Θεολόγος Συμεωνίδης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Θεολόγος Συμεωνίδης

Ο Θεολόγος Συμεωνίδης αγωνιζόμενος με τα χρώματα του Ολυμπιακού
Προσωπικές πληροφορίες
Ημερ. γέννησης 1910
Τόπος γέννησης Σμύρνη, Οθωμανική Αυτοκρατορία
Ημερ. θανάτου 19 Μαΐου 1969
Τόπος θανάτου Αθήνα, Ελλάδα
Θέση Επιθετικός
Ομάδες νέων
1923-1925 Πειραϊκός Σύνδεσμος
1925-1927 Φαληρικός Σύνδεσμος
Επαγγελματική καριέρα*
Περίοδος Ομάδα Συμμ. (Γκ.)
1927-1930 Άμυνα Κοκκινιάς
1930 Ολυμπιακός Πειραιώς
1930-1932 Άμυνα Κοκκινιάς
1932-1946 Ολυμπιακός Πειραιώς 109 (88)
Εθνική ομάδα
Περίοδος Ομάδα Συμμ. (Γκ.)
1931-1938 Ελλάδα 11 (3)
Προπονητική καριέρα
Περίοδος Ομάδα
1948-1950 Ολυμπιακός Πειραιώς
1954-1955 Ολυμπιακός Πειραιώς
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
† Συμμετοχές (Γκολ).

Ο Θεολόγος Συμεωνίδης (1910, Σμύρνη — 19 Μαΐου 1969, Αθήνα)[1] ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής και στη συνέχεια προπονητής ποδοσφαίρου.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1910 και η οικογένεια του εγκαταστάθηκε στον Πειραιά το 1922 εξαιτίας της Μικρασιατικής καταστροφής.

Απεβίωσε το 1969 στην Αθήνα σε ηλικία 59 ετών, από καρκίνο[2].

Ποδοσφαιρική σταδιοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με μικρό διάστημα στην Ελλάδα, το 1923 ξεκίνησε το άθλημα από τον Πειραϊκό Σύνδεσμο, για να μετακινηθεί το 1925 στον αντίστοιχο Φαληρικό.

Άμυνα Κοκκινιάς[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ακολούθησαν το 1927 η Άμυνα και το 1930 ο γείτονας Ολυμπιακός Πειραιώς, όπου ήρθε όμως σύντομα σε διάσταση. Επέστρεψε στο σωματείο της Κοκκινιάς, κλήθηκε στην Εθνική ομάδα και κατέκτησε το πειραϊκό πρωτάθλημα της περιόδου 1931-32, διεξαγόμενο χωρίς την παρουσία Εθνικού και ερυθρόλευκων που μετείχαν στο αντίστοιχο Πανελλήνιο. Εναντίον των τελευταίων, πάντως, δεν πήρε μέρος στους αγώνες διαβάθμισης που θα έκριναν άνοδο και υποβιβασμό για το ερχόμενο Πανελλήνιο πρωτάθλημα.[3]

Ολυμπιακός Πειραιώς[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Συμεωνίδης ήταν ο πιο τεχνίτης απ' όλους (σημ. τον Βάζο και τον Ράγγο). Αέρινος παίκτης. Μυαλωμένος, με φινέτσα και τεχνική ανυπέρβλητη. Γλυστρούσε σαν το χέλι ανάμεσα στους αντιπάλους, εύρισκε ένα τόσο δα άνοιγμα, έστρωνε την μπάλλα όπως ήθελε και σούταιρνε. Το γκολ ήταν βέβαιο.[4]

Εντάχθηκε εκ νέου στον Ολυμπιακό όταν περί τα τέλη του 1932 αποσύρθηκε ο Ντίνος Ανδριανόπουλος, τον οποίον και αντικατέστησε στη θέση του μέσα αριστερά ή ντεμί κυνηγού (μεσοεπιθετικού) στο τότε σύστημα τακτικής 2-3-5 ή WM.[4] Με τον κεντρικό φορ Γιάννη Βάζο και τον μέσα δεξιά Χριστόφορο Ράγγο, γρήγορα συγκρότησαν τη "θρυλική τριπλέτα", μία άκρως ομοιογενή επιθετική γραμμή που συνέβαλε αποφασιστικά στην κατάκτηση 5 τίτλων πρωταθλητή σε μία 6ετία και κατέστησε το σύλλογο δημοφιλή σε όλη τη χώρα.[4] Αγωνίστηκε σε 114 επίσημες αναμετρήσεις του και πέτυχε 88 τέρματα, αναλυτικά ως εξής:
00000000000000000000 71/44 στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα
00000000000000000000 38/44 στο πρωτάθλημα ΕΠΣ Πειραιώς
00000000000000000000 05/00 στο κύπελλο Ελλάδας,
καθώς και σε 140 φιλικά με ελληνικά ή ξένα σωματεία (97 τέρματα).[5]

Αποσύρθηκε οριστικά από την ενεργό δράση με την έναρξη της πρώτης μεταπολεμικής χρονιάς 1945-46.[6]

Εθνική Ελλάδας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Χρίστηκε διεθνής με την ομάδα των Ανδρών 2 φορές ως ποδοσφαιριστής της Άμυνας (μοναδικός στην 40ετή ιστορία της) και 9 του Ολυμπιακού, σημειώνοντας 1 και 2 τέρματα αντίστοιχα. Σε μία διεθνή πορεία με αφετηρία το 1931 και διάρκεια περισσότερο από 6 χρόνια, μετείχε σε 11 εκ των 20 −αναγνωρισμένων από την ΕΠΟ− αγώνων της περιόδου, 3 Βαλκανικά κύπελλα εθνών (Σόφια και 2 στο Βουκουρέστι), όπως και την πρώτη ελληνική νίκη εκτός έδρας, το 3-1 επί του Ισραήλ (τότε Παλαιστίνη υπό βρετανική διακυβέρνηση) στο Τελ Αβίβ το 1938, κατά την τελευταία του εμφάνιση με το εθνόσημο.[7]

Συχνά στο Συμεωνίδη πιστώνεται εκ παραδρομής ένα επιπλέον τέρμα, αυτό που διαμόρφωσε το τελικό 4-5 από τη Βουλγαρία στα πλαίσια του 6ου −τελευταίου προπολεμικού− Βαλκανικού κυπέλλου το 1936. Το σφάλμα συνέβη πιθανώς στην πρώτη απόπειρα καταγραφής της ιστορίας της Εθνικής,[8] αντιγράφτηκε από μεταγενέστερες πηγές,[9] αναπαράγεται δε στον ιστότοπο της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας ΕΠΟ.[10] Οι ανταποκρίσεις όμως εφημερίδων της εποχής από τρεις διαφορετικούς Έλληνες απεσταλμένους στο Βουκουρέστι,[11] δεν αφήνουν αμφιβολία ότι σκόρερ υπήρξε ο Κώστας Χούμης.[12]

Προπονητική σταδιοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αμέσως μετά το τέλος της καριέρας του ως παίκτης, ασχολήθηκε με την προπονητική και μεταξύ άλλων διετέλεσε δύο φορές τεχνικός του Ολυμπιακού: τη διετία 1948 έως 1950 όπου κατέκτησε τον πανελλήνιο τίτλο 1947-48, και επί 8 μήνες τα έτη 1954 με 1955. Αποτελεί χρονικά στην ιστορία του συλλόγου: τον τέταρτο Έλληνα προπονητή −έπειτα από τους Γιάννη Ανδριανόπουλο, Ασδέρη και Πανόπουλο−, τον τρίτο ενεργό ή παλαίμαχο ποδοσφαιριστή του στην τεχνική ηγεσία −οι άλλοι πλην Ασδέρη− και το δεύτερο που στέφθηκε πρωταθλητής τόσο ως παίκτης, όσο και τεχνικός −προηγήθηκε το 1936 ο Πανόπουλος, με το Συμεωνίδη υπό τις οδηγίες του−.[13]

Τίτλοι - διακρίσεις ως ποδοσφαιριστής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ολυμπιακός Πειραιώς[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1933, 1934, 1936, 1937 και 1938
1934, 1937, 1938 και 1940 (δεν αγωνίστηκε σε κάποια συνάντηση για τη διοργάνωση της περιόδου 1945-46)
  • 2 φορές αρχισκόρερ πρωταθλήματος Ελλάδας:
1934 με 3 τέρματα και 1938 με 5 (ενώ δεύτερος τα 1933 και 1937, με πρώτο το συμπαίκτη του Γιάννη Βάζο)

Άμυνα Κοκκινιάς[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • 1 πρωτάθλημα ΕΠΣ Πειραιώς:
1932.

Τίτλοι ως προπονητής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με τον Ολυμπιακό[13]

  • 1 πρωτάθλημα Ελλάδας:
1948 (ακόμη, στην αρχή της νικηφόρας περιόδου 1954-55 είχε δώσει τη θέση του στον Κώστα Νεγρεπόντη)
  • 3 πρωταθλήματα ΕΠΣ Πειραιώς:
1948, 1949 και 1955 (μεσούσης και της νικηφόρας περιόδου 1949-50, είχε δώσει τη θέση του στο Γιάννη Χέλμη με βοηθό τον αδελφό του Βαγγέλη).


Παραπομπές - σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Απέθανε χθες ο Θεολόγος Συμεωνίδης, εφημερ. «ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ», 20 Μαΐου 1969, σελ. 6
  2. Φύλλο εφημερίδας 'Εθνος' της 20 Μαΐου 1969, σελ. 9: "Πέθανε ο βετεράνος Συμεωνίδης"
  3. Η Εποποιία του ελληνικού ποδοσφαίρου, Ηλίας Λέκκας, εφημερ. «ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ», 1 Σεπτ. 1974
  4. 4,0 4,1 4,2 σύμφωνα με το: "Αυτός είναι ο Ολυμπιακός • Η ένδοξη ιστορία του δημοφιλούς συλλόγου", Πάνος Μακρίδης - Ευάγγελος Φουντουκίδης, έκδοση εφημερ. «ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ», Αθήνα 1957, σελ. 32
  5. "Η ιστορία του Ολυμπιακού, με πλήρη στοιχεία 1925-2000 • 75 χρόνια θρύλου", Στάθης Αρβανίτης, Εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 2000, ISBN 960-0329-45-1, σελ. 35 και 37
  6. "Αυτός είναι ο Ολυμπιακός", ό.π, σελ. 59-60
  7. Θεολόγος Συμεωνίδης, βάση δεδομένων ευρωπαϊκών εθνικών ομάδων eu-football.info
  8. "Η εθνική ομάς της Ελλάδος (και οι δέκα αγώνες της εθνικής Ενόπλων)", Αλέξανδρος Σιδηρόπουλος, ιδιωτική έκδοση, Αθήνα 1953, σελ. 46
  9. α) "ITALIA '90, η εγκυκλοπαίδεια του Μουντιάλ • Ο καθρέφτης του ελληνικού και ξένου ποδοσφαίρου", συλλογικό έργο (δ/νση Ανδρέας Μπόμης), έκδοση περιοδ. «ΕΙΚΟΝΕΣ», Αθήνα Ιούν. 1990, σελ. 311
    β) Bukuresti 21/5/36, Αλέξανδρος Μαστρογιαννόπουλος για το Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation RSSSF
    γ) "Αυτή είναι η ιστορία της Εθνικής Ελλάδας (και πώς φτάσαμε στην Αφρική)", Ανδρ. Μπόμης, Εκδ. Ερεχθηίδας, Αθήνα 2009, ISBN 960-9912-50-8, σελ. 136
    δ) "Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου", συλλογικό έργο (υπεύθ. Σωτήρης Γιαννάτος), Εκδόσεις ΣΚΑΪ, Αθήνα 2009, ISBN 960-4820-17-6, σελ. 174
  10. 21 Μαΐου 1936, Αγώνες Εθνικής Ανδρών 1929-1938
  11. Αρ. Αγγελόπουλος από «ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ της Ελλάδος» (22 & 25 Μαῒου) και «ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ» (επίσης), Ιω. Αρδάμης σε «Η Βραδυνή» (25) και έκτακτος απεσταλμένος του «ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΜΕΛΛΟΝ» (22). Αποκόμματα των τριών τελευταίων ορατά με απλή εγγραφή στη βάση δεδομένων eu-football.info, ενώ του πρώτου στις ψηφιακές σελίδες 169 & 173 (Βιβλιοθήκη Βουλής των Ελλήνων). Επιπρόσθετα, στην 173 δημοσιεύεται φωτογραφία τέρματος του Χούμη με κεφαλιά και όλες οι πηγές, σύγχρονες και μεταγενέστερες, συμφωνούν ότι μόνο το τέταρτο σημείωσε η Ελλάδα με το συγκεκριμένο τρόπο.
  12. όπως επίσης του τρίτου τέρματος και όχι ο Γιάννης Βάζος - αντίθετα πιστώνουν στον Κλεάνθη Βικελίδη το δεύτερο, όχι στο Χούμη
  13. 13,0 13,1 "Η ιστορία του Ολυμπιακού", ό.π, σελ. 39 και 41
  14. 14,0 14,1 "Η ιστορία του Ολυμπιακού", ό.π, σελ. 23


Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • H ιστορία του Ολυμπιακού, Εκδόσεις Γ.Χ. Αλεξανδρή, Αθήνα 1996
  • Θρύλος, πορεία μέσα στο χρόνο, Εκδόσεις Ηλιοτρόπιο, Αθήνα 1997, ISBN 960-3420-49-2
  • Χρυσός Θρύλος, Εκδόσεις Art Press, Αθήνα 1997
  • Εθνική Ελλάδος, πορεία μέσα στο χρόνο, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2001, ISBN 960-0210-82-9
  • Ολυμπιακός, ένα αρχείο μία ιστορία, Εκδόσεις Μίλητος, Αθήνα 1997, ISBN 960-8460-09-3
  • Ο τελευταίος των πέντε, ο Λεωνίδας Ανδριανόπουλος αφηγείται, Εκδόσεις Καστανιώτης, Αθήνα 2004, ISBN 960-03-3851-5
  • 80 χρόνια, 80 μορφές, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2005, ISBN 960-442-021-6