Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (ποδόσφαιρο)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π.
Πλήρες όνομα ΠΑΕ Ολυμπιακός Σ.Φ.Π.
Ψευδώνυμο(α) Θρύλος
Ερυθρόλευκοι
Κόκκινοι
Ίδρυση 10 Μαρτίου 1925
Γήπεδο «Γεώργιος Καραϊσκάκης»,
(χωρητικότητα: 32.115 θέσεις)
Πρόεδρος Flag of Greece.svg Ευάγγελος Μαρινάκης
Προπονητής Flag of Portugal.svg Μάρκο Σίλβα
Πρωτάθλημα Σούπερ Λιγκ
2014–15 Σούπερ Λιγκ, 1η (πρωταθλητής)
Ιστοσελίδα olympiacos.org
Πρώτη εμφάνιση
Ενεργά τμήματα του Ολυμπιακού
Football pictogram.svg Basketball pictogram.svg Basketball pictogram.svg
Ποδόσφαιρο Μπάσκετ (Ανδρών) Μπάσκετ (Γυναικών)
Volleyball (indoor) pictogram.svg Volleyball (indoor) pictogram.svg Water polo pictogram.svg
Βόλεϊ (Ανδρών) Βόλεϊ (Γυναικών) Πόλο (Ανδρών)
Water polo pictogram.svg Swimming pictogram.svg Athletics pictogram.svg
Πόλο (Γυναικών) Κολύμβηση Στίβος
Table tennis pictogram.svg Sailing pictogram.svg Canoeing (flatwater) pictogram.svg
Πινγκ πονγκ Ιστιοπλοΐα Κανόε καγιάκ
Rowing pictogram.svg Boxing pictogram.svg Kickboxing pictogram.svg
Κωπηλασία Πυγμαχία Κικ μπόξινγκ
Taekwondo pictogram.svg Fencing pictogram.svg Shooting pictogram.svg
Ταεκβοντό Ξιφασκία Σκοποβολή

Η ΠΑΕ Ολυμπιακός Σ.Φ.Π.[1][2][3][4][5] με το διακριτικό τίτλο «ΠΑΕ Ολυμπιακός»,[6][7] ή απλά «Ολυμπιακός», είναι ένα ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο. Ιδρύθηκε το 1925 στον Πειραιά, και αποτέλεσε το πρώτο τμήμα του αθλητικού συλλόγου «Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς».

Αποτελεί την πλέον επιτυχημένη ομάδα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου,[8][9] έχοντας κατακτήσει 42 πρωταθλήματα Ελλάδας, 27 κύπελλα Ελλάδας και 17 νταμπλ τίτλων, περισσότερα από κάθε άλλη ελληνική ομάδα, ενώ χαρακτηριστικό είναι πως όλες οι υπόλοιπες έχουν συνολικά κατακτήσει 37 πρωταθλήματα. Ο Ολυμπιακός είναι επίσης μία από τις τρεις ομάδες που δεν έχουν υποβιβαστεί ποτέ από την Α' Εθνική κατηγορία.[10] Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, έχει προκριθεί δύο φορές σε προημιτελικά διασυλλογικής διοργάνωσης, το 1998–99 στο UEFA Champions League,[11] και το 1992–93 στο Κύπελλο Κυπελλούχων, ενώ είναι από τα ιδρυτικά μέλη της European Club Association.[12]

Κατέχει το ρεκόρ της κατάκτησης 7 συνεχόμενων Πρωταθλημάτων (19972003), καταρρίπτοντας το 2003 το δικό του προηγούμενο ρεκόρ των 6 συνεχόμενων κατακτήσεων από τη δεκαετία του 1950 (19541959). Έχει να επιδείξει επίσης δύο φορές 5 συνεχόμενες κατακτήσεις (20052009, 20112015), μία φορά 4 (19801983) και άλλες δύο φορές 3 συνεχείς (19361938), (19731975). Στο Κύπελλο κατέχει επίσης το ρεκόρ της κατάκτησης συνεχόμενων τροπαίων με 5 διαδοχικά την περίοδο 195761, έχοντας κατακτήσει και 4 διαδοχικά την περίοδο 195154. Τα 17 νταμπλ έχουν κατακτηθεί τις χρονιές 1947, 1951, 1954, 1957, 1958, 1959, 1973, 1975, 1981, 1999, 2005, 2006, 2008, 2009, 2012, 2013 και 2015, 3 εκ των οποίων είναι διαδοχικά (1957, 1958, 1959). Επίσης, έχει κατακτήσει 6 Πρωταθλήματα Ελλάδος αήττητος και συγκεκριμένα τα Πρωταθλήματα του 1937, 1938, 1948, 1951, 1954 και 1955.[13]

Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης στο Φάληρο του Πειραιά, χωρητικότητας 32.115 θεατών.[14] Σύμφωνα και με την UEFA,[15][16] είναι η πιο δημοφιλής ομάδα στην Ελλάδα.[17][18][19][20][21][22][23][24] Έχει διαχρονική και μεγάλη αντιπαλότητα με τον Παναθηναϊκό, με τον οποίο συναγωνίζεται στο λεγόμενο ντέρμπι των αιωνίων αντιπάλων.

Πίνακας περιεχομένων

Ιστορία

Ίδρυση

Ο Νότης Καμπέρος, ανάδοχος και πρώτος αντιπρόεδρος του Ολυμπιακού
Οι ιδρυτές του Ολυμπιακού
Ο εκ των ιδρυτών και πρώτος τερματοφύλακας του συλλόγου, Κώστας Κλειδουχάκης

Ο Ολυμπιακός ιδρύθηκε στις 10 Μαρτίου 1925[25] στον Πειραιά, για να αποτελέσει το αντίπαλο δέος του πολύ ισχυρού, εκείνη την εποχή, Εθνικού, αλλά και των αθηναϊκών ομάδων όπως ο ΠΑΟ και η ΑΕΚ. Προήλθε από την συγχώνευση του Πειραϊκού Συνδέσμου με την Πειραϊκή Ένωση, σωματεία που είχαν ιδρυθεί στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού αιώνα.

Το όνομα του νέου συλλόγου το έδωσε ο πρώτος αντιπρόεδρός του, Νότης Καμπέρος, δίνοντας τέλος στις διαφωνίες που είχαν δημιουργηθεί. Ο Μιχάλης Μανούσκος πρόσθεσε το «Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς» και ο τίτλος ψηφίστηκε ομόφωνα. Το όνομα του νέου συλλόγου επιλέχθηκε ώστε να υποδηλώνει το πάθος, την αθλητική ισχύ, την ευγενή άμιλλα, τη δίκαιη νίκη, έννοιες που περικλείονται στο ολυμπιακό ιδεώδες.[26] Υπό το σκεπτικό αυτό επιλέχθηκε ως έμβλημα της ομάδας ο δαφνοστεφανωμένος έφηβος, εμπνευσμένος από τους Αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες και σε πλήρη σύμπλευση με το πνεύμα και τη φύση του ονόματος του συλλόγου.[27] Συμβολίζει τη δύναμη, την αθλητική ισχύ, το ήθος και την ευγενή άμιλλα, αξίες άρρηκτα συνυφασμένες με το Αρχαίο ελληνικό πνεύμα.[28] Τα χρώματα του συλλόγου επιλέχθηκαν από τον Γιάννη Ανδριανόπουλο (ο οποίος σχεδίασε και την πρώτη φανέλα) και ήταν το κόκκινο, το χρώμα της γενναιότητας και του πάθους, και το άσπρο, αυτό της αγνότητας, της ηθικής και του δίκαιου ανταγωνισμού.[29][30][31] Ήταν κατά βάση λαϊκή ομάδα[32] και δεν άργησε, σε συνδυασμό με τα θετικά αποτελέσματα, να γίνει η πιο δημοφιλής στον Πειραιά κι έπειτα και σε όλη την Ελλάδα.

Τα ιδρυτικά μέλη του Ολυμπιακού ήταν 33: Oι Ανδριανόπουλοι, Γιάννης, Γιώργος, Ντίνος και Βασίλης, ο Μιχάλης Μανούσκος, ο Νότης Καμπέρος, ο Κώστας Κλειδουχάκης και οι Δημήτρης Ανδρόνικος, Νίκος Ανδρόνικος, Δημήτρης Αυδής, Νίκος Βλάσσης, Στέφανος Εμμανουήλ, Νίκος Ζαχαρίας, Θανάσης Καλλίτσης, Νίκος Καλούδης, Ντίνος Καλούδης, Όθων Κόκκινος, Τριαντάφυλλος Κρέμος, Παναγιώτης Κωστάλας, Παναγιώτης Λαγουμιτζής, Ανδρέας Λουκάκης, Σπύρος Λουκάκης, Γιάννης Λουλουδάκης, Βαγγέλης Μαγκόπουλος, Σταύρος Μαραγκουδάκης, Γρηγόρης Ντούφας, Θόδωρος Ορλώφ, Φώτης Πρωτοψάλτης, Γιάννης Συμιγδαλάς, Νίκος Συμιγδαλάς, Χρήστος Τζουμερικιώτης, Βρασίδας Τρουποσκιάδης και Σπύρος Ψαλλιδάς.[33][34][35]

Το πρώτο διοικητικό συμβούλιο του Ολυμπιακού είχε ως εξής: Πρώτος πρόεδρος ο Μιχάλης Μανούσκος, αντιπρόεδροι οι Νότης Καμπέρος (εμπνευστής του ονόματος του συλλόγου) και Τριαντάφυλλος Κρέμος, γενικός γραμματέας ο Στάυρος Μαραγκουδάκης, ταμίας ο Όθων Κόκκινος, έφορος ο Παναγιώτης Λαγουμιτζής και μέλη οι Κώστας Κυρίμης, Νίκος Ζαχαρίας, Γιάννης Λουλουδάκης, Δημήτρης Σκλιάς και Ε. Κασιμάτης. Αρχικά ο Ολυμπιακός απετελείτο από αυστηρά 100 μέλη, τους περίφημους 100 αθανάτους από τους οποίους συντάχθηκε και το πρώτο καταστατικό του συλλόγου.[36] Οι αθάνατοι ήταν ισόβια μέλη και για να μπορούσε να εισέλθει κάποιο νέο μέλος στον σύλλογο θα έπρεπε να αποβιώσει ένα παλιό.

Επιφανείς παράγοντες του Πειραιά στήριξαν έμπρακτα την ίδρυση του Ολυμπιακού, έχοντας ως σκοπό να δημιουργήσουν ένα αθλητικό σωματείο που να αμφισβητήσει την κυριαρχία του Πειραϊκού Συνδέσμου. Εκτός του βιομήχανου Μιχάλη Μανούσκου και του ανώτατου αξιωματικού του Πολεμικού Ναυτικού Νότη Καμπέρου, ενεργή συμμετοχή είχαν μεταξύ άλλων και οι Δημήτρης Καμπέρος αξιωματικός και πρωτοπόρος της Πολεμικής Αεροπορίας, αδερφός του Νότη Καμπέρου,[37] Σταύρος Μαραγκουδάκης, διευθυντής του Ταχυδρομείου, Νίκος Ανδρόνικος, έμπορος, Δημήτρης Σκλιάς, αξιωματικός του Στρατού, Νικόλαος Ζαχαρίας, δικηγόρος, Θανάσης Μέρμηγκας, συμβολαιογράφος, Ιωάννης Κεκκές, χρηματομεσίτης και όλη η οικογένεια των Ανδριανόπουλων με προεξάρχοντα τον επιχειρηματία Ανδρέα Ανδριανόπουλο, πατέρα της θρυλικής πεντάδας των Ανδριανοπουλαίων.

Πρώτη έδρα του Ολυμπιακού αποτέλεσε το Ποδηλατοδρόμιο, το οποίο ήταν γήπεδο με καρβουνόσκονη, ενώ δεν είχε επαρκείς εγκαταστάσεις για να φιλοξενήσει τους πολυάριθμους φιλάθλους που το κατέκλυζαν εξ αρχής.[38]

Πρώτα χρόνια (1925–1930)

Ομάδα του Ολυμπιακού μεταξύ 1927 και 1929
Η επιθετική πεντάδα των Ανδριανόπουλων: (από αριστερά) Γιάννης, Ντίνος, Γιώργος, Βασίλης και Λεωνίδας Ανδριανόπουλος

Από το ξεκίνημά του πραγματοποίησε επιτυχίες που τον ισχυροποίησαν ως σύλλογο. Από το 1925 έως το 1929, η μοναδική ομάδα που κατάφερε να τον νικήσει ήταν ο Παναθηναϊκός δείχνοντας από νωρίς ότι θα αποτελέσει το αντίπαλο δέος.[39] Επί τρία συναπτά έτη μάλιστα, 4 Μαρτίου 19263 Μαρτίου 1929, παρέμεινε αήττητος σε πρωτάθλημα και φιλικά παιχνίδια κάνοντας ρεκόρ.[40] Πρώτος επίσημος αγώνας που έδωσε στην ιστορία του ήταν με την ομάδα του γαλλικού πολεμικού πλοίου Ζαν ντ' Αρκ, στις 30 Απριλίου 1925 στο Ποδηλατοδρόμιο, την οποία και νίκησε με 6–0.[39] Την ίδια χρονιά συμμετείχε στο νεοσύστατο Πρωτάθλημα Πειραιά, όπου έμελλε χρονικά να είναι και ο πρώτος τίτλος που κατέκτησε η ομάδα. Κατέκτησε το Πρωτάθλημα Πειραιά και τις επόμενες δύο χρονιές, ενώ ελλείψει εθνικού πρωταθλήματος έδωσε αρκετούς φιλικούς αγώνες με άλλες ομάδες σημειώνοντας μεγάλες νίκες και σκορ.[39]

Σε φιλικούς αγώνες την περίοδο 1925–26, νίκησε τον Άρη 3–1, τον Ηρακλή 6–1 και 4–0, την ΑΕΚ 5–2, ενώ αναδείχτηκε ισόπαλος στον πρώτο αγώνα με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό 3–3. Η μοναδική ήττα της περιόδου ήταν από τον Παναθηναϊκό με 2–1, στο δεύτερο αγώνα μεταξύ των δύο ομάδων.[39] Την περίοδο 1926–27, συνέτριψε τον ΠΑΟΚ 7–1, τον Παναθηναϊκό 5–1, την ΑΕΚ 6–2 και 3–1, τον Ηρακλή 4–2, τον Εθνικό 2–1 και 3–2, ενώ επικράτησε και σε διεθνή αγώνα επί της Λέφσκι Σόφιας με σκορ 3–2.[39] Σημαδιακή ήταν η χρονιά 1927-28, όπου Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός και ΑΕΚ, αποβλήθηκαν από τη νεοσύστατη ΕΠΟ, δεν συμμετείχαν στο πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα και ίδρυσαν το λεγόμενο ΠΟΚ, το οποίο διοργάνωσε το κύπελλο Πάσχα, το οποίο και κατέκτησε ο Ολυμπιακός, επικρατώντας του Παναθηναϊκού με 3–1, της ΑΕΚ με 4–1, της Βίνους Σπάρτα με 5–1 και της Μπεογκράντσκι με 3–0. Την επόμενη χρονιά 1928–29, ο Ολυμπιακός συμμετείχε και κατέκτησε ξανά το Πρωτάθλημα Πειραιά, ενώ υπερασπίστηκε επιτυχώς τα κεκτημένα και στο 2ο Κύπελλο Πάσχα.[40]

Την περίοδο 1929–30, μετείχε για πρώτη φορά στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, το οποίο απέτυχε να κατακτήσει γνωρίζοντας μάλιστα την πρώτη του ήττα μετά από τρία χρόνια, ξανά από τον Παναθηναϊκό. Η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη, με τον Ολυμπιακό να κατακτά για πρώτη φορά το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα του 1930–31, νικώντας όλους τους βασικούς διεκδικητές του τίτλου. Η ομάδα ηττήθηκε μόλις σε έναν από τους 14 αγώνες που συμμετείχε, νικώντας 11 φορές ενώ σε 2 μόλις αγώνες αναδείχθηκε ισόπαλη.[41] Άξιες αναφοράς είναι οι νίκες επί του Παναθηναϊκού με 3–1 εντός και 3–2 εκτός έδρας. Εμβληματικοί παίκτες της ομάδας του Ολυμπιακού την περίοδο 1925–1930 ήταν οι Γιώργος Ανδριανόπουλος, Λεωνίδας Ανδριανόπουλος, Βασίλης Ανδριανόπουλος, Γιάννης Ανδριανόπουλος, Ντίνος Ανδριανόπουλος, Λάλης (Μιχάλης) Λεκκός, Φίλιππος Κουράντης, Νίκος Πανόπουλος και οι τερματοφύλακες Κώστας Κλειδουχάκης και Αχιλλέας Γραμματικόπουλος.[42]

Εδραίωση (1931–1944)

Με την έναρξη της νέας δεκαετίας, τα τοπικά πρωταθλήματα υποβαθμίζονταν και αυξανόταν η απήχηση, σε συλλόγους και φιλάθλους, του Πανελληνίου Πρωταθλήματος. Επίσης, το πρωτάθλημα Πειραιά διεκόπη τις περιόδους 1934–35 και 1940–41 (λόγω του πολέμου).

Τον Οκτώβριο του 1931, οι Γιώργος και Γιάννης Ανδριανόπουλος αποσύρθηκαν και άλλαξε ο βασικός κορμός της ομάδας. Εκείνη την περίοδο (1931–32), το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Άρης Θεσσαλονίκης. Ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να πάει μακριά ούτε στην πρώτη του συμμετοχή στο Κύπελλο Ελλάδος, αφού αποκλείστηκε πρόωρα από τον Απόλλωνα.[42] Την επόμενη χρονιά κατέκτησε το πρωτάθλημα, νικώντας τον Άρη (3–2, 5–0) και την ΑΕΚ (3–1, 3–2). Την ίδια χρονιά ο Ολυμπιακός πέτυχε θρίαμβο με σκορ 6–1 επί του Παναθηναϊκού μέσα στη Λεωφόρο για το Κύπελλο, αποτέλεσμα που συνιστά τη μεγαλύτερη εκτός έδρας νίκη στην ιστορία των αναμετρήσεων των δύο ομάδων. Παρά τον εκτός έδρας θρίαμβο επί του αιωνίου αντιπάλου, η ομάδα δε θα καταφέρει να φτάσει στον τελικό. Τον τίτλο του πρωταθλητή διατήρησε και την περίοδο 1933–34, με νίκες επί του Ηρακλή (3–2 και 2–1).[43]

Επιθετικοί της ομάδας του Ολυμπιακού της δεκαετίας του '30. Από αριστερά: Γρηγοράτος (ορθό), Ράγγος, Βάζος, Συμεωνίδης, Αναματερός
Ο μεσοεπιθετικός του Ολυμπιακού Νίκος Γόδας, αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης. Εκτελέστηκε φορώντας τη φανέλα του Ολυμπιακού

Εκείνη την εποχή, η ομάδα ανανεωνόταν διαρκώς και πλέον από τους Ανδριανόπουλους είχε μείνει μόνο ο Λεωνίδας. Νέοι παίκτες, με σημαντικότερους τους Γιάννη Βάζο, Χριστόφορο Ράγγο και Θεολόγο Συμεωνίδη, οδηγούσαν την ομάδα από τρόπαιο σε τρόπαιο.[43] Το 1934–35 το πρωτάθλημα δεν ολοκληρώθηκε, οι ερυθρόλευκοι είχαν ισοβαθμήσει με Εθνικό και Παναθηναϊκό στους 13 βαθμούς, ενώ οι μεταξύ τους αναμετρήσεις έληξαν 2–0, 5–2 με τον Εθνικό και 2–0, 0–1 με τον ΠΑΟ, η ΕΠΟ, όμως, δεν είχε προνοήσει για την περίπτωση ισοβαθμίας. Ο Ολυμπιακός κέρδισε με διαφορά το πρωτάθλημα του 1935–36, σημειώνοντας νέα μεγάλη νίκη επί του Παναθηναϊκού με 6–1, αυτή τη φορά στο Στάδιο Καραϊσκάκη (Ποδηλατοδρόμιο). Το ίδιο έγινε και την επόμενη χρονιά, με τον Ολυμπιακό να κερδίζει εκτός έδρας τον ΠΑΟΚ 5–1 και τον Παναθηναϊκό 1–0, κατακτώντας το πέμπτο πρωτάθλημα της ιστορίας του.[44]

Προσθέτοντας στο δυναμικό του τον Γιάννη Χέλμη από τον Εθνικό, ο Ολυμπιακός κατέκτησε το τελευταίο του πρωτάθλημα πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο το 1937–38, με 2 νίκες επί του Άρη (3–2, 5–1).[45] Δεν τα κατάφερε την επόμενη χρονιά, αφού ναι μεν ισοβάθμησε με την ΑΕΚ, αλλά υστερούσε στη συνολική διαφορά τερμάτων, χάνοντας έτσι το πρωτάθλημα. Στο Κύπελλο απέκλεισε τον Παναθηναϊκό με 2–0 προτού ηττηθεί από την ΑΕΚ με 2–1. Την ίδια χρονιά έχασε και για μοναδική φορά το πρωτάθλημα Πειραιά από τον Εθνικό. Με την ΑΕΚ να διπλασιάζει τα πρωταθλήματά της το 1939–40, ο Ολυμπιακός αρκέστηκε στο πρωτάθλημα Πειραιά, ενώ η διοργάνωση του 1940-41 δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.[46] Ουσιαστικά ποδόσφαιρο παίχτηκε ξανά το 1945, αφού με το ξέσπασμα του ελληνοϊταλικού πολέμου πολλοί παίκτες του Ολυμπιακού έφυγαν για την πρώτη γραμμή του μετώπου. Ο Χριστόφορος Ράγγος δέχθηκε ιταλική σφαίρα στο αριστερό του πόδι τον Ιανουάριο του 1941 και αχρηστεύτηκε ποδοσφαιρικά για πάντα. Ο Νίκος Γρηγοράτος τραυματίστηκε στο πόδι στην Κλεισούρα, ενώ ο Λεωνίδας Ανδριανόπουλος κινδύνεψε να πεθάνει από κρυοπαγήματα στα βουνά της Αλβανίας.[47] Κατά την περίοδο της Κατοχής που ακολούθησε, πολλοί αθλητές του Ολυμπιακού είχαν πλούσια αντιστασιακή δράση κατά των Γερμανών κατακτητών και πολλοί από αυτούς έχασαν τη ζωή τους. Η δράση τους συνεχίστηκε και κατά την περίοδο των Δεκεμβριανών. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ο αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης Νίκος Γόδας που είχε πολεμήσει τους Γερμανούς στη μάχη της Ηλεκτρικής, στο Κερατσίνι, στην Κοκκινιά και στο Πέραμα.[48] Τον Δεκέμβρη του 1943 στον τελικό του Κυπέλλου Χριστουγέννων που βρήκε τον Ολυμπιακό θριαμβευτή με 5–2 απέναντι στον Παναθηναϊκό, ο Νίκος Γόδας ήταν από τους κορυφαίους του γηπέδου. Συνελήφθη και στις 19 Νοεμβρίου του 1948 εκτελέστηκε στο Λαζαρέτο της Κέρκυρας φορώντας την ερυθρόλευκη φανέλα και το λευκό σορτσάκι, όπως ήταν η τελευταία του επιθυμία.[49] Τα τελευταία λόγια του ήταν: Να μου ρίξετε και να με δολοφονήσετε με τη φανέλα του Ολυμπιακού, και να μη μου δέσετε τα μάτια, για να βλέπω τα χρώματα της ομάδας μου πριν από τη χαριστική βολή.[50][51] Προηγουμένως, το 1944, ο Μιχάλης Αναματερός που είχε προσχωρήσει στις τάξεις της Εθνικής Αντίστασης στη διάρκεια της Κατοχής, σκοτώθηκε στη μάχη των Εξαρχείων.

Αναγέννηση και Θρύλος (1945–1959)

Τρεις εμβληματικοί παίκτες του Ολυμπιακού της δεκαετίας του '50 (από αριστερά): Ανδρέας Μουράτης, Μπάμπης Κοτρίδης, Ηλίας Ρωσίδης

Μετά τον πόλεμο συνέβησαν σημαντικές αλλαγές στην ομάδα. Σημαντικοί παίκτες του παρελθόντος είχαν αποσυρθεί, συνέχισαν όμως οι πολύ καλοί Βάζος και Χέλμης, ενώ σε αυτούς προστέθηκαν οι επίσης σημαντικοί Ανδρέας Μουράτης, Στέλιος Κουρουκλάτος και Διονύσης Μινάρδος.[52] Στα αγωνιστικά, εξακολούθησε να κατακτά κάθε χρόνο το πρωτάθλημα Πειραιά, έως το 1959 που διοργανώθηκε το τελευταίο. Δεν είχε όμως εξαρχής την ίδια επιτυχία και στο πρώτο μεταπολεμικό Πανελλήνιο πρωτάθλημα 1945–46, που κατέληξε στον Άρη. Επέστρεψε στις επιτυχίες την επόμενη περίοδο (1946–47), όπου κατέκτησε το Πρωτάθλημα και το συνδύασε με το πρώτο Κύπελλο Ελλάδος της ιστορίας του, μετά τον θρίαμβο με 5–0 επί του Ηρακλή στον τελικό, πανηγυρίζοντας παράλληλα και το πρώτο του νταμπλ.[52]

Παρέμεινε ακλόνητος πρωταθλητής και στο 1947–48, με καλύτερο παίκτη ξανά τον Γιάννη Βάζο και νίκες επί του ΠΑΟΚ (2–1, 3–0) και του Απόλλωνα (2–1). Στο Κύπελλο, παρά τον αρχικό θρίαμβο επί του Ηρακλή με 6–0, έχασε στον δεύτερο αγώνα από την ΑΕΚ 1–0 και αποκλείστηκε. Την περίοδο 1948–49, έχασε το πρωτάθλημα, σε ισοβαθμία με τον Παναθηναϊκό, στη διαφορά τερμάτων. Αν και είχε καλύτερο συντελεστή στους μεταξύ τους αγώνες (2–0, 2–3), ο μηδενισμός του Άρη εναντίον του Παναθηναϊκού, λόγω παραπόνων για τη διαιτησία, έδωσε το πρωτάθλημα στους «πράσινους».[53] Λόγω του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα, το 1949–50, δεν διοργανώθηκε πρωτάθλημα. Αξιοσημείωτο είναι πως δύο παίκτες του Ολυμπιακού, οι Νίκος Πολίτης και Γιώργος Δαρίβας, βρέθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Μακρόνησο.[54]

Δεκαετία μεγάλων επιτυχιών ήταν αυτή του '50. Με γερές βάσεις από τα προηγούμενα χρόνια, η ομάδα κατάφερε να κατακτήσει 7 πρωταθλήματα και 7 κύπελλα. Η αρχή έγινε με το νταμπλ της περιόδου 1950–51, αφού εκτός από Πρωταθλητής αναδείχθηκε και Κυπελλούχος νικώντας τον ΠΑΟΚ με 4–0 στον τελικό που διεξήχθη στη Λεωφόρο.[55] Δεν του δόθηκε η ευκαιρία να επαναλάβει το νταμπλ την επόμενη χρονιά, λόγω ενός πρωτοφανούς σκανδάλου.[56] Στον αγώνα Παναθηναϊκός – Φωστήρας, όπου αναδείχθηκαν ισόπαλοι 2–2, οι αρμόδιοι ακύρωσαν γκολ του Φωστήρα ως εκπρόθεσμο στέλνοντας ΑΕΚ και ΠΑΟ στα μπαράζ για την ανάδειξη του πρωταθλητή Αθήνας. Η ΑΕΚ, ως αδικημένη αρνήθηκε να αγωνιστεί, δεν διεξήχθη η τελική φάση του πρωταθλήματος και δεν προέκυψε πρωταθλητής. Οι ερυθρόλευκοι όμως διατήρησαν το Κύπελλο απέναντι στον Πανιώνιο (2–2, 2–0). Την επόμενη χρονιά ο Ολυμπιακός θα καταφέρει να κατακτήσει και τρίτο συνεχόμενο Κύπελλο, μετά από τη νίκη του με 3–2 επί της ΑΕΚ στον τελικό του 1953, δε θα μπορέσει όμως να φτάσει στην κατάκτηση του νταμπλ.[57]

Επανόρθωσε όμως το 1953–54, όπου κατέκτησε το δέκατο Πρωτάθλημα της ιστορίας του, τρεις βαθμούς πάνω από τον δεύτερο Παναθηναϊκό και παραμένοντας αήττητος στην τελική φάση με 8 νίκες και 2 ισοπαλίες, ενώ το συνδύασε και με την κατάκτηση του νταμπλ, κερδίζοντας το τέταρτο συνεχόμενο Κύπελλο Ελλάδας μετά από νίκη με 2–0 επί της Δόξας Δράμας στον τελικό.[58] Πρωταθλητής αναδείχθηκε και τις επόμενες δύο χρονιές (1955, 1956), δεν τα κατάφερε όμως στο Κύπελλο, αφού ηττήθηκε από τον Απόλλωνα Σμύρνης το '55 και από την ΑΕΚ το '56. Κυριάρχησε απόλυτα πάντως τις επόμενες χρονιές στον ελληνικό χώρο, κατακτώντας άλλα τρία Πρωταθλήματα (1957, 1958, 1959) και ισάριθμα Κύπελλα (1957, 1958, 1959).[59] Με έξι διαδοχικά Πρωταθλήματα και 4 νταμπλ (τα 3 συνεχόμενα), η λέξη "Θρύλος" έγινε συνώνυμη της λέξης Ολυμπιακός.[60] Βασικά στελέχη εκείνης της ομάδας του Ολυμπιακού ήταν οι Ανδρέας Μουράτης, Γιώργος Δαρίβας, Ηλίας Ρωσίδης, Θανάσης Μπέμπης, Μπάμπης Κοτρίδης, Μπάμπης Δρόσος, Κώστας Καραπατής, Σάββας Θεοδωρίδης, Ηλίας Υφαντής, Θανάσης Κίνλεϊ, Στέλιος Ψύχος.[59]

Σποραδικές επιτυχίες και εποχή Γουλανδρή (1960–1979)

Ο πρόεδρος του Ολυμπιακού την περίοδο 1954–1967 (εξαναγκάστηκε σε παραίτηση το 1967 όταν αρνήθηκε να εκτελέσει διαταγές της Χούντας για αντικατάσταση μελών του Δ.Σ. του Ολυμπιακού με στρατιωτικούς),[61] ιδρυτικό μέλος και σύμβολο της πρώτης ομάδας του συλλόγου, Γιώργος Ανδριανόπουλος
Ο πρόεδρος του Ολυμπιακού Νίκος Γουλανδρής (1972–1975)

Στις 4 Ιουλίου του 1961, ο Ολυμπιακός νίκησε με 2-1 στο Στάδιο Καραϊσκάκη τη Σάντος του περίφημου Πελέ, την κορυφαία τότε ομάδα του κόσμου. Παρά τον φιλικό χαρακτήρα του αγώνα, η νίκη είχε ιδιαίτερη σημασία για το ελληνικό ποδόσφαιρο, που ήταν σχεδόν ανυπόληπτο και χρειαζόταν τέτοιες επιτυχίες για να τονωθεί. Επί χρόνια οι φίλοι του πειραϊκού συλλόγου τραγουδούσαν τους στίχους "Ολυμπιακέ μεγάλε, Ολυμπιακέ τρανέ, που εσάρωσες τη Σάντος, την ομάδα του Πελέ", σε οποιοδήποτε γήπεδο και αν αγωνιζόταν η ομάδα του Ολυμπιακού[62].

Η έναρξη της Α' Εθνικής κατηγορίας σηματοδότησε αλλαγή σελίδας για τον Ολυμπιακό. Μετά από έξι άκρως επιτυχημένες περιόδους, από το 1959–60 έως το 1964–65, δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο πρωτάθλημα, τερματίζοντας δεύτερος ή τρίτος. Είχε ποιοτικούς παίκτες στις γραμμές του όπως οι Ηλίας Υφαντής, Σάββας Θεοδωρίδης, Θανάσης Μπέμπης, ενώ πρόσθεσε και νέους όπως οι Κώστας Πολυχρονίου, Γιώργος Σιδέρης και Κώστας Παπάζογλου. Δεν κατάφερε όμως να πρωταγωνιστήσει στο πρωτάθλημα σε μία περίοδο που θεωρείται από τις πιο επιτυχημένες του μεγάλου αντιπάλου, του Παναθηναϊκού. Αντίθετα, στο Κύπελλο Ελλάδος, έφτασε πέντε φορές στον τελικό κατακτώντας τέσσερις φορές το τρόπαιο. Χαρακτηριστικές ήταν οι νίκες στους τελικούς, 3–0 τον Παναθηναϊκό το 1960 στον επαναληπτικό, 3–0 τον Πανιώνιο το 1961, 3–0 τον Πιερικό το 1963, 1–0 τον Παναθηναϊκό το '65. Στον τελικό βρέθηκε και το '62 με αντίπαλο ξανά τους πράσινους, αλλά ο αγώνας διεκόπη λόγω σκότους, ενώ το σκορ ήταν 0–0 στην παράταση.

Ξανά πρωταθλητής στέφθηκε την περίοδο 1965–66, μια επιτυχία που χρεώνεται πρωτίστως στον προπονητή της ομάδας, Μάρτον Μπούκοβι. Με τον Ούγγρο προπονητή να εφαρμόζει πρωτοποριακές μεθόδους και τακτικές για την εποχή, οι ερυθρόλευκοι δημιούργησαν ένα πολύ ισχυρό σύνολο. Αποδίδοντας κατά διαστήματα εκπληκτικό ποδόσφαιρο, σημείωσαν 23 νίκες και 4 ισοπαλίες σε 30 αγώνες, κατακτώντας ξανά το πρωτάθλημα μετά το 1959. Ιστορικός έχει μείνει ο αγώνας στα Τρίκαλα το 1966, με τον τοπικό Α.Ο. Τρικάλων, όπου 15.000 φίλαθλοι του Ολυμπιακού είχαν φτάσει με κάθε μέσο στην πόλη από την προηγούμενη μέρα, κάτι πολύ δύσκολο την εποχή εκείνη, για να πανηγυρίσουν τη νίκη-τίτλο (0–5) ύστερα από 7 χρόνια. Οι περισσότεροι διανυκτέρευσαν σε χωράφια και σε δρόμους και την επόμενη μέρα το γήπεδο ήταν κατάμεστο από φίλους της ομάδας. Με τον Μπούκοβι στην τεχνική ηγεσία και πρωταγωνιστές τους Σιδέρη, Πολυχρονίου και Γιούτσο, κατέκτησαν και το πρωτάθλημα του 1966–67, με το τέλος του πρωταθλήματος να βρίσκει την Ελλάδα υπό το στρατιωτικό καθεστώς της Χούντας. Το καθεστώς αυτό, κατά την άποψη των οπαδών και της διοίκησης του Ολυμπιακού όχι μόνο ευνόησε ξεκάθαρα τον αντίπαλο Παναθηναϊκό τα επόμενα χρόνια αλλά αδίκησε και έπληξε ποικιλοτρόπως και σε όλα τα επίπεδα τον Ολυμπιακό. Τον Δεκέμβριο του 1967 το καθεστώς εξανάγκασε σε παραίτηση τον εμβληματικό –και επί δεκατρία συναπτά έτη– πρόεδρο του συλλόγου Γιώργο Ανδριανόπουλο, κατήργησε τα μέλη του Δ.Σ. του Ολυμπιακού και στη θέση τους διόρισε στρατιωτικούς και ανθρώπους του καθεστώτος.[63] Κατόπιν, ακύρωσε τη μεταγραφή του Κούδα[64] και στη συνέχεια εξεδίωξε από την Ελλάδα τον Μπούκοβι (1968).[65] Παρά ταύτα, κατά τη διάρκεια της διετίας 1968–69, ο Ολυμπιακός αν και δεν κατάφερε να κατακτήσει πρωτάθλημα, εμφανίστηκε πολύ δυνατός στο Κύπελλο. Αναδείχθηκε νικητής το 1968 επί του Παναθηναϊκού μέσα στο γήπεδο της Λεωφόρου, ενώ στον ιστορικό τελικό του 1969 έχασε το κύπελλο από τον Παναθηναϊκό στο στρίψιμο της δεκάρας. Χαρακτηριστικό ήταν πως το "στρίψιμο" ανέλαβε ο διαιτητής Χρήστος Μίχας υπό την παρουσία του Γενικού Γραμματέα Αθλητισμού της Χούντας Κωνσταντίνου Ασλανίδη, που ήταν τα μόνα δύο άτομα που είδαν την όψη του νομίσματος. Υπέδειξαν ως νικητή τον Παναθηναϊκό, ενώ ουδέποτε η πλευρά του Ολυμπιακού διαπίστωσε ιδίοις όμμασι το αποτέλεσμα του "στριψίματος".[66]

Με τον Ολυμπιακό να διαμαρτύρεται για σωρεία διαιτητικών λαθών εις βάρος του και για τον διωγμό –εκτός του προπονητή Μπούκοβι– πρωτοκλασάτων ποδοσφαιριστών του από τη χώρα (Σιδέρης, Αργυρούδης) τα χρόνια της Δικτατορίας, αλλά και με τον Γ.Γ.Α. Ασλανίδη να συνεχίζει να επεμβαίνει διαρκώς στα του ποδοσφαίρου, μοναδικό τρόπαιο της τριετίας 1969–72 ήταν το κύπελλο επί του ΠΑΟΚ το '71 με 3–1. Όλα άλλαξαν το 1972, όταν πρόεδρος του Ολυμπιακού ανέλαβε ο εφοπλιστής Νίκος Γουλανδρής. Ξοδεύοντας μεγάλα ποσά για μεταγραφές, συγκέντρωσε πολλά αστέρια στην ομάδα του Πειραιά. Πρωτοκλασάτοι παίκτες όπως οι Νίκος Γιούτσος, Γιώργος Δεληκάρης, Παναγιώτης Κελεσίδης, Γιάννης Κυράστας, Ρομαίν Αργυρούδης, Μίλτον Βιέρα, Μάικ Γαλάκος, Χούλιο Λοσάδα, Υβ Τριαντάφυλλος, Θανάσης Αγγελής, Γιάννης Γκαϊτατζής, Λάκης Γκλέζος, Πέτρος Καραβίτης, Μιχάλης Κρητικόπουλος, Μιγκέλ Νικολάου, Βασίλης Σιώκος, Μπάμπης Σταυρόπουλος, και Δημήτρης Περσίδης πάσχιζαν για μια θέση στην ενδεκάδα. Η ομάδα του Γουλανδρή, υπό τις οδηγίες του προπονητή Λάκη Πετρόπουλου κατέκτησε την τριετία 197275 3 πρωταθλήματα και 2 νταμπλ. Την περίοδο 1973–74 οι ερυθρόλευκοι, έχοντας σημαντική υπεροπλία στην επίθεση, απέδωσαν συνολικά 102 τέρματα σημειώνοντας παράλληλα ρεκόρ.

Με τον Γουλανδρή να αποχωρεί από την προεδρία απηυδισμένος από την αντιμετώπιση των διαιτητών το 1975, ο Ολυμπιακός πέρασε ξανά στην ανυποληψία. Χωρίς να έχει στιβαρή διοίκηση, έχασε αρκετά από τα μεγάλα αστέρια της ομάδας και την επόμενη τετραετία 197579, δεν κατάφερε να κατακτήσει ούτε πρωτάθλημα ούτε κύπελλο. Χωρίς να έχει σταθερή απόδοση στο πρωτάθλημα τις χρονιές 1975–76 και 1977–78, κατετάγη τρίτος και τέταρτος, αντίστοιχα. Έφτασε όμως και κοντά στον τίτλο δύο φορές, το 1976–77, όπου ήταν πρώτος και ισόβαθμος με τον Παναθηναϊκό μέχρι την τελευταία αγωνιστική πριν ηττηθεί στην Καστοριά, και την περίοδο 1978–79, όπου αρνήθηκε να συμμετάσχει σε αγώνα μπαράζ με την ΑΕΚ, λόγω ισοβαθμίας, σε ένδειξη διαμαρτυρίας προς τη διοργανώτρια αρχή. Στο θεσμό του Κυπέλλου, έφτασε μόλις σε έναν τελικό το '76, όπου και έχασε το τρόπαιο από τον Ηρακλή στα πέναλτι. Τις επόμενες χρονιές δεν τα κατάφερε, αφού αποκλειόταν είτε στους προημιτελικούς, είτε στους ημιτελικούς του θεσμού.

Επαγγελματικό πρωτάθλημα

Παναθηναικός – Ολυμπιακός 0–1 στη Λεωφόρο με γκολ του Εσταβίγιο (Πρωτάθλημα, 22-05-1983)

Με νομοσχέδιο που κατατέθηκε στη βουλή στις 19 Ιανουαρίου 1979 τα ποδοσφαιρικά τμήματα των ερασιτεχνικών συλλόγων έγιναν επαγγελματικά και μετατράπηκαν σε Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρείες. Ταυτόχρονα, επιχειρηματίες και εφοπλιστές ανέλαβαν τις νέες ΠΑΕ αποκτώντας τα πλειοψηφικά πακέτα των μετοχών. Τον Ολυμπιακό ανέλαβε όμιλος επιχειρηματιών με πρόεδρο τον Σταύρο Νταϊφά.

Ο Ολυμπιακός επανήλθε γρήγορα στην κορυφή του ελληνικού πρωταθλήματος κατακτώντας τέσσερα συνεχόμενα πρωταθλήματα (19801983) και ένα ακόμα το 1987. Μάλιστα τα Πρωταθλήματα του 1980 και του 1982 τα κατέκτησε και τα δύο μετά από αγώνες μπαράζ (επί της ουσίας ήταν ματς-τελικοί του πρωταθλήματος) που διεξήχθησαν στο Βόλο, νικώντας το 1980 τον Άρη με 2–0 (47' Κουσουλάκης, 54' Άλστρομ) και το 1982 τον Παναθηναικό με 2–1 (6' Εσταβίγιο, 69' Αναστόπουλος). Στη συνέχεια, την ιδιοκτησία ανέλαβε ο επιχειρηματίας Γιώργος Κοσκωτάς, ο οποίος ήταν μέλος του Παναθηναϊκου και χρηματοδότης των ερασιτεχνικών του τμημάτων[67][68][69] και αμέσως μετά ο συνεργάτης του Αργύρης Σαλιαρέλης, οι οποίοι ουσιαστικά απομύζησαν και προσπάθησαν να καταστρέψουν οικονομικά τον σύλλογο.

Αυτή ήταν και η πιο άσχημη περίοδος στην ιστορία της ομάδας, η οποία χαρακτηρίστηκε ως "πέτρινα χρόνια", καθώς δεν κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα για εννέα χρόνια, αν και κατά περιόδους απέδωσε εντυπωσιακό ποδόσφαιρο έχοντας στη σύνθεσή του αναγνωρισμένης και υψηλής αξίας παίκτες, όπως ο Ούγγρος αστέρας Λάγιος Ντέταρι, ο Όλεγκ Προτάσοφ, ο Γκενάντι Λιτόφτσενκο, ο Γιούρι Σάβιτσεφ και ο Χουάν Χιλμπέρτο Φούνες. Κατέκτησε, παρ' όλα αυτά τα κύπελλα του 1990 και του 1992, καθώς και το Σούπερ Καπ του 1992, φτάνοντας επίσης στα προημιτελικά του κυπέλλου Κυπελλούχων την περίοδο 1992–93, αποκλείοντας τη Μονακό του Αρσέν Βενγκέρ και των αστέρων Κλίνσμαν, Τζοργκαέφ και Τουράμ και μάλιστα με νίκη 1–0 μέσα στο Πριγκηπάτο.

Το 1993 τον σύλλογο ανέλαβε ο Σωκράτης Κόκκαλης, ο οποίος τον αναδιοργάνωσε σε όλα τα επίπεδα, αποπλήρωσε όλα τα χρέη του συλλόγου[70] και δημιούργησε μια ισχυρή ομάδα, οδηγώντας τον Ολυμπιακό σε επτά συνεχόμενα πρωταθλήματα από το 1997 μέχρι το 2003, και δώδεκα συνολικά σε δεκατέσσερα χρόνια (19972010), ενώ η ομάδα πραγματοποίησε την καλύτερη παρουσία της στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις το 1999, όταν και έφτασε στους προημιτελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ.

Επί προεδρίας Σωκράτη Κόκκαλη, ο Ολυμπιακός ενισχύθηκε με παίκτες διεθνούς φήμης και αξίας, όπως οι Τζιοβάνι, Ζάχοβιτς, Καρεμπέ και Ριβάλντο, ενώ οι παρουσίες του Ντούσαν Μπάγεβιτς στον πάγκο του Ολυμπιακού, του επί σειρά ετών πρώτου σκόρερ Αλέξη Αλεξανδρή, του ταχύτατου και εξαιρετικά παραγωγικού σε ασίστ και γκολ δεξιού μεσοεπιθετικού Στέλιου Γιαννακόπουλου, αλλά και του κορυφαίου ξένου παίκτη στην ιστορία του Ολυμπιακού Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς, συνέβαλαν σημαντικά στην αναγέννησή του.

Από τις 31 Δεκεμβρίου 2010 πρόεδρος ανέλαβε ο Ευάγγελος Μαρινάκης υπό την ηγεσία του οποίου ο Ολυμπιακός έχει κατακτήσει 5 συνεχόμενα πρωταθλήματα (2011, 2012, 2013, 2014, 2015) και 3 νταμπλ (2012, 2013, 2015). Με την κατάκτηση του τίτλου το 2015, ο Ολυμπιακός πανηγύρισε το 42ο πρωτάθλημα της ιστορίας του, ενώ με την ταυτόχρονη κατάκτηση του νταμπλ, έφτασε τους αριθμούς-ρεκόρ των 27 Κυπέλλων και των 17 νταμπλ. Επί ιδιοκτησίας και προεδρίας Μαρινάκη, ο Ολυμπιακός ενισχύθηκε με παίκτες διεθνούς αξίας όπως, μεταξύ άλλων, οι Άλμπερτ Ριέρα, Μάρκο Πάντελιτς, Αριέλ Ιμπαγάσα, Ζαν Μακούν, Φραν Γέστε, Βλάντιμιρ Βάις, Ρομπέρτο, Χαβιέρ Σαβιόλα, Ερίκ Αμπιντάλ, Ιμπραχίμ Αφελάι.

Έμβλημα και χρώματα

Μετά από πρόταση του ανάδοχου του Ολυμπιακού Νότη Καμπέρου, έμβλημα της ομάδας έγινε ο δαφνοστεφανωμένος έφηβος, εμπνευσμένος από τους Αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες και σε πλήρη σύμπλευση με το πνεύμα και τη φύση του ονόματος του συλλόγου.[27] Συμβολίζει τη δύναμη, την αθλητική ισχύ, το ήθος, την ευγενή άμιλλα, και προπάντων το ολυμπιακό ιδεώδες, αξίες άρρηκτα συνυφασμένες με το Αρχαίο ελληνικό πνεύμα.[28] Τα χρώματα της ομάδας επιλέχθηκαν από τον Γιάννη Ανδριανόπουλο και ήταν το κόκκινο, το χρώμα της γενναιότητας και του πάθους, και το άσπρο, αυτό της αγνότητας και της ηθικής.[29][31]

Εξέλιξη του εμβλήματος

Φανέλα

Η φανέλα του Ολυμπιακού είναι ερυθρόλευκη και ριγωτή και υπάρχουν πολλές παραλλαγές της κατά την πορεία της ιστορίας του. Παρακάτω παρουσιάζονται ενδεικτικά ιστορικές αλλά και σύγχρονες φανέλες της ομάδας:

Κύρια αμφίεση

1925
1961
1971–72
1994–95
1997–99
1999–2000
2002–03
2004–05
2008–09
2009–10
2013–15

Εναλλακτική αμφίεση

1925
1961
1971–72
1994–95
1998–99
1999–2000
2002–03
2004–05
2008–09
2009–10
2013–15

Χορηγίες

Από το 1979, όταν το ποδόσφαιρο έγινε επαγγελματικό στην Ελλάδα, η φανέλα του Ολυμπιακού κατασκευάζεται από την εκάστοτε εταιρεία αθλητικών ειδών, ενώ από το 1983 εμφανίζει τον εκάστοτε κύριο χορηγό στη φανέλα.

Παλαιότερη φανέλα
Η φανέλα του Ολυμπιακού την περίοδο 2008–09
Περίοδος Εταιρεία ένδυσης[71] Κύριος χορηγός
1979 Umbro
1980 Puma
1980–1982 Asics Tiger
1982 Adidas [72]
1982–1984 Asics Tiger Fiat
1984–1985 Travel Plan
1985–1988 Puma Citizen
1988 Toyota
1989 Τράπεζα Κρήτης
1989–1990
1990–1992 Diana
1992–1993 Umbro
1993–1994 Lotto
1994–1995 Adidas Εθνοκάρτα MasterCard
1995–1997 Puma
1997–2000 Ασπίς Πρόνοια
2000–2005 Umbro Siemens Mobile
2005–2006 Puma Siemens
2006–2009 Vodafone
2009–2010 Citibank
2010–2013 Πάμε Στοίχημα
2013–2015 UNICEF [73][74]
2015– Adidas

Ελληνικές διοργανώσεις

Πρωτάθλημα Πειραιώς

Το πρωτάθλημα Πειραιώς το 1925, ήταν η πρώτη επίσημη διοργάνωση που μετείχε στην ιστορία του ο Ολυμπιακός και η οποία συνοδεύτηκε από κατάκτηση του τροπαίου. Από τη δεκαετία του '30, απέκτησε τοπικό χαρακτήρα αλλά δεν μειώθηκε η αξία του καθώς τις περισσότερες φορές ο πρωταθλητής έπαιρνε και το μοναδικό εισιτήριο για το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Ο Ολυμπιακός αποβλήθηκε από το πρωτάθλημα του 1928 από την ΕΠΟ, λόγω διαφορών. Δεν συμμετείχε στα πρωταθλήματα του 1932, 1933 και 1936 λόγω σύστασης εθνικής κατηγορίας με περισσότερες ομάδες και παρόμοιο τρόπο διεξαγωγής με τον σημερινό. Μεγάλος αντίπαλος του Ολυμπιακού στο πρωτάθλημα Πειραιά ήταν ο Εθνικός, που όμως κατάφερε να κατακτήσει μόνο το πρωτάθλημα του 1939, από αυτά που συμμετείχε και ο Ολυμπιακός, ενώ σε αυτό του 1929 ανακηρύχθηκαν συμπρωταθλητές. Πρωτάθλημα Πειραιά διεξήχθη για τελευταία φορά το 1959.

Χρονιά 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49
Θέση 1ος 1ος 1ος Α 1ος 1ος 1ος Σ Σ 1ος Δ Σ 1ος 1ος 2ος 1ος Δ Χ Χ Χ Χ 1ος 1ος 1ος 1ος
Α - Αποβλήθηκε · Σ - Δεν Συμμετείχε · Δ - Διεκόπη · X - Δεν διεξήχθη
Χρονιά 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59
Θέση 1ος 1ος 1ος 1ος 1ος 1ος 1ος 1ος 1ος 1ος
Α - Αποβλήθηκε · Σ - Δεν Συμμετείχε · Δ - Διεκόπη · X - Δεν διεξήχθη

Πανελλήνιο πρωτάθλημα

Στο πρώτο πρωτάθλημα Ελλάδος το 1928 ο Ολυμπιακός μαζί με Παναθηναϊκό και ΑΕΚ δεν συμμετείχαν με επακόλουθο την τιμωρία τους από την ΕΠΟ. Ο Ολυμπιακός συμμετείχε στο δεύτερο πρωτάθλημα του 1929–30 μαζί με Παναθηναϊκό και Άρη κατακτώντας την τελευταία θέση. Στο επόμενο πρωτάθλημα του 1930–31 κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο, ενώ ακολούθησαν άλλα πέντε τη δεκαετία του 1930. Η πλήρης καταξίωση για τον Ολυμπιακό ήρθε τη δεκαετία του 1950 όταν με σπουδαίους ποδοσφαιριστές στη σύνθεσή του, κατέκτησε επτά πρωταθλήματα, τα έξι εκ των οποίων συνεχόμενα. Τότε παρατηρείται η χρήση της ονομασίας «Θρύλος» για την πειραϊκή ομάδα, η οποία υφίσταται μέχρι και σήμερα, ενώ γίνεται ιδιαίτερα δημοφιλής, με τον φανατικό της κόσμο να γεμίζει ασφυκτικά το τότε Ποδηλατοδρόμιο (το μετέπειτα Στάδιο Καραϊσκάκης) και να την ακολουθεί πιστά σε όλα τα γήπεδα που αγωνιζόταν.

Χρονιά 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49
Θέση Σ Χ 3ος 1ος 5ος 1ος 1ος Δ 1ος 1ος 1ος 2ος 2ος Χ Χ Χ Χ Χ 3ος 1ος 1ος 2ος
Σ - Δεν Συμμετείχε · Δ - Διεκόπη · X - Δεν διεξήχθη
Χρονιά 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59
Θέση Χ 1ος Χ 2ος 1ος 1ος 1ος 1ος 1ος 1ος
Σ - Δεν Συμμετείχε · Δ - Διεκόπη · X - Δεν διεξήχθη

Α' Εθνική

Την αγωνιστική περίοδο 1959–60 η ΕΠΟ αποφάσισε την ίδρυση μόνιμης εθνικής κατηγορίας με 16 ομάδες. Ο Ολυμπιακός συμπεριλήφθηκε ως πρωταθλητής Πειραιά. Μέχρι το 1966 δεν κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα τερματίζοντας 2ος και 3ος. Τη διετία 1965–67, με προπονητή τον Μάρτον Μπούκοβι, δημιούργησε μια πολύ δυνατή ομάδα κερδίζοντας δύο πρωταθλήματα, ενώ την τριετία 1972–75, επί προεδρίας Νίκου Γουλανδρή, οι ερυθρόλευκοι κατέκτησαν τρία συνολικά πρωταθλήματα.

Χρονιά 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79
Θέση 3ος 2ος 2ος 3ος 2ος 2ος 1ος 1ος 2ος 2ος 3ος 7ος 2ος 1ος 1ος 1ος 3ος 2ος 4ος 2ος

Επαγγελματικό πρωτάθλημα

Με νομοσχέδιο που κατατέθηκε στην βουλή στις 19 Ιανουαρίου 1979 οι σύλλογοι μετατράπηκαν σε ΠΑΕ και έγιναν επαγγελματικοί. Ταυτόχρονα, επιχειρηματίες και εφοπλιστές ανέλαβαν τις νέες ΠΑΕ αποκτώντας τα πλειοψηφικά πακέτα των μετοχών. Τον Ολυμπιακό ανέλαβε όμιλος επιχειρηματιών με πρόεδρο τον Σταύρο Νταϊφά.

Χρονιά 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 00 01 02 03 04 05 06
Θέση 1ος 1ος 1ος 1ος 2ος 4ος 6ος 1ος 8ος 2ος 4ος 2ος 2ος 2ος 3ος 2ος 3ος 1ος 1ος 1ος 1ος 1ος 1ος 1ος 2ος 1ος 1ος

Σούπερ Λιγκ

Χρονιά 07 08 09 10 11 12 13 14 15
Θέση 1ος 1ος 1ος 5ος 1ος 1ος 1ος 1ος 1ος

Κύπελλο Ελλάδας

Στο κύπελλο Ελλάδας ο Ολυμπιακός συμμετείχε πρώτη φορά το 1932 και αποκλείστηκε στο δεύτερο γύρο από τον Απόλλωνα με 1–0. Από το 1947 έως το 1976, σε 30 συνολικά διοργανώσεις, υπήρξε ο μεγάλος πρωταγωνιστής κατακτώντας 17 φορές το τρόπαιο, χάνοντας σε 5 τελικούς, σε έναν τελικό όπου δεν διεξήχθη ποτέ επαναληπτικός και σε μία διοργάνωση που δεν ολοκληρώθηκε. Μάλιστα έχει 12 συνεχόμενες συμμετοχές σε τελικούς με πρώτη το 1951 και τελευταία το 1966. Ιστορικοί έχουν μείνει οι τελικοί του 1947, όπου νίκησε τον Ηρακλή με 5–0, ο τελικός του 1969 που έχασε το κύπελλο από τον Παναθηναϊκό έπειτα από στρίψιμο δεκάρας, καθώς και το 5–1 επί της Δόξας Δράμας το 1958.

Άλλες σημαντικές διοργανώσεις

Κύπελλο φιλίας και αλληλεγγύης

Είναι η διοργάνωση του ελληνικού Super Cup ανάμεσα στον πρωταθλητή και τον κυπελλούχο της προηγούμενης αγωνιστικής περιόδου. Ο Ολυμπιακός έχει κατακτήσει επίσημα το τρόπαιο 3 φορές, ενώ έχει πάρει μέρος και στην τελευταία από τις δύο ανεπίσημες διοργανώσεις μεταξύ 1970 και 1971 (νικήτρια στα πέναλτι η ΑΕΚ κατά τον επαναληπτικό τελικό της Ν. Φιλαδέλφειας).

Κύπελλο Μεγάλης Ελλάδος

Διοργανωνόταν μεταξύ του κυπελλούχου Ελλάδας και αυτού της Κύπρου από το 1969 έως το 1976. Ο Ολυμπιακός κατέκτησε και τις τρεις διοργανώσεις στις οποίες μετείχε, το 1969 εναντίον του ΑΠΟΕΛ και το 1972 και 1976 εναντίον της Ανόρθωσης.

Κύπελλα Πάσχα και Χριστουγέννων

Όταν το 1928 η ΕΠΟ τιμώρησε Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό και ΑΕΚ, αυτοί ένωσαν τις δυνάμεις τους δημιουργώντας το ΠΟΚ. Η ένωση αυτή διοργάνωσε δύο διεθνή τουρνουά το Κύπελλο Πάσχα και το Κύπελλο Χριστουγέννων με την συμμετοχή και ομάδων από το εξωτερικό. Ο Ολυμπιακός πρωταγωνίστησε σε αυτά τα κύπελλα κατακτώντας 10 φορές το Κύπελλο Χριστουγέννων (1943, 1948, 1952, 1953, 1954, 1956, 1959, 1960, 1961, 1962) και 11 φορές το κύπελλο Πάσχα (1928, 1929, 1936, 1943, 1945, 1946, 1949, 1951, 1953, 1959, 1964). Με τη δημιουργία της Α΄ Εθνικής Κατηγορίας το ΠΟΚ ουσιαστικά διαλύθηκε και σταμάτησαν και οι αντίστοιχοι αγώνες αυτών των κυπέλλων.

Ευρωπαϊκές διοργανώσεις

Πορεία

Η ομάδα του Ολυμπιακού παραταγμένη στο Στάμφορντ Μπριτζ, πριν την έναρξη του αγώνα απέναντι στην Τσέλσι για τη φάση των 16 του Τσάμπιονς Λιγκ 2007–08.

Ο Ολυμπιακός έχει πολυετή παρουσία στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, έχοντας επιτύχει αρκετές προκρίσεις και νίκες, ενώ ήταν και η πρώτη ελληνική ομάδα που συμμετείχε σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Την περίοδο 1958–59 επρόκειτο να συμμετάσχει στο κύπελλο Πρωταθλητριών, όμως η κλήρωση τον έφερε αντίπαλο με την τουρκική Μπεσίκτας και λόγω των άσχημων σχέσεων ανάμεσα στις δύο χώρες ο Ολυμπιακός αποχώρησε χωρίς να αγωνιστεί, καθώς η ΟΥΕΦΑ δεν δέχτηκε την πρότασή του οι αγώνες να διεξαχθούν στη Γιουγκοσλαβία. Τελικά έκανε την παρθενική του εμφάνιση την αμέσως επόμενη περίοδο στην ίδια διοργάνωση, όπου αντιμετώπισε τη Μίλαν, από την οποία αποκλείστηκε αποσπώντας ισοπαλία 2–2 στον Πειραιά και με ήττα 1–3 στο Σαν Σίρο.

Το 1962 ο Ολυμπιακός αποσύρθηκε από τους αγώνες με τη μαλτέζικη Χιμπέρνιανς γιατί ενδιαφέρθηκε περισσότερο για το Βαλκανικό Κύπελλο. Σ' αυτό σημείωσε τα εξής αποτελέσματα: με Μπρασόβ (Ρουμανία) 1-0, 2-6, με Σαράγεβο 3-2, 3-3 και με Γαλατασαράι 1-0, 1-1. Στον τελικό επικράτησε της Λέφσκι Σόφιας μετά από τρεις αγώνες: 1–0 στο Στάδιο Καραϊσκάκης, 0–1 στη Σόφια και 1–0 στον τρίτο και αποφασιστικό τελικό που διεξήχθη στην Κωνσταντινούπολη στις 18 Σεπτεμβρίου του 1963[75].

Ο Ολυμπιακός ήταν η πρώτη ελληνική ομάδα η οποία κατάφερε να προκριθεί στον επόμενο γύρο ευρωπαϊκής διοργάνωσης, όταν στο κύπελλο Κυπελλούχων της περιόδου 1963–64 απέκλεισε την πολωνική Ζαγκλέμπιε, με 2-1, 0-1 και 2-0 στον τρίτο αγώνα στη Βιέννη, για να αποκλειστεί στη συνέχεια από τη γαλλική Ολιμπίκ Λυών με 1-4, 2-1.[76] Δύο χρόνια αργότερα, στην ίδια διοργάνωση, έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που νίκησε εκτός Ελλάδας, 1–0 την Ομόνοια στη Λευκωσία.

Στο κύπελλο Κυπελλούχων της περιόδου 1971–72, ο Ολυμπιακός πέτυχε μία ιστορική εκτός έδρας νίκη με 2–1 μέσα στη Μόσχα απέναντι στην Ντιναμό Μόσχας, η οποία εκείνη τη χρονιά έφτασε μέχρι τον τελικό της διοργάνωσης, αλλά αποκλείστηκε έχοντας χάσει με 2–0 εντός έδρας. Την επόμενη χρονιά (1972-73) στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ, οι ερυθρόλευκοι πήραν σπουδαία πρόκριση απέναντι στην Κάλιαρι, η οποία τρία χρόνια πριν είχε στεφθεί πρωταθλήτρια Ιταλίας, νικώντας την και στους δύο αγώνες, 2–1 εντός και 1–0 εκτός έδρας, που ήταν και η πρώτη νίκη ελληνικής ομάδας στην Ιταλία. Στον επόμενο γύρο αντιμετώπισαν την κάτοχο του τίτλου Τότεναμ, από την οποία αποκλείστηκαν, κατάφεραν όμως να τη νικήσουν στον πρώτο αγώνα εντός έδρας με 1–0.

Η σημαντικότερη όμως επιτυχία του μέχρι τότε σε ευρωπαϊκή διοργάνωση ήρθε στο κύπελλο Πρωταθλητριών του 1974–75, όταν ο Ολυμπιακός απέκλεισε τη Σέλτικ, με ισοπαλία 1–1 στη Γλασκώβη και νίκη 2–0 στον Πειραιά, η οποία τότε ήταν μία από τις πιο επιτυχημένες και ισχυρότερες ομάδες στο ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό στερέωμα και μόλις την προηγούμενη περίοδο είχε φτάσει στα ημιτελικά της κορυφαίας ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης, ενώ είχε αναδειχτεί πρωταθλήτρια και δευτεραθλήτρια Ευρώπης μερικά χρόνια πριν.[77] Στη φάση των 16, ο Ολυμπιακός αντιμετώπισε την επίσης ισχυρή εκείνη την εποχή Άντερλεχτ, η οποία μέσα στα επόμενα τρία χρόνια κατέκτησε από δύο φορές τόσο το κύπελλο Κυπελλούχων, όσο και το ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ. Στον πρώτο αγώνα στις Βρυξέλλες οι ερυθρόλευκοι ηττήθηκαν με 5–1, με τον επαναληπτικό να διεξάγεται στην Πάτρα, καθώς ήταν τιμωρημένη η έδρα της ομάδας, όπου ο Ολυμπιακός νίκησε με 3–0 τη βελγική ομάδα και έφτασε κοντά σε μία μεγάλη ανατροπή, με τον διαιτητή του αγώνα Παλοτάι, όμως, να του ακυρώνει τρία κανονικά γκολ και να τον αφήνει με δέκα παίκτες.[78]

Άλλη σπουδαία πρόκριση για την ομάδα ήταν αυτή στο κύπελλο Πρωταθλητριών του 1983–84, όταν ο Ολυμπιακός απέκλεισε τον Άγιαξ αποσπώντας ισοπαλία 0–0 στο Άμστερνταμ και νικώντας με 2–0 στην παράταση στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας. Στη φάση των 16, ο Ολυμπιακός πέτυχε άλλη μία ιστορική νίκη με 1–0 εντός έδρας επί της Μπενφίκα, όμως αποκλείστηκε με ήττα 3–0 στο Ντα Λουζ. Ο Ολυμπιακός έφτασε στα προημιτελικά του κυπέλλου Κυπελλούχων της περιόδου 1992–93, αποκλείοντας στον πρώτο γύρο την ουκρανική Τσερνομόρετς, καθώς αν και ηττήθηκε στον πρώτο αγώνα στο Στάδιο Καραϊσκάκης με 0–1, κατάφερε να νικήσει με 3–0 στην Οδησσό. Στον επόμενο γύρο η πειραϊκή ομάδα πέτυχε μία από τις σπουδαιότερες νίκες και προκρίσεις στην ευρωπαϊκή ιστορία της, κερδίζοντας με 1–0 τη φιναλίστ της προηγούμενης περιόδου Μονακό μέσα στο Λουί Ντε και σε συνδυασμό με τη λευκή ισοπαλία στο Φάληρο προκρίθηκε στα προημιτελικά του θεσμού, όπου μετέπειτα αποκλείστηκε από την πανίσχυρη Ατλέτικο Μαδρίτης.

Σημαντικότερη πορεία μέχρι σήμερα για τον Ολυμπιακό είναι η πρόκρισή του στους προημιτελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ της περιόδου 1998–99, μόλις στη δεύτερη συμμετοχή του στη διοργάνωση με τη νέα της μορφή. Στη φάση των ομίλων οι ερυθρόλευκοι τερμάτισαν στην πρώτη θέση στον δικό τους όμιλο με 11 βαθμούς, αφήνοντας πίσω τους τη Κροάσια Ζάγκρεμπ, την Πόρτο και τον Άγιαξ, με απολογισμό τρεις νίκες στους ισάριθμους εντός έδρας αγώνες, δύο ισοπαλίες και μία ήττα εκτός έδρας από τον Άγιαξ στην Άμστερνταμ Αρίνα. Στην προημιτελική φάση κληρώθηκε να αγωνιστεί εναντίον της Γιουβέντους. Στον πρώτο αγώνα στο Στάδιο Ντέλε Άλπι του Τορίνο η πειραϊκή ομάδα ηττήθηκε με 2–1, ενώ στον δεύτερο αγώνα στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας ο Ολυμπιακός προηγήθηκε νωρίς στο 12ο λεπτό και κρατούσε το σκορ πρόκρισης μέχρι το 85ο, όταν και η Γιουβέντους ισοφάρισε τελικά σε 1–1 σε μία άτυχη στιγμή για την ελληνική ομάδα και έτσι πήρε την πρόκριση για τα ημιτελικά.

Ο Ζούλιο Σέζαρ πριν την έναρξη του εκτός έδρας αγώνα απέναντι στην Τσέλσι για τη φάση των 16 του Τσάμπιονς Λιγκ 2007–08.

Ο Ολυμπιακός κατάφερε να προκριθεί από τη φάση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ άλλες δύο φορές. Την περίοδο 2007–08 προκρίθηκε από έναν δύσκολο όμιλο ως δεύτερος με 11 βαθμούς, αλλά ισόβαθμος με την πανίσχυρη Ρεάλ Μαδρίτης, που είχε κατακτήσει την πρώτη θέση, αφήνοντας πίσω του τη Βέρντερ Βρέμης και τη Λάτσιο. Εκείνη τη χρονιά οι ερυθρόλευκοι κατάφεραν να κερδίσουν για πρώτη φορά εκτός έδρας σε όμιλο της διοργάνωσης πετυχαίνοντας δύο ιστορικές νίκες, μία μέσα στη Βρέμη με 3–1 επί της Βέρντερ και άλλη μία επί της Λάτσιο με 2–1 στο Ολίμπικο της Ρώμης. Επίσης, πραγματοποίησαν εξαιρετική εμφάνιση στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης, όπου αν και βρέθηκαν πίσω στο σκορ μόλις στο 2ο λεπτό, κατάφεραν να ισοφαρίσουν στο 8ο και να προηγηθούν με 2–1 στην αρχή του δευτέρου ημιχρόνου αν και αγωνίζονταν με 10 παίκτες από το 13ο λεπτό. Τελικά ισοφαρίστηκαν στο 68ο και δέχτηκαν άλλα δύο γκολ στα τελευταία λεπτά του αγώνα, χάνοντας όμως αρκετές ευκαιρίες για κάτι καλύτερο αν και αγωνίζονταν με παίκτη λιγότερο επί σχεδόν 80 λεπτά. Η επιβλητική νίκη με 3–0 επί της Βέρντερ στην τελευταία αγωνιστική στο Στάδιο Καραϊσκάκης σφράγισε την ιστορική πρόκριση του Ολυμπιακού στην επόμενη φάση, όπου αποκλείστηκε από τη μετέπειτα φιναλίστ της διοργάνωσης Τσέλσι, με ισοπαλία 0–0 στην Αθήνα και ήττα 3–0 στο Στάμφορντ Μπριτζ. Την πρόκριση στους 16 πήρε και την περίοδο 2009–10, όταν τερμάτισε δεύτερος στον όμιλο με 10 βαθμούς πίσω από την Άρσεναλ και πάνω από τις πρωταθλήτριες Βελγίου και Ολλανδίας, την Σταντάρ Λιέγης και την Άλκμααρ αντίστοιχα, κερδίζοντας και τους τρεις εντός έδρας αγώνες. Στην επόμενη φάση αποκλείστηκε από την αήττητη μέχρι εκείνη τη στιγμή Μπορντό, με ήττα 1–0 εντός και 2–1 εκτός.

Ο Κέβιν Μιραλάς στη νίκη του Ολυμπιακού με 0–1 επί της Ρουμπίν Καζάν στη Ρωσία για το Γιουρόπα Λιγκ (2012)
Ο Κώστας Μήτρογλου είναι ο μοναδικός Έλληνας που έχει πετύχει χατ-τρικ στο Τσάμπιονς Λιγκ (Άντερλεχτ–Ολυμπιακός 0–3, 2-10-2013)

Άλλες τρεις φορές ο Ολυμπιακός έφτασε κοντά στην πρόκριση από όμιλο του Τσάμπιονς Λιγκ. Την περίοδο 2000–01 οι Πειραιώτες έχασαν την πρόκριση στην ισοβαθμία με τη Λιόν στη δεύτερη θέση με 9 βαθμούς, χάρη στο εκτός έδρας γκολ που πέτυχαν οι Γάλλοι στα τελευταία λεπτά του αγώνα στην Αθήνα όπου ο Ολυμπιακός είχε νικήσει με 2–1, ενώ στην τελευταία αγωνιστική του ομίλου η ελληνική ομάδα ηττήθηκε στη Γαλλία με 1–0. Ο Ολυμπιακός είχε νικήσει εντός έδρας και τις άλλες δύο ομάδες του ομίλου, την ολλανδική Χέρενφεν και τη φιναλίστ της προηγούμενης περιόδου Βαλένθια, η οποία τερμάτισε και πρώτη στον όμιλο. Παρόμοια τύχη είχε και την περίοδο 2004–05, όταν σε έναν δύσκολο όμιλο με αντιπάλους τη φιναλίστ της προηγούμενης περιόδου Μονακό, τη μετέπειτα πρωταθλήτρια Ευρώπης Λίβερπουλ και τη Λα Κορούνια, ο Ολυμπιακός τερμάτισε στη δεύτερη θέση ισόβαθμος με τη Λίβερπουλ με 10 βαθμούς, έχοντας νικήσει και πάλι σε όλους τους εντός έδρας αγώνες και με ισοπαλία εκτός έδρας εναντίον της Λα Κορούνια. Στην τελευταία αγωνιστική αντιμετώπισε εκτός έδρας τη Λίβερπουλ, την οποία είχε νικήσει στην Αθήνα με 1–0. Αν και προηγήθηκε στο ημίχρονο μέσα στο Άνφιλντ, τελικά έχασε με 3–1 δεχόμενος το μοιραίο τρίτο γκολ πάλι στα τελευταία λεπτά του αγώνα.

Στα επιτεύγματα του Ολυμπιακού στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις συμπεριλαμβάνονται επίσης η εντυπωσιακή νίκη με 6–2 επί της δευτεραθλήτριας Ευρώπης Μπάγερ Λεβερκούζεν στα πλαίσια του ομίλου του Τσάμπιονς Λιγκ της περιόδου 2002–03, η οποία αποτελεί και τη μεγαλύτερη ήττα της γερμανικής ομάδας στην Ευρώπη,[79] η ευρεία νίκη με 3–0 επί της Γαλατασαράι στον όμιλο της επόμενης περιόδου, η ιστορική εκτός έδρας νίκη με 2–1 επί της Γιουβέντους στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ του 1999–2000, καθώς και οι μεγάλες νίκες στην ίδια διοργάνωση της περιόδου 2008–09 με 5–1 επί της Μπενφίκα και με 4–0 επί της Χέρτα Βερολίνου, η οποία επίσης αποτελεί τη μεγαλύτερη ήττα της Χέρτα στην Ευρώπη.[80]

Επίσης, ένα σημαντικό στατιστικό στοιχείο είναι ότι ο Ολυμπιακός είχε καταφέρει να διατηρήσει αήττητη την έδρα του στα τέσσερα πρώτα χρόνια της συμμετοχής του στο Τσάμπιονς Λιγκ, χάνοντας για πρώτη φορά στην πέμπτη του διαδοχική συμμετοχή, όταν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έγινε η πρώτη ομάδα που τον νίκησε στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας με 2–0, διακόπτοντας το σερί των 15 εντός έδρας αγώνων χωρίς ήττα της πειραϊκής ομάδας. Ο Ολυμπιακός έχει πετύχει ένα ακόμα ανάλογο σερί 11 εντός έδρας αήττητων αγώνων στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση της Ευρώπης, το οποίο διακόπηκε από την Μπορντό το 2010, με την προηγούμενη ήττα του να καταγράφεται το 2006 από τη Ρόμα.

Ο Αβραάμ Παπαδόπουλος (αριστερά) και ο Όλοφ Μέλμπεργκ (κέντρο) στη νίκη του Ολυμπιακού με 0–1 επί της Μεταλίστ στην Ουκρανία για το Γιουρόπα Λιγκ (2012)

Την περίοδο 2011–12 ο Ολυμπιακός επέστρεψε στους ομίλους του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ αντιμετωπίζοντας τη γαλλική Ολιμπίκ Μαρσέιγ, την αγγλική Άρσεναλ και τη γερμανική Μπορούσια Ντόρτμουντ και τερμάτισε στην 3η θέση του ομίλου, παρά τις τρεις νίκες που σημείωσε (Ολυμπιακός–Ντόρτμουντ 3–1, Μαρσέιγ–Ολυμπιακός 0–1 και Ολυμπιακός–Άρσεναλ 3–1), καθώς πλήρωσε την εντός έδρας ήττα από τη Μαρσέιγ με 1–0 την πρώτη αγωνιστική. Ο πειραϊκός σύλλογος συνέχισε στο Γιουρόπα Λιγκ όπου έφτασε έως τη φάση των 16 νικώντας 2 φορές τη ρώσικη Ρουμπίν Καζάν με 1–0 (εντός και εκτός έδρας) πριν αποκλειστεί από την ουκρανική Μεταλίστ παρά την εκτός έδρας νίκη του με 0–1 (ηττήθηκε στον εντός έδρας επαναληπτικό 1–2). Ο Ολυμπιακός παρά την καλή του ευρωπαϊκή παρουσία, αποκλείστηκε και στους δύο θεσμούς, από τις δύο εντός έδρας ήττες στο Γ. Καραϊσκάκης που του κόστισαν μια καλύτερη ευρωπαϊκή πορεία. Την περίοδο 2012–13 συμμετείχε στον 2ο όμιλο του Τσάμπιονς Λιγκ με Σάλκε, Άρσεναλ και Μονπελιέ. Παρά τις καλές εμφανίσεις και τους 9 βαθμούς που συγκέντρωσε, κατέκτησε την 3η θέση (1η Σάλκε, 2η Άρσεναλ), εξασφαλίζοντας την παρουσία του στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Στο Γιουρόπα Λιγκ αντιμετώπισε την ισπανική Λεβάντε και σημείωσε δύο ήττες, μία εκτός έδρας με σκορ 3–0 και μία εντός με 1–0 με αποτέλεσμα να αποκλειστεί από τη συνέχεια της διοργάνωσης. Την περίοδο 2013-14, ο Ολυμπιακός κληρώθηκε στη φάση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ με την πορτογαλική Μπενφίκα, τη γαλλική Παρί Σεν Ζερμέν και τη βελγική Άντερλεχτ. Κατάφερε να προκριθεί στους 16 της διοργάνωσης έπειτα από δύο εντός έδρας νίκες με Μπενφίκα και Άντερλεχτ (1–0 και 3–1 αντίστοιχα), μία εκτός έδρας νίκη στην έδρα της Άντερλεχτ (0–3) και μία εκτός έδρας ισοπαλία με την Μπενφίκα (1–1), έχοντας κατακτήσει συνολικά 10 βαθμούς. Στη φάση των 16 του Τσάμπιονς Λίγκ κληρώθηκε με την αγγλική Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, από την οποία αποκλείστηκε με επιμέρους σκορ 3–2 (νίκη 2–0 στον Πειραιά και ήττα 3–0 στο Μάντσεστερ). Η νίκη του Ολυμπιακού επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 2–0 στον Πειραιά ήταν η πρώτη νίκη ελληνικής ομάδας επί της συγκεκριμένης αντιπάλου.

Διακρίσεις

Περίοδος Διάκριση Πληροφορίες
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης / Champions League
1974–75 Φάση των 16 αποκλείστηκε από την Άντερλεχτ με 1–5 στις Βρυξέλλες και 3–0 στην Πάτρα (λόγω τιμωρίας)
1982–83 Φάση των 16 αποκλείστηκε από το Αμβούργο με 0–1 στο Αμβούργο και 0–4 στο Μαρούσι
1983–84 Φάση των 16 αποκλείστηκε από την Μπενφίκα με 1–0 στο Μαρούσι και 0–3 στη Λισαβόνα
1998–99 Προημιτελικός αποκλείστηκε από τη Γιουβέντους με 1–2 στο Τορίνο και 1–1 στο Μαρούσι
2007–08 Φάση των 16 αποκλείστηκε από την Τσέλσι με 0–0 στον Πειραιά και 0–3 στο Λονδίνο
2009–10 Φάση των 16 αποκλείστηκε από την Μπορντό με 0–1 στον Πειραιά και 1–2 στο Μπορντό
2013–14 Φάση των 16 αποκλείστηκε από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 2–0 στον Πειραιά και 0–3 στο Μάντσεστερ
Κύπελλο Κυπελλούχων
1961–62 Φάση των 16 αποκλείστηκε από τη Ντιναμό Ζίλινα με 2–3 στον Πειραιά και 0–1 στη Ζίλινα
1963–64 Φάση των 16 αποκλείστηκε από τη Λυών με 1–4 στη Λυών και 2–1 στη Νέα Φιλαδέλφεια (λόγω έργων)
1965–66 Φάση των 16 αποκλείστηκε από τη Γουέστ Χαμ με 0–4 στο Λονδίνο και 2–2 στον Πειραιά
1968–69 Φάση των 16 αποκλείστηκε από τη Ντανφέρμλιν με 0–4 στο Ντανφέρμλιν και 3–0 στον Πειραιά
1986–87 Φάση των 16 αποκλείστηκε από τον Άγιαξ με 0–4 στο Άμστερνταμ και 1–1 στο Μαρούσι
1990–91 Φάση των 16 αποκλείστηκε από τη Σαμπντόρια με 0–1 στον Πειραιά και 1–3 στη Γένοβα
1992–93 Προημιτελικός αποκλείστηκε από την Ατλέτικο Μαδρίτης με 1–1 στο Μαρούσι και 1–3 στη Μαδρίτη
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ / Europa League
1989–90 Φάση των 16 αποκλείστηκε από την Οσέρ με 1–1 στον Πειραιά και 0–0 στην Οσέρ
2004–05 Φάση των 16 αποκλείστηκε από τη Νιούκαστλ με 1–3 στον Πειραιά και 0–4 στο Νιούκαστλ
2011–12 Φάση των 16 αποκλείστηκε από τη Μεταλίστ με 1–0 στο Χάρκοβο και 1–2 στον Πειραιά
Βαλκανικό Κύπελλο
1961–63 Κυπελλούχος με 1–0 στον Πειραιά, 0–1 στη Σόφια και 1–0 σε τρίτο τελικό στην Κωνσταντινούπολη


Συμμετοχές

συμπεριλαμβανομένης της αγωνιστικής περιόδου 2014–15

Πενήντα μία (51) περιόδους στα κύπελλα της UEFA[81] Κατέχει το ρεκόρ συμμετοχών (57)[82] ελληνικού συλλόγου στα κύπελλα Ευρώπης, από τα οποία δεν έχει απουσιάσει ποτέ επί δύο συνεχόμενες χρονιές (όπως και ο Παναθηναϊκός), ενώ έχει λάβει μέρος σε όλες πλην έξι (6): 1960–61, 1964–65, 1970–71 (τιμωρία), 1985–86, 1988–89 και 1991–92 (τιμωρία).
Έχει αποχωρήσει δύο φορές από διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ, που είναι και οι μοναδικές ελληνικές αποχωρήσεις από τις εν λόγω διοργανώσεις σε συλλογικό επίπεδο: To 1958–59 από το Κύπελλο πρωταθλητριών πριν από τους αγώνες κατά της Μπεσίκτας (στην πρώτη του συμμετοχή), λόγω των τεταμένων σχέσεων ΕλλάδαςΤουρκίας και το 1962–63 από το κύπελλο Κυπελλούχων πριν τις αναμετρήσεις με τη μαλτέζικη Χιμπέρνιανς, εξαιτίας διαφωνίας με την ΟΥΕΦΑ σχετικά με την ημερομηνία τέλεσης του πρώτου αγώνα (ο Ολυμπιακός λόγω γραφειοκρατίας δεν προλάβαινε να εκδώσει άδειες για τους παίκτες του[83] και εκτός αυτού θα υφίστατο και σοβαρή οικονομική ζημιά).
Τρεις (3) συμμετοχές
στο Βαλκανικό κύπελλο
1961–63 (νικητής), 1963–64 (απόσυρση κατά τη φάση των ομίλων) και 1964–66 (ομοίως).
Είναι ο πρώτος ελληνικός σύλλογος που κατέκτησε το τρόπαιο.
Μία (1) συμμετοχή στο
κύπελλο Ράπαν

(μετέπειτα Ιντερτότο)
1964–65 (αποσύρθηκε κατά τη φάση των ομίλων και αντικαταστάθηκε από τον Πανιώνιο).

Φίλαθλοι

Η τραγωδία της Θύρας 7

Μνημείο με τα ονόματα των 21 νεκρών της τραγωδίας της Θύρας 7

Τραγική ημέρα στην ιστορία του Ολυμπιακού και του ελληνικού αθλητισμού, ήταν η 8η Φεβρουαρίου 1981, όταν 21 φίλαθλοι από τη Θύρα 7 βρήκαν φρικτό θάνατο κατά τη διάρκεια του αγώνα με την ΑΕΚ στο Στάδιο Καραϊσκάκης, που έληξε με 6–0 υπέρ των ερυθρολεύκων. Οι 20 από αυτούς ήταν φίλοι του Ολυμπιακού και ένας της ΑΕΚ.

Μέσα σε πανηγυρισμούς, πολλοί φίλαθλοι έτρεξαν λίγα λεπτά πριν από τη λήξη του αγώνα να βγουν από τη Θύρα 7, δημιουργώντας συνωστισμό ενώ η πόρτα της θύρας ήταν κλειστή. Κάποιοι από τους φιλάθλους έπεσαν στα σκαλιά της θύρας με αποτέλεσμα το πλήθος που συνέρεε προς την έξοδο να τους ποδοπατήσει. Εκτός από τους 21 νεκρούς υπήρξαν και 53 τραυματίες.[84]

Δεκάδες τραυματίες και νεκροί μεταφέρθηκαν με περιπολικά και ασθενοφόρα στο Τζάνειο Νοσοκομείο, στο οποίο είχε αρχίσει να συγκεντρώνεται εξαιρετικά μεγάλος αριθμός ατόμων, δημιουργώντας σκηνές αλλοφροσύνης.[84] Πολλοί τραυματίες μεταφέρθηκαν επίσης στο Γενικό Κρατικό Πειραιώς και στο ΚΑΤ.

Παράλληλα, τα ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα έκαναν έκκληση σε γιατρούς και αιμοδότες να προσέλθουν στο Τζάνειο, ενώ σε ένδειξη πένθους διέκοψαν τα προγράμματά τους και μετέδιδαν πένθιμη μουσική.

Η μνήμη των θυμάτων τιμάται κάθε χρόνο από τη διοίκηση και τους οπαδούς της ομάδας. Στο νέο γήπεδο του Ολυμπιακού υπάρχουν 21 μαύρα καθίσματα, για να τιμηθούν τα θύματα της τραγωδίας, ενώ στο μουσείο του συλλόγου έχουν διατηρηθεί και φυλάσσονται η πόρτα και μέρος από τα σκαλοπάτια όπου συνέβη το τραγικό περιστατικό.

Τίτλοι

Διεθνείς και διακρατικοί

1963
1969, 1972, 1976.

Πανελλήνιοι

1931, 1933, 1934, 1936, 1937, 1938, 1947, 1948, 1951, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1959, 1966, 1967, 1973, 1974, 1975, 1980, 1981, 1982, 1983, 1987, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015
1947, 1951, 1952, 1953, 1954, 1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1963, 1965, 1968, 1971, 1973, 1975, 1981, 1990, 1992, 1999, 2005, 2006, 2008, 2009, 2012, 2013, 2015
1987, 1992, 2007
Σημ.: βιβλίο για την ιστορία του συλλόγου εμφανίζει επίσης το 1980, κατόπιν επαγωγικού συλλογισμού σχετικά με τη νίκη 4-3 του πρωταθλητή ΟΣΦΠ επί του κυπελλούχου ΑΓΣ Καστοριάς και την απονομή στον πρώτο τροπαίου από το Σύνδεσμο Αθλητικού Τύπου (τον τότε ΠΣΑΤ),[90] σε συνάντηση που ο τύπος της εποχής κατέγραψε ως φιλική.[91] Για μία τέτοια επιτυχία κάνουν επίσης λόγο κάποιες τρίτες και ανεξάρτητες πηγές,[92] με αφετηρία το 2007,[93] χωρίς αναφορά στο γεγονός ότι ο θεσμός δεν καθιερώθηκε παρά μόνο το 1987.[94] Στους τίτλους του σε διοργανώσεις θεσμικών αρχών του ποδοσφαίρου και συγκεκριμένα ως Σούπερ καπ, έχει πλέον προσθέσει το έπαθλο ΣΑΤ ο επίσημος Ολυμπιακός,[95] όχι πάντως νωρίτερα του 2008,[96] ενώ γενικώς στοιχεία αναφορικά με τον παυμένο θεσμό δεν παρέχει ο αρμόδιος για αυτόν φορέας, η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία.[97]

Τοπικοί

1925, 1926, 1927, 1929, 1930, 1931, 1934, 1937, 1938, 1940, 1946, 1947, 1948, 1949, 1950, 1951, 1952, 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1959.

Άλλοι τίτλοι

1928, 1929, 1936, 1943, 1945, 1946, 1949, 1951, 1953, 1959, 1964
1943, 1948, 1951, 1952, 1953, 1954, 1956, 1959, 1960, 1961, 1962
1956, 1959
1980
1969
1957
1957
  • 1 Κύπελλο Αλληλεγγύης:[102]
1955
1948
1947
  • 1 Κύπελλο Δημάρχου Πειραιώς:[105]
1943.

Μικρών ηλικιών

2004, 2010, 2013, 2015
2010, 2011, 2015
2014
2002.

Τρέχουσα σύνθεση

Η τρέχουσα σύνθεση της ομάδας ανδρών είναι η εξής:[106] [107]

Σημείωση: Οι σημαίες αφορούν την εθνική ομάδα, σύμφωνα με τους κανόνες επιλεξιμότητας της FIFA. Οι παίκτες μπορεί να κατέχουν περισσότερες ιθαγένειες εκτός FIFA.

Αρ. Θέση Παίκτης
2 Flag of Greece.svg Μ Γιάννης Μανιάτης (αρχηγός)
3 Flag of Spain.svg Α Αλμπέρτο Μποτία
5 Flag of Serbia.svg Μ Λούκα Μιλιβόγεβιτς
9 Flag of Sweden.svg Μ Τζίμι Ντουρμάζ
10 Flag of Argentina.svg Μ Αλεχάντρο Ντομίνγκες
11 Flag of Switzerland.svg Μ Παϊτίμ Κασάμι
12 Flag of Argentina.svg Ε Φράνκο Χάρα
14 Flag of Norway.svg Α Ομάρ Ελαμπντελαουί
16 Flag of Spain.svg Τ Ρομπέρτο
17 Flag of Greece.svg Ε Δημήτρης Διαμαντάκος
18 Flag of Greece.svg Μ Ανδρέας Μπουχαλάκης
19 Flag of Spain.svg Μ Νταβίδ Φουστέρ
22 Flag of Greece.svg Τ Ανδρέας Γιαννιώτης
23 Flag of Greece.svg Α Δημήτρης Σιόβας
24 Flag of Greece.svg Α Τάσος Αυλωνίτης
25 Flag of Greece.svg Μ Κώστας Φορτούνης
26 Flag of France.svg Α Αρτούρ Μαζουακού
28 Flag of Greece.svg Ε Νίκος Βέργος
29 Flag of Greece.svg Α Πραξιτέλης Βούρος
30 Flag of Brazil.svg Α Λεάντρο Σαλίνο
Αρ. Θέση Παίκτης
33 Flag of Greece.svg Τ Λευτέρης Χουτεσιώτης
34 Flag of Greece.svg Μ Μανώλης Σάλιακας
60 Flag of Norway.svg Μ Αμπντισαλάμ Ιμπραΐμ
67 Flag of Greece.svg Α Αντώνης Βατουσιάδης
72 Flag of Greece.svg Τ Γιώργος Στρέζος
77 Flag of Togo.svg Μ Ματιέ Ντοσεβί
Flag of Georgia.svg Τ Γκιόργκι Λόρια
- Flag of Greece.svg Τ Στέφανος Καπίνο
Flag of France.svg Μ Σαμπού Γιαταμπαρέ
Flag of Argentina.svg Μ Νίκολας Μαρτίνες
Flag of Greece.svg Μ Φάνης Τζανδάρης
Flag of Serbia.svg Μ Σάσα Ζντιέλαρ
Flag of Greece.svg Ε Γιάννης Γιαννιώτας
Flag of Portugal.svg Ε Φελίπε Πάρντο
Flag of Greece.svg Ε Τάσος Καραμάνος
Flag of Greece.svg Ε Δημήτρης Κολοβός
Flag of Nigeria.svg Ε Μάικλ Ολαϊτάν
Flag of Mexico.svg Ε Άλαν Πουλίδο
Flag of Iceland.svg Ε Άλφρεντ Φινμπόγκασον

Βασική ενδεκάδα

Soccer Field Transparant.svg

Flag of Spain.svg
Ρομπέρτο
Flag of Spain.svg
Μποτία
Flag of Greece.svg
Σιόβας
Flag of Norway.svg
Ελαμπντελαουί
Flag of France.svg
Μαζουακού
Flag of Greece.svg
Μανιάτης
Flag of Greece.svg
Φορτούνης
Flag of Serbia.svg
Μιλιβόγεβιτς
Flag of Argentina.svg
Ντομίνγκες
Flag of Sweden.svg
Ντουρμάζ
Flag of Argentina.svg
Χάρα

Δανεικοί

Οι παρακάτω ποδοσφαιριστές αγωνίζονται ως δανεικοί στις εξής ομάδες:[108] Σημείωση: Οι σημαίες αφορούν την εθνική ομάδα, σύμφωνα με τους κανόνες επιλεξιμότητας της FIFA. Οι παίκτες μπορεί να κατέχουν περισσότερες ιθαγένειες εκτός FIFA.

Αρ. Θέση Παίκτης
Flag of Greece.svg Α Κωνσταντίνος Βλάχος (στον Flag of Greece.svg Φωστήρα)
Flag of Greece.svg Α Μανώλης Τζανακάκης (στην Flag of Cyprus.svg Ανόρθωση)
Flag of Greece.svg Μ Παναγιώτης Βλαχοδήμος (στη Flag of France.svg Νιμ)
Flag of Greece.svg Μ Νίκος Καθάριος (στον Flag of Greece.svg Πανιώνιο)
Flag of Greece.svg Μ Δημήτρης Σιώπης (στον Flag of Greece.svg Φωστήρα)
Flag of Montenegro.svg Μ Μάρκο Γιάνκοβιτς (στην Flag of Serbia.svg ΟΦΚ Βελιγραδίου)
Αρ. Θέση Παίκτης
Flag of Greece.svg Μ Κωνσταντίνος Πλέγας (στην Flag of Greece.svg Παναχαϊκή)
Flag of Portugal.svg Μ Πελέ (στον Flag of Greece.svg Λεβαδειακό)
Flag of Greece.svg Ε Νίκος Ιωαννίδης (στην Flag of Germany.svg Ντόρτμουντ ΙΙ)
Flag of Serbia.svg Ε Μάρκο Σέποβιτς (στην Flag of Belgium.svg Μουσκρόν)
Flag of Paraguay.svg Ε Χόρχε Μπενίτες (στην Flag of Mexico.svg Κρουζ Αζούλ])

Δομή Συλλόγου

Διοίκηση

Ιδιοκτήτης και πρόεδρος είναι ο Ευάγγελος Μαρινάκης. Διευθύνων σύμβουλος της ΠΑΕ είναι ο Γιάννης Βρέντζος, ενώ χρέη γενικού διευθυντή εκτελεί ο Δημήτρης Αγραφιώτης.[109] Καθήκοντα α' αντιπροέδρου έχει ο Σωκράτης Σ. Κόκκαλης, β' αντιπροέδρου ο Σάββας Θεοδωρίδης, γ' αντιπροέδρου ο Γιώργος Λούβαρης, δ' αντιπροέδρου ο Γιάννης Μώραλης. Ανάμεσα στα μέλη του ΔΣ βρίσκεται ο επιχειρηματίας Σωκράτης Κόκκαλης.

Συνολικά το Διοικητικό Συμβούλιο της ΠΑΕ Ολυμπιακός αποτελούν οι: Ευάγγελος Μαρινάκης, Σωκράτης Π. Κόκκαλης, Σάββας Θεοδωρίδης, Ιωάννης Μώραλης, Γεώργιος Λούβαρης, Ιωάννης Βρέντζος, Σωκράτης Σ. Κόκκαλης, Λεωνίδας Θεοδωρακάκης, Κωνσταντίνος Μπαρμπής, Μιχάλης Κουντούρης, Ανδρέας Νάσικας, Νικόλαος Τραυλός, Αναστάσιος Τσούφης, Χρήστος Μηστριώτης.

Προπονητικό τιμ

Το προπονητικό τιμ είναι:[110][111]

Προπονητής και Συνεργάτες
Προπονητής Flag of Portugal.svg Μάρκο Σίλβα
Βοηθός Προπονητή Flag of Portugal.svg Γκονζάλο Πέδρο
Προπονητής Τερματοφυλάκων Flag of Greece.svg Αλέκος Ράντος
Γυμναστής Flag of Greece.svg Χρήστος Μουρίκης
Γυμναστής Flag of Greece.svg Μάνος Σμπόκος
Αναλυτής Flag of Greece.svg Γιώργος Μαρτάκος
Αναλυτής Flag of Greece.svg Αντώνης Λεμονάκης
Αναλυτής Flag of Greece.svg Γιάννης Βογιατζάκης

Τεχνικό επιτελείο

Ο σύμβουλος στρατηγικής του Ολυμπιακού και ένας από τους σπουδαιότερους ξένους παίκτες που φόρεσαν την φανέλα της ομάδας, Κριστιάν Καρεμπέ

Το τεχνικό επιτελείο είναι:

Τεχνικό επιτελείο
Τεχνικός Σύμβουλος της Διοίκησης σε θέματα μεταγραφών Flag of Spain.svg Χουάν Χοσέ Λορένθο
Σύμβουλος στρατηγικής Flag of France.svg Κριστιάν Καρεμπέ
Αθλητικός διευθυντής Flag of Greece.svg Γρηγόρης Γεωργάτος
Υπεύθυνος μάρκετινγκ Flag of France.svg Ερίκ Αμπιντάλ
Διευθυντής Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Flag of Greece.svg Κυριάκος Δουρέκας
Φροντιστής Flag of Greece.svg Δημήτρης Καραπιπέρης
Φροντιστής Flag of Greece.svg Παύλος Πιτσιλίδης
Φροντιστής Flag of Greece.svg Μανώλης Φούντος
Φροντιστής Flag of Greece.svg Νικόλαος Γονατάς
Διερμηνέας Flag of Spain.svg Ρομπέρτο Γκαρθία Περάλ
Διερμηνέας Flag of Greece.svg Μαρίνα Τσαλή

Ακαδημία

Ο Τάσος Πάντος, πρώην ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού και νυν προπονητής στις ακαδημίες του συλλόγου

Το προπονητικό τιμ και το τεχνικό επιτελείο της Ακαδημίας είναι:

Ακαδημία
Τεχνικός Διευθυντής Ακαδημίας[112] Flag of Greece.svg Θοδωρής Ελευθεριάδης
Γενικός Αρχηγός Ακαδημίας[113] Flag of Greece.svg Γρηγόρης Γεωργάτος
Προπονητής Νέων Κ20 Flag of Greece.svg Βασίλης Βούζας
Προπονητής Νέων Κ19 Flag of Greece.svg Βασίλης Βούζας
Προπονητής Νέων Κ18 Flag of Greece.svg Γιάννης Σχοιναράκης
Προπονητής Νέων Κ17 Flag of Greece.svg Δημήτρης Μαυρογενίδης
Προπονητής Νέων Κ16 Flag of Greece.svg Γιώργος Παπακωστούλης
Προπονητής Νέων Κ15 Flag of Greece.svg Τάσος Θέος
Προπονητής Νέων Κ14 Flag of Greece.svg Νίκος Τοπολιάτης
Προπονητής Νέων Κ13 Flag of Greece.svg Φώτης Παπαπαναγής
Προπονητής Νέων Κ12 Flag of Greece.svg Τάσος Πάντος
Προπονητής Νέων Κ11 Flag of Greece.svg Τάσος Κυριακόπουλος
Προπονητής Νέων Κ10 Flag of Greece.svg Ιάκωβος Χατζηράπτης
Προπονητής Νέων Κ9 Flag of Greece.svg Ιωάννης Σχοιναράκης
Προπονητής Νέων Κ8 Flag of Greece.svg Ιωάννης Σχοιναράκης
Προπονητής Τερματοφυλάκων Νέων Flag of Albania.svg Φότο Στρακόσια

Τμήμα Σκάουτινγκ

Το τμήμα σκάουτινγκ είναι:

Τμήμα σκάουτινγκ
Επικεφαλης τμήματος σκάουτινγκ Flag of Spain.svg Χουάν Χοσέ Λορένθο
Σκάουτερ Flag of Brazil.svg Τζιοβάνι
Σκάουτερ Flag of Argentina.svg Λουσιάνο Γκαλέτι
Σκάουτερ Flag of Greece.svg Γιώργος Κοκολάκης
Σκάουτερ Flag of Greece.svg Γιώργος Αμανατίδης
Σκάουτερ Flag of Greece.svg Νίκος Βαμβακούλας
Σκάουτερ Flag of Greece.svg Δημήτρης Μπαρμπαλιάς

Ιατρικό επιτελείο

Το ιατρικό επιτελείο είναι:

Ιατρικό επιτελείο
Ιατρός Flag of Greece.svg Χρήστος Θέος
Φυσιοθεραπευτής Flag of Greece.svg Νίκος Λυκουρέσης
Φυσιοθεραπευτής Flag of Greece.svg Αλέξης Καπετανάκης
Φυσιοθεραπευτής Flag of Greece.svg Νικόλαος Κουλόπουλος
Εργοφυσιολόγος - Διατροφολόγος Flag of Greece.svg Μαρία Λυκομήτρου
Μασέρ Flag of Greece.svg Αριστείδης Χελιουδάκης
Μασέρ Flag of Greece.svg Παναγιώτης Μαρινάκης

Διατελέσαντες πρόεδροι

Ο πρώτος πρόεδρος του Ολυμπιακού Μιχάλης Μανούσκος
Σκίτσο του Σταύρου Νταϊφά
Περίοδος Πρόεδρος
1925–1928 Μιχάλης Μανούσκος
1929–1931 Θανάσης Μέρμηγκας
1931 Τάκης Ζάκκας
1932–1935 Γιάννης Ανδριανόπουλος
1936 Τάκης Ζάκκας
1937–1939, 1945–1950 Μιχάλης Μανούσκος
1946 Γιάννης Μπαρμπαρέσσος
1953–1954 Θανάσης Μέρμηγκας
1954–1967 Γιώργος Ανδριανόπουλος
1967–1969 Κώστας Μπουζάκης
1969–1970 Τάσος Οικονόμου
1970–1971 Ευτύχιος Γκούμας
1971 Αριστείδης Σκυλίτσης
1971–1972 Δημήτρης Βαρδάνης
1972–1975 Νίκος Γουλανδρής
1975 Κώστας Θανόπουλος
1975 Περικλής Λαναράς
1976–1978 Κώστας Θανόπουλος
1978–1979 Ηρακλής Τσιτσαλής

ΠΑΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

Περίοδος Πρόεδρος
1979–1985 Σταύρος Νταϊφάς
1986 Νίκος Ευθυμίου
1986–1987 Σταύρος Νταϊφάς
1987–1988 Γιώργος Κοσκωτάς
1988–1992 Αργύρης Σαλιαρέλης
1992 Γιώργος Μπανασάκης
1992–1993 Σταύρος Νταϊφάς
1993–2010 Σωκράτης Κόκκαλης
2010– Ευάγγελος Μαρινάκης

Σημαντικοί προπονητές

Περίοδος Όνομα Σημειώσεις
1925–1927 Flag of Greece.svg Γιάννης Ανδριανόπουλος Αποτέλεσε τον πρώτο προπονητή στην ιστορία του Ολυμπιακού
1927–1930, 1933–1934, 1936–37 Flag of the Czech Republic.svg Γιαν Κοψίβα Κατέκτησε 2 Πρωταθλήματα Ελλάδος (1934, 1937)
1930–1932 Flag of Hungary.svg Γιόζεφ Κόβατς Κατέκτησε το πρώτο Πρωτάθλημα στην ιστορία του Ολυμπιακού το 1931
1945–1947 Flag of Greece.svg Θεμιστοκλής Ασδέρης Το 1947 κατέκτησε το πρώτο νταμπλ (Πρωτάθλημα και Κύπελλο 1947) στην ιστορία του συλλόγου
1950–54, 1956,
1962–63 (μόνο ο Γιάννης Χέλμης)
Flag of Greece.svg Γιάννης Χέλμης,
Flag of Greece.svg Βαγγέλης Χέλμης
Κατέκτησαν 3 Πρωταθλήματα (1951, 1954, 1956), 2 νταμπλ (1951, 1954) και 4 συνεχόμενα Κύπελλα (1951, 1952, 1953, 1954) με τον Γιάννη Χέλμη να κατακτά άλλο ένα, το 1963
1957–1958 Flag of Hungary.svg Κέμενι Τίμπορ Κατέκτησε 1 νταμπλ (Πρωτάθλημα και Κύπελλο Ελλάδας 1958)
1958–1960 Flag of Italy.svg Μπρούνο Βάλε Κατέκτησε 1 νταμπλ (Πρωτάθλημα και Κύπελλο Ελλάδας 1959)
1960–1962 Flag of SFR Yugoslavia.svg Κιρίλ "Τζίνα" Σιμονόφσκι Κατέκτησε 2 Κύπελλα Ελλάδας (1960, 1961)
1965–1967 Flag of Hungary.svg Μάρτον Μπούκοβι Κατέκτησε 2 συνεχόμενα Πρωταθλήματα (1966, 1967) δημιουργώντας μια ισχυρή και θεαματική ομάδα που έγινε σημείο αναφοράς. Θεωρείται ένας εκ των κορυφαίων προπονητών στην ιστορία του συλλόγου. Εκδιώχθηκε από την Ελλάδα από την Χούντα των Συνταγματαρχών το 1968[114]
1971, 1972–1975 Flag of Greece.svg Λάκης Πετρόπουλος Κατέκτησε 3 συνεχόμενα Πρωταθλήματα (1973, 1974, 1975), 1 Κύπελλο (1973) και 1 νταμπλ (1973)
1977–1980 Flag of Serbia.svg Τόζα Βεσελίνοβιτς
1980–1981, 1983 Flag of Poland.svg Κάζιμιρ Γκόρσκι Κατέκτησε 3 Πρωταθλήματα (1980, 1981, 1983), 1 Κύπελλο (1981) και 1 νταμπλ (1981)
1981–1983, 1986–1987 Flag of Greece.svg Αλκέτας Παναγούλιας Κατέκτησε 2 Πρωταθλήματα (το 1982 μετά τη νίκη με 2–1 επί του Παναθηναϊκού στο μπαράζ του Βόλου και το 1987) και 1 Σούπερ Καπ (1987)
1990–1993 Flag of Ukraine.svg Όλεγκ Μπλαχίν Οδήγησε τον Ολυμπιακό στην προημιτελική φάση του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης τη σεζόν 1992–93 και κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας του 1992 καθώς και το Σούπερ Καπ της ίδιας χρονιάς
1996–1999, 2004–2005 Flag of Serbia.svg Ντούσαν Μπάγεβιτς Κατέκτησε 4 Πρωταθλήματα (1997, 1998, 1999, 2005), 2 Κύπελλα (1999, 2005) και 2 νταμπλ (1999, 2005), ενώ οδήγησε τον Ολυμπιακό στον προημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ
2000–2002, 2006–2008 Flag of Greece.svg Τάκης Λεμονής Κατέκτησε 3 Πρωταθλήματα (2001, 2002, 2007) και 1 Σούπερ Καπ (2007)
2008–2009, 2010–2012 Flag of Spain.svg Ερνέστο Βαλβέρδε Κατέκτησε 3 Πρωταθλήματα (2009, 2011, 2012), 2 Κύπελλα (2009, 2012) και 2 νταμπλ (2009, 2012)
2013–2015 Flag of Spain.svg Μίτσελ Γκονθάλεθ Κατέκτησε 2 Πρωταθλήματα (2013, 2014), 1 Κύπελλο (2013) και 1 νταμπλ (2013)

Αξιόλογοι ποδοσφαιριστές

(αλφαβητική σειρά)

Δείτε επίσης

Παραπομπές

  1. fpress.gr
  2. epae.org
  3. epr.gr
  4. antenna.gr
  5. agelioforos.gr
  6. et.gr ΦΕΚ ΑΕ-ΕΠΕ 760/2009
  7. «Οικονομικά στοιχεία». ΠΑΕ Ολυμπιακός. http://www.olympiacos.org/page/31805/oikonomika-stoixeia. Ανακτήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2014. 
  8. ««Μπορείτε να τον λέτε και να τον γράφετε Θρύλο», αφιέρωμα της επίσημης ιστοσελίδας του International Champions Cup στον Ολυμπιακό που αναφέρει: "Olympiacos: The most successful club in Greek football history" (Ολυμπιακός, ο πιο επιτυχημένος σύλλογος στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου)»]. gazzetta.gr από το internationalchampionscup.com. http://www.gazzetta.gr/football/article/588569/mporeite-na-ton-lete-kai-na-ton-grafete-thrylo. Ανακτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2014. 
  9. «Πιο ιστορική ομάδα στην Ελλάδα ο Ολυμπιακός». Έρευνα της Κάπα Research, sport24.gr από Το Βήμα της Κυριακής. http://www.sport24.gr/football/ellada/pio_istorikh_omada_sthn_ellada_o_olympiakos.2936185.html. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουλίου 2014. 
  10. http://archive.is/20130702042651/tnsite.gr/index.php/athlitika/18648-varies-faneles-pou-ypovivastikan-sti-v-ethniki
  11. «Θρυλική πρόκριση στους 8 του Champions League». katimagiko.gr. http://www.katimagiko.gr/article/50977/thrulike-prokrise-epi-tes-kroasia-video. Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2013. 
  12. «New era in European game» (στα αγγλικά). UEFA.com. http://www.uefa.com/news/newsid=648738.html. 
  13. Ψεύτες και παραχαράκτες, gavros.gr
  14. Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. • Έδρα, επίσημος ιστότοπος Super League Ελλάδα
  15. «Concentration of people supporting the most popular club (page 41), Greece: Olympiacos 26%» (στα Αγγλικά) (pdf). UEFA sixth club licensing benchmarking report on European club football. ΟΥΕΦΑ. 2014-04-17. http://www.uefa.org/MultimediaFiles/Download/Tech/uefaorg/General/02/09/18/26/2091826_DOWNLOAD.pdf#page=41. Ανακτήθηκε στις 2014-04-20. 
  16. «ΒΑΜΜΕΝΑ ΚΟΚΚΙΝΑ...ΜΥΑΛΑ - ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ Η ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ ΕΝΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ, ΚΑΘΩΣ ΟΙ "ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΟΙ" ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΝΤΕΚΑΤΗ ΘΕΣΗ ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΑΠΟ ΠΛΕΥΡΑΣ ΔΗΜΟΦΙΛΙΑΣ ΕΝΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ». Εφημερίδα "GOAL". 2014-04-19. http://www.sport24.gr/newspapers/Sport/goal_news/goal_news.2747025.html. 
  17. [1], Έλαβον: ΟΣΦΠ 39%, ΠΑΟ 30%, ΑΕΚ 15%, ΠΑΟΚ 11%, Άρης 5%. Ύστερα από 15ετή έρευνα δύο πανεπιστημιακοί στο βιβλίο τους καταγράφουν την ιστορία και γεωγραφία του ελληνικού ποδοσφαίρου, 30/06/2009, ΤΑ ΝΕΑ – tanea.gr
  18. [2], Δημοφιλέστερη ελληνική ομάδα ο Ολυμπιακός (42ος), 12/02/2009 sportdog team - sportdog
  19. [3], Πιο πολλοί είναι οι Ολυμπιακοί!, 26/06/2012 sportdog από έρευνα του ΣΚΑΙ
  20. [4], το 36% (2.016.000) δηλώνουν Ολυμπιακοί, το 30% (1.680.000) Παναθηναϊκοί, Έρευνα της Focus, Οκτώβριος 2005 –Φεβρουάριος 2006, SPORT24, Στέλιος Μαρκάκης
  21. [5], Περισσότερους φιλάθλους η Μπαρτσελόνα, πρώτη ελληνική ομάδα ο Ολυμπιακός
  22. http://archive.enet.gr/online/online_text/c=110,dt=23.05.2004,id=24200380,32090684
  23. [6], Περισσότερους οπαδούς ο Ολυμπιακός. Σε πρόσφατη έρευνα σχετικά με τους περισσότερους οπαδούς, ο ΟΣΦΠ είναι 1ος, 30/06/2009 SPORT24.gr, 15ετής έρευνα του Παντελή Κυπριανού
  24. [7], Αυτοί είναι οι οπαδοί στην Ελλάδα – Ο Ολυμπιακός έχει τους περισσότερους φιλάθλους στην Ελλάδα, 26/06/2012 Gazzetta
  25. . Εγκρίθηκε από το Πρωτοδικείο Πειραιώς στις 20 Μαρτίου 1925, με την υπ' αριθμόν 1247 απόφαση.
  26. www.sansimera.gr, Η ιστορία του Ολυμπιακού
  27. 27,0 27,1 «Η ιστορία του Ολυμπιακού». sansimera.gr. http://www.sansimera.gr/articles/75. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2013. 
  28. 28,0 28,1 «Η ιστορία του Ολυμπιακού». olympiacos.org. http://www.olympiacos.org/history. Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2013. 
  29. 29,0 29,1 «Ένα έμβλημα, μία ιστορία». sport24.gr. http://www.sport24.gr/football/ellada/SuperLeague/article358653.ece. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουλίου 2013. 
  30. [8], ΟΣΦΠ: «Έφηβος» ετών 84!
  31. 31,0 31,1 «Αφιέρωμα της επίσημης ιστοσελίδας της Άρσεναλ στον Ολυμπιακό». arsenal.com. http://www.arsenal.com/news/news-archive/find-out-more-about...-olympiacos. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2013. 
  32. Το Αλφαβητάρι του Ολυμπιακού, Γιώργος Κεντρωτής, Εκδόσεις Δίαυλος, 2005, ISBN 960-531-036-0, σελίδα 32.
  33. Τα 33 ιδρυτικά μέλη του Ολυμπιακού, εφημερίδα Αθλητική Ηχώ, 16/11/1966
  34. 10 Μαρτίου 1925–10 Μαρτίου 2012: 87 χρόνια Θρύλος Επίσημη ιστοσελίδα της ΠΑΕ Ολυμπιακός
  35. www.sport-fm.gr, Γενέθλια με το 37o!, 10/03/2009
  36. Αφήγηση του Λεωνίδα Ανδριανόπουλου στο ένθετο 80 Χρόνια Θρύλος, Up-Εκδόσεις ΑΕ για την εφημερίδα Πρωταθλητής.
  37. "ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ: Για πάντα Πρωταθλητές" 2:28–2:35 Μαρτυρία του Λεωνίδα Ανδριανοπουλου. Στην εκπομπή του ΣΚΑΙ "Για πάντα πρωταθλητές" αναφέρει πως στη συνάντηση κατά τη διάρκεια της οποιας αποφασίστηκε η ίδρυση του Ολυμπιακού, παρών ήταν ο Νότης Καμπέρος, ανώτατος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και ανάδοχος του Ολυμπιακού αλλά και ο αδερφός του Δημήτρης Καμπέρος, αξιωματικός αλλά και πρωτοπόρος της Πολεμικής Αεροπορίας
  38. http://www.stadia.gr/karaiskaki/karaiskakiold-gr.html
  39. 39,0 39,1 39,2 39,3 39,4 Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 2, σελίδα 4.
  40. 40,0 40,1 Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 2, σελίδα 5.
  41. Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 2, σελίδα 7.
  42. 42,0 42,1 Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 2, σελίδα 8.
  43. 43,0 43,1 Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 2, σελίδα 9.
  44. Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 2, σελίδα 18.
  45. Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 3, σελίδα 4.
  46. Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 3, σελίδα 5 και 7.
  47. «Οι ποδοσφαιριστές στο μέτωπο της Αλβανίας». http://theopeppasblog.pblogs.gr/2011/09/oi-podosfairistes-sto-metwpo-ths-albanias.html. 
  48. Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 3, σελίδα 8.
  49. «Ο Θρυλικός ήρωας, Νίκος Γόδας». redplanet.gr. http://www.redplanet.gr/podosfairo/o-thrylikos-hrwas-nikos-godas.2016695.html. 
  50. «"Εκτελέστε με, με τη φανέλα του Ολυμπιακού" Βίντεο με τη συγκλονιστική ιστορία του Νίκου Γόδα». onalert.gr. http://www.onalert.gr/stories/godas-olumpiakos-ektelesi-eam. 
  51. «Τιμή και δόξα σε έναν κόκκινο ήρωα». olympiacos24.gr. http://www.olympiacos24.gr/content/columns/barcode/1720-timh-kai-doksa-se-enan-kokkino-hrwa. 
  52. 52,0 52,1 Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 3, σελίδα 15.
  53. Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 3, σελίδα 17.
  54. Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 3, σελίδα 22.
  55. Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 4, σελίδα 5.
  56. Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 4, σελίδα 6.
  57. Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 4, σελίδα 7 και 8.
  58. Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 6, σελίδα 5.
  59. 59,0 59,1 Πρωταθλητής, 80 Χρόνια Θρύλος, τεύχος 6.
  60. Ο Ολυμπιακός είναι αναμφισβήτητα για «εχθρούς» και φίλους ο «Θρύλος» του ελληνικού ποδοσφαίρου, πράγμα που επιβεβαιώνεται και έμπρακτα από τα αγωνιστικά δεδομένα ή καλύτερα από τις κατακτήσεις των τίτλων και μάλιστα των συνεχόμενων τίτλων στο Πρωτάθλημα όπου κατείχε το ρεκόρ, το οποίο κατέρριψε και πάλι ο ίδιος, καθώς για τις άλλες ομάδες κάτι τέτοιο φαντάζει μη εφικτό, GAZZETTA.gr, 10 Μαρτίου 2011
  61. «Χούντα και Ανδριανόπουλος (2)». redsagainsthemachine.gr. http://www.redsagainsthemachine.gr/articles/130517/xoynta-kai-andrianopoylos-meros-deytero. Ανακτήθηκε στις 28 May 2013. 
  62. ...Που εσάρωσες τη Σάντος..., Ιστορικό Λεύκωμα 1961, σελ. 165, Καθημερινή (1997)
  63. «Η Χούντα διώχνει τον Ανδριανόπουλο». redsagainsthemachine.gr. http://www.redsagainsthemachine.gr/articles/121028/h-xoynta-dioxnei-ton-andrianopoylo. Ανακτήθηκε στις 28 May 2013. 
  64. «Υπόθεση Κούδα». redsagainsthemachine.gr. http://www.redsagainsthemachine.gr/articles/130329/ypothesi-koyda-perilipsi. Ανακτήθηκε στις 28 May 2013. 
  65. «Ο «θρύλος» που έριξε άγκυρα στο Λιμάνι». kathimerini.gr. http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_sport_1_11/02/2012_471965. Ανακτήθηκε στις 28 May 2013. 
  66. «Ιστορίες πράσινης ντροπής». redplanet.gr. http://www.redplanet.gr/podosfairo/article670746.ece. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2013. 
  67. Αφιέρωμα στον Γιώργο Κοσκωτά, 23/11/2012, Εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ": Ο Γιώργος Κοσκωτάς είναι πάρεδρο μέλος του ερασιτέχνη Παναθηναϊκού (από το 1986), στον οποίο υπό μορφή άτοκου δανείου, έδωσε φέτος 13 εκατ. δραχμές: 2 εκατ. το Φεβρουάριο και 11 εκατ. το Μάιο. Ο Γ. Κοσκωτάς, το περασμένο καλοκαίρι είχε ενδιαφερθεί να αναλάβει τα ερασιτεχνικά τμήματα του Παναθηναϊκού, αλλά η επιθυμία του δεν έγινε δεκτή. lifo.gr
  68. Ο Γιώργος Κοσκωτάς ήταν μέλος της ερασιτεχνικής ομάδας του ΠΑΟ πριν αγοράσει τον Ολυμπιακό: Μέλος του ΠΑΟ, απόκομμα της εφημερίδας "τα ΝΕΑ"
  69. Από τον Γουλανδρή έως τον Μαρινάκη tvxs.gr
  70. Ξεχρέωσε ο Ολυμπιακός: Από τον περασμένο μήνα οι Ερυθρόλευκοι είναι «λευκοί» ως προς τις οφειλές τους προς το Δημόσιο, που προκλήθηκαν από τη διαχείριση των διοικήσεων Κοσκωτά και Σαλιαρέλη, εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, 04/06/2000
  71. Ηλίας Ευταξίας (24 Ιουν. 2015). «Η νέα φανέλα του Ολυμπιακού για το 2015-16». Sport24. http://www.sport24.gr/football/omades/Olympiakos/h-nea-fanela-toy-olympiakou-gia-to-2015-2016.3545579.html. Ανακτήθηκε στις 24.06.2015. 
  72. sentragoal.gr Η πρώτη φορά του Ολυμπιακού με Σουηδούς
  73. sport24.gr Στη φανέλα του Ολυμπιακού η UNICEF
  74. sportandbusiness.gr Ολυμπιακός και Unicef συνεχίζουν μαζί και στη φανέλα
  75. Ιστορικό Λεύκωμα 1962, σελ. 163, Καθημερινή (1997)
  76. Ο θρίαμβος του Ολυμπιακού, Ιστορικό Λεύκωμα 1963, σελ. 163, Καθημερινή (1997)
  77. Η Σέλτικ είχε στεφθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης το 1967, είχε φτάσει στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1970, στα ημιτελικά το 1972 και το 1974, στα προημιτελικά το 1969 και το 1971, ενώ στο Κύπελλο Κυπελλούχων είχε φτάσει στα ημιτελικά το 1964 και το 1966, και στα προημιτελικά το 1976.
  78. http://www.hellasfootballdata.gr/cms.asp?cmsid=6212
  79. http://www.uefa.com/teamsandplayers/teams/club=50109/profile/index.html
  80. http://www.uefa.com/uefaeuropaleague/clubs/club=5451/profile/index.html
  81. UEFA.com, Olympiacos FC History, 2 Σεπτεμβρίου 2013 (στα αγγλικά)
  82. Από τις επιπλέον 6 παρουσίες, οι 5 ήταν τις περιόδους 1999–00, 2000–01, 2004–05, 2011–12, 2012–13 και οφείλονται στη συμμετοχή στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ/Europa League μετά την κατάληψη της 3ης θέσης στους ομίλους του Champions League, ενώ η 6η ήταν την περίοδο 2008–09, εξαιτίας του αποκλεισμού στον γ' προκριματικό γύρο του Champions League που σήμαινε την αυτόματη συμμετοχή της ομάδας στον πρώτο γύρο του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ
  83. http://www.redsagainsthemachine.gr/articles/130206/oi-eyrokopanes-toy-gayroy-kai-i-propaganda
  84. 84,0 84,1 Αθλητική Ηχώ, φύλλο 21/2/1981
  85. «Πρωτάθλημα Ελλάδας (από 1927-28)». Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. http://www.epo.gr/Default.aspx?a_id=25295. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2014. 
  86. "Ο Θρύλος ξαναζεί! • Ιστορία – Διεθνείς αγώνες – Όλοι οι μεγάλοι άσσοι του – Μοναδικές φωτογραφίες", Γιώργος Η. Κουσουνέλος, Εκδόσεις Γ. Λιόσης, Αθήνα 1983, σελ. 153-156 (Περίοδος 1979 - 80), 156-159 (Περίοδος 1980 - 81) και 179-180 (Οι Τίτλοι του Ολυμπιακού)
  87. "Όλα για το ποδόσφαιρο • Το μεγάλο αλμανάκ '91 του ελληνικού & ξένου ποδοσφαίρου", συλλ. έργο (δ/νση Ανδρέας Μπόμης), έκδοση περιοδ. «ΕΙΚΟΝΕΣ», Αθήνα 1991, τόμος Β', σελ. 22
  88. "Το αλφαβητάρι του ποδοσφαίρου • Όλα όσα πρέπει να ξέρεις και δεν σου έχουν πει για το ποδόσφαιρο", Γιώργος Η. Κουσουνέλος, Εκδόσεις Δίαυλος, Αθήνα 1996, ISBN 960-7140-90-7, σελ. 143 (Σούπερ καπ)
  89. "Η ιστορία του Ολυμπιακού, με πλήρη στοιχεία 1925-2000 • 75 χρόνια θρύλου", Στάθης Αρβανίτης, Εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 2000, ISBN 960-0329-45-1, σελ. 17 (Διοργανώσεις–Περίοδοι) και 33-37 («Αθάνατοι» - Συμμετοχές - Σκόρερς)
  90. "... ήταν ένας αγώνας μεταξύ του πρωταθλητή και της κυπελλούχου, στον οποίο απονεμείθηκε τρόπαιο και κακώς θεωρείται από κάποιους φιλικό.", από το:
    "Χρυσός θρύλος, η ένδοξη ιστορία του Ολυμπιακού • 1925-1997, 72 χρόνια δόξας", Ηλίας Λέκκας, Εκδόσεις Art Press, Αθήνα 1997, σελ. 326-327 ή 378 (η απόδοση του κειμένου δεν έχει διασταυρωθεί ως προς ακρίβεια και ορθογραφία)
  91. α) εφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»: "... θα γίνει φιλικό παιγνίδι μεταξύ του πρωταθλητή Ολυμπιακού και της κυπελλούχου Καστοριάς." (28.05.1980, σελ. 4 στήλη 5η) και "Παρά το ότι ο αγώνας είναι φιλικός, το ενδιαφέρον του είναι τεράστιο..." (29.05.1980, σελ. 4)
    β) εφημ. «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ»: "Ο πρωταθλητής και ο κυπελλούχος Ελλάδος για το 1980 θα παίξουν σήμερα σε φιλικό παιχνίδι."
    (29.05.1980, σ. 10)
  92. α) Σούπερ Καπ: Ένας… ξεχασμένος θεσμός, αρθρογράφος του sport-fm.gr (31.10.2007)
    β) Greece - List of Super and League Cup Finals, Σπύρος Καρασούλος και Αλέξανδρος Μαστρογιαννόπουλος για το RSSSF (προσθήκη εκ των υστέρων και πιθανώς το 2010)
  93. κατά το ίδιο έτος, άλλες πηγές δεν περιλάμβαναν το 1980 στις χρονιές για τις οποίες υπάρχουν αναφορές περί κάποιου "αγώνα Σούπερ καπ" πριν την εναρκτήρια διοργάνωσή του από την ΕΠΟ το 1987. Για παράδειγμα:
    Super Cup-ρίτσιο!, Μαριάννα Αξιοπούλου στο sportime.gr (ανάρτηση infobeto.com), 30.10.2007 (αφιέρωμα σε προσωρινή αναβίωση του θεσμού από ΕΠΟ για διεξαγωγή του αγώνα ΟΣΦΠ-ΑΕΛ)
  94. α) Σαν σήμερα το "1987: Στο πρώτο ελληνικό σούπερ καπ ο Ολυμπιακός νικά 1-0 τον ΟΦΗ...", pamesports.gr, 29.08.2012
    β) σχόλιο εκφωνητή σε αρχή τηλεοπτικής μετάδοσης και απόσπασμα ανακοίνωσης της ΠΑΕ Ολυμπιακός επ' ευκαιρία του αγώνα κυπέλλου Φιλίας & Αλληλεγγύης στις 29.08.1987
  95. Τρόπαια, ιστότοπος ΠΑΕ Ολυμπιακός
  96. όπως τουλάχιστον προκύπτει από την μη ύπαρξη αντιλόγου σε σχετική καταγραφή στη σελίδα Συζήτησης του λήμματος Greek Super Cup (έκδοση της Wkipedia.org στην αγγλική)
  97. ενότητα Αρχείο, ιστότοπος ΕΠΟ
  98. Για το κύπελλο του συνδέσμου αθλητικού τύπου, σήμερα το βράδυ ο αγώνας Ολυμπιακού και Καστοριάς, εφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», 29 Μαΐου 1980
  99. "H ιστορία του Ολυμπιακού", Γιώργος Αλεξανδρής-Ηλίας Λέκκας, Εκδόσεις Γ.Χ Αλεξανδρή, Αθήνα 1996, τόμ. Α, σελ. 324
  100. Αλεξανδρής-Λέκκας, ό.π, σελ. 177
  101. Αλεξανδρής-Λέκκας, ό.π, σελ. 168
  102. Αλεξανδρής-Λέκκας, ό.π, σελ. 152
  103. Αλεξανδρής-Λέκκας, ό.π, σελ. 108
  104. Αλεξανδρής-Λέκκας, ό.π, σελ. 102
  105. Αλεξανδρής-Λέκκας, ό.π, σελ. 90
  106. Ρόστερ ΟΛυμπιακού 2014–15
  107. Olympiakos Piraeus • Squad, transfermarkt.com
  108. «Επίσημη ιστοσελίδα του Ολυμπιακού». http://www.olympiacos.org/on-loan. Ανακτήθηκε στις 29.01.2015. 
  109. Ο Δημήτρης Αγραφιώτης Γενικός Διευθυντής στον Ολυμπιακό, novasports.gr
  110. [9] Συνεργάτες προπονητή, Olympiacos.org, ανακτήθηκε 02/09/2013
  111. [10] Προπονητής, Olympiacos.org, ανακτήθηκε 02/09/2013
  112. Ολυμπιακός: Τεχνικός Διευθυντής Ακαδημίας ο Ελευθεριάδης
  113. Επίσημη ιστοσελίδα Ολυμπιακού
  114. «Η νύχτα που έφυγε ο Μπούκοβι». newsbeast.gr. http://www.newsbeast.gr/sports/arthro/273761/i-nuhta-pou-efuge-o-boukovi/. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2013. 

Βιβλιογραφία

  • Γ.Χ. Αλεξανδρή, Η Ιστορία του Ολυμπιακού
  • Βασίλη Καρδάση, Ολυμπιακός ένα αρχείο μιά ιστορία , Εκδόσεις Μίλητος, ISBN 960-8460-09-3
  • Θρύλος πορεία μέσα στο χρόνο, εκδόσεις Ηλιοτρόπιο, 1997, ISBN 569-584-365-2
  • Γιώργου Αρκουλή, Η αληθινή ιστορία του Θρύλου 1925-1978, εκδόσεις Ιωάννου, 1999, ISBN 960-8020-00-Χ
  • Γιώργου Γαβαλά, Χρυσός θρύλος, έκδοση ART PRESS ΕΚΔΟΤΙΚΉ ΕΠΕ
  • Ανδρέα Μπόμπη, Γκολ 2000 ένας αιώνας ποδόσφαιρο, Εκδόσεις Πελεκάνος, 2000
  • Όλα για το ποδόσφαιρο, τρίτομο Αλμανάκ 91, έκδοση περιοδικό εικόνες, 1991
  • Γιάννη Διακογιάννη, 100 χρόνια ποδόσφαιρο, τόμος 4ος, Εκδόσεις Μίλητος, ISBN 960-8460-08-5

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα