Κύπελλο Πάσχα.[40]

Την περίοδο 1929–30, μετείχε για πρώτη φορά στο πανελλήνιο πρωτάθλημα, το οποίο απέτυχε να κατακτήσει γνωρίζοντας μάλιστα την πρώτη του ήττα μετά από τρία χρόνια, ξανά από τον Παναθηναϊκό. Η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη, με τον Ολυμπιακό να κατακτά για πρώτη φορά το πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1930–31, νικώντας όλους τους βασικούς διεκδικητές του τίτλου. Η ομάδα ηττήθηκε μόλις σε έναν από τους 14 αγώνες που συμμετείχε, νικώντας 11 φορές ενώ σε 2 μόλις αγώνες αναδείχθηκε ισόπαλη.[41] Άξιες αναφοράς είναι οι νίκες επί του Παναθηναϊκού με 3–1 εντός και 3–2 εκτός έδρας. Εμβληματικοί παίκτες της ομάδας του Ολυμπιακού την περίοδο 1925–1930 ήταν οι Γιώργος Ανδριανόπουλος, Λεωνίδας Ανδριανόπουλος, Βασίλης Ανδριανόπουλος, Γιάννης Ανδριανόπουλος, Ντίνος Ανδριανόπουλος, Λάλης (Μιχάλης) Λεκκός, Φίλιππος Κουράντης, Νίκος Πανόπουλος και οι τερματοφύλακες Κώστας Κλειδουχάκης και Αχιλλέας Γραμματικόπουλος.[42]

Εδραίωση (1931–1944)

Με την έναρξη της νέας δεκαετίας, τα τοπικά πρωταθλήματα υποβαθμίζονταν και αυξανόταν η απήχηση, σε συλλόγους και φιλάθλους, του πανελληνίου πρωταθλήματος. Επίσης, το πρωτάθλημα Πειραιά διεκόπη τις περιόδους 1934–35 και 1940–41 (λόγω του πολέμου).

Τον Οκτώβριο του 1931, οι Γιώργος και Γιάννης Ανδριανόπουλος αποσύρθηκαν και άλλαξε ο βασικός κορμός της ομάδας. Εκείνη την περίοδο (1931–32), το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Άρης Θεσσαλονίκης. Ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να πάει μακριά ούτε στην πρώτη του συμμετοχή στο κύπελλο Ελλάδας (1931–32), καθώς αποκλείστηκε πρόωρα από τον Απόλλωνα Αθηνών.[42] Την επόμενη χρονιά κατέκτησε το πρωτάθλημα, νικώντας τον Άρη (3–2, 5–0) και την ΑΕΚ (3–1, 3–2). Την ίδια χρονιά ο Ολυμπιακός πέτυχε θρίαμβο με σκορ 6–1 επί του Παναθηναϊκού μέσα στη Λεωφόρο για το κύπελλο, αποτέλεσμα που συνιστά τη μεγαλύτερη εκτός έδρας νίκη στην ιστορία των αναμετρήσεων των δύο ομάδων. Παρά τον εκτός έδρας θρίαμβο επί του αιωνίου αντιπάλου, η ομάδα δεν κατάφερε να φτάσει στον τελικό. Τον τίτλο του πρωταθλητή διατήρησε και την περίοδο 1933–34, με νίκες επί του Ηρακλή (3–2 και 2–1).[43]

Επιθετικοί της ομάδας του Ολυμπιακού της δεκαετίας του '30. Από αριστερά: Γρηγοράτος (ορθό), Ράγγος, Βάζος, Συμεωνίδης, Αναματερός

Εκείνη την εποχή, η ομάδα ανανεωνόταν διαρκώς και πλέον από τους Ανδριανόπουλους είχε μείνει μόνο ο Λεωνίδας. Νέοι παίκτες, με σημαντικότερους τους Γιάννη Βάζο, Χριστόφορο Ράγγο και Θεολόγο Συμεωνίδη, οδηγούσαν την ομάδα από τρόπαιο σε τρόπαιο.[43] Το 1934–35 το πρωτάθλημα δεν ολοκληρώθηκε, οι "ερυθρόλευκοι" είχαν ισοβαθμήσει με Εθνικό και Παναθηναϊκό στους 13 βαθμούς, ενώ οι μεταξύ τους αναμετρήσεις έληξαν 2–0, 5–2 με τον Εθνικό και 2–0, 0–1 με τον ΠΑΟ, η ΕΠΟ, όμως, δεν είχε προνοήσει για την περίπτωση ισοβαθμίας. Ο Ολυμπιακός κατέκτησε με διαφορά το πρωτάθλημα του 1935–36, σημειώνοντας νέα μεγάλη νίκη επί του Παναθηναϊκού με 6–1, αυτή τη φορά στο Στάδιο Καραϊσκάκη (Ποδηλατοδρόμιο). Το ίδιο έγινε και την επόμενη χρονιά, με τον Ολυμπιακό να νικά εκτός έδρας τον ΠΑΟΚ 5–1 και τον Παναθηναϊκό 1–0, κατακτώντας το πέμπτο πρωτάθλημα της ιστορίας του.[44]

Ο μεσοεπιθετικός του Ολυμπιακού Νίκος Γόδας, αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης. Εκτελέστηκε φορώντας τη φανέλα του Ολυμπιακού

Προσθέτοντας στο δυναμικό του τον Γιάννη Χέλμη από τον Εθνικό, ο Ολυμπιακός κατέκτησε το τελευταίο του πρωτάθλημα πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο το 1937–38, με 2 νίκες επί του Άρη (3–2, 5–1).[45] Δεν τα κατάφερε την επόμενη χρονιά, καθώς ισοβάθμησε με την ΑΕΚ, υστερούσε όμως στη συνολική διαφορά τερμάτων, χάνοντας έτσι το πρωτάθλημα. Στο κύπελλο (1938–39) απέκλεισε τον Παναθηναϊκό με 2–0 προτού ηττηθεί από την ΑΕΚ με 2–1. Την ίδια χρονιά έχασε και για μοναδική φορά το πρωτάθλημα Πειραιά από τον Εθνικό. Με την ΑΕΚ να διπλασιάζει τα πρωταθλήματά της το 1939–40, ο Ολυμπιακός αρκέστηκε στο πρωτάθλημα Πειραιά, ενώ η διοργάνωση του 1940-41 δεν ολοκληρώθηκε ποτέ[46] και οι ποδοσφαιρικές διοργανώσεις ουσιαστικά ξεκίνησαν ξανά το 1945.

Με το ξέσπασμα του ελληνοϊταλικού πολέμου πολλοί παίκτες του Ολυμπιακού έφυγαν για την πρώτη γραμμή του μετώπου. Ο Χριστόφορος Ράγγος δέχθηκε ιταλική σφαίρα στο αριστερό του πόδι τον Ιανουάριο του 1941 και δεν αγωνίστηκε ποτέ ξανά. Ο Νίκος Γρηγοράτος τραυματίστηκε στο πόδι στην Κλεισούρα, ενώ ο Λεωνίδας Ανδριανόπουλος κινδύνεψε να πεθάνει από κρυοπαγήματα στα βουνά της Αλβανίας.[47] Κατά την περίοδο της Κατοχής που ακολούθησε, πολλοί αθλητές του Ολυμπιακού είχαν πλούσια αντιστασιακή δράση κατά των Γερμανών κατακτητών, ενώ η δράση τους συνεχίστηκε και κατά την περίοδο των Δεκεμβριανών και ορισμένοι από αυτούς έχασαν τη ζωή τους. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ο αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης Νίκος Γόδας που είχε πολεμήσει τους Γερμανούς στη μάχη της Ηλεκτρικής, στο Κερατσίνι, στην Κοκκινιά και στο Πέραμα.[48] Τον Δεκέμβρη του 1943 στον τελικό του Κυπέλλου Χριστουγέννων που βρήκε τον Ολυμπιακό θριαμβευτή με 5–2 απέναντι στον Παναθηναϊκό, ο Νίκος Γόδας ήταν από τους κορυφαίους του γηπέδου. Στις 19 Νοεμβρίου του 1948 εκτελέστηκε στο Λαζαρέτο της Κέρκυρας φορώντας την ερυθρόλευκη φανέλα και το λευκό σορτσάκι, όπως ήταν η τελευταία του επιθυμία.[49] Τα τελευταία λόγια του ήταν: Να μου ρίξετε και να με δολοφονήσετε με τη φανέλα του Ολυμπιακού, και να μη μου δέσετε τα μάτια, για να βλέπω τα χρώματα της ομάδας μου πριν από τη χαριστική βολή.[50][51] Προηγουμένως, το 1944, ο Μιχάλης Αναματερός που είχε προσχωρήσει στις τάξεις της Εθνικής Αντίστασης στη διάρκεια της Κατοχής, σκοτώθηκε στη μάχη των Εξαρχείων.[52][53]

Αναγέννηση και Θρύλος (1945–1959)

Τρεις εμβληματικοί παίκτες του Ολυμπιακού της δεκαετίας του '50 (από αριστερά): Ανδρέας Μουράτης, Μπάμπης Κοτρίδης, Ηλίας Ρωσίδης

Μετά τον πόλεμο συνέβησαν σημαντικές αλλαγές στην ομάδα. Σημαντικοί παίκτες του παρελθόντος είχαν αποσυρθεί, συνέχισαν όμως οι πολύ καλοί Βάζος και Χέλμης, ενώ σε αυτούς προστέθηκαν οι επίσης σημαντικοί Ανδρέας Μουράτης, Στέλιος Κουρουκλάτος και Διονύσης Μινάρδος.[54] Στα αγωνιστικά, εξακολούθησε να κατακτά κάθε χρόνο το πρωτάθλημα Πειραιά, έως το 1959 που διοργανώθηκε το τελευταίο. Δεν είχε όμως εξαρχής την ίδια επιτυχία και στο πρώτο μεταπολεμικό πανελλήνιο πρωτάθλημα (1945–46), που κατέληξε στον Άρη. Επέστρεψε στις επιτυχίες την επόμενη περίοδο (1946–47), όπου κατέκτησε το πρωτάθλημα και το συνδύασε με το πρώτο κύπελλο Ελλάδος της ιστορίας του, μετά τον θρίαμβο με 5–0 επί του Ηρακλή στον τελικό, πανηγυρίζοντας παράλληλα και το πρώτο του νταμπλ.[54]

Παρέμεινε ακλόνητος πρωταθλητής και στο 1947–48, με καλύτερο παίκτη ξανά τον Γιάννη Βάζο και νίκες επί του ΠΑΟΚ (2–1, 3–0) και του Απόλλωνα (2–1). Στο κύπελλο, παρά τον αρχικό θρίαμβο επί του Ηρακλή με 6–0, έχασε στον δεύτερο αγώνα από την ΑΕΚ 1–0 και αποκλείστηκε. Την περίοδο 1948–49, έχασε το πρωτάθλημα, σε ισοβαθμία με τον Παναθηναϊκό, στη διαφορά τερμάτων. Αν και είχε καλύτερο συντελεστή στους μεταξύ τους αγώνες (2–0, 2–3), ο μηδενισμός του Άρη στον αγώνα εναντίον του Παναθηναϊκού, έδωσε το πρωτάθλημα στους «πράσινους».[55] Λόγω του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα, το 1949–50, δεν διοργανώθηκε πρωτάθλημα. Αξιοσημείωτο είναι πως δύο παίκτες του Ολυμπιακού, οι Νίκος Πολίτης και Γιώργος Δαρίβας, βρέθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Μακρόνησο.[56]

Δεκαετία μεγάλων επιτυχιών ήταν αυτή του '50. Με γερές βάσεις από τα προηγούμενα χρόνια, η ομάδα κατάφερε να κατακτήσει 7 πρωταθλήματα και 7 κύπελλα. Η αρχή έγινε με το νταμπλ της περιόδου 1950–51, καθώς εκτός από πρωταθλητής αναδείχθηκε και κυπελλούχος νικώντας τον ΠΑΟΚ με 4–0 στον τελικό που διεξήχθη στη Λεωφόρο.[57] Δεν του δόθηκε η ευκαιρία να επαναλάβει το νταμπλ την επόμενη χρονιά (1951–52), λόγω του γεγονότος ότι δεν διεξήχθη η τελική φάση του πρωταθλήματος και δεν προέκυψε πρωταθλητής[58] (στον αγώνα Παναθηναϊκός – Φωστήρας, όπου αναδείχθηκαν ισόπαλοι 2–2, οι αρμόδιοι ακύρωσαν γκολ του Φωστήρα ως εκπρόθεσμο στέλνοντας ΑΕΚ και ΠΑΟ στα μπαράζ για την ανάδειξη του πρωταθλητή Αθήνας, όπου η ΑΕΚ αρνήθηκε να αγωνιστεί). Οι "ερυθρόλευκοι" όμως κατέκτησαν το κύπελλο (1951–52) απέναντι στον Πανιώνιο (2–2, 2–0), ενώ την επόμενη χρονιά (1952–53) ο Ολυμπιακός κατάφερε να κατακτήσει και τρίτο συνεχόμενο κύπελλο, μετά από τη νίκη του με 3–2 επί της ΑΕΚ στον τελικό του 1953, δεν μπόρεσε όμως να φτάσει στην κατάκτηση του νταμπλ.[59]

Επανόρθωσε όμως το 1953–54, όπου κατέκτησε το δέκατο πρωτάθλημα της ιστορίας του, τρεις βαθμούς πάνω από τον δεύτερο Παναθηναϊκό και παραμένοντας αήττητος στην τελική φάση με 8 νίκες και 2 ισοπαλίες, ενώ το συνδύασε και με την κατάκτηση του νταμπλ, κερδίζοντας το τέταρτο συνεχόμενο Κύπελλο Ελλάδας μετά από νίκη με 2–0 επί της Δόξας Δράμας στον τελικό.[60] Πρωταθλητής αναδείχθηκε και τις επόμενες δύο χρονιές (1955, 1956), δεν τα κατάφερε όμως στο Κύπελλο, καθώς ηττήθηκε από τον Απόλλωνα Σμύρνης το '55 και από την ΑΕΚ το '56. Κυριάρχησε απόλυτα πάντως τις επόμενες χρονιές στον ελληνικό χώρο, κατακτώντας άλλα τρία πρωταθλήματα (1957, 1958, 1959) και ισάριθμα Κύπελλα (1957, 1958, 1959).[61] Με έξι διαδοχικά πρωταθλήματα και 4 νταμπλ (τα 3 συνεχόμενα), η λέξη "Θρύλος" έγινε συνώνυμη της λέξης Ολυμπιακός.[62] Βασικά στελέχη εκείνης της ομάδας του Ολυμπιακού ήταν οι Ανδρέας Μουράτης, Γιώργος Δαρίβας, Ηλίας Ρωσίδης, Θανάσης Μπέμπης, Μπάμπης Κοτρίδης, Μπάμπης Δρόσος, Κώστας Καραπατής, Σάββας Θεοδωρίδης, Ηλίας Υφαντής, Θανάσης Κίνλεϊ, Στέλιος Ψύχος.[61]

Η Σάντος του Πελέ, Α΄ Εθνική και εποχή Γουλανδρή (1960–1979)

Ο πρόεδρος του Ολυμπιακού την περίοδο 1954–1967, ιδρυτικό μέλος και σύμβολο της πρώτης ομάδας του συλλόγου, Γιώργος Ανδριανόπουλος

Στις 4 Ιουλίου 1961, ο Ολυμπιακός νίκησε με 2-1 στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας τη Σάντος,[63] των Μάουρο Ράμος, Ζίτο, Πέπε και με επικεφαλής τον περίφημο Πελέ, όλοι παγκόσμιοι πρωταθλητές προ τριετίας στη Σουηδία (όπως και το 1962 στη Χιλή). Παρά τον φιλικό χαρακτήρα του αγώνα, η νίκη είχε ιδιαίτερη σημασία για το ελληνικό ποδόσφαιρο, που ήταν σχεδόν ανυπόληπτο και χρειαζόταν τέτοιες επιτυχίες για να τονωθεί. Επί χρόνια οι φίλοι του πειραϊκού συλλόγου τραγουδούσαν τους στίχους "Ολυμπιακέ μεγάλε, Ολυμπιακέ τρανέ, που εσάρωσες τη Σάντος, την ομάδα του Πελέ", σε οποιοδήποτε γήπεδο και αν αγωνιζόταν η ομάδα του Ολυμπιακού.[64]

Την περίοδο 1959-60 δημιουργήθηκε η Α΄ Εθνική, έπειτα από απαίτηση της UEFA (UEFA) για δημιουργία ενιαίου πρωταθλήματος, ώστε να συνεχίσει να εκπροσωπείται στο κύπελλο Πρωταθλητριών ο πρωταθλητής Ελλάδας. Η έναρξη της Α΄ Εθνικής κατηγορίας σηματοδότησε αλλαγή σελίδας για τον Ολυμπιακό. Μετά από έξι άκρως επιτυχημένες περιόδους, από το 1959–60 έως το 1964–65, δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο πρωτάθλημα, τερματίζοντας δεύτερος ή τρίτος. Είχε ποιοτικούς παίκτες στις γραμμές του όπως οι Ηλίας Υφαντής, Σάββας Θεοδωρίδης, Θανάσης Μπέμπης, ενώ πρόσθεσε και νέους όπως οι Κώστας Πολυχρονίου, Γιώργος Σιδέρης και Κώστας Παπάζογλου. Δεν κατάφερε όμως να πρωταγωνιστήσει στο πρωτάθλημα σε μία περίοδο που θεωρείται από τις πιο επιτυχημένες του μεγάλου αντιπάλου, του Παναθηναϊκού. Αντίθετα, στο κύπελλο Ελλάδος, έφτασε πέντε φορές στον τελικό κατακτώντας τέσσερις φορές το τρόπαιο. Χαρακτηριστικές ήταν οι νίκες στους τελικούς: 3–0 τον Παναθηναϊκό το 1960 (στον επαναληπτικό), 3–0 τον Πανιώνιο το 1961, 3–0 τον Πιερικό το 1963 και 1–0 τον Παναθηναϊκό το 1965. Στον τελικό βρέθηκε και το '62 με αντίπαλο ξανά τους πράσινους, αλλά ο αγώνας διακόπηκε με αποτέλεσμα 0–0 στην παράταση, εξαιτίας σκότους από τις συνεχείς καθυστερήσεις.

Ξανά πρωταθλητής στέφθηκε την περίοδο 1965–66, μια επιτυχία που χρεώνεται πρωτίστως στον σπουδαίο Ούγγρο προπονητή Μάρτον Μπούκοβι, ο οποίος "σημάδεψε" το ελληνικό ποδόσφαιρο[65] εφαρμόζοντας πρωτοποριακές μεθόδους και τακτικές για την εποχή, με αποτέλεσμα οι "ερυθρόλευκοι" να δημιουργήσουν ένα πολύ ισχυρό σύνολο. Αποδίδοντας κατά διαστήματα εκπληκτικό ποδόσφαιρο, σημείωσαν 23 νίκες και 4 ισοπαλίες σε 30 αγώνες, κατακτώντας ξανά το πρωτάθλημα μετά το 1959. Το πρωτάθλημα ήταν συγκλονιστικό και κρίθηκε, ουσιαστικά, στις 12 Ιουνίου του 1966, στα Τρίκαλα, με τον τοπικό ΑΟ Τρικάλων. Τότε 15.000 φίλαθλοι του Ολυμπιακού είχαν φτάσει με κάθε μέσο στην πόλη από την προηγούμενη μέρα, κάτι πολύ δύσκολο την εποχή εκείνη. Οι περισσότεροι διανυκτέρευσαν σε χωράφια και σε δρόμους και την επόμενη μέρα το γήπεδο ήταν κατάμεστο από φίλους της ομάδας. Ο Ολυμπιακός νίκησε με 5-0 εκεί όπου το 1965 είχε ηττηθεί. Οι παίκτες της ομάδας αποθεώθηκαν από τους οπαδούς που είχαν "καταλάβει" τη θεσσαλική πόλη. Ο Ολυμπιακός συγκέντρωσε 80 βαθμούς, έναντι 79 του Παναθηναϊκού. Με τον Μπούκοβι στην τεχνική ηγεσία και πρωταγωνιστές τους Σιδέρη, Πολυχρονίου και Γιούτσο, ο Ολυμπιακός κατέκτησε και το πρωτάθλημα του 1966–67, όπου μεταξύ άλλων συνέτριψε τον Παναθηναϊκό με 4-0 (τρία γκολ ο Σιδέρης). Η πειραϊκή ομάδα ξεκίνησε με 11 νίκες[66].

Ο Απρίλιος του 1967 βρήκε την Ελλάδα υπό το στρατιωτικό καθεστώς της Χούντας, το οποίο μερικούς μήνες αργότερα (τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους) "εξανάγκασε" σε παραίτηση τον εμβληματικό (και επί δεκατρία συναπτά έτη) πρόεδρο του συλλόγου Γιώργο Ανδριανόπουλο, όταν αρνήθηκε να προχωρήσει στην αντικατάσταση μελών του ΔΣ του Ολυμπιακού με ανθρώπους του καθεστώτος.[67][68] Κατόπιν, ακύρωσε τη μεταγραφή του Κούδα[69] και στη συνέχεια "απομάκρυνε" από την Ελλάδα τον Μπούκοβι (1968).[70] Παρά ταύτα, κατά τη διάρκεια της διετίας 1968–69, ο Ολυμπιακός αν και δεν κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα, εμφανίστηκε πολύ δυνατός στο κύπελλο. Αναδείχθηκε νικητής το 1968 επί του Παναθηναϊκού με 1–0 με σκόρερ τον Παύλο Βασιλείου στο γήπεδο της Λεωφόρου, ενώ στον τελικό της επόμενης χρονιάς (1968–69) αντιμετώπισε ξανά τον Παναθηναϊκό και αναδείχθηκε ισόπαλος 1–1 (με σκόρερ τον Γιώργο Σιδέρη), με τον τίτλο να καταλήγει στον Παναθηναϊκό έπειτα από το στρίψιμο του νομίσματος.[71] Μοναδικό τρόπαιο της τριετίας 1969–72 ήταν το κύπελλο επί του ΠΑΟΚ το '71 με 3–1.

Εποχή Γουλανδρή

Ο πρόεδρος του Ολυμπιακού Νίκος Γουλανδρής (1972–1975)

Όλα άλλαξαν το 1972, όταν πρόεδρος του Ολυμπιακού ανέλαβε ο εφοπλιστής Νίκος Γουλανδρής, ο οποίος επενδύοντας μεγάλα ποσά για μεταγραφές, συγκέντρωσε πολλά αστέρια στην ομάδα του Πειραιά.[72] Πρωτοκλασάτοι παίκτες όπως οι Νίκος Γιούτσος, Γιώργος Δεληκάρης, Παναγιώτης Κελεσίδης, Γιάννης Κυράστας, Ρομαίν Αργυρούδης, Μίλτον Βιέρα, Μάικ Γαλάκος, Χούλιο Λοσάδα, Υβ Τριαντάφυλλος, Θανάσης Αγγελής, Γιάννης Γκαϊτατζής, Λάκης Γκλέζος, Πέτρος Καραβίτης, Μιχάλης Κρητικόπουλος, Μιγκέλ Νικολάου, Βασίλης Σιώκος, Μπάμπης Σταυρόπουλος, και Δημήτρης Περσίδης πάσχιζαν για μια θέση στην ενδεκάδα. Η ομάδα του Γουλανδρή, υπό τις οδηγίες του προπονητή Λάκη Πετρόπουλου κατέκτησε πέντε συνολικά τίτλους την τριετία 197275 (3 πρωταθλήματα και 2 κύπελλα).[73] Την περίοδο 1973–74 οι "ερυθρόλευκοι", έχοντας σημαντική υπεροπλία στην επίθεση, απέδωσαν συνολικά 102 τέρματα σημειώνοντας παράλληλα ρεκόρ.[74]

Με τον Γουλανδρή να αποχωρεί από την προεδρία το 1975, ο Ολυμπιακός την επόμενη τετραετία 197579 δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιον τίτλο. Χωρίς να έχει σταθερή απόδοση στο πρωτάθλημα τις χρονιές 1975–76 και 1977–78, κατετάγη τρίτος και τέταρτος, αντίστοιχα, έφτασε όμως κοντά στον τίτλο δύο φορές, το 1976–77, όπου ήταν πρώτος και ισόβαθμος με τον Παναθηναϊκό μέχρι την τελευταία αγωνιστική πριν ηττηθεί στην Καστοριά και την περίοδο 1978–79, όπου αρνήθηκε να συμμετάσχει σε αγώνα μπαράζ με την ΑΕΚ, λόγω ισοβαθμίας, σε ένδειξη διαμαρτυρίας προς τη διοργανώτρια αρχή. Στον θεσμό του κυπέλλου, έφτασε μόλις σε έναν τελικό το '76, όπου και έχασε το τρόπαιο από τον Ηρακλή στα πέναλτι. Τις επόμενες χρονιές δεν τα κατάφερε, καθώς αποκλειόταν είτε στους προημιτελικούς, είτε στους ημιτελικούς του θεσμού.

Επαγγελματικό πρωτάθλημα και τα δύσκολα χρόνια (1980–1992)

Στιγμιότυπο από το Παναθηναϊκός–Ολυμπιακός 0–1 στη Λεωφόρο με γκολ του Εσταβίγιο (Πρωτάθλημα, 22-05-1983)

Με νομοσχέδιο που κατατέθηκε στη βουλή στις 19 Ιανουαρίου 1979 τα ποδοσφαιρικά τμήματα των ερασιτεχνικών συλλόγων έγιναν επαγγελματικά και μετατράπηκαν σε Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρείες. Ταυτόχρονα, επιχειρηματίες και εφοπλιστές ανέλαβαν τις νέες ΠΑΕ αποκτώντας τα πλειοψηφικά πακέτα των μετοχών. Τον Ολυμπιακό ανέλαβε όμιλος επιχειρηματιών με πρόεδρο τον Σταύρο Νταϊφά.

Ο Ολυμπιακός επανήλθε γρήγορα στην κορυφή του ελληνικού πρωταθλήματος κατακτώντας τέσσερα συνεχόμενα πρωταθλήματα (19801983) και ένα ακόμα το 1987, τα δύο εκ των οποίων (1980 και 1982) έπειτα από αγώνες μπαράζ (επί της ουσίας ήταν αγώνες - τελικοί του πρωταθλήματος) που διεξήχθησαν στον Βόλο, νικώντας το 1980 τον Άρη με 2–0 (47' Κουσουλάκης, 54' Άλστρομ) και το 1982 τον Παναθηναϊκό με 2–1 (6' Εσταβίγιο, 69' Αναστόπουλος).

Το 1987 την ιδιοκτησία ανέλαβε ο επιχειρηματίας Γιώργος Κοσκωτάς[75] (ο οποίος παλαιότερα είχε υπάρξει μέλος του Παναθηναϊκού και χρηματοδότης των ερασιτεχνικών του τμημάτων[76][77][78]), τον οποίο διαδέχθηκε ο συνεργάτης του Αργύρης Σαλιαρέλης (από τον Νοέμβριο του 1988 έως τον Μάρτιο του 1992), διάστημα κατά το οποίο ο σύλλογος αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα (οικονομικά και αγωνιστικά) από τα επακόλουθα του σκανδάλου που είχε ξεσπάσει την εποχή εκείνη.[79]

Αυτή ήταν και η πιο άσχημη περίοδος στην ιστορία της ομάδας, η οποία χαρακτηρίστηκε ως "πέτρινα χρόνια", καθώς δεν κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα για εννέα χρόνια, αν και κατά περιόδους απέδωσε εντυπωσιακό ποδόσφαιρο έχοντας στη σύνθεσή της αναγνωρισμένης και υψηλής αξίας παίκτες, όπως ο Ούγγρος αστέρας Λάγιος Ντέταρι, ο Όλεγκ Προτάσοφ, ο Γκενάντι Λιτόφτσενκο, ο Γιούρι Σάβιτσεφ και ο Χουάν Χιλμπέρτο Φούνες. Το διάστημα αυτό κατέκτησε δύο φορές το κύπελλο Ελλάδας (1990 και 1992), καθώς και το Σούπερ Καπ του 1992. Κατάφερε επίσης να φτάσει μέχρι την προημιτελική φάση του κυπέλλου Κυπελλούχων την περίοδο 1992–93, αποκλείοντας τη Μονακό του Αρσέν Βενγκέρ και των αστέρων Κλίνσμαν, Τζοργκαέφ και Τουράμ με νίκη 1–0 μέσα στο Πριγκιπάτο.

Προεδρία Κόκκαλη (1993–2010)

Το 1993 τον σύλλογο ανέλαβε ο Σωκράτης Κόκκαλης, ο οποίος τον αναδιοργάνωσε σε όλα τα επίπεδα, αποπλήρωσε όλα τα χρέη του συλλόγου[80] και δημιούργησε μια ισχυρή ομάδα, οδηγώντας τον Ολυμπιακό σε επτά συνεχόμενα πρωταθλήματα από το 1997 μέχρι το 2003 και δώδεκα συνολικά σε δεκατέσσερα χρόνια (19972010), ενώ η ομάδα πραγματοποίησε την καλύτερη παρουσία της στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις όταν έφτασε μέχρι την προημιτελική φάση του Τσάμπιονς Λιγκ την περίοδο 1998–99.

Επί προεδρίας Σωκράτη Κόκκαλη, ο Ολυμπιακός ενισχύθηκε με παίκτες διεθνούς φήμης και αξίας, όπως οι Τζιοβάνι, Ζάχοβιτς, Καρεμπέ και Ριβάλντο, ενώ οι παρουσίες του Ντούσαν Μπάγεβιτς στον πάγκο του Ολυμπιακού, του κορυφαίου ξένου παίκτη στην ιστορία του συλλόγου Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς, καθώς και πολλών Ελλήνων, όπως του επί σειρά ετών πρώτου σκόρερ Αλέξη Αλεξανδρή, του ταχύτατου και εξαιρετικά παραγωγικού σε ασίστ και γκολ δεξιού μεσοεπιθετικού Στέλιου Γιαννακόπουλου και του επί μία επταετία (2003-2010) αναντικατάστατου αμυντικού μέσου Ιεροκλή Στολτίδη, συνέβαλαν σημαντικά στην αναγέννησή του.

Προεδρία Μαρινάκη (2010–σήμερα)

Από τις 31 Δεκεμβρίου 2010 πρόεδρος ανέλαβε ο Ευάγγελος Μαρινάκης υπό την ηγεσία του οποίου ο Ολυμπιακός έχει κατακτήσει 6 συνεχόμενα πρωταθλήματα (2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016) και 3 νταμπλ (2012, 2013, 2015). Με την κατάκτηση του τίτλου το 2016, ο Ολυμπιακός πανηγύρισε το 43ο πρωτάθλημα της ιστορίας του.

Επί ιδιοκτησίας και προεδρίας Μαρινάκη, ο Ολυμπιακός ενισχύθηκε με πoδοσφαιριστές διεθνούς αξίας όπως, μεταξύ άλλων, οι Άλμπερτ Ριέρα, Μάρκο Πάντελιτς, Αριέλ Ιμπαγάσα, Ζαν Μακούν, Ρομπέρτο, Χαβιέρ Σαβιόλα, Αλεχάντρο Ντομίνγκες, Ερίκ Αμπιντάλ, Ιμπραχίμ Αφελάι, Εστέμπαν Καμπιάσο, ενώ στελέχη της βασικής ενδεκάδας το ίδιο διάστημα αποτέλεσαν οι Έλληνες διεθνείς Γιάννης Μανιάτης, Κώστας Μανωλάς, Κώστας Μήτρογλου, Αβραάμ Παπαδόπουλος, Ανδρέας Σάμαρης, Βασίλης Τοροσίδης, Γιάννης Φετφατζίδης, Χοσέ Χολέμπας, Δημήτρης Σιόβας και Κώστας Φορτούνης, οι οποίοι με εξαίρεση τους δύο τελευταίους αγωνίστηκαν στη συνέχεια σε συλλόγους του εξωτερικού.[81]

Ιδιοκτησιακό καθεστώς και οικονομικά στοιχεία

Το 10% των μετοχών της ΠΑΕ Ολυμπιακός ανήκει στο ιδρυτικό σωματείο Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς όπως προβλέπει ο νόμος, ενώ από τον Ιούνιο του 2010 την πλειοψηφία τους κατέχει ο εφοπλιστής Βαγγέλης Μαρινάκης.[82].

Οικονομικά

Τελευταία ενημέρωση: 13 Ιουλίου 2016

Την εξαετία 2010-2016 όπου ο Μαρινάκης αποτελεί τον μεγαλομέτοχο της ΠΑΕ, αυτή παρουσίασε αρνητικό ισοζύγιο αγοραπωλησιών ποδοσφαιριστών (περιλαμβάνονται τα έξοδα/έσοδα για/από δανεισμούς) και συγκεκριμένα εκταμίευσε περισσότερα από 1,6 εκατομμύρια ευρώ:[83]

Αγωνιστική
περίοδος
Αγορές Πωλήσεις Ισοζύγιο
(εκατομμύρια €)
2010-11 -13,60 5,00 -8,60
2011-12 -12,16 3,00 -9,16
2012-13 -5,00 8,10 3,10
2013-14 -9,04 33,62 22,58
2014-15 -25,48 26,50 1,02
2015-16 -20,52 4,28 -16,24
2016-17 -3,60 7,25 3,65
Σύνολο -1,65

Κατά το ίδιο διάστημα, τα έσοδα από τη συμμετοχή στις διοργανώσεις της UEFA, δηλαδή τα εγγυημένα πριμ (λόγω της παρουσίας σε αυτές) και τα μεταβλητά μπόνους (βάσει επίδοσης και προκρίσεων), χωρίς τις εισπράξεις εισιτηρίων στους εντός έδρας αγώνες, υπερβαίνουν τα 139 εκατομμύρια ευρώ.[σ 1]

Αγωνιστική
περίοδος
Έσοδο
(εκατομ-
μύρια €)
Τσάμπιονς Λιγκ Γιουρόπα Λιγκ
μάρκετ
πουλ
[σ 2]
συμμετοχή
σε
ομίλους
από νίκες/
ισοπαλίες
ομίλων
πρόκριση σύνολο συμμετοχή
σε β΄ και γ΄
προκριματ.
συμμετοχή
σε
νοκ άουτ
μάρκετ
πουλ
[σ 3]
σύνολο
2010-11 [87] 0,1800 0,090+0,090 0 00 0,1800
2011-12 [88] 26,9240 16,0710 7,200 2,400 0 25,6710 0,200+0,300 0,7530 1,2530
2012-13 [89] 24,4390 12,2880 8,600 3,000 0 23,8880 0,200 0,3510 0,5510
2013-14 [90] 28,8500 13,2500 8,600 3,500 3,500 28,8500
2014-15 [91] 26,8280 14,6530 8,600 3,000 0 26,2530 0,200 0,3750 0,5750
πρόβλεψη
2015-16[σ 4]
32,000+ 14,500+
[σ 5]0
12,000 4,500 0 31,000+ 0,500 0,500+
[σ 6]0
1,000+
Σύνολα 139,221+ 70,762+ 45,000 16,400 3,500 135,662+ 0,180 1,400 1,979+ 3,559+
Ποσοστά 100% 51% 32% 12% 2% 97% 3%

Την περίοδο 2015-16 ο Ολυμπιακός με έσοδα 31 εκατομμύρια ευρώ από το Τσάμπιονς Λιγκ και 32 συνυπολογισμένων εκείνων του Γιουρόπα, κατέρριψε το ετήσιο ρεκόρ ελληνικού συλλόγου που κατείχε ο ίδιος με 30,2[93] από τη 2009-10.[σ 7] Την υπέρβαση πραγματοποίησε αφενός παρά τη διατήρηση του ποσού από το μάρκετ πουλ σε ίδια επίπεδα (των 14,5-15,0 εκατ.) και έχοντας σημειώσει μόνο τρεις νίκες αλλά όχι τη μία επιπλέον ισοπαλία του 2010, αφετέρου και βασικά χωρίς να εισπράξει αυτή τη φορά 2,1 εκατομμύρια ως πριμ συμμετοχής στα πλέι οφ και τα 3 (τώρα θα ήταν 5,5) του μπόνους πρόκρισης από τον όμιλό του, καθώς κατέλαβε την τρίτη αντί δεύτερη θέση σε εκείνον. Ο σύλλογος ξεπέρασε τα 30,2 εκατομμύρια αξιοποιώντας αποκλειστικά τις αυξήσεις από το 2010 στα ποσά που διανέμει η UEFA κατά τη φάση των ομίλων και συγκεκριμένα για την απλή παρουσία (12 έναντι 7,3) και την κάθε επίτευξη νίκης (1,5 από 0,8).

Έμβλημα και χρώματα

Μετά από πρόταση του ανάδοχου του Ολυμπιακού Νότη Καμπέρου, έμβλημα της ομάδας έγινε ο δαφνοστεφανωμένος έφηβος, εμπνευσμένος από τους Αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες και σε πλήρη σύμπλευση με το πνεύμα και τη φύση του ονόματος του συλλόγου.[27] Συμβολίζει τη δύναμη, την αθλητική ισχύ, το ήθος, την ευγενή άμιλλα, και προπάντων το ολυμπιακό ιδεώδες, αξίες άρρηκτα συνυφασμένες με το Αρχαίο ελληνικό πνεύμα.[28] Τα χρώματα της ομάδας επιλέχθηκαν από τον Γιάννη Ανδριανόπουλο και ήταν το κόκκινο, το χρώμα της γενναιότητας και του πάθους, και το άσπρο, αυτό της αγνότητας και της ηθικής.[29][31]

Εξέλιξη του εμβλήματος

Εμφάνιση

Η φανέλα του Ολυμπιακού είναι ερυθρόλευκη και ριγωτή και υπάρχουν πολλές παραλλαγές της κατά την πορεία της ιστορίας του. Παρακάτω παρουσιάζονται ενδεικτικά ιστορικές αλλά και σύγχρονες φανέλες της ομάδας:

Κύρια αμφίεση

1925
1961
1971–72
1994–95
1997–99
1999–00
2002-03
2004–05
2008-09
2009–10
2013–15

Εναλλακτική αμφίεση

1925
1961
1971–72
1994–95
1998–99
1999–2000
2002–03
2004–05
2008-09
2009-10
2013–15

Χορηγίες

Από το 1979, όταν το ποδόσφαιρο έγινε επαγγελματικό στην Ελλάδα, η φανέλα του Ολυμπιακού κατασκευάζεται από την εκάστοτε εταιρεία αθλητικών ειδών, ενώ από το 1983 εμφανίζει τον εκάστοτε κύριο χορηγό στη φανέλα.

Παλαιότερη φανέλα
Η φανέλα του Ολυμπιακού την περίοδο 2008–09
Περίοδος Εταιρεία ένδυσης[95] Κύριος χορηγός
1979 Umbro
1980 Puma
1980–1982 Asics Tiger
1982 Adidas [96]
1982–1984 Asics Tiger Fiat
1984–1985 Travel Plan
1985–1988 Puma Citizen
1988 Toyota
1989 Τράπεζα Κρήτης
1989–1990
1990–1992 Diana
1992–1993 Umbro
1993–1994 Lotto
1994–1995 Adidas Εθνοκάρτα MasterCard
1995–1997 Puma
1997–2000 Ασπίς Πρόνοια
2000–2005 Umbro Siemens Mobile
2005–2006 Puma Siemens
2006–2009 Vodafone
2009–2010 Citibank
2010–2013 Πάμε Στοίχημα
2013–2015 UNICEF [97][98]
2015– Adidas Stoiximan.gr [99]

Ελληνικές διοργανώσεις

Πρωτάθλημα Πειραιώς

Το πρωτάθλημα Πειραιώς το 1925, ήταν η πρώτη επίσημη διοργάνωση που μετείχε στην ιστορία του ο Ολυμπιακός και η οποία συνοδεύτηκε από κατάκτηση του τροπαίου. Από τη δεκαετία του '30, απέκτησε τοπικό χαρακτήρα αλλά δεν μειώθηκε η αξία του καθώς τις περισσότερες φορές ο πρωταθλητής έπαιρνε και το μοναδικό εισιτήριο για το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Ο Ολυμπιακός αποβλήθηκε από το πρωτάθλημα του 1928 από την ΕΠΟ, λόγω διαφορών. Δεν συμμετείχε στα πρωταθλήματα του 1932, 1933 και 1936 λόγω σύστασης εθνικής κατηγορίας με περισσότερες ομάδες και παρόμοιο τρόπο διεξαγωγής με τον σημερινό. Μεγάλος αντίπαλος του Ολυμπιακού στο πρωτάθλημα Πειραιά ήταν ο Εθνικός, που όμως κατάφερε να κατακτήσει μόνο το πρωτάθλημα του 1939, από αυτά που συμμετείχε και ο Ολυμπιακός, ενώ σε αυτό του 1929 ανακηρύχθηκαν συμπρωταθλητές. Πρωτάθλημα Πειραιά διεξήχθη για τελευταία φορά το 1959.

Χρονιά 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49
Θέση 1ος 1ος 1ος Α 1ος 1ος 1ος Σ Σ 1ος Δ Σ 1ος 1ος 2ος 1ος Δ Χ Χ Χ Χ 1ος 1ος 1ος 1ος
Α - Αποβλήθηκε · Σ - Δεν Συμμετείχε · Δ - Διεκόπη · X - Δεν διεξήχθη
Χρονιά 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59
Θέση 1ος 1ος 1ος 1ος 1ος 1ος 1ος 1ος 1ος 1ος
Α - Αποβλήθηκε · Σ - Δεν Συμμετείχε · Δ - Διεκόπη · X - Δεν διεξήχθη

Πανελλήνιο πρωτάθλημα

Στο πρώτο πρωτάθλημα Ελλάδος το 1928 ο Ολυμπιακός μαζί με Παναθηναϊκό και ΑΕΚ δεν συμμετείχαν με επακόλουθο την τιμωρία τους από την ΕΠΟ. Ο Ολυμπιακός συμμετείχε στο δεύτερο πρωτάθλημα του 1929–30 μαζί με Παναθηναϊκό και Άρη κατακτώντας την τελευταία θέση. Στο επόμενο πρωτάθλημα του 1930–31 κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο, ενώ ακολούθησαν άλλα πέντε τη δεκαετία του 1930. Η πλήρης καταξίωση για τον Ολυμπιακό ήρθε τη δεκαετία του 1950 όταν με σπουδαίους ποδοσφαιριστές στη σύνθεσή του, κατέκτησε επτά πρωταθλήματα, τα έξι εκ των οποίων συνεχόμενα. Τότε παρατηρείται η χρήση της ονομασίας «Θρύλος» για την πειραϊκή ομάδα, η οποία υφίσταται μέχρι και σήμερα, ενώ γίνεται ιδιαίτερα δημοφιλής, με τον φανατικό της κόσμο να γεμίζει ασφυκτικά το τότε Ποδηλατοδρόμιο (το μετέπειτα Στάδιο Καραϊσκάκης) και να την ακολουθεί πιστά σε όλα τα γήπεδα που αγωνιζόταν.

Χρονιά 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49
Θέση Σ Χ 3ος 1ος 5ος 1ος 1ος Δ 1ος 1ος 1ος 2ος 2ος Χ Χ Χ Χ Χ 3ος 1ος 1ος 2ος
Σ - Δεν Συμμετείχε · Δ - Διεκόπη · X - Δεν διεξήχθη
Χρονιά 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59
Θέση Χ 1ος Χ 2ος 1ος 1ος 1ος 1ος 1ος 1ος
Σ - Δεν Συμμετείχε · Δ - Διεκόπη · X - Δεν διεξήχθη

Α΄ Εθνική

Την αγωνιστική περίοδο 1959–60 η ΕΠΟ αποφάσισε την ίδρυση μόνιμης εθνικής κατηγορίας με 16 ομάδες. Ο Ολυμπιακός συμπεριλήφθηκε ως πρωταθλητής Πειραιά. Μέχρι το 1966 δεν κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα τερματίζοντας 2ος και 3ος. Τη διετία 1965–67, με προπονητή τον Μάρτον Μπούκοβι, δημιούργησε μια πολύ δυνατή ομάδα κερδίζοντας δύο πρωταθλήματα, ενώ την τριετία 1972–75, επί προεδρίας Νίκου Γουλανδρή, οι ερυθρόλευκοι κατέκτησαν τρία συνολικά πρωταθλήματα.

Χρονιά 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79
Θέση 3ος 2ος 2ος 3ος 2ος 2ος 1ος 1ος 2ος 2ος 3ος 7ος 2ος 1ος 1ος 1ος 3ος 2ος 4ος 2ος

Επαγγελματικό πρωτάθλημα

Με νομοσχέδιο που κατατέθηκε στην βουλή στις 19 Ιανουαρίου 1979 οι σύλλογοι μετατράπηκαν σε ΠΑΕ και έγιναν επαγγελματικοί. Ταυτόχρονα, επιχειρηματίες και εφοπλιστές ανέλαβαν τις νέες ΠΑΕ αποκτώντας τα πλειοψηφικά πακέτα των μετοχών. Τον Ολυμπιακό ανέλαβε όμιλος επιχειρηματιών με πρόεδρο τον Σταύρο Νταϊφά.

Χρονιά 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 00 01 02 03 04 05 06
Θέση 1ος 1ος 1ος 1ος 2ος 4ος 6ος 1ος 8ος 2ος 4ος 2ος 2ος 2ος 3ος 2ος 3ος 1ος 1ος 1ος 1ος 1ος 1ος 1ος 2ος 1ος 1ος

Σούπερ Λιγκ

Χρονιά 07 08 09 10 11 12 13 14 15 16
Θέση 1ος 1ος 1ος 5ος 1ος 1ος 1ος 1ος 1ος 1ος

Κύπελλο Ελλάδας

Στο κύπελλο Ελλάδας ο Ολυμπιακός συμμετείχε πρώτη φορά το 1932 και αποκλείστηκε στο δεύτερο γύρο από τον Απόλλωνα με 1–0. Από το 1947 έως το 1976, σε 30 συνολικά διοργανώσεις, υπήρξε ο μεγάλος πρωταγωνιστής κατακτώντας 17 φορές το τρόπαιο, χάνοντας σε 5 τελικούς, σε έναν τελικό όπου δεν διεξήχθη ποτέ επαναληπτικός και σε μία διοργάνωση που δεν ολοκληρώθηκε. Μάλιστα έχει 12 συνεχόμενες συμμετοχές σε τελικούς με πρώτη το 1951 και τελευταία το 1966. Ιστορικοί έχουν μείνει οι τελικοί του 1947, όπου νίκησε τον Ηρακλή με 5–0, ο τελικός του 1969 που έχασε το κύπελλο από τον Παναθηναϊκό έπειτα από στρίψιμο δεκάρας, καθώς και το 5–1 επί της Δόξας Δράμας το 1958.

Άλλες σημαντικές διοργανώσεις

Κύπελλο φιλίας και αλληλεγγύης

Είναι η διοργάνωση του ελληνικού Σούπερ καπ ανάμεσα στον πρωταθλητή και τον κυπελλούχο της προηγούμενης αγωνιστικής περιόδου. Ο Ολυμπιακός έχει κατακτήσει το τρόπαιο 4 φορές, παραμένοντας αήττητος σε ισάριθμες εμφανίσεις στο θεσμό.

Κύπελλο Μεγάλης Ελλάδος

Διοργανωνόταν μεταξύ του κυπελλούχου Ελλάδας και αυτού της Κύπρου από το 1969 έως το 1976. Ο Ολυμπιακός κατέκτησε και τις τρεις διοργανώσεις στις οποίες μετείχε, το 1969 εναντίον του ΑΠΟΕΛ, το 1972 και το 1976 εναντίον της Ανόρθωσης.

Κύπελλα Πάσχα και Χριστουγέννων

Όταν το 1928 η ΕΠΟ τιμώρησε Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό και ΑΕΚ, αυτοί ένωσαν τις δυνάμεις τους δημιουργώντας το ΠΟΚ. Η ένωση αυτή διοργάνωσε δύο διεθνή τουρνουά το Κύπελλο Πάσχα και το Κύπελλο Χριστουγέννων με την συμμετοχή και ομάδων από το εξωτερικό. Ο Ολυμπιακός πρωταγωνίστησε σε αυτά τα κύπελλα κατακτώντας 10 φορές το Κύπελλο Χριστουγέννων (1943, 1948, 1952, 1953, 1954, 1956, 1959, 1960, 1961, 1962) και 11 φορές το κύπελλο Πάσχα (1928, 1929, 1936, 1943, 1945, 1946, 1949, 1951, 1953, 1959, 1964). Με τη δημιουργία της Α΄ Εθνικής Κατηγορίας το ΠΟΚ ουσιαστικά διαλύθηκε και σταμάτησαν και οι αντίστοιχοι αγώνες αυτών των κυπέλλων.

Ευρωπαϊκές διοργανώσεις

Πρώτη ελληνική συμμετοχή

Η ομάδα του Ολυμπιακού παραταγμένη στο Στάμφορντ Μπριτζ, πριν από την έναρξη του αγώνα απέναντι στην Τσέλσι για τη φάση των 16 του Τσάμπιονς Λιγκ 2007–08

Ο Ολυμπιακός έχει πολυετή παρουσία στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, έχοντας επιτύχει αρκετές προκρίσεις και νίκες, ενώ ήταν και η πρώτη ελληνική ομάδα που συμμετείχε σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Την περίοδο 1958–59 επρόκειτο να συμμετάσχει στο κύπελλο Πρωταθλητριών, όμως η κλήρωση τον έφερε αντίπαλο με την τουρκική Μπεσίκτας και λόγω των άσχημων σχέσεων ανάμεσα στις δύο χώρες ο Ολυμπιακός αποχώρησε χωρίς να αγωνιστεί, καθώς η UEFA δεν δέχτηκε την πρότασή του οι αγώνες να διεξαχθούν στη Γιουγκοσλαβία. Τελικά έκανε την παρθενική του εμφάνιση την αμέσως επόμενη περίοδο στην ίδια διοργάνωση, όπου αντιμετώπισε τη Μίλαν, από την οποία αποκλείστηκε αποσπώντας ισοπαλία 2–2 στον Πειραιά και με ήττα 1–3 στο Σαν Σίρο.

Το 1962 ο Ολυμπιακός αποσύρθηκε από τους αγώνες με τη μαλτέζικη Χιμπέρνιανς γιατί ενδιαφέρθηκε περισσότερο για το Βαλκανικό Κύπελλο, όπου σημείωσε τα εξής αποτελέσματα: με Μπρασόβ (Ρουμανία) 1-0, 2-6, με Σαράγεβο 3-2, 3-3 και με Γαλατασαράι 1-0, 1-1. Στον τελικό επικράτησε της Λέφσκι Σόφιας μετά από τρεις αγώνες: 1–0 στο Στάδιο Καραϊσκάκης, 0–1 στη Σόφια και 1–0 στον τρίτο και αποφασιστικό τελικό που διεξήχθη στην Κωνσταντινούπολη στις 18 Σεπτεμβρίου του 1963.[100]

Πρώτες διακρίσεις

Ο Ολυμπιακός ήταν η πρώτη ελληνική ομάδα η οποία κατάφερε να προκριθεί στον επόμενο γύρο ευρωπαϊκής διοργάνωσης, όταν στο κύπελλο Κυπελλούχων της περιόδου 1963–64 απέκλεισε την πολωνική Ζαγκλέμπιε, με 2-1, 0-1 και 2-0 στον τρίτο αγώνα στη Βιέννη, για να αποκλειστεί στη συνέχεια από τη γαλλική Ολιμπίκ Λυών με 1-4, 2-1.[101] Δύο χρόνια αργότερα, στην ίδια διοργάνωση, έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που νίκησε εκτός Ελλάδας, 1–0 την Ομόνοια στη Λευκωσία.

Στο κύπελλο Κυπελλούχων της περιόδου 1971–72, ο Ολυμπιακός πέτυχε μία ιστορική εκτός έδρας νίκη με 2–1 μέσα στη Μόσχα απέναντι στην Ντιναμό Μόσχας, η οποία εκείνη τη χρονιά έφτασε μέχρι τον τελικό της διοργάνωσης, αλλά αποκλείστηκε έχοντας χάσει με 2–0 εντός έδρας. Την επόμενη χρονιά (1972-73) στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ, οι ερυθρόλευκοι πήραν σπουδαία πρόκριση απέναντι στην Κάλιαρι, η οποία τρία χρόνια πριν είχε στεφθεί πρωταθλήτρια Ιταλίας, νικώντας την και στους δύο αγώνες, 2–1 εντός και 1–0 εκτός έδρας, που ήταν και η πρώτη νίκη ελληνικής ομάδας στην Ιταλία. Στον επόμενο γύρο αντιμετώπισαν την κάτοχο του τίτλου Τότεναμ, από την οποία αποκλείστηκαν, κατάφεραν όμως να τη νικήσουν στον πρώτο αγώνα εντός έδρας με 1–0.

Η σημαντικότερη όμως επιτυχία του μέχρι τότε σε ευρωπαϊκή διοργάνωση ήρθε στο κύπελλο Πρωταθλητριών του 1974–75, όταν ο Ολυμπιακός απέκλεισε τη Σέλτικ, με ισοπαλία 1–1 στη Γλασκώβη και νίκη 2–0 στον Πειραιά, η οποία τότε ήταν μία από τις πιο επιτυχημένες και ισχυρότερες ομάδες στο ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό στερέωμα και μόλις την προηγούμενη περίοδο (1973–74) είχε φτάσει στα ημιτελικά της κορυφαίας ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης, ενώ είχε αναδειχτεί πρωταθλήτρια και δευτεραθλήτρια Ευρώπης μερικά χρόνια πριν.[102] Στη φάση των 16, ο Ολυμπιακός αντιμετώπισε την επίσης ισχυρή εκείνη την εποχή Άντερλεχτ, η οποία μέσα στα επόμενα τρία χρόνια κατέκτησε από δύο φορές τόσο το κύπελλο Κυπελλούχων, όσο και το ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ. Στον πρώτο αγώνα στις Βρυξέλλες οι "ερυθρόλευκοι" ηττήθηκαν με 5–1, όμως στον επαναληπτικό (που διεξήχθη στην Πάτρα, καθώς ήταν τιμωρημένη η έδρα της ομάδας), ο Ολυμπιακός έφτασε πολύ κοντά σε μία μεγάλη ανατροπή, καθώς νίκησε με 3–0 παρά το γεγονός ότι αγωνιζόταν με δέκα παίκτες, με μεγάλο πρωταγωνιστή τον Μάικ Γαλάκο που σημείωσε και τα τρία τέρματα της αναμέτρησης.[103]

Άλλη σπουδαία πρόκριση για την ομάδα ήταν αυτή στο κύπελλο Πρωταθλητριών του 1983–84, όταν ο Ολυμπιακός απέκλεισε τον Άγιαξ αποσπώντας ισοπαλία 0–0 στο Άμστερνταμ και νικώντας με 2–0 στην παράταση στο ΟΑΚΑ. Στη φάση των 16 πέτυχε άλλη μία ιστορική νίκη με 1–0 εντός έδρας επί της Μπενφίκα, όμως αποκλείστηκε με ήττα 3–0 στο Ντα Λουζ.

Μία ακόμη σημαντική στιγμή για τον σύλλογο σε ευρωπαϊκό επίπεδο ήταν στο κύπελλο Κυπελλούχων της περιόδου 1992–93 όταν ο Ολυμπιακός έφτασε μέχρι την προημιτελική φάση της διοργάνωσης. Απέκλεισε, κατά σειρά, την ουκρανική Τσερνομόρετς στην πρώτη φάση, καθώς αν και ηττήθηκε στον πρώτο αγώνα στο Στάδιο Καραϊσκάκης με 0–1, κατάφερε να νικήσει με 3–0 στην Οδησσό, ενώ στην επόμενη η πειραϊκή ομάδα πέτυχε μία από τις σπουδαιότερες νίκες και προκρίσεις στην ευρωπαϊκή ιστορία της, νικώντας με 1–0 τη φιναλίστ της προηγούμενης περιόδου (1991–92) Μονακό μέσα στο Λουί Ντε και σε συνδυασμό με τη λευκή ισοπαλία στο Φάληρο προκρίθηκε στα προημιτελικά του θεσμού, όπου μετέπειτα αποκλείστηκε από την πανίσχυρη Ατλέτικο Μαδρίτης.

Προκρίσεις στο Τσάμπιονς Λιγκ

Σημαντικότερη πορεία μέχρι σήμερα για τον Ολυμπιακό είναι η πρόκρισή του στους προημιτελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ της περιόδου 1998–99, μόλις στη δεύτερη συμμετοχή του στη διοργάνωση με τη νέα της μορφή. Στη φάση των ομίλων οι ερυθρόλευκοι τερμάτισαν στην πρώτη θέση στον δικό τους όμιλο με 11 βαθμούς, αφήνοντας πίσω τους την Κροάσια Ζάγκρεμπ, την Πόρτο και τον Άγιαξ, με απολογισμό τρεις νίκες στους ισάριθμους εντός έδρας αγώνες, δύο ισοπαλίες και μία ήττα εκτός έδρας από τον Άγιαξ στην Άμστερνταμ Αρίνα. Στην προημιτελική φάση κληρώθηκε να αγωνιστεί εναντίον της Γιουβέντους. Στον πρώτο αγώνα στο στάδιο Ντέλε Άλπι του Τορίνο η πειραϊκή ομάδα ηττήθηκε με 2–1, ενώ στον δεύτερο αγώνα στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας ο Ολυμπιακός προηγήθηκε νωρίς στο 12ο λεπτό και κρατούσε το σκορ πρόκρισης μέχρι το 85ο, όταν και η Γιουβέντους ισοφάρισε τελικά σε 1–1 σε μία άτυχη στιγμή για την ελληνική ομάδα και έτσι πήρε την πρόκριση για τα ημιτελικά.

Ο Ζούλιο Σέζαρ πριν από την έναρξη του εκτός έδρας αγώνα απέναντι στην Τσέλσι το 2008

Ο Ολυμπιακός κατάφερε να προκριθεί από τη φάση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ άλλες τρεις φορές. Την περίοδο 2007–08 προκρίθηκε από έναν δύσκολο όμιλο ως δεύτερος με 11 βαθμούς, αλλά ισόβαθμος με την πανίσχυρη Ρεάλ Μαδρίτης, που είχε κατακτήσει την πρώτη θέση, αφήνοντας πίσω του τη Βέρντερ Βρέμης και τη Λάτσιο. Εκείνη τη χρονιά οι ερυθρόλευκοι κατάφεραν να νικήσουν για πρώτη φορά εκτός έδρας σε όμιλο της διοργάνωσης πετυχαίνοντας δύο ιστορικές νίκες, μία μέσα στη Βρέμη με 3–1 επί της Βέρντερ και άλλη μία επί της Λάτσιο με 2–1 στο Ολίμπικο της Ρώμης. Επίσης, πραγματοποίησαν εξαιρετική εμφάνιση στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης, όπου αν και βρέθηκαν πίσω στο σκορ μόλις στο 2ο λεπτό, κατάφεραν να ισοφαρίσουν στο 8ο και να προηγηθούν με 2–1 στην αρχή του δευτέρου ημιχρόνου αν και αγωνίζονταν με 10 παίκτες από το 13ο λεπτό. Τελικά ισοφαρίστηκαν στο 68ο και δέχτηκαν άλλα δύο γκολ στα τελευταία λεπτά του αγώνα, χάνοντας όμως αρκετές ευκαιρίες για κάτι καλύτερο. Η επιβλητική νίκη με 3–0 επί της Βέρντερ στην τελευταία αγωνιστική στο Στάδιο Καραϊσκάκης σφράγισε την ιστορική πρόκριση του Ολυμπιακού στην επόμενη φάση, όπου αποκλείστηκε από τη μετέπειτα φιναλίστ της διοργάνωσης Τσέλσι, με ισοπαλία 0–0 στην Αθήνα και ήττα 3–0 στο Στάμφορντ Μπριτζ.

Την πρόκριση στους 16 πήρε και την περίοδο 2009–10, όταν τερμάτισε δεύτερος στον όμιλο με 10 βαθμούς πίσω από την Άρσεναλ και πάνω από τις πρωταθλήτριες Βελγίου και Ολλανδίας, τη Σταντάρ Λιέγης και την Άλκμααρ αντίστοιχα, νικώντας και στους τρεις εντός έδρας αγώνες. Στην επόμενη φάση αποκλείστηκε από την αήττητη μέχρι εκείνη τη στιγμή Μπορντό, με ήττα 1–0 εντός και 2–1 εκτός.

Την περίοδο 2013–14, ο Ολυμπιακός προκρίθηκε για τέταρτη συνολικά φορά στην ιστορία του από τη φάση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ. Αρχικά κληρώθηκε με την πορτογαλική Μπενφίκα, τη γαλλική Παρί Σεν Ζερμέν και τη βελγική Άντερλεχτ, όπου κατάφερε να προκριθεί στους 16 της διοργάνωσης έπειτα από δύο εντός έδρας νίκες με Μπενφίκα και Άντερλεχτ (1–0 και 3–1 αντίστοιχα), μία εκτός έδρας νίκη επί της Άντερλεχτ (0–3) και μία εκτός έδρας ισοπαλία με την Μπενφίκα (1–1), έχοντας συγκεντρώσει συνολικά 10 βαθμούς. Στη φάση των 16 κληρώθηκε με την αγγλική Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, από την οποία αποκλείστηκε με επιμέρους σκορ 3–2 (νίκη 2–0 στον Πειραιά και ήττα 3–0 στο Μάντσεστερ). Η νίκη του Ολυμπιακού επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 2–0 στον Πειραιά ήταν η πρώτη νίκη ελληνικής ομάδας επί της συγκεκριμένης αντιπάλου.

Αξιόλογες πορείες

Αρκετές φορές ο Ολυμπιακός έφτασε κοντά στην πρόκριση από όμιλο του Τσάμπιονς Λιγκ. Την περίοδο 2000–01 οι Πειραιώτες έχασαν την πρόκριση στην ισοβαθμία με τη Λιόν στη δεύτερη θέση με 9 βαθμούς, εξαιτίας του εκτός έδρας γκολ που πέτυχαν οι Γάλλοι στα τελευταία λεπτά του αγώνα στην Αθήνα όπου ο Ολυμπιακός είχε νικήσει με 2–1, ενώ στην τελευταία αγωνιστική του ομίλου η ελληνική ομάδα ηττήθηκε στη Γαλλία με 1–0. Ο Ολυμπιακός είχε νικήσει εντός έδρας και τις άλλες δύο ομάδες του ομίλου, την ολλανδική Χέρενφεν και τη φιναλίστ της προηγούμενης περιόδου Βαλένθια, η οποία τερμάτισε και πρώτη στον όμιλο.

Ο Κέβιν Μιραλάς στην εκτός έδρας νίκη (0–1) επί της Ρουμπίν Καζάν στη Ρωσία για το Γιουρόπα Λιγκ το 2012

Παρόμοια τύχη είχε και την περίοδο 2004–05, όταν σε έναν δύσκολο όμιλο με αντιπάλους τη φιναλίστ της προηγούμενης περιόδου Μονακό, τη μετέπειτα πρωταθλήτρια Ευρώπης Λίβερπουλ και τη Λα Κορούνια, ο Ολυμπιακός ισοβάθμησε στη δεύτερη θέση με τη Λίβερπουλ με 10 βαθμούς, τερμάτισε όμως τρίτος καθώς υστέρησε στην ισοβαθμία με την αγγλική ομάδα. Έχοντας νικήσει και πάλι σε όλους τους εντός έδρας αγώνες και με ισοπαλία εκτός έδρας εναντίον της Λα Κορούνια, την τελευταία αγωνιστική αντιμετώπισε εκτός έδρας τη Λίβερπουλ, την οποία είχε νικήσει στην Αθήνα με 1–0. Αν και προηγήθηκε στο ημίχρονο μέσα στο Άνφιλντ, τελικά έχασε με 3–1 δεχόμενος το μοιραίο τρίτο γκολ πάλι στα τελευταία λεπτά του αγώνα.

Αβραάμ Παπαδόπουλος (αριστερά) και Όλοφ Μέλμπεργκ (κέντρο) στην εκτός έδρας νίκη (0–1) επί της Μεταλίστ στην Ουκρανία για το Γιουρόπα Λιγκ το 2012

Την περίοδο 2011–12 ο Ολυμπιακός επέστρεψε στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ αντιμετωπίζοντας τη γαλλική Ολιμπίκ Μαρσέιγ, την αγγλική Άρσεναλ και τη γερμανική Μπορούσια Ντόρτμουντ, τερματίζοντας στην 3η θέση του ομίλου, παρά τις τρεις νίκες που σημείωσε (Ντόρτμουντ 3–1 εντός, Μαρσέιγ 0–1 εκτός και Άρσεναλ 3–1 εντός), καθώς πλήρωσε την εντός έδρας ήττα από τη Μαρσέιγ με 1–0 την πρώτη αγωνιστική. Ο πειραϊκός σύλλογος συνέχισε στο Γιουρόπα Λιγκ όπου έφτασε έως τη φάση των 16 νικώντας 2 φορές τη ρώσικη Ρουμπίν Καζάν με 1–0 (εντός και εκτός έδρας) πριν αποκλειστεί από την ουκρανική Μεταλίστ παρά την εκτός έδρας νίκη του με 0–1 (ηττήθηκε στον εντός έδρας επαναληπτικό 1–2). Ο Ολυμπιακός παρά την καλή του ευρωπαϊκή παρουσία, αποκλείστηκε και στους δύο θεσμούς, από τις δύο εντός έδρας ήττες στο Γ. Καραϊσκάκης που του κόστισαν μια καλύτερη ευρωπαϊκή πορεία.

Την περίοδο 2012–13 συμμετείχε στον 2ο όμιλο του Τσάμπιονς Λιγκ με Σάλκε, Άρσεναλ και Μονπελιέ. Παρά τις καλές εμφανίσεις και τους 9 βαθμούς που συγκέντρωσε, κατέκτησε την 3η θέση (πίσω από Σάλκε και Άρσεναλ), εξασφαλίζοντας την παρουσία του στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και το Γιουρόπα Λιγκ, όπου αντιμετώπισε την ισπανική Λεβάντε σημειώνοντας δύο ήττες, μία εκτός έδρας με σκορ 3–0 και μία εντός με 1–0, με αποτέλεσμα να αποκλειστεί από τη συνέχεια της διοργάνωσης.

Πολύ κοντά στην πρόκριση έφτασε και την περίοδο 2014–15, όπου παρά το γεγονός ότι σημείωσε τρεις εντός έδρας νίκες, οι δύο εναντίον των Ατλέτικο Μαδρίτης και Γιουβέντους, της προηγούμενης (2013–14) και της μετέπειτα (2014–15) φιναλίστ της διοργάνωσης αντίστοιχα, δεν κατάφερε να προχωρήσει περαιτέρω, τερματίζοντας τελικά τρίτος στον όμιλό του με 9 βαθμούς και συνέχισε για ακόμα μία φορά στο Γιουρόπα Λιγκ, όπου αποκλείστηκε από τη μετέπειτα φιναλίστ του θεσμού Ντνίπρο.

Ίδια κατάληξη είχε η προσπάθειά του και την επόμενη χρονιά (2015–16) τερματίζοντας ξανά στην τρίτη θέση στον 6ο όμιλο πίσω από Μπάγερν Μονάχου και Άρσεναλ με 9 βαθμούς, όσους συγκέντρωσε και ο αγγλικός σύλλογος, υστέρησε όμως στην ισοβαθμία, καθώς παρά την επικράτησή του στο Λονδίνο με 2–3 (πρώτη νίκη στην ιστορία του Ολυμπιακού επί αγγλικού εδάφους), ηττήθηκε την τελευταία αγωνιστική με 0–3 στην έδρα του, συνεχίζοντας και πάλι στο Γιουρόπα Λιγκ.

Επιτεύγματα

Στα επιτεύγματα του Ολυμπιακού στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις συμπεριλαμβάνονται επίσης η εντυπωσιακή νίκη με 6–2 επί της δευτεραθλήτριας Ευρώπης Μπάγερ Λεβερκούζεν στα πλαίσια του ομίλου του Τσάμπιονς Λιγκ της περιόδου 2002–03, η οποία αποτελεί και τη μεγαλύτερη ήττα της γερμανικής ομάδας στην Ευρώπη,[104] η ευρεία νίκη με 3–0 επί της Γαλατασαράι στον όμιλο της επόμενης περιόδου, η εκτός έδρας νίκη με 2–1 επί της Γιουβέντους στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ του 1999–2000, καθώς και οι μεγάλες νίκες στην ίδια διοργάνωση της περιόδου 2008–09 με 5–1 επί της Μπενφίκα και με 4–0 επί της Χέρτα Βερολίνου, η οποία επίσης αποτελεί τη μεγαλύτερη ήττα της Χέρτα στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.[105]

Επίσης, ένα σημαντικό στατιστικό στοιχείο είναι ότι ο Ολυμπιακός είχε καταφέρει να διατηρήσει αήττητη την έδρα του στα τέσσερα πρώτα χρόνια της συμμετοχής του στο Τσάμπιονς Λιγκ, χάνοντας για πρώτη φορά στην πέμπτη του διαδοχική συμμετοχή, όταν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έγινε η πρώτη ομάδα που τον νίκησε στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας με 2–0, διακόπτοντας το σερί των 15 εντός έδρας αγώνων χωρίς ήττα της πειραϊκής ομάδας. Ο Ολυμπιακός έχει πετύχει ένα ακόμα ανάλογο σερί 11 εντός έδρας αήττητων αγώνων στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση της Ευρώπης, το οποίο διακόπηκε από την Μπορντό το 2010, με την προηγούμενη ήττα του να καταγράφεται το 2006 από τη ΑΣ Ρόμα.

Ο Κώστας Μήτρογλου

Σε επίπεδο ποδοσφαιριστών, ο Κώστας Μήτρογλου είναι ο μοναδικός Έλληνας που έχει πετύχει χατ τρικ στο Τσάμπιονς Λιγκ (στη σημερινή του μορφή), την περίοδο 2013–14 στον εκτός έδρας αγώνα εναντίον της βελγικής Άντερλεχτ, όπου ο Ολυμπιακός επικράτησε 3–0,[106] ενώ παλαιότερα ως κύπελλο Πρωταθλητριών ανάλογο επίτευγμα (χατ τρικ) για τον Ολυμπιακό έχει επιτύχει και ο Μάικ Γαλάκος, την περίοδο 1974–75. Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός ότι σημειώθηκε απέναντι στην ίδια αντίπαλο (Άντερλεχτ) και με αντίστοιχο τελικό σκορ (3–0).

Ο Μήτρογλου είναι επίσης ο πρώτος σκόρερ του συλλόγου στην εν λόγω διοργάνωση με 13 τέρματα και μαζί με τον Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς συνολικά στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις για τον Ολυμπιακό, έχοντας σημειώσει από 15 γκολ.[107] Ο τελευταίος είναι ο μοναδικός ξένος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του Ολυμπιακού που έχει σημειώσει χατ τρικ στο Τσάμπιονς Λιγκ, την περίοδο 2002–03 στον εντός έδρας αγώνα εναντίον της Μπάγερ Λεβερκούζεν (6–2).

Σημαντικότερες διακρίσεις

Περίοδος Διάκριση Πληροφορίες
Κύπελλο Πρωταθλητριών / Champions League
1974–75 Φάση των 16 αποκλείστηκε από την Άντερλεχτ με 1–5 στις Βρυξέλλες και 3–0 στην Πάτρα (λόγω τιμωρίας)
1982–83 Φάση των 16 αποκλείστηκε από το Αμβούργο με 0–1 στο Αμβούργο και 0–4 στο Μαρούσι
1983–84 Φάση των 16 αποκλείστηκε από την Μπενφίκα με 1–0 στο Μαρούσι και 0–3 στη Λισαβόνα
1998–99 Προημιτελικός αποκλείστηκε από τη Γιουβέντους με 1–2 στο Τορίνο και 1–1 στο Μαρούσι
2007–08 Φάση των 16 αποκλείστηκε από την Τσέλσι με 0–0 στον Πειραιά και 0–3 στο Λονδίνο
2009–10 Φάση των 16 αποκλείστηκε από την Μπορντό με 0–1 στον Πειραιά και 1–2 στο Μπορντό
2013–14 Φάση των 16 αποκλείστηκε από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 2–0 στον Πειραιά και 0–3 στο Μάντσεστερ
Κύπελλο Κυπελλούχων
1961–62 Φάση των 16 αποκλείστηκε από τη Ζίλινα με 2–3 στον Πειραιά και 0–1 στη Ζίλινα
1963–64 Φάση των 16 αποκλείστηκε από τη Λυών με 1–4 στη Λυών και 2–1 στη Νέα Φιλαδέλφεια (λόγω έργων)
1965–66 Φάση των 16 αποκλείστηκε από τη Γουέστ Χαμ με 0–4 στο Λονδίνο και 2–2 στον Πειραιά
1968–69 Φάση των 16 αποκλείστηκε από την Ντανφέρμλιν με 0–4 στο Ντανφέρμλιν και 3–0 στον Πειραιά
1986–87 Φάση των 16 αποκλείστηκε από τον Άγιαξ με 0–4 στο Άμστερνταμ και 1–1 στο Μαρούσι
1990–91 Φάση των 16 αποκλείστηκε από τη Σαμπντόρια με 0–1 στον Πειραιά και 1–3 στη Γένοβα
1992–93 Προημιτελικός αποκλείστηκε από την Ατλέτικο Μαδρίτης με 1–1 στο Μαρούσι και 1–3 στη Μαδρίτη
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ / Europa League
1989–90 Φάση των 16 αποκλείστηκε από την Οσέρ με 1–1 στον Πειραιά και 0–0 στην Οσέρ
2004–05 Φάση των 16 αποκλείστηκε από τη Νιούκαστλ με 1–3 στον Πειραιά και 0–4 στο Νιούκαστλ
2011–12 Φάση των 16 αποκλείστηκε από τη Μεταλίστ με 1–0 στο Χάρκοβο και 1–2 στον Πειραιά
Βαλκανικό Κύπελλο
1961–63 Κυπελλούχος επικράτησε της Λέφσκι Σόφιας με 1–0 στον Πειραιά, 0–1 στη Σόφια και 1–0 σε τρίτο τελικό στην Κωνσταντινούπολη
Διεθνές Κύπελλο Πρωταθλητριών / Intenational Champions Cup
2014-2015 4άδα αποκλείστηκε από τη Λίβερπουλ με 1-0 στο Σικάγο

Συμμετοχές

συμπεριλαμβανομένης της αγωνιστικής περιόδου 2014–15

Πενήντα μία (51) περιόδους στα κύπελλα της UEFA[108] Κατέχει το ρεκόρ συμμετοχών (57)[109] ελληνικού συλλόγου στα κύπελλα Ευρώπης, από τα οποία δεν έχει απουσιάσει ποτέ επί δύο συνεχόμενες χρονιές (όπως και ο Παναθηναϊκός), ενώ έχει λάβει μέρος σε όλες πλην έξι (6): 1960–61, 1964–65, 1970–71 (τιμωρία), 1985–86, 1988–89 και 1991–92 (τιμωρία).
Έχει αποχωρήσει δύο φορές από διοργανώσεις της UEFA, που είναι και οι μοναδικές ελληνικές αποχωρήσεις από τις εν λόγω διοργανώσεις σε συλλογικό επίπεδο: To 1958–59 από το Κύπελλο πρωταθλητριών πριν από τους αγώνες κατά της Μπεσίκτας (στην πρώτη του συμμετοχή), λόγω των τεταμένων σχέσεων ΕλλάδαςΤουρκίας και το 1962–63 από το κύπελλο Κυπελλούχων πριν τις αναμετρήσεις με τη μαλτέζικη Χιμπέρνιανς, εξαιτίας διαφωνίας με την UEFA σχετικά με την ημερομηνία τέλεσης του πρώτου αγώνα (ο Ολυμπιακός λόγω γραφειοκρατίας δεν προλάβαινε να εκδώσει άδειες για τους παίκτες του[110] και εκτός αυτού θα υφίστατο και σοβαρή οικονομική ζημιά).
Τρεις (3) συμμετοχές
στο Βαλκανικό κύπελλο
1961–63 (νικητής), 1963–64 (απόσυρση κατά τη φάση των ομίλων) και 1964–66 (ομοίως).
Είναι ο πρώτος ελληνικός σύλλογος που κατέκτησε το τρόπαιο.
Μία (1) συμμετοχή στο
κύπελλο Ράπαν

(μετέπειτα Ιντερτότο)
1964–65 (αποσύρθηκε κατά τη φάση των ομίλων και αντικαταστάθηκε από τον Πανιώνιο).

Κατάταξη στη βαθμολογία της UEFA

  • Ενημέρωση έως και την 1η Οκτώβρη 2015[111]
Θέση Χώρα Ομάδα Βαθμοί
20 Flag of England.svg Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 73.131
21 Flag of Greece.svg Ολυμπιακός 66.420
22 Flag of Italy.svg Μίλαν 65.321
23 Flag of Ukraine.svg Σαχτάρ Ντόνετσκ 64.656
24 Flag of England.svg Τότεναμ Χότσπερ 62.131
25 Flag of France.svg Ολιμπίκ Λυών 59.649

Φίλαθλοι

Η τραγωδία της Θύρας 7

Μνημείο με τα ονόματα των 21 νεκρών της τραγωδίας της Θύρας 7

Τραγική ημέρα στην ιστορία του Ολυμπιακού και του ελληνικού αθλητισμού, ήταν η 8η Φεβρουαρίου 1981, όταν 21 φίλαθλοι από τη Θύρα 7 βρήκαν φρικτό θάνατο κατά τη διάρκεια του αγώνα με την ΑΕΚ στο Στάδιο Καραϊσκάκης, που έληξε με 6–0 υπέρ των ερυθρολεύκων. Οι 20 από αυτούς ήταν φίλοι του Ολυμπιακού και ένας της ΑΕΚ.

Μέσα σε πανηγυρισμούς, πολλοί φίλαθλοι έτρεξαν λίγα λεπτά πριν από τη λήξη του αγώνα να βγουν από τη Θύρα 7, δημιουργώντας συνωστισμό ενώ η πόρτα της θύρας ήταν κλειστή. Κάποιοι από τους φιλάθλους έπεσαν στα σκαλιά της θύρας με αποτέλεσμα το πλήθος που συνέρεε προς την έξοδο να τους ποδοπατήσει. Εκτός από τους 21 νεκρούς υπήρξαν και 53 τραυματίες.[112]

Δεκάδες τραυματίες και νεκροί μεταφέρθηκαν με περιπολικά και ασθενοφόρα στο Τζάνειο Νοσοκομείο, στο οποίο είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται εξαιρετικά μεγάλος αριθμός ατόμων, δημιουργώντας σκηνές αλλοφροσύνης.[112] Πολλοί τραυματίες μεταφέρθηκαν επίσης στο Γενικό Κρατικό Πειραιώς και στο ΚΑΤ.

Παράλληλα, τα ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα έκαναν έκκληση σε γιατρούς και αιμοδότες να προσέλθουν στο Τζάνειο, ενώ σε ένδειξη πένθους διέκοψαν τα προγράμματά τους και μετέδιδαν πένθιμη μουσική.

Η μνήμη των θυμάτων τιμάται κάθε χρόνο από τη διοίκηση και τους οπαδούς της ομάδας. Στο νέο γήπεδο του Ολυμπιακού υπάρχουν 21 μαύρα καθίσματα, για να τιμηθούν τα θύματα της τραγωδίας, ενώ στο μουσείο του συλλόγου έχουν διατηρηθεί και φυλάσσονται η πόρτα και μέρος από τα σκαλοπάτια όπου συνέβη το τραγικό περιστατικό.

Τίτλοι

1931, 1933, 1934, 1936, 1937, 1938, 1947, 1948, 1951, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1959, 1965-66, 1966-67, 1972-73, 1973-74, 1974-75, 1979-80, 1980-81, 1981-82, 1982-83, 1986-87, 1996-97, 1997-98, 1998-99, 1999-00, 2000-01, 2001-02, 2002-03, 2004-05, 2005-06, 2006-07, 2007-08, 2008-09, 2010-11, 2011-12, 2012-13, 2013-14, 2014-15, 2015-16
1946-47, 1950-51, 1951-52, 1952-53, 1953-54, 1956-57, 1957-58, 1958-59, 1959-60, 1960-61, 1962-63, 1964-65, 1967-68, 1970-71, 1972-73, 1974-75, 1980-81, 1989-90, 1991-92, 1998-99, 2004-05, 2005-06, 2007-08, 2008-09, 2011-12, 2012-13, 2014-15
1980, 1987, 1992, 2007
1961-1963.

Τοπικοί

1925, 1926, 1927, 1929, 1930, 1931, 1934, 1937, 1938, 1940, 1946, 1947, 1948, 1949, 1950, 1951, 1952, 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1959.

Διάφοροι άλλοι

1928, 1929, 1936, 1943, 1945, 1946, 1949, 1951, 1953, 1959, 1964
1943, 1948, 1951, 1952, 1953, 1954, 1956, 1959, 1960, 1961, 1962
1969, 1972, 1976
1956, 1959
1969
1957
1957
  • 1 Κύπελλο Αλληλεγγύης:[118]
1955
1948
1947
  • 1 Κύπελλο Δημάρχου Πειραιώς:[121]
1943.

Τμημάτων υποδομής

2004, 2010, 2013, 2015, 2016
2010, 2011, 2015
2014, 2016
2002.

Τρέχουσα σύνθεση

Ποδοσφαιριστές

Τελευταία ενημέρωση: 10 Σεπτεμβρίου 2016[122] [123]
Βασική ενδεκάδα 2015-16
Σύμφωνα με το άθροισμα των λεπτών συμμετοχής σε όλες τις διοργανώσεις του αγωνιστικού έτους που έληξε.[124]

Σημείωση: Οι σημαίες αφορούν την εθνική ομάδα, σύμφωνα με τους κανόνες επιλεξιμότητας της FIFA. Οι παίκτες μπορεί να κατέχουν περισσότερες ιθαγένειες εκτός FIFA.

Αρ. Θέση Παίκτης
2 Flag of Greece.svg Μ Γιάννης Μανιάτης
3 Flag of Spain.svg Α Αλμπέρτο Μποτία
4 Flag of Togo.svg Μ Αλεξί Ρομαό
5 Flag of Serbia.svg Μ Λούκα Μιλιβόγεβιτς
6 Flag of Morocco.svg Α Μανουέλ Ντα Κόστα
7 Flag of Greece.svg Μ Κώστας Φορτούνης
8 Flag of Greece.svg Μ Ανδρέας Μπουχαλάκης
9 Flag of Paraguay.svg Ε Όσκαρ Καρντόσο
10 Flag of Argentina.svg Μ Αλεχάντρο Ντομίνγκες
11 Flag of Germany.svg Μ Μάρκο Μαρίν
14 Flag of Norway.svg Α Ομάρ Ελαμπντελαουί
18 Flag of Norway.svg Ε Ταρίκ Ελιουνούσι
19 Flag of Argentina.svg Μ Εστέμπαν Καμπιάσο
20 Flag of Greece.svg Α Κώστας Τσιμίκας
21 Flag of Portugal.svg Ε Γκονσάλο Πασιένσια
23 Flag of Greece.svg Α Δημήτρης Σιόβας
Αρ. Θέση Παίκτης
24 Flag of Spain.svg Α Αλμπέρτο ντε λα Μπέγια
27 Flag of Greece.svg Τ Στέφανος Καπίνο
28 Flag of Portugal.svg Μ Αντρέ Μάρτινς
29 Flag of Greece.svg Α Πραξιτέλης Βούρος
31 Flag of Italy.svg Τ Νικόλα Λεάλι
32 Flag of Greece.svg Μ Θανάσης Ανδρούτσος
33 Flag of Greece.svg Τ Λευτέρης Χουτεσιώτης
36 Flag of Brazil.svg Α Μπρούνο Βιάνα
44 Flag of Serbia.svg Μ Σάσα Ζντιέλαρ
45 Flag of Greece.svg Α Παναγιώτης Ρέτσος
52 Flag of Greece.svg Μ Γιώργος Μανθάτης
77 Flag of Portugal.svg Α Ντιόγκο Φιγκέιρας
90 Flag of Colombia.svg Μ Φελίπε Πάρντο
92 Flag of Brazil.svg Μ Σεμπά
99 Flag of Nigeria.svg Ε Μπράουν Ιντέγε

Διπλή υπηκοότητα

06 Flag of Morocco.svg Flag of Portugal.svg Μανουέλ Ντα Κόστα
10 Flag of Argentina.svg Flag of Italy.svg Αλεχάντρο Ντομίνγκες
14 Flag of Norway.svg Flag of Morocco.svg Ομάρ Ελαμπντελαουί
19 Flag of Argentina.svg Flag of Italy.svg Εστέμπαν Καμπιάσο

Ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται στην ομάδα με δανεισμό από άλλο σύλλογο

31 Νικόλα Λεάλι της ιταλικής Γιουβέντους έως τον Ιούνιο του 2017, με την ΠΑΕ να διατηρεί δικαίωμα αγοράς τότε και τους Ιταλούς επαναγοράς αργότερα[125]
24 Αλμπέρτο ντε λα Μπέγια της ισπανικής Ρεάλ Σοσιεδάδ για δύο χρόνια και έως τον Ιούνιο του 2018.[σ 8]
21 Γκονσάλο Πασιένσια της πορτογαλικής Πόρτο έως τον Ιούνιο του 2017, με την ΠΑΕ να διατηρεί δικαίωμα αγοράς τότε.[128]

Αποχώρηση μετά τη λήξη της περυσινής σεζόν (17 Μαΐου 2016)

25.05.2016: Flag of Portugal.svg 0Μ0 Ερνάνι, επιστροφή στην πορτογαλική Πόρτο κατόπιν ετήσιου δανεισμού[129]
15.06.2016: Flag of Spain.svg 0Μ0 Νταβίντ Φουστέρ, εν όψει ολοκλήρωσης του συμβολαίου του (εντάχθηκε στην ισπανική Χετάφε ΚΦ)[130]
22.06.2016: Flag of Spain.svg 0Τ0 Ρομπέρτο, εντάχθηκε στην ισπανική Εσπανιόλ με μεταγραφή [131]
01.07.2016: Flag of Brazil.svg 0Α0 Λεάντρο Σαλίνο, λόγω ολοκλήρωσης του συμβολαίου του[132]
20.07.2016: Flag of Nigeria.svg 0Α0 Μίκαελ Ολαϊτάν, έμεινε ελεύθερος (εντάχθηκε στον Πανιώνιο)[133]
08.08.2016: Flag of France.svg 0Α0 Αρτούρ Μαζουακού, εντάχθηκε στην αγγλική Γουέστ Χαμ με μεταγραφή[134]
20.08.2016: Flag of Sweden.svg 0Α0 Τζίμι Ντουρμάζ, εντάχθηκε στην γαλλική Τουλούζ με μεταγραφή[135]
26.08.2016: Flag of Greece.svg 0Α0 Μανώλης Τζανακάκης, έμεινε ελεύθερος (εντάχθηκε στον Άρη)[136]
30.08.2016: Flag of Mexico.svg 0Ε0 Άλαν Πουλίδο, εντάχθηκε στην μεξικανική Τσίβας Γουανταλαχάρα με μεταγραφή[137]
30.08.2016: Flag of Serbia.svg 0Ε0 Μάρκο Σέποβιτς, εντάχθηκε στην Ουγγρική Βίντεοτον (Άγνωστο ακόμα το καθεστώς της μετακίνησης) [138]
01.09.2016: Flag of Greece.svg 0Ε0 Τάσος Αυλωνίτης, έμεινε ελεύθερος. [139]
01.09.2016: Flag of Greece.svg 0Ε0 Γιώργος Στρέζος, εντάχθηκε στον Παναιγιάλειο (Άγνωστο ακόμα το καθεστώς της μετακίνησης). [140]


Εκτός ομάδας
Ποδοσφαιριστές που διατηρούν συμβόλαιο με την ΠΑΕ[123] και δεν περιλήφθηκαν στο δεύτερο στάδιο της καλοκαιρινής προετοιμασίας:[141]

Σημείωση: Οι σημαίες αφορούν την εθνική ομάδα, σύμφωνα με τους κανόνες επιλεξιμότητας της FIFA. Οι παίκτες μπορεί να κατέχουν περισσότερες ιθαγένειες εκτός FIFA.

Αρ. Θέση Παίκτης
Flag of Greece.svg Μ Φάνης Τζανδάρης

Δανεικοί

Ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού που αγωνίζονται σε άλλους συλλόγους έως τον Ιούνιο του 2017, εκτός εάν αναφέρεται αλλιώς:[142] [143]

Σημείωση: Οι σημαίες αφορούν την εθνική ομάδα, σύμφωνα με τους κανόνες επιλεξιμότητας της FIFA. Οι παίκτες μπορεί να κατέχουν περισσότερες ιθαγένειες εκτός FIFA.

Αρ. Θέση Παίκτης
Flag of Greece.svg Τ Ανδρέας Γιαννιώτης (για δεύτερη χρονιά στον Flag of Greece.svg Πανιώνιο)
Flag of Cyprus.svg Α Κωνσταντίνος Λαΐφης (έως Ιούνιο 2018 στη Flag of Belgium.svg Σταντάρ Λ.)
Flag of Ghana.svg Α Μαρκ Ασίγκμπα (στη Flag of Greece.svg Βέροια)
Flag of Greece.svg Α Δημήτρης Γούτας (στην Flag of Belgium.svg Κορτράικ)
Flag of Greece.svg Α Αντώνης Καραγεώργης (στην Flag of Greece.svg Καλλονή)
Flag of Greece.svg Α Ιωάννης Κάργας (στον Flag of Greece.svg Πλατανιά)
Flag of Greece.svg Α Επαμεινώνδας Παντελάκης (στον Flag of Greece.svg Κισσαμικό)
Flag of Montenegro.svg Μ Μάρκο Γιάνκοβιτς (στην Flag of Serbia.svg Παρτιζάν Βελιγραδίου)
Flag of Greece.svg Μ Γιάννης Γιαννιώτας (στον Flag of Cyprus.svg ΑΠΟΕΛ)
Αρ. Θέση Παίκτης
Flag of Greece.svg Μ Μανώλης Σάλιακας (στην Flag of Cyprus.svg Καρμιώτισσα Πάνω Πολεμιδιών)
Flag of Greece.svg Μ Δημήτρης Κολοβός (στην Flag of Belgium.svg Μαλίν)
Flag of Switzerland.svg Μ Παϊτίμ Κασάμι (στη Flag of England.svg Νότιγχαμ Φόρεστ)
Flag of Albania.svg Μ Κιαζίμ Λάτσι (στον Flag of Cyprus.svg ΑΠΟΕΛ)
Flag of Greece.svg Μ Κώστας Πλέγας (στον Flag of Greece.svg Πανθρακικό)
Flag of Argentina.svg M Νικολάς Μαρτίνεζ (στη Flag of Australia.svg Σίδνεϊ Γουόντερερς)
Flag of the Comoros.svg Ε Ελ Φαρντού Μπεν Μοχάμεντ (στον Flag of Greece.svg Πανιώνιο)
Flag of Greece.svg Ε Τάσος Καραμάνος (στην Flag of Portugal.svg ΣΝ Φεϊρένσε)
Flag of Greece.svg Ε Νίκος Βέργος (στην Flag of Spain.svg Ρεάλ Μαδρίτης Β')

Επιτελεία

Ακαδημία

Δομή συλλόγου

Διατελέσαντες πρόεδροι

Ο πρώτος πρόεδρος του Ολυμπιακού Μιχάλης Μανούσκος
Σκίτσο του Σταύρου Νταϊφά
Περίοδος Πρόεδρος
1925–1928 Flag of Greece.svg Μιχάλης Μανούσκος
1929–1931 Flag of Greece.svg Θανάσης Μέρμηγκας
1931 Flag of Greece.svg Τάκης Ζάκκας
1932–1935 Flag of Greece.svg Γιάννης Ανδριανόπουλος
1936 Flag of Greece.svg Τάκης Ζάκκας
1937–1939, 1945–1950 Flag of Greece.svg Μιχάλης Μανούσκος
1946 Flag of Greece.svg Γιάννης Μπαρμπαρέσσος
1953–1954 Flag of Greece.svg Θανάσης Μέρμηγκας
1954–1967 Flag of Greece.svg Γιώργος Ανδριανόπουλος
1967–1969 Flag of Greece.svg Κώστας Μπουζάκης
1969–1970 Flag of Greece.svg Τάσος Οικονόμου
1970–1971 Flag of Greece.svg Ευτύχιος Γκούμας
1971 Flag of Greece.svg Αριστείδης Σκυλίτσης
1971–1972 Flag of Greece.svg Δημήτρης Βαρδάνης
1972–1975 Flag of Greece.svg Νίκος Γουλανδρής
1975 Flag of Greece.svg Κώστας Θανόπουλος
1975 Flag of Greece.svg Περικλής Λαναράς
1976–1978 Flag of Greece.svg Κώστας Θανόπουλος
1978–1979 Flag of Greece.svg Ηρακλής Τσιτσαλής

ΠΑΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

Περίοδος Πρόεδρος
1979–1985 Flag of Greece.svg Σταύρος Νταϊφάς
1986 Flag of Greece.svg Νίκος Ευθυμίου
1986–1987 Flag of Greece.svg Σταύρος Νταϊφάς
1987–1988 Flag of Greece.svg Γιώργος Κοσκωτάς
1988–1992 Flag of Greece.svg Αργύρης Σαλιαρέλης
1992 Flag of Greece.svg Γιώργος Μπανασάκης
1992–1993 Flag of Greece.svg Σταύρος Νταϊφάς
1993–2010 Flag of Greece.svg Σωκράτης Κόκκαλης
2010– Flag of Greece.svg Ευάγγελος Μαρινάκης

Σημαντικοί προπονητές

Περίοδος Όνομα Σημειώσεις
1925–1927 Flag of Greece.svg Γιάννης Ανδριανόπουλος Αποτέλεσε τον πρώτο προπονητή στην ιστορία του Ολυμπιακού
1927–1930, 1933–1934, 1936–37 Flag of the Czech Republic.svg Γιαν Κοψίβα Κατέκτησε 2 Πρωταθλήματα Ελλάδος (1934, 1937)
1930–1932 Flag of Hungary.svg Γιόζεφ Κόβατς Κατέκτησε το πρώτο Πρωτάθλημα στην ιστορία του Ολυμπιακού το 1931
1945–1947 Flag of Greece.svg Θέμος Ασδέρης Το 1947 κατέκτησε το πρώτο νταμπλ (Πρωτάθλημα και Κύπελλο 1947) στην ιστορία του συλλόγου
1950–54, 1956,
1962–63 (μόνο ο Γιάννης Χέλμης)
Flag of Greece.svg Γιάννης Χέλμης,
Flag of Greece.svg Βαγγέλης Χέλμης
Κατέκτησαν 3 Πρωταθλήματα (1951, 1954, 1956), 2 νταμπλ (1951, 1954) και 4 συνεχόμενα Κύπελλα (1951, 1952, 1953, 1954) με τον Γιάννη Χέλμη να κατακτά άλλο ένα, το 1963
1957–1958 Flag of Hungary.svg Κέμενι Τίμπορ Κατέκτησε 1 νταμπλ (Πρωτάθλημα και Κύπελλο Ελλάδας 1958)
1958–1960 Flag of Italy.svg Μπρούνο Βάλε Κατέκτησε 1 νταμπλ (Πρωτάθλημα και Κύπελλο Ελλάδας 1959)
1960–1962 Flag of SFR Yugoslavia.svg Κιρίλ "Τζίνα" Σιμονόφσκι Κατέκτησε 2 Κύπελλα Ελλάδας (1960, 1961)
1965–1967 Flag of Hungary.svg Μάρτον Μπούκοβι Κατέκτησε 2 συνεχόμενα Πρωταθλήματα (1966, 1967) δημιουργώντας μια ισχυρή και θεαματική ομάδα που έγινε σημείο αναφοράς. Θεωρείται ένας εκ των κορυφαίων προπονητών στην ιστορία του συλλόγου. Εκδιώχθηκε από την Ελλάδα από την Χούντα των Συνταγματαρχών το 1968[153]
1971, 1972–1975 Flag of Greece.svg Λάκης Πετρόπουλος Κατέκτησε 3 συνεχόμενα Πρωταθλήματα (1973, 1974, 1975), 1 Κύπελλο (1973) και 1 νταμπλ (1973)
1977–1980 Flag of Serbia.svg Τόζα Βεσελίνοβιτς
1980–1981, 1983 Flag of Poland.svg Κάζιμιρ Γκόρσκι Κατέκτησε 3 Πρωταθλήματα (1980, 1981, 1983), 1 Κύπελλο (1981) και 1 νταμπλ (1981)
1981–1983, 1986–1987 Flag of Greece.svg Αλκέτας Παναγούλιας Κατέκτησε 2 Πρωταθλήματα (το 1982 μετά τη νίκη με 2–1 επί του Παναθηναϊκού στο μπαράζ του Βόλου και το 1987) και 1 Σούπερ Καπ (1987)
1990–1993 Flag of Ukraine.svg Όλεγκ Μπλαχίν Οδήγησε τον Ολυμπιακό στην προημιτελική φάση του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης τη σεζόν 1992–93 και κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας του 1992 καθώς και το Σούπερ Καπ της ίδιας χρονιάς
1996–1999, 2004–2005 Flag of Serbia.svg Ντούσαν Μπάγεβιτς Κατέκτησε 4 Πρωταθλήματα (1997, 1998, 1999, 2005), 2 Κύπελλα (1999, 2005) και 2 νταμπλ (1999, 2005), ενώ οδήγησε τον Ολυμπιακό στον προημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ
2000–2002, 2006–2008 Flag of Greece.svg Τάκης Λεμονής Κατέκτησε 3 Πρωταθλήματα (2001, 2002, 2007) και 1 Σούπερ Καπ (2007)
2008–2009, 2010–2012 Flag of Spain.svg Ερνέστο Βαλβέρδε Κατέκτησε 3 Πρωταθλήματα (2009, 2011, 2012), 2 Κύπελλα (2009, 2012) και 2 νταμπλ (2009, 2012)
2013–2015 Flag of Spain.svg Μίτσελ Γκονθάλεθ Κατέκτησε 2 Πρωταθλήματα (2013, 2014), 1 Κύπελλο (2013) και 1 νταμπλ (2013)
2015 Flag of Portugal.svg Βίτορ Περέιρα Κατέκτησε 1 Πρωτάθλημα (2015), 1 Κύπελλο (2015) και 1 νταμπλ (2015)

Αξιόλογοι ποδοσφαιριστές

Οι 11 κορυφαίοι για τους οπαδούς του Ολυμπιακού, κατόπιν ψηφοφορίας που διοργάνωσε η ΠΑΕ το 2015 στα πλαίσια εορταστικών εκδηλώσεων για την 90ετία του ποδοσφαιρικού τμήματος:[154]

Κατά τη συνοπτική παρουσίαση της ιστορίας του τμήματος,[155] η ΠΑΕ Ολυμπιακός κάνει ειδική μνεία στην αγωνιστική –καθαρά– προσφορά από τους

1925-1930:

1931-1944:

1959-1967:

1968-1978:

1979-1993:

1994-2009:

Δείτε επίσης

Σημειώσεις

  1. σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία ισολογισμού της UEFA στο κλείσιμο του εκάστοτε οικονομικού έτους.[84] Τελικά, κάθε σύλλογος λαμβάνει ποσό υψηλότερο από εκείνο που είχε ανακοινωθεί μετά τη λήξη της αντίστοιχης αγωνιστικής περιόδου (και αναφέρουν ελληνικά[85] [86] και ξένα ΜΜΕ), καθώς το τελευταίο βασίζεται σε μετριοπαθείς προβλέψεις για το μάρκετ πουλ –τηλεοπτικά και διαφημιστικά έσοδα– τις οποίες η UEFA είχε περιλάβει στον προϋπολογισμό της ένα χρόνο πριν.
  2. η βασική πηγή εσόδων (από το 2016 θα μειωθεί σε 40% αντί 45% του συνόλου των διανεμόμενων ποσών), μέσω της κεντρικής (centralised) πώλησης από την UEFA σε ιδιωτικές/κρατικές εταιρείες των δικαιωμάτων τηλεοπτικής μετάδοσης των αγώνων και διαφήμισης. Κάθε ένα των 32 σωματείων της φάσης ομίλων λαμβάνει ποσό εξαρτώμενο από το ίδιο (αριθμός αγώνων ως τη λήξη της διοργάνωσης, θέση στο προηγούμενο εθνικό του πρωτάθλημα), τη χώρα του (μέγεθος διαφημιστικής/τηλεοπτικής αγοράς, πλήθος συμπατριωτών συλλόγων στους ομίλους), όπως και την ίδια τη διοργάνωση (πόσα και κυρίως ποια κράτη-αγορές εκπροσωπούνται στους 32). Κατά τον τριετή "κύκλο" 2013-2015 διανεμόταν στους δύο Έλληνες εκπροσώπους αθροιστικά το 2,8%-3,0% του ολικού μάρκετ πουλ, μερίδιο σημαντικά μικρότερο του 4.2%-4,4% το 2010-2012, με μόνο ένα μέρος της διαφοράς να έχει αντισταθμιστεί από τις σταδιακές αυξήσεις της ετήσιας "πίτας" (493 εκατ. € το 2015 έναντι 343 το 2010). Το ποσό κατανέμεται ως εξής σε πρωταθλητή και δευτεραθλητή εφόσον προκριθεί στους ομίλους: 27,5% και 22,5% αντίστοιχα, το δε υπόλοιπο μισό ανάλογα με τον αριθμό αγώνων τους στη διοργάνωση. Η μόνιμη αποτυχία πρόκρισης του εκάστοτε δευτεραθλητή επέτρεπε το μερίδιό του να καρπώνεται ο Ολυμπιακός, ο οποίος με την κατάκτηση του πρωταθλήματος Ελλάδας εξασφάλιζε απευθείας τη συμμετοχή του στους ομίλους.[86]
  3. αντίστοιχο με της κορυφαίας διοργάνωσης, αλλά αρκετά κατώτερου ύψους –όπως άλλωστε και τα υπόλοιπα έσοδα από το Γιουρόπα Λιγκ– παρότι διανέμεται σε περισσότερα σωματεία: 56 (48 συν τους 8 τρίτους των ομίλων εκείνης) αντί 32. Προ δεκαετίας ήταν 19 φορές μικρότερο από του Τσάμπιονς, το 2015 υπήρξε 4,3 (114 εκ. € έναντι 493) και από το 2016 στοχεύεται να καταστεί 3,2 φορές χαμηλότερο. Το μερίδιο για την ελληνική εκπροσώπηση στους 48+8 συλλόγους μειώθηκε πλέον στο μισό (από 5,7%-6,5% του ετήσιου μάρκετ πουλ κατά τον "κύκλο" 2010-2012 σε 2,8%-3,5% για τον 2013-2015), σημαντικό όμως μέρος της απώλειας έχει αναπληρωθεί με το σταδιακό διπλασιασμό της ολικής "πίτας" (114 εκατ. € το 2015 έναντι 59 το 2010).
  4. σύμφωνα με όσα έχει δημοσιοποιήσει η UEFA ότι θα ισχύσουν για τα έσοδα αυτών που θα μετέχουν στις διοργανώσεις της κατά τον "κύκλο" ετών 2016-2018 [92]
  5. εκτίμηση με βάση το σχεδιασμό της UEFA για ετήσιο μάρκετ πουλ 483 εκατ. € κατά τον "κύκλο" 2016-2018 και ότι το ελληνικό μερίδιο σε αυτά δεν θα μειωθεί από το 3% της περιόδου 2014-15 (14,653 των ολικών 492,9), καθώς στους ομίλους 2015-16 αφενός εκπροσωπείται μία χώρα λιγότερο (17 αντί 18), αφετέρου οι αγορές Κροατίας, Ισραήλ και Καζακστάν αντικατέστησαν τις περισσότερο εμπορικές Ελβετίας, Κύπρου, Βουλγαρίας και Σλοβενίας.
  6. εκτίμηση με βάση το σχεδιασμό της UEFA ότι κατά τον "κύκλο" 2016-2018 το ετήσιο μάρκετ πουλ θα ανέλθει σε 152,4 εκατ. €, ότι το ελληνικό μερίδιο δεν θα μειωθεί από το 3,5% της χρονιάς 2014-15 (4,055 των συνολικών 114,25) και ότι το 9,25% αυτού θα διατεθεί στον Ολυμπιακό, ως ερχόμενο από το Τσάμπιονς Λιγκ και μόνο εκπρόσωπο της Ελλάδας στη φάση των 32 του Γιουρόπα (όπως ακριβώς την 2014-15).
  7. σύμφωνα με αθλητικές[85] και άλλες[86] πηγές, παρότι για εκείνη τη χρονιά καταγράφουν μόλις 27,694 εκατ. €, χωρίς δηλαδή τα 2,1 της συμμετοχής του στα πλέι οφ (και τα επιπλέον 0,4 του οριστικού εσόδου από το μάρκετ πουλ σε σχέση με το ανακοινωθέν αρχικά). Γενικότερα πάντως οι αναφορές στον τύπο για τις ευρωπαϊκές εισπράξεις των συλλόγων, συχνά εμφανίζονται από υποτιμημένες εξαιτίας μη ενημέρωσης με τα τελικώς διανεμηθέντα ποσά, έως και πολύ υπερτιμημένες –π.χ στις δύο παραπάνω ελληνικές πηγές– για τα έτη πριν το 2007 όπου οι δημοσιεύσεις της UEFA εκλαμβάνονται σε ευρώ, ενώ αφορούν σε ελβετικά φράγκα[94] (τότε ισοτιμία 0,64-0,65 του ευρώ).
  8. οι Ισπανοί κάνουν λόγο για παίκτη δανεικό (cedido)[126] και η ΠΑΕ για απόκτηση χωρίς αναφορά στο καθεστώς της[127]

Παραπομπές

  1. fpress.gr
  2. epae.org
  3. epr.gr
  4. antenna.gr
  5. agelioforos.gr
  6. et.gr ΦΕΚ ΑΕ-ΕΠΕ 760/2009
  7. «Οικονομικά στοιχεία». ΠΑΕ Ολυμπιακός. http://www.olympiacos.org/page/31805/oikonomika-stoixeia. Ανακτήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2014. 
  8. ««Μπορείτε να τον λέτε και να τον γράφετε Θρύλο», αφιέρωμα της επίσημης ιστοσελίδας του International Champions Cup στον Ολυμπιακό που αναφέρει: "Olympiacos: The most successful club in Greek football history" (Ολυμπιακός, ο πιο επιτυχημένος σύλλογος στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου)»]. gazzetta.gr από το internationalchampionscup.com. http://www.gazzetta.gr/football/article/588569/mporeite-na-ton-lete-kai-na-ton-grafete-thrylo. Ανακτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2014. 
  9. «Πιο ιστορική ομάδα στην Ελλάδα ο Ολυμπιακός». Έρευνα της Κάπα Research, sport24.gr από Το Βήμα της Κυριακής. http://www.sport24.gr/football/ellada/pio_istorikh_omada_sthn_ellada_o_olympiakos.2936185.html. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουλίου 2014. 
  10. http://archive.is/20130702042651/tnsite.gr/index.php/athlitika/18648-varies-faneles-pou-ypovivastikan-sti-v-ethniki
  11. «Θρυλική πρόκριση στους 8 του Champions League». katimagiko.gr. http://www.katimagiko.gr/article/50977/thrulike-prokrise-epi-tes-kroasia-video. Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2013. 
  12. «New era in European game» (στα αγγλικά). UEFA.com. http://www.uefa.com/news/newsid=648738.html. 
  13. Ψεύτες και παραχαράκτες, gavros.gr
  14. Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. • Έδρα, επίσημος ιστότοπος Super League Ελλάδα
  15. «Concentration of people supporting the most popular club (page 41), Greece: Olympiacos 26%» (στα Αγγλικά) (pdf). UEFA sixth club licensing benchmarking report on European club football. UEFA. 2014-04-17. http://www.uefa.org/MultimediaFiles/Download/Tech/uefaorg/General/02/09/18/26/2091826_DOWNLOAD.pdf#page=41. Ανακτήθηκε στις 2014-04-20. 
  16. «ΒΑΜΜΕΝΑ ΚΟΚΚΙΝΑ...ΜΥΑΛΑ - ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ Η ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ ΕΝΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ, ΚΑΘΩΣ ΟΙ "ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΟΙ" ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΝΤΕΚΑΤΗ ΘΕΣΗ ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΑΠΟ ΠΛΕΥΡΑΣ ΔΗΜΟΦΙΛΙΑΣ ΕΝΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ». Εφημερίδα "GOAL". 2014-04-19. http://www.sport24.gr/newspapers/Sport/goal_news/goal_news.2747025.html. 
  17. [1], Έλαβον: ΟΣΦΠ 39%, ΠΑΟ 30%, ΑΕΚ 15%, ΠΑΟΚ 11%, Άρης 5%. Ύστερα από 15ετή έρευνα δύο πανεπιστημιακοί στο βιβλίο τους καταγράφουν την ιστορία και γεωγραφία του ελληνικού ποδοσφαίρου, 30/06/2009, ΤΑ ΝΕΑ – tanea.gr
  18. [2], Δημοφιλέστερη ελληνική ομάδα ο Ολυμπιακός (42ος), 12/02/2009 sportdog team - sportdog
  19. [3], Πιο πολλοί είναι οι Ολυμπιακοί!, 26/06/2012 sportdog από έρευνα του ΣΚΑΙ
  20. [4], το 36% (2.016.000) δηλώνουν Ολυμπιακοί, το 30% (1.680.000) Παναθηναϊκοί, Έρευνα της Focus, Οκτώβριος 2005 –Φεβρουάριος 2006, SPORT24, Στέλιος Μαρκάκης
  21. [5], Περισσότερους φιλάθλους η Μπαρτσελόνα, πρώτη ελληνική ομάδα ο Ολυμπιακός
  22. http://archive.enet.gr/online/online_text/c=110,dt=23.05.2004,id=24200380,32090684
  23. [6], Περισσότερους οπαδούς ο Ολυμπιακός. Σε πρόσφατη έρευνα σχετικά με τους περισσότερους οπαδούς, ο ΟΣΦΠ είναι 1ος, 30/06/2009 SPORT24.gr, 15ετής έρευνα του Παντελή Κυπριανού
  24. [7], Αυτοί είναι οι οπαδοί στην Ελλάδα – Ο Ολυμπιακός έχει τους περισσότερους φιλάθλους στην Ελλάδα, 26/06/2012 Gazzetta
  25. Εγκρίθηκε από το Πρωτοδικείο Πειραιώς στις 20 Μαρτίου 1925, με την υπ' αριθμόν 1247 απόφαση
  26. www.sansimera.gr, Η ιστορία του Ολυμπιακού
  27. 27,0 27,1 «Η ιστορία του Ολυμπιακού». sansimera.gr. http://www.sansimera.gr/articles/75. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2013. 
  28. 28,0 28,1 «Η ιστορία του Ολυμπιακού». olympiacos.org. http://www.olympiacos.org/history. Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2013. 
  29. 29,0 29,1 «Ένα έμβλημα, μία ιστορία». sport24.gr. http://www.sport24.gr/football/ellada/SuperLeague/article358653.ece. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουλίου 2013. 
  30. [8], ΟΣΦΠ: «Έφηβος» ετών 84!
  31. 31,0 31,1 «Αφιέρωμα της επίσημης ιστοσελίδας της Άρσεναλ στον Ολυμπιακό». arsenal.com. http://www.arsenal.com/news/news-archive/find-out-more-about...-olympiacos. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2013. 
  32. Το Αλφαβητάρι του Ολυμπιακού, Γιώργος Κεντρωτής, Εκδόσεις Δίαυλος, 2005, ISBN 960-531-036-0, σελίδα 32.
  33. Τα 33 ιδρυτικά μέλη του Ολυμπιακού, εφημερίδα Αθλητική Ηχώ, 16/11/1966
  34. 10 Μαρτίου 1925–10 Μαρτίου 2012: 87 χρόνια Θρύλος Επίσημη ιστοσελίδα της ΠΑΕ Ολυμπιακός
  35. www.sport-fm.gr, Γενέθλια με το 37o!, 10/03/2009
  36. Αφήγηση του Λεωνίδα Ανδριανόπουλου στο ένθετο 80 Χρόνια Θρύλος, Up-Εκδόσεις ΑΕ για την εφημερίδα Πρωταθλητής.
  37. "ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ: Για πάντα Πρωταθλητές" 2:28–2:35 Μαρτυρία του Λεωνίδα Ανδριανοπουλου. Στην εκπομπή του ΣΚΑΙ "Για πάντα πρωταθλητές" αναφέρει πως στη συνάντηση κατά τη διάρκεια της οποίας αποφασίστηκε η ίδρυση του Ολυμπιακού, παρών ήταν ο Νότης Καμπέρος, ανώτατος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και ανάδοχος του Ολυμπιακού αλλά και ο αδερφός του Δημήτρης Καμπέρος, αξιωματικός αλλά και πρωτοπόρος της Πολεμικής Αεροπορίας
  38. http://www.stadia.gr/karaiskaki/karaiskakiold-gr.html
  39. 39,0 39,1 39,2 39,3 39,4 Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 2, σελίδα 4
  40. 40,0 40,1 Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 2, σελίδα 5.
  41. Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 2, σελίδα 7.
  42. 42,0 42,1 Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 2, σελίδα 8.
  43. 43,0 43,1 Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 2, σελίδα 9.
  44. Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 2, σελίδα 18.
  45. Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 3, σελίδα 4.
  46. Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 3, σελίδα 5 και 7
  47. «Οι ποδοσφαιριστές στο μέτωπο της Αλβανίας». http://theopeppasblog.pblogs.gr/2011/09/oi-podosfairistes-sto-metwpo-ths-albanias.html. 
  48. Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 3, σελίδα 8.
  49. «Ο Θρυλικός ήρωας, Νίκος Γόδας». redplanet.gr. http://www.redplanet.gr/podosfairo/o-thrylikos-hrwas-nikos-godas.2016695.html. 
  50. «"Εκτελέστε με, με τη φανέλα του Ολυμπιακού" Βίντεο με τη συγκλονιστική ιστορία του Νίκου Γόδα». onalert.gr. http://www.onalert.gr/stories/godas-olumpiakos-ektelesi-eam. 
  51. «Τιμή και δόξα σε έναν κόκκινο ήρωα». olympiacos24.gr. http://www.olympiacos24.gr/content/columns/barcode/1720-timh-kai-doksa-se-enan-kokkino-hrwa. 
  52. Ποδόσφαιρο και ιστορία, kokkinosfakelos.blogspot.gr
  53. Ιστορίες από την Κατοχή, www.sport24.gr
  54. 54,0 54,1 Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 3, σελίδα 15.
  55. Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 3, σελίδα 17.
  56. Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 3, σελίδα 22.
  57. Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 4, σελίδα 5
  58. Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 4, σελίδα 6
  59. Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 4, σελίδα 7 και 8
  60. Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 6, σελίδα 5
  61. 61,0 61,1 Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 6
  62. Ο Ολυμπιακός είναι αναμφισβήτητα για «εχθρούς» και φίλους ο «Θρύλος» του ελληνικού ποδοσφαίρου, πράγμα που επιβεβαιώνεται και έμπρακτα από τα αγωνιστικά δεδομένα ή καλύτερα από τις κατακτήσεις των τίτλων και μάλιστα των συνεχόμενων τίτλων στο Πρωτάθλημα όπου κατείχε το ρεκόρ, το οποίο κατέρριψε και πάλι ο ίδιος, καθώς για τις άλλες ομάδες κάτι τέτοιο φαντάζει μη εφικτό, GAZZETTA.gr, 10 Μαρτίου 2011
  63. Ο Ολυμπιακός κόντρα στη Σάντος του Πελέ, www.sport24.gr
  64. ...Που εσάρωσες τη Σάντος..., Ιστορικό Λεύκωμα 1961, σελ. 165, Καθημερινή (1997)
  65. Ιστορικό Λεύκωμα 1966, σελ. 162, Καθημερινή (1997)
  66. Πλούσια χρονιά για τον ελληνικό αθλητισμό, Ιστορικό Λεύκωμα 1967, σελ. 163, Καθημερινή (1997)
  67. «Χούντα και Ανδριανόπουλος (2)». redsagainsthemachine.gr. http://www.redsagainsthemachine.gr/articles/130517/xoynta-kai-andrianopoylos-meros-deytero. Ανακτήθηκε στις 28 May 2013. 
  68. «Η Χούντα διώχνει τον Ανδριανόπουλο». redsagainsthemachine.gr. http://www.redsagainsthemachine.gr/articles/121028/h-xoynta-dioxnei-ton-andrianopoylo. Ανακτήθηκε στις 28 May 2013. 
  69. «Υπόθεση Κούδα». redsagainsthemachine.gr. http://www.redsagainsthemachine.gr/articles/130329/ypothesi-koyda-perilipsi. Ανακτήθηκε στις 28 May 2013. 
  70. «Ο «θρύλος» που έριξε άγκυρα στο Λιμάνι». kathimerini.gr. http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_sport_1_11/02/2012_471965. Ανακτήθηκε στις 28 May 2013. 
  71. Τελικός κυπέλλου 1968-69, www.contra.gr
  72. "Εσείς τον θέλετε Ολυμπιακό, εγώ Ολυμπιακάρα", www.redsagainsthemachine.gr
  73. Θρυλικοί... πρόεδροι, www.onsports.gr
  74. Ο Ολυμπιακός του Γουλανδρή, www.gavros.gr
  75. Πως έδωσε ο Νταϊφάς την ΠΑΕ στον Κοσκωτά, www.sport24.gr
  76. Αφιέρωμα στον Γιώργο Κοσκωτά, 23/11/2012, Εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ": Ο Γιώργος Κοσκωτάς είναι πάρεδρο μέλος του ερασιτέχνη Παναθηναϊκού (από το 1986), στον οποίο υπό μορφή άτοκου δανείου, έδωσε φέτος 13 εκατ. δραχμές: 2 εκατ. το Φεβρουάριο και 11 εκατ. το Μάιο. Ο Γ. Κοσκωτάς, το περασμένο καλοκαίρι είχε ενδιαφερθεί να αναλάβει τα ερασιτεχνικά τμήματα του Παναθηναϊκού, αλλά η επιθυμία του δεν έγινε δεκτή. lifo.gr
  77. Ο Γιώργος Κοσκωτάς ήταν μέλος της ερασιτεχνικής ομάδας του ΠΑΟ πριν αγοράσει τον Ολυμπιακό: Μέλος του ΠΑΟ, απόκομμα της εφημερίδας "τα ΝΕΑ"
  78. Από τον Γουλανδρή έως τον Μαρινάκη tvxs.gr
  79. Σκάνδαλο Κοσκωτά, www.huffingtonpost.gr
  80. Ξεχρέωσε ο Ολυμπιακός: Από τον περασμένο μήνα οι Ερυθρόλευκοι είναι «λευκοί» ως προς τις οφειλές τους προς το Δημόσιο, που προκλήθηκαν από τη διαχείριση των διοικήσεων Κοσκωτά και Σαλιαρέλη, εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, 04/06/2000
  81. Οι δέκα ακριβότερες μεταγραφές Ελλήνων στο εξωτερικό, www.contra.gr
  82. ΠΑΕ Ολυμπιακός: το 67% απέκτησε ο Μαρινάκης, εφημ. ΤΟ ΒΗΜΑ, 18.06.2010
  83. Olympiacos Piraeus • All transfers, transfermarkt.gr (Αγγλικά)
  84. Financial reports, ιστότοπος Ένωσης Ευρωπαϊκών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών (UEFA) (Αγγλικά)
  85. 85,0 85,1 Ξεπέρασαν τα 27 εκ. ευρώ τα έσοδα του Ολυμπιακού από το Champions League, contra.gr
  86. 86,0 86,1 86,2 Bonus 102,79 εκατ. από την UEFA μέσα στα χρόνια της κρίσης, Μιχάλης Κοσμετάτος, εφημ. PRESS time 5 Αυγ. 2014
  87. Financial Report 2010/11 (22.03.2012), ιστότοπος UEFA, σελ. 13/στήλη 6 (Αγγλικά)
    Οι σύλλογοι της προκριματικής φάσης έλαβαν από 90 χιλ. € για κάθε γύρο που είχαν μετάσχει ανεξαρτήτως πρόκρισης και εκείνοι των πλέι οφ το ίδιο ποσό μόνο εάν είχαν αποκλειστεί, με το σύνολο των 270 χιλ. σε ελληνικούς να μοιράζονται: Ολυμπιακός 180 (β΄ και γ΄) και Άρης Θεσσ/κης 90 (γ΄, όχι για τα πλέι οφ που επικράτησε).
  88. Financial Report 2011/12 (23.05.2013), ιστότοπος UEFA, σελ. 31 και 35 (Αγγλικά)
  89. Financial Report 2012/13 (27.03.2014), ιστότοπος UEFA, σελ. 23 και 27 (Αγγλικά)
  90. Financial Report 2013/14 (24.03.2015), ιστότοπος UEFA, σελ. 23 (Αγγλικά)
  91. Financial Report 2014/15 (25.02.2016), ιστότοπος UEFA, σελ. 23 και 27 (Αγγλικά)
  92. UEFA details club competitions distribution system, ιστότοπος UEFA, 31.03.2015 (Αγγλικά)
  93. Financial Report 2009/10 (22 Μαρτ. 2011), ιστότοπος UEFA, σελ. 23 (Αγγλικά)
    Λόγω συμμετοχής και στη φάση των πλέι οφ, 2,1 εκατ. € προστέθηκαν στα 28,1 του πίνακα όπως αναφέρει η τρίτη σειρά από το τέλος του (Contribution in favour of the 20 clubs involved in the UEFA Champions League play-offs).
  94. Financial Report 2005/06 (30 Ιαν. 2007), ιστότοπος UEFA, σελ. 39 (Αγγλικά)
  95. Ηλίας Ευταξίας (24 Ιουν. 2015). «Η νέα φανέλα του Ολυμπιακού για το 2015-16». Sport24. http://www.sport24.gr/football/omades/Olympiakos/h-nea-fanela-toy-olympiakou-gia-to-2015-2016.3545579.html. Ανακτήθηκε στις 24.06.2015. 
  96. sentragoal.gr Η πρώτη φορά του Ολυμπιακού με Σουηδούς
  97. sport24.gr Στη φανέλα του Ολυμπιακού η UNICEF
  98. sportandbusiness.gr Ολυμπιακός και Unicef συνεχίζουν μαζί και στη φανέλα
  99. Official Website Olympiacos (Παρασκευή, 2 Οκτ 2015). «Το Stoiximan.gr μεγάλος χορηγός της ΠΑΕ Ολυμπιακός: Ανακοίνωση της ΠΑΕ Ολυμπιακός για την έναρξη της συνεργασίας της με την κορυφαία εταιρεία στοιχηματισμού Stoiximan.gr.». http://www.olympiacos.org/article/51544/stoiximangr-megalos-xorigos-tis-pae-olympiakos. Ανακτήθηκε στις 3.10.2015. 
  100. Ιστορικό Λεύκωμα 1962, σελ. 163, Καθημερινή (1997)
  101. Ο θρίαμβος του Ολυμπιακού, Ιστορικό Λεύκωμα 1963, σελ. 163, Καθημερινή (1997)
  102. Η Σέλτικ είχε στεφθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης το 1967, είχε φτάσει στον τελικό του κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1970, στα ημιτελικά το 1972 και το 1974, στα προημιτελικά το 1969 και το 1971, ενώ στο κύπελλο Κυπελλούχων είχε φτάσει στα ημιτελικά το 1964 και το 1966, και στα προημιτελικά το 1976.
  103. http://www.hellasfootballdata.gr/cms.asp?cmsid=6212
  104. http://www.uefa.com/teamsandplayers/teams/club=50109/profile/index.html
  105. http://www.uefa.com/uefaeuropaleague/clubs/club=5451/profile/index.html
  106. Χατ τρικ Μήτρογλου με Άντερλεχτ, www.contra.gr
  107. Έπιασε Τζόρτζεβιτς ο Μήτρογλου, www.gavros.gr
  108. UEFA.com, Olympiacos FC History, 2 Σεπτεμβρίου 2013 (στα αγγλικά)
  109. Από τις επιπλέον 6 παρουσίες, οι 5 ήταν τις περιόδους 1999–00, 2000–01, 2004–05, 2011–12, 2012–13 και οφείλονται στη συμμετοχή στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ/Europa League μετά την κατάληψη της 3ης θέσης στους ομίλους του Champions League, ενώ η 6η ήταν την περίοδο 2008–09, εξαιτίας του αποκλεισμού στον γ' προκριματικό γύρο του Champions League που σήμαινε την αυτόματη συμμετοχή της ομάδας στον πρώτο γύρο του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ
  110. http://www.redsagainsthemachine.gr/articles/130206/oi-eyrokopanes-toy-gayroy-kai-i-propaganda
  111. «UEFA coefficients». UEFA.com. UEFA. http://kassiesa.home.xs4all.nl/bert/uefa/data/method4/trank2016.html. Ανακτήθηκε στις 1 October 2015. 
  112. 112,0 112,1 Αθλητική Ηχώ, φύλλο 21/2/1981
  113. Αρχείο > Πρωτάθλημα Ελλάδας (από 1927-28), ιστότοπος Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΕΠΟ)
  114. ψηφιακό αρχείο Κυπέλλου Ελλάδος: 1931-1940, 1941-1950, 1951-1960, 1961-1970, 1971-1980, 1981-1990, 1991-1995, 1996-1999, 1999-00, 2000-01, 2001-02, 2002-03, 2003-04 και από την περίοδο 2006-07, ιστότοπος ΕΠΟ
  115. Αλεξανδρής-Λέκκας (1996), ό.π, τόμ. Α, σελ. 324
  116. Αλεξανδρής-Λέκκας (1996), ό.π, τόμ. Α, σελ. 177
  117. Αλεξανδρής-Λέκκας (1996), ό.π, τόμ. Α, σελ. 168
  118. Αλεξανδρής-Λέκκας (1996), ό.π, τόμ. Α, σελ. 152
  119. Αλεξανδρής-Λέκκας (1996), ό.π, τόμ. Α, σελ. 108
  120. Αλεξανδρής-Λέκκας (1996), ό.π, τόμ. Α, σελ. 102
  121. Αλεξανδρής-Λέκκας (1996), ό.π, τόμ. Α, σελ. 90
  122. Ομάδα, ιστότοπος ΠΑΕ Ολυμπιακός
  123. 123,0 123,1 Squad of Olympiacos Piraeus, transfermarkt.gr (Αγγλικά)
  124. Squad > Performance data > Total 15/16, transfermarkt.gr (Αγγλικά)
  125. Nicola Leali • Player data, transfermarkt.gr (Αγγλικά)
  126. De la Bella, cedido al Olympiacos, ιστότοπος Real Sociedad de Fútbol S.A.D. (Ισπανικά)
  127. Παίκτης του Ολυμπιακού ο Αλμπέρτο Ντε Λα Μπέγια, ιστότοπος ΠΑΕ Ολυμπιακός
  128. Gonçalo Paciência • Player data, transfermarkt.gr (Αγγλικά)
  129. Hernâni • Transfer history, transfermarkt.gr (Αγγλικά)
  130. David Fuster • Transfer history, transfermarkt.gr (Αγγλικά)
  131. Roberto • Transfer history, transfermarkt.gr (Αγγλικά)
  132. Leandro Salino • Player data, transfermarkt.gr (Αγγλικά)
  133. Michael Olaitan • Transfer history, transfermarkt.gr (Αγγλικά)
  134. Arthur Masuaku • Transfer history, transfermarkt.gr (Αγγλικά)
  135. Jimmy Durmaz • Transfer history, transfermarkt.gr (Αγγλικά)
  136. Manolis Tzanakakis • Transfer history, transfermarkt.gr (Αγγλικά)
  137. Alan Pulido • Transfer history, transfermarkt.gr (Αγγλικά)
  138. Marko Scepovic • Transfer history, transfermarkt.gr (Αγγλικά)
  139. Anastasios Avlonitis • Transfer history, transfermarkt.gr (Αγγλικά)
  140. Georgios Strezos • Transfer history, transfermarkt.gr (Αγγλικά)
  141. Η αποστολή του Ολυμπιακού για το Βέλγιο και οι "κομμένοι", contra.gr
  142. Squad > Players on loan • Loaned players, transfermarkt.gr (Αγγλικά)
  143. Ομάδα > Δανεικοί, ιστότοπος ΠΑΕ Ολυμπιακός
  144. Ομάδα > Συνεργάτες προπονητή, ιστότοπος ΠΑΕ Ολυμπιακός
  145. Ομάδα > Προπονητής, ιστότοπος ΠΑΕ Ολυμπιακός
  146. Ομάδα > Τεχνικό επιτελείο, ιστότοπος ΠΑΕ Ολυμπιακός
  147. Ο κ. Φρανσουά Μοντεστό αναλαμβάνει Αθλητικός Διευθυντής, ιστότοπος ΠΑΕ Ολυμπιακός
  148. Ομάδα > Τμήμα scouting, ιστότοπος ΠΑΕ Ολυμπιακός
  149. Ομάδα > Ιατρικό επιτελείο, ιστότοπος ΠΑΕ Ολυμπιακός
  150. Διοίκηση > Πρόεδρος, ιστότοπος ΠΑΕ Ολυμπιακός
  151. Διοίκηση > Διοικητικό συμβούλιο, ιστότοπος ΠΑΕ Ολυμπιακός
  152. Διοίκηση > Διοικητικά στελέχη, ιστότοπος ΠΑΕ Ολυμπιακός
  153. «Η νύχτα που έφυγε ο Μπούκοβι». newsbeast.gr. http://www.newsbeast.gr/sports/arthro/273761/i-nuhta-pou-efuge-o-boukovi/. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2013. 
  154. Οι «Golden Eleven» του Θρύλου!, ιστότοπος ΠΑΕ ΟΣΦΠ
  155. Ιστορία, ιστότοπος ΠΑΕ ΟΣΦΠ

Πηγές

  • Γ.Χ. Αλεξανδρή, Η Ιστορία του Ολυμπιακού
  • Βασίλη Καρδάση, Ολυμπιακός ένα αρχείο μιά ιστορία , Εκδόσεις Μίλητος, ISBN 960-8460-09-3
  • Θρύλος πορεία μέσα στο χρόνο, εκδόσεις Ηλιοτρόπιο, 1997, ISBN 569-584-365-2
  • Γιώργου Αρκουλή, Η αληθινή ιστορία του Θρύλου 1925-1978, εκδόσεις Ιωάννου, 1999, ISBN 960-8020-00-Χ
  • Γιώργου Γαβαλά, Χρυσός θρύλος, έκδοση ART PRESS ΕΚΔΟΤΙΚΉ ΕΠΕ
  • Ανδρέα Μπόμπη, Γκολ 2000 ένας αιώνας ποδόσφαιρο, Εκδόσεις Πελεκάνος, 2000
  • Όλα για το ποδόσφαιρο, τρίτομο Αλμανάκ 91, έκδοση περιοδικό εικόνες, 1991
  • Γιάννη Διακογιάννη, 100 χρόνια ποδόσφαιρο, τόμος 4ος, Εκδόσεις Μίλητος, ISBN 960-8460-08-5

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα