Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ
Πλήρες όνομα West Ham United F.C.
Ίδρυση 1895
(ως Τεμς Άιενγουερκς)
Γήπεδο Μπόλιν Γκράουντ,
(χωρητικότητα: 35,647 θέσεις)
Πρόεδρος Ντέιβιντ Γκόουλντ &
Ντέιβιντ Σάλιβαν
Προπονητής Σαμ Άλανταϊς
Πρωτάθλημα Πρέμιερ Λιγκ
2011-12 3η (προβιβάστηκε από
το Τσάμπιονσιπ μέσω πλέι-οφ).
Ιστοσελίδα http://www.whufc.com/
Πρώτη εμφάνιση
Δεύτερη εμφάνιση

Η Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ (αγγλ:West Ham United F.C.) είναι Αγγλική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Μπόλιν Γκράουντ, στην περιοχή του Άπτον Παρκ του δήμου Νιούχαμ στο Ανατολικό Λονδίνο. Την παρούσα σεζόν, 2012-13, αγωνίζεται στην Πρέμιερ Λιγκ.

Η Γουέστ Χαμ δημιουργήθηκε το 1895 με το όνομα "Ποδοσφαιρικός Όμιλος Τεμς Άιενγουερκς" (αγγλ: Thames Ironworks F.C. ή Σιδηρουργείο του Τάμεση) και επανιδρύθηκε σαν Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ το 1900. Το 1904 ο σύλλογος μετέφερε την έδρα του στο Μπόλιν Γκράουντ, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα. Η ομάδα αγωνίστηκε στα ημιεπαγγελματικά πρωταθλήματα των Σάδερν Λιγκ και Γουέστερν Λιγκ, πριν περάσει στην επαγγελματική Φούτμπολ Λιγκ το 1919 για να φτάσει στην Α' Εθνική τη σεζόν 1923-24. Το 1923 έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας που διεξήχθη για πρώτη φορά στο στάδιο Γουέμπλεϊ. Αντίπαλος της ήταν η Μπόλτον Γουόντερερς.

Το 1940 η Γουέστ Χαμ κατέκτησε το πρώτο "Φούτμπολ Λιγκ Γουόρ Καπ", τη διοργάνωση που αντικατέστησε το Κύπελλο Αγγλίας από το 1939 ως το 1945 λόγω του πολέμου. Έχει επίσης κατακτήσει το Κύπελλο Αγγλίας τρεις φορές, το 1964, το 1975 και το 1980 και ήταν φιναλίστ το 1923 και το 2006. Το 1965 κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων και ήταν φιναλίστ στην ίδια διοργάνωση το 1976. Τέλος, το 1999 κατέκτησε το Κύπελλο Ιντερτότο.

Τρεις παίκτες της Γουέστ Χαμ θεωρείται ότι είχαν καθοριστικό ρόλο στην κατάκτηση του Παγκόσμιου Κυπέλλου από την Εθνική Αγγλίας το 1966: ο αρχηγός τότε της Εθνικής Αγγλίας και της Γουέστ Χαμ, Μπόμπι Μουρ και οι σκόρερ των αγγλικών τερμάτων στον τελικό, Τζεφ Χερστ και Μάρτιν Πίτερς.

Ο ύμνος της Γουέστ Χαμ εἰναι το I'm Forever Blowing Bubbles.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Καταγωγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η παλαιότερη φωτογραφία της ομάδας Tεμς Άιενγουερκς (Thames Ironworks) που ελήφθη το 1895.

Η Γουέστ Χαμ ιδρύθηκε ως ποδοσφαιρικό τμήμα του εργοστασίου σιδήρου και ναυπηγείου Τεμς Άιενγουερκς από τον αρχιεργάτη και διαιτητή του τοπικού πρωταθλήματος Ντέιβ Τέιλορ και τον ιδιοκτήτη της εταιρείας Άρνολντ Χιλς.[1] Η ίδρυση της ομάδας ανακοινώθηκε στην εφημερίδα του εργοστασίου Thames Ironworks Gazette τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου.

Η πρώτη ομάδα, το 1895 τουλάχιστον, αποτελούνταν αποκλειστικά από ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές. Μεταξύ αυτών ο θερμαστής ατμόπλοιου Τόμας Φρίμαν, ο υπάλληλος Γουόλτερ Παρκς, οι κατασκευαστές καζανιών Τομ Μάντι , Γουόλτερ Τράντερ και Τζέιμς Λίντσι, οι εργάτες Γουίλιαμ Τσάπμαν, Τζορτζ Σέιτζ και Γουίλιαμ Τσέιμπερλεϊν και ο μαθηtευόμενος Τσάρλι Νταβ.[1]

Σαν Π.Σ. Τεμς Άιενγουερκς ήταν η πρώτη νικήτρια του τοπικού ερασιτεχνικού τουρνουά Γουέστ Χαμ Τσάριτι Καπ τo 1895, ενώ το 1897 κατέκτησε το πρωτάθλημα Λάντον Λιγκ, στο οποίο συμμετείχαν ομάδες από το Λονδίνο και την Νοτιοανατολική Αγγλία.[2] Η ομάδα συμπεριέλαβε στις τάξεις της επαγγελματίες ποδοσφαιριστές για πρώτη φορά το 1898, τη χρονιά που εντάχθηκε στη Β' Κατηγορία της Σάδερν Λιγκ. Στο τέλος εκείνης της σεζόν ανέβηκε στην Α' Κατηγορία.[3] Την επόμενη χρονιά τερμάτισε προτελευταία, αλλά επικράτησε άνετα της Φούλαμ με σκορ 5-1 στον αγώνα πλέι-οφ και παρέμεινε στην Α' Κατηγορία.[3]

Η Τεμς Άιενγουερκς πρωτοεμφανίστηκε με σκούρη μπλε στολή προς τιμή του Άρνολντ Χιλς ο οποίος ήταν διακεκριμένος αθλητής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Από το 1897 εώς το 1899 αγωνίστηκε με γαλάζιες φανέλες και άσπρα σορτσάκια. Το 1899 υιοθέτησε την παραδοσιακή της εμφάνιση: μπορντό φανέλες με γαλάζια μανίκια και άσπρα σορτσάκια, μετά από ένα στοίχημα με παίκτες της πρωταθλήτριας Άστον Βίλα.

Μετά από συνεχείς διαμάχες για την επαγγελματική κατεύθυνση της ομάδας, τη διαχείριση και τη χρηματοδότησή της, η Τεμς Άιενγουερκς διαλύθηκε τον Ιούνιο του 1900,[2] για να επανέλθει ένα μήνα αργότερα σαν Π.Σ. Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ, με προπονητή τον Σιντ Κινγκ και βοηθό προπονητή τον μέλλοντα διάδοχό του Τσάρλι Πέιντερ.[2] Στα πλαίσια της αλλαγής αυτής απορροφήθηκαν τοπικές ομάδες των περιοχών Γουέστ Χαμ και Ίστ Χαμ του Ανατολικού Λονδίνου, γεγονός που εξηγεί τoν όρο Γιουνάιτεντ (Ένωση) και αντικατοπτρίζει τη γενικότερη στροφή προς τον επαγγελματισμό στα ποδόσφαιρο της Νότιας Αγγλίας (ο Βορράς είχε προηγηθεί κατά μια εικοσαετία περίπου). Τα ονόματά των ομάδων αυτών δεν έχουν δυστυχώς διασωθεί με μόνη εξαίρεση τους Όουλντ Καστλ Σουίφτς. Λόγω της προέλευσής της σαν ομάδα εργοστασίου, όπως φαίνεται και στο έμβλημά της, η Γουέστ Χαμ και οι οπαδοί της εἰναι γνωστοί σαν Άιενζ (Σίδερα) και σαν Χάμερζ (Σφυριά).[2][4][5]

Γέννηση της Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο αναγεννημένος σύλλογος συνέχισε, χάρη στην οικονομική υποστήριξη του Άρνολντ Χιλς, να αγωνἰζεται στο Μεμόριαλ Γκράουντ στο Πλάστοου του Ανατολικού Λονδίνου μέχρι το 1901. Μετακόμισε σε νέο γήπεδο στην περιοχή του Άπτον Παρκ όταν επίσημα πλέον διέκοψε τις σχέσεις του με τη μητρική εταιρία το 1904. Στο μεσοδιάστημα χρησιμοποιούσε για τα εντός έδρας παιχνίδια τα γήπεδα διάφορων τοπικών ομάδων. Στο πρώτο παιχνίδι στη νέα της έδρα, την 1η Σεπτεμβρίου 1904, η Γουέστ Χαμ κατατρόπωσε τους παραδοσιακούς σήμερα αντιπάλους της Μίλγουολ ΦΚ,[2] με σκορ 3-0, μπροστά σε 10.000 θεατές.[6]

Ήδη μέλος της Α' Κατηγορίας της Σάδερν Λιγκ,[7] η Γουέστ Χαμ άρχισε από το 1901 να συμμετέχει και στην Γουέστερν Λιγκ. Το 1907 στἐφθηκε πρωταθλήτρια της 1Β Κατηγορίας της Γουέστερν Λιγκ, νίκησε την πρώτη της 1Α Κατηγορίας Φούλαμ με σκορ 1-0 και αναδείχτηκε πρωταθλήτρια ολόκληρου του πωταθλήματος.[7] Το 1919, υπό την τεχνική ηγεσία του Σιντ Κινγκ, η Γουέστ Χαμ πέρασε στην Β' Εθνική και τέσσερα χρόνια αργότερα στην Α΄ Εθνική.

ο Μπίλι, το Άσπρο Άλογο, εν δράσει πριν από τον τελικό του 1923.

Το 1923, η Γουέστ Χαμ έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας, που διεξήχθη για πρώτη φορά στο στάδιο Γουέμπλεϊ, όπου αντιμετώπισε την Μπόλτον Γουόντερερς. Ο τελικός αυτός είναι γνωστός σαν Τελικός του Ἀσπρου Αλόγου. Ονομάστηκε έτσι από ένα εξαιρετικά μεγαλόσωμο και εντυπωσιακό στην εμφάνιση άλογο το οποίο ίππευε ο αστυνομικός Τζορτζ Σκόρεϊ της Μητροπολιτικής Αστυνομίας, ο οποίος επεχείρησε να απομακρύνει από τον αγωνιστικό χώρο τους φιλάθλους για να αρχίσει ο αγώνας. Περίπου 200.000 άτομα είχαν κατακλύσει το Γουέμπλεϊ και κάποιοι που δεν έβρισκαν θέση στις εξέδρες μπήκαν μέσα στο γήπεδο, εμποδίζοντας τη διεξαγωγή του τελικού. Ο αγώνας έληξε 2-0 υπέρ της Μπόλτον. To 1927 η Γουέστ Χαμ έφτασε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Αγγλίας.

Το 1932, μετά από δέκα χρόνια παρουσίας στην Α' Εθνική, η Γουέστ Χαμ υποβιβάστηκε και ο Σιντ Κινγκ απολύθηκε, έχοντας διετελέσει προπονητής της ομάδας για τριάντα-δύο χρόνια και παίκτης της γι άλλα τέσσερα. Τον διαδέχτηκε ο μέχρι τότε βοηθός προπονητής Τσάρλι Πέιντερ, ο οποίος είχε υπηρετήσει την ομάδα από διάφορες θέσεις από το 1897. Εργάστηκε ως προπονητής μέχρι το 1950, κοουτσάροντάς την σε τετρακόσιους ογδόντα συνολικά αγώνες.

Η ομάδα αγωνίστηκε τα επόμενα τριάντα περίπου χρόνια στην Β' Εθνική, αρχικά με προπονητή τον Τσάρλι Πέιντερ και κατόπιν υπό τον πρώην παίκτη της Τεντ Φέντον. Ο Φέντον επανέφερε τη Γουέστ Χαμ στην κορυφαία κατηγορία του αγγλικού ποδοσφαίρου το 1958. Βοήθησε σημαντικά να αναδειχθούν οι μελλοντικοί της αστέρες, και να διαμορφωθεί το χαρακτηριστικό στυλ παιχνιδιού της ομάδας.

Η Μεγάλη Γουεστ Χαμ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1961, ο Ρον Γκρίνγουντ διαδέχτηκε τον Τεντ Φέντον[8] και σε μικρό σχετικά χρονικό διάστημα οδήγησε την ομάδα στην κατάκτηση του Κυπέλλου Αγγλίας το 1964 και του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1965.

Στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1966, οι αγγλικές νίκες στον ημιτελικό και στον τελικό οφεἰλονται σε πολύ μεγάλο βαθμό στη συμμετοχή τριών παικτών της Γουέστ Χαμ: του αρχηγού της και αρχηγού της Εθνικής Μπόμπι Μουρ, του σκόρερ ενός τέρματος στον τελικό Μάρτιν Πίτερς και του σκόρερ των υπολοίπων τριών τερμάτων Τζεφ Χερστ (το μοναδικό χατ-τρικ σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου).

Το άγαλμα των πρωταθλητών.

Η συνεισφορά των τριών παικτών απαθανατίζεται στο Άγαλμα των Πρωταθλητών που βρίσκεται στην Μπάρκινγκ Ρόουντ απέναντι από τη δημοφιλή στους φίλους της Γουέστ Χαμ παμπ Μπόλιν Τάβερν. Μαζί τους απεικονίζεται και ο Ρέι Γουίλσον της Έβερτον.

Μετά από ένα προβληματικό ξεκίνημα τη σεζόν 1974-75, ο Γκρίνγουντ αυτοδιορίστηκε γενικός διευθυντής και χωρίς να ενημερώσει το Διοικητικό Συμβούλιο της ομάδας τοποθέτησε αντικαταστάτη του τον Τζον Λάιαλ. Αποτέλεσμα της αλλαγής η άμεση επιτυχία! Η ομάδα πέτυχε είκοσι τέρματα στα πρώτα τέσσερα παιχνίδια υπό τον Λάιαλ και κατέκτησε το Κύπελλο Αγγλίας, επικρατώντας της Φούλαμ με 2-0 στον τελικό του 1975. Αυτή η Γουέστ Χαμ υπήρξε η τελευταία αμιγώς αγγλική ενδεκάδα που κατάφερε την κατάκτηση του Κυπέλλου Αγγλίας.

Ο Λάιαλ οδήγησε τη Γουέστ Χαμ και στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1976, όπου ηττήθηκε από την ΡΣΚ Άντερλεχτ με 4-2. Η θητεία του Γκρίνγουντ στη γενική διεύθυνση κράτησε λιγότερο από τρία χρόνια μιας κι έγινε προπονητής της Εθνικής Αγγλίας μετά την παραίτηση του Ντον Ρέβι το 1977.

Σκαμπανεβάσματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1978 η Γουέστ Χαμ υποβιβάστηκε στη Β' Εθνική αλλά ο Τζον Λάιαλ παρέμεινε στη θέση του και οδήγησε την ομάδα στην κατάκτηση του Κυπέλλου με αντίπαλο την Άρσεναλ το 1980. Ήταν η τελευταία φορά που ομάδα εκτός της Α΄ Εθνικής κατέκτησε το Κύπελλο Αγγλίας. Επανήλθε στην Α' Εθνική το 1981. Τα πρώτα τρία χρόνια στην κατηγορία θα τερματίσει στην πρώτη δεκάδα, πριν κατακτήσει την υψηλότερη θέση που είχε ποτέ στην Α' Εθνική: τρίτη, τη σεζόν 1985-86. Ωστόσο, υποβιβάστηκε και πάλι το 1989. Αυτή τη φορά ο Λάιαλ απολύθηκε, παρότι ήταν ο πιο επιτυχημένος προπονητής στην ιστορία της ομάδας.

Μετά τον Λάιαλ, την τεχνική ηγεσία ανέλαβε προσωρινά ο Λου Μακάρι. Αναγκάστηκε όμως να παραιτηθεί όταν δημοσιεύτηκαν φήμες ότι ενόσω ήταν προπονητής της Σουίντον Τάουν είχε αναμειχθεί σε δίκτυο παράνομων στοιχημάτων. Τον αντικατέστησε ο πρώην παίκτης και θρύλος της ομάδας Μπίλι Μποντζ. Την πρώτη πλήρη σεζόν του Μποντζ, 1990-91, η Γουέστ Χαμ επανήλθε στην Α΄ Εθνική αλλά υποβιβάστηκε ξανά τον επόμενο χρόνο, απουσιάζοντας έτσι από την πρώτη χρονιά της Πρέμιερ Λιγκ. Επανήλθε το Μάιο του 1993.

Παίκτες της Γουέστ Χαμ σε ανοιχτό λεωφορείο κοντά στο Μπόλιν Γκράουντ πανηγυρίζουν τη νίκη στον τελικό των πλέι-οφ 2005 στο Κάρντιφ. Από Α-Δ: Σιον Νιούτον (καθισμένος), (Πίσω Σειρά) Μάθιου Έδριγκτον, Τζίμι Γουόκερ, Τέντι Σέρινγκχαμ, Mάρλον Χέργουντ, (Μπροστά Σειρά) Ντον Χάτσισον, Καρλ Φλέτσερ, Έλιοτ Γουόρντ και ο Μαρκ Νόουμπλ.

Ο Μποντζ αποχώρησε από την τεχνική ηγεσία με το πέρας της σεζόν 1993-94. Φημολογείται ότι η αποχώρηση του Μποντζ προήλθε από υπονόμευση του βοηθού του Χάρι Ρέντναπ, ο οποίος τον αντικατέστησε τον Αύγουστο του 1994.[9] Ο Ρέντναπ οδήγησε τη Γουέστ Χαμ στην πέμπτη θέση το 1998-99. Η ομάδα έχασε την αυτόματη πρόκριση στο Κύπελλο UEFA, λόγω της κατάργησης του Κυπέλλου Κυπελλούχων και της εισόδου της Κυπελλούχου Νιούκασλ Γιουνάιτεντ αντ' αυτής. Κατάφερε να συμμετάσχει εντέλει στο ΟΥΕΦΑ σαν κάτοχος του Κυπέλλου Ιντερτότο. Διαφωνίες με το Διοικητικό Συμβούλιο μετά το πέρας της σεζόν 2000-01 σχετικά με το ύφος και το ήθος της δουλειάς του είχαν ως συνέπεια την απόλυση του Ρέντναπ και την αντικατάστασή του από τον βοηθό προπονητή του τμήματος υποδομής Γκλεν Ρόουντα.

Την πρώτη σεζόν του Ρόουντα στον πάγκο η Γουέστ Χαμ τερμάτισει έβδομη. Η επόμενη σεζόν όμως, 2002-03, άρχισε άσχημα και κατέληξε στον υποβιβασμό. Οι σαράντα δύο βαθμοί που συγκέντρωσε συνολικά η Γουέστ Χαμ εκείνη τη χρονιά είναι η υψηλότερη βαθμολογία που πέτυχε ποτέ υποβιβασθείσα από την Πρέμιερ Λιγκ ομάδα σε σεζόν τριάντα οκτώ παιχνιδιών. Ο Ρόουντα, μολονότι δεν προπονούσε την ομάδα το μεγαλύτερο διάστημα της χρονιάς του υποβιβασμού, καθώς ανάρρωνε μετά από εγχείρηση στον εγκέφαλο, απολύθηκε μετά από τα τρία πρώτα παιχνίδια στην B' Έθνική.

Προπονητής ανέλαβε μέχρι τον Οκτώβριο του 2003 ο πρώην διακεκριμένος παίκτης της ομάδας Τρέβορ Μπρούκινγκ, ο οποίος είχε αναλάβει την ίδια θέση κατά την απουσία του Ρόουντα την προηγούμενη σεζόν, οδηγώντας την ομάδα σε ανέλπιστη ανάκαμψη μετά τα Χριστούγεννα όσο κι αν αυτή αποδείχτηκε μάταιη. Στη θέση του διορίστηκε ο Άλαν Πάρντιου. Υπό τον Πάρντιου η Γουέστ Χαμ έφτασε στον τελικό των πλέι-οφ της κατηγορίας, όπου ηττήθηκε από την Κρίσταλ Πάλας. Παρέμεινε στην Β' Κατηγορία (που εκείνη τη χρονιά μετονομάστηκε σε Φουτμπολ Λιγκ Τσάμπιονσιπ) για μια ακόμη σεζόν και έφτασε πάλι στον τελικό των πλέι-οφ. Αυτή τη φορά όμως η νίκη της χαμογέλασε. Επικράτησε της Πρέστον Νορθ Εντ με 1-0 και θα επανήλθε στην Πρέμιερ Λιγκ.

Πρόσφατες σεζόν[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την επιστροφή της στην Πρέμιερ Λιγκ, η Γουέστ Χαμ τερμάτισε στην ένατη θέση.[10] Το ζενίθ όμως της σεζόν ήταν η συμμετοχή της στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας με αντίπαλο τη Λίβερπουλ, που διεξήχθη για πέμπτη και τελευταία φορά στο Μιλλένιουμ Στέιντιουμ του Κάρντιφ μιας και το Γουέμπλι ανακαινιζόταν. Με σκορ 3-3 μετά από παράταση, η Γουέστ Χαμ έχασε στα πέναλτι αλλά θα πέρασε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ καθώς η Λίβερπουλ είχε ήδη προκριθεί στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ.

Τον Αύγουστο του 2006, η Γουέστ Χαμ εξέπληξε τον κόσμο του ποδοσφαίρου όταν την τελευταία ημέρα της μεταγραφικής περιόδου εξασφάλισε τις υπηρεσίες των Αργεντινών διεθνών Κάρλος Τέβες και Χαβιέρ Μασκεράνο.[11] Τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου ο σύλλογος πέρασε στον έλεγχο ισλανδικής κοινοπραξίας υπό τον Έγκερτ Μάγκνουσον.[12] Ένα μήνα αργότερα ο Άλαν Πάρντιου απολύθηκε. Τον διαδέχτηκε ο Άλαν Κέρμπισλι[13]

Οι μεταγραφές των Μασκεράνο και Τέβες θεωρήθηκε ότι έκρυβαν οικονομικές ατασθαλίες. Οι ιθύνοντες της Πρέμιερ Λιγκ, μετά από ανακρίσεις, επέβαλαν στο σύλλογο πρόστιμο 5.5 εκατομμυρίων λιρών τον Απρίλιο του 2007.[14] Δεν αφαιρέθηκαν όμως βαθμοί, γεγονός που θα συμβάλλει στην αποφυγή υποβιβασμού στο τέλος της σεζόν. Ο πρόεδρος της Γουίγκαν Αθλέτικ Ντέιβ Γουίλαν, συνεπικουρούμενος από τους επικεφαλής άλλων απειλούμενων με υποβιβασμό συλλόγων, συμπεριλαμβανομένων των Φούλαμ και Σέφιλντ Γιουνάιτεντ, διαφώνησε και απείλησε με δικαστική κλήση. Η σύνθεση της συμμαχίας των εναγόντων μεταβάλλονταν σύμφωνα με την εγγύτητα/συμμετοχή των ομάδων στη ζώνη υποβιβασμού. Έτσι π.χ. τη Φούλαμ αντικατέστησε προσωρινά η Τσάρλτον.[15]

Η Γουέστ Χαμ απέφυγε τον υποβιβασμό επικρατώντας έναντι επτά από τους εννέα τελευταίους αντιπάλους της, συμπεριλαμβανομένων των Άρσεναλ και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Τερμάτισε δέκατη πέμπτη, τρεις θέσεις πάνω από τη ζώνη υποβιβασμού.

Τη σεζόν 2007-08 και παρά τον μακροχρόνιο τραυματισμό πολλών παικτών της, η Γουέστ Χαμ διατηρήθηκε στο πρώτο μισό του βαθμολογικού πίνακα. Τερμάτισε δέκατη, τρεις θέσεις ψηλότερα από τους άλλους τοπικούς αντιπάλους της, την Τότεναμ Χότσπερς.

Στις 3 Σεπτεμβρίου 2008, ο Άλαν Κέρμπισλι παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την πώληση των αμυντικών Άντον Φέρντιναντ και Τζορτζ Μακάρτνι στη Σάντερλαντ από το Διοικητικό Συμβούλιο χωρίς την έγκρισή του. Τη θέση του κατέλαβε για πρώτη φορά μη Βρετανός προπονητής: ο άλλοτε επιθετικός της Τσέλσι Τζιανφράνκο Τζόλα, στις 11 του ίδιου μήνα.[16] Τη σεζόν 2008-09, η Γουέστ Χαμ τερμάτισε ένατη.

Η επόμενη σεζόν, 2009-10, χαρακτηρίστηκε από την αδιάκοπη προσπάθεια αποφυγής υποβιβασμου. Οι οικονομικές δυσχέρειες των μητρικών εταιριών των ιδιοκτητών του συλλόγου κατέστησαν σχεδόν απαγορευτικές τις μεταγραφές νέων παικτών. Χαρακτηριστικά, η μερική κάλυψη των κενών στην επιθετική γραμμή της ομάδας με την αγορά του Ιταλού επιθετικού Αλεσάντρο Ντιαμάντι τον Αύγουστο έγινε εφικτή μόνον με την αρωγή των χορηγών της.[17] Η Γουέστ Χαμ εξασφάλισε την παραμονή της στην Πρέμιερ Λιγκ με νίκη 3-2 επί της Γουίγκαν τρεις μόλις αγωνιστικές πριν από το τέλος της περιόδου, συγκεντρώνοντας συνολικά τριάντα πέντε βαθμούς σε τριάντα οκτώ παιχνίδια (επτά λιγότερους από όσους είχε συγκεντρώσει τη χρονιά του προηγούμενου υποβιβασμού της, το 2003).

Τον Ιανουάριο του 2010, ο σύλλογος περιήλθε στον έλεγχο των Ντέιβιντ Γκόουλντ και Ντέιβιντ Σάλιβαν. Τον διατηρούν έως σήμερα. Υπόσχεσή τους ήταν να εξασφαλίσουν την πολυπόθητη σταθερότητα και συνέχεια που επιθυμούσαν οι οπαδοί της ομάδας.

Στις 3 Ιουνίου 2010, ένα μήνα περίπου μετά τη διακοπή του συμβολαίου του Ζόλα, προπονητής ανέλαβε ο ΄Αβραμ Γκραντ.[18] Η ομάδα θα συνεχίσει σε κακή φόρμα παρά την αλλαγή προπονητή.[19] Η συντριβή της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με σκορ 4-0 στον προημιτελικό του Λιγκ Καπ και η παρουσία της ομάδας στον ημιτελικό της ίδιας διοργάνωσης και στον προημιτελικό του Αγγλικού Κυπέλλου αποτελούν εξαιρέσεις σε μια καθόλα ζοφερή σεζὀν. Στις 15 Μαΐου 2010, μετά από εκτός έδρας ήττα 3-2 από τη Γουίγκαν η Γουέστ Χαμ υποβιβάστηκε στο Τσάμπιονσιπ. Ο Γκραντ απολύθηκε αυθημερόν.[20]

Την 1η Ιουνίου 2011, τα ηνία της ομάδας ανέλαβε ο Σαμ Άλανταϊς.[21] Θα την οδηγήσει στην κατάκτηση της τρίτης θέσης του Τσάμπιονσιπ και στην είσοδο στα πλέι-οφ για την τρίτη θέση προβιβασμού. Στα ημιτελικά η Γουέστ Χαμ επικράτησε της Κάρντιφ Σίτι Π.Σ με συνολικό σκορ 5-0 στους δύο αγώνες και προκρίθηκε στον τελικό. Στο Γουέμπλεϊ, στις 19 Μαΐου 2012, αντιμετώπισε την Μπλάκπουλ Φ.Κ. Ο Κάρλτον Κόουλ άνοιξε το σκορ στο α΄ ημίχρονο, η Μπλάκπουλ Φ.Κ. ισοφάρισε στις αρχές του β΄ ημιχρόνου αλλά ο Ρικάρντο Βαζ Τε πέτυχε το νικητήριο γκολ για τη Γουέστ Χαμ στο 87΄ στέλνοντάς την στην Πρέμιερ Λιγκ.

Πανοραμική άποψη του Γουέμπλει πριν τον τελικό των πλέι-οφ 2011-12.
Πανοραμική άποψη του Γουέμπλει πριν τον τελικό των πλέι-οφ 2011-12.

Θυρεός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο προηγούμενος θυρεός του συλλόγου.

Ο πρώτος θυρεός του συλλόγου αναπαριστά ένα ζευγάρι σταυρωτά σφυριά, εργαλεία συνυφασμένα με τη βιομηχανία της σιδηρουργίας-ναυπηγικής. Στα 1903-04 περίπου προστέθηκε ένα κάστρο το οποίο παριστάνει το σημαντικό για την περιοχή αλλά κατεδαφισμένο πλέον κτίριο Γκριν Στριτ Χάους, γνωστό ως Μπολέιν Κασλ από την Άννα Μπολέιν. Το πάλαι ποτέ τιμάριο υποτίθεται ότι είναι μια από τις τοποθεσίες όπου ο Ερρίκος Ή φλέρταρε τη δεύτερη σύζυγό του. Πρόκειται για θρύλο χωρίς καμία ιστορική βάση.[22] Πιο βάσιμοι είναι οι ισχυρισμοί ότι η προσθήκη του κάστρου στο θυρεό τιμά είτε τη συνεισφορά των παικτών της Όουλντ Καστλ Σουίφτς στη Γουέστ Χαμ είτε την υιοθέτηση του Π.Σ. Μπόλιν Κασλ σαν αναπληρωματική της ομάδα είτε και τα δύο συμβάντα.[23]

Χρώματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

H πρώτη στολή της ομάδας ήταν μονόχρωμη σκούρα μπλε προς τιμή του προέδρου της εταιρίας Ἀρνολντ Χιλς, ο οποίος ήταν απόφοιτος του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης όπου διακρίθηκε σαν μέλος τόσο της ποδοσφαιρικής του ομάδας όσο και άλλων ομάδων του πανεπιστημίου. Έκτοτε η ομάδα εμφανίστηκε με διάφορα χρώματα, συμπεριλαμβανόμενης και λευκογάλαζης μόνο στολής.[24][25]

Ο μπορντό-γαλάζιος συνδυασμός υιοθετήθηκε το καλοκαίρι του 1899. Για την αλλαγή των χρωμάτων υπάρχουν δύο εκδοχές. Σύμφωνα με την πρώτη, ο γνωστός τότε επαγγελματίας δρομέας Γουίλιαμ Νταβ, πατέρας του αμυντικού-μέσου της Τέμς Άιενγουέρκς Τσάρλι, επισκέφτηκε μια εμποροπανήγυρη στο Μπέρμιγχαμ. Εκεί δέχθηκε την πρόκληση σε αγώνα δρόμου τεσσάρων παικτών της Άστον Βίλα τους οποίους και νίκησε. Το στοίχημα πληρώθηκε με έντεκα στολές της Άστον Βίλα, οι οποίες αργότερα χρεώθηκαν απολεσθείσες.[26] Πιο ρεαλιστική όμως ακούγεται η δεύτερη, που παραπέμπει στους Όουλντ Καστλ Σουίφτς οι οποίοι έπαιζαν φορώντας μπορντό-γαλάζιες φανέλες από το 1892.

Η Τεμς Άιενγουέρκς και αργότερα η Γουέστ Χαμ διατήρησαν τον μπορντό κορμό με τα γαλάζια μανίκια και κολάρα και με τα με άσπρα σορτσάκια, αν και συνέχισαν να αγωνίζονται με σκούρους μπλε με άσπρο συνδιασμούς στα εκτός έδρας παιχνίδια τους.

Ύμνος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

«

I'm forever blowing bubbles,
Pretty bubbles in the air.
They fly so high, nearly reach the sky,
Then like my dreams they fade and die.
Fortune's always hiding,
I've looked everywhere ...
I'm forever blowing bubbles,
pretty bubbles in the air.

 »

—Αυθεντικοί στίχοι του "Bubbles", οι οποίοι ακούγονατι και σήμερα στο Άπτον Παρκ, από τον Τζον Χέλιαρ[27]

Η Γουέστ Χαμ είναι γνωστή για τον ύμνο της, I'm Forever Blowing Bubbles (κάνω φούσκες), το παλαιότερο εν χρήσει τραγούδι στο αγγλικό ποδόσφαιρο. Η ιστορία της υιοθέτησής του από τους οπαδούς της Γουέστ Χαμ έχει ως εξής. Το τραγούδι ήταν δημοφιλέστατο στα Ανατολικολονδρέζικα καμπαρέ της εποχής. Εξίσου γνωστή στην περιοχή ήταν και η διαφημιστική αφίσα του σαπουνιού Πέαρζ που απεικόνιζε το σγουρομάλλικο παιδί από τον πίνακα του Μιλαί "Φούσκες". Το παιδί στην αφίσα έμοιαζε στον Μπίλι Τζέι "Μπάμπλς" Μάρεϊ, δημοφιλή παίκτη στο πρωτάθλημα τοπικών σχολείων με την ομάδα του τοπικού Γυμνασίου Παρκ κι εκεί συμπαίκτη μετέπειτα επαγγελματιών της Γουέστ Χαμ. Σύντομα ο κόσμος άρχισε να τραγουδά το I'm Forever Blowing Bubbles για να ενθαρρύνει τα σχολιαρόπαιδα έναντι αντιπάλων από άλλες περιοχές. Μιας και ο ίδιος κόσμος υποστήριζε και τη Γουέστ Χαμ, το ήδη δημοφιλές τραγούδι πέρασε και στα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας, όπου τραγουδιόνταν κατά καιρούς με τη συνοδεία τοπικής μπάντας, που συνήθιζαν να εμφανίζονται τότε σε ποδοσφαιρικούς αγώνες.[27]

Χουλιγκανισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σήμα της Inter City Firm

Η σχέση της Γουέστ Χαμ με την οργανωμένη βία στα γήπεδα ξεκίκησε τη δεκαετία του 1960 με τη σύσταση της συμμορίας του Μάιλ Εντ, η οποία πήρε το όνομά της από μία από τις σκληρότερες περιοχές του Ανατολικού Λονδίνου.[28] Στη διάρκεια των δεκαετιών '70 και '80, η Γουέστ Χαμ απέκτησε ακόμη χειρότερη φήμη λόγω των εκτεταμένων συγκρούσεων οπαδών της με οπαδούς αντιπάλων ομάδων, με την αστυνομία αλλά και μεταξύ τους. Εξαιρετικά δύσφημες ήταν οι μάχες ανάμεσα σε συμμορίες από τις γειτονικές περιοχές του Μπάρκινγκ και του Ντάγκεναμ.

Η Συμμορία του Ιντερσίτι ήταν από τις πρώτες των "κάζουαλ" (=καθημερινή ενδυμασία και χαρακτηρισμός για όποιον την επιλέγει), οι οποίοι απέφευγαν τα χρώματα της ομάδας τους για να μην αναγνωρίζονται εύκολα από την αστυνομία και αντίπαλους οπαδούς. Επιπλέον ταξίδευαν με τρένα Ιντερσίτι, έναντι των αστυνομευμένων και άθλια συντηρημένων έκτακτων ποδοσφαιρικών τρένων. Το όνομά τους παραπέμπει επίσης στην εξαγωγή ποδοσφαιρικής βίας εκτός Λονδίνου, αν και ήταν οι οπαδοί λονδρέζικων ομάδων που δέχονταν κατά κύριο λόγο επιθέσεις.

Αντιπαλότητες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Γουέστ Χαμ βρίσκεται σε έντονη αντιπαράθεση με αρκετές άλλες ομάδες αλλά κυρίως με ομάδες του Λονδίνου. Ειδικότερα με τη γείτονά της στα βορειοανατολικά Τότεναμ αλλά και με την Τσέλσι του Δυτικού Λονδίνου. Η αντιπαράθεση με την Τότεναμ ξεκίνησε με την αντίληψη ότι οι οπαδοί της είναι σνομπ και αλαζόνες, αλαζονεία που η ιστορία της ομάδας τους δεν δικαιολογεί (αυτό το συμμερίζονται κι οπαδοί άλλων ομάδων). Συνεχίστηκε δε με τις μεταγραφές παικτών που αναδείχτηκαν από το τμήμα υποδομής της Γουέστ Χαμ, όπως οι Μάρτιν Πίτερς, Πολ Άλεν, Μάικλ Κάρικ και Τζερμέιν Ντιφόου, στην Τότεναμ. Η αντιπαλότητα κλιμακώθηκε όταν ο Χάρι Ρέντναπ, ο οποίος θεωρήθηκε κύριος υπεύθυνος για τον υποβιβασμό της ομάδας το 2003 από σημαντική μερίδα οπαδών της Γουέστ Χαμ, ανέλαβε προπονητής της Τότεναμ. Η αντιπαράθεση με την Τσέλσι αντανακλά τον παλαιότατο ανταγωνισμό ανάμεσα στο πλούσιο Δυτικό και το στερημένο Ανατολικό Λονδίνο.

Το άγαλμα των πρωταθλητών 'φασκιωμένο' πριν από το παιχνίδι με την Μίλγουολ ΦΚ στις 25 Aυγούστου 2009.

Η παλαιότερη όμως και πιο βαθιά ριζωμένη αντιπαλότητα είναι με τη Μίλγουολ ΦΚ. Οι δύο ομάδες εδρεύουν σε γειτονικές περιοχές και σχετίζονται ιστορικά με ανταγωνίστριες εταιρίες σιδηρουργίας-ναυπηγικής. Επίσης κατά τη διάρκεια της Γενικής Απεργίας του 1926, οι εργαζόμενοι σε εταιρίες στο Άιλ οβ Ντογκζ, οι οποίοι σχετίζονταν με τη Μίλγουολ ΦΚ, αρνήθηκαν να απεργήσουν, γεγονός που μεγάλωσε την έχθρα ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα.[29] Η απεργιακού χαρακτήρα ρήξη επαναλήφθηκε κατά τις ανεπίσημες απεργίες του 1946-1949 στο λιμάνι του Λονδίνου, με τους ντόκους του Σάρεϊ που επίσης σχετίζονταν με τη Μίλγουολ ΦΚ να αρνούνται να απεργήσουν. Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις δύο ομάδες είναι παγκοσμίως γνωστός και χαρακτηρίζεται συχνά από επεισόδια εκτεταμένης βίας. Ομολογουμένως όχι πλέον τόσο συχνά όσο στο παρελθόν.

Υποκοριστικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ομάδα και οπαδοί είναι γνωστοί ως Χάμερζ (Σφυριά), λόγω της καταγωγής της ομάδας από τα Σιδηρουργεία του Τάμεση.[30] Για τον ίδιο λόγο ονομάζονται και Άιενζ (Σίδερα).[30] Ἐιναι γνωστοί επίσης και σαν Κόκνι Μπόιζ μιας και είναι η ομάδα των Κόκνι[31] (= εργατική τάξη του Λονδίνου, με ιστορικό τόπο διαμονής της το Ανατολικό Λονδίνο). Άλλα υποκοριστικά της είναι Ακαδημία του Ποδοσφαίρου ή απλά Ακαδημία.[32]

Έδρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Βόρεια Κερκίδα.

Έδρα της Γουέστ Χαμ είναι από το 1904 το Μπόλιν Γκράουντ, γνωστό και σαν Άπτον Παρκ, στο Νιούχαμ του Ανατολικού Λονδίνου, χωρητικότητας 35.647 θέσεων. Νωρίτερα, με το όνομα Τεμς Άιενγουέρκς, η ομάδα αγωνίστηκε στην Χέρμιτ Ρόουντ στην περιοχή Κάνινγκ Τάουν και στην Μπράουνινγκ Ρόουντ της περιοχής Ίστ Χαμ, πριν μετακομίσει στο Μεμόριαλ Γκράουντ του Πλάστοου το 1897.

Ο πρώην πρόεδρος του συλλόγου Έγκερτ Μάγκνουσον κατέστησε σαφή την επιθυμία του να αναλάβει η Γουέστ Χαμ το Ολυμπιακό Στάδιο μετά το τέλος των Ολυμπιακών Αγώνων του 2012. Την ίδια επιθυμία εξέφρασαν και οι σημερινοί ιδιοκτήτες Γκόουλντ και Σάλιβαν όταν ανέλαβαν το σύλλογο.

Τον Φεβρουάριο του 2010 όμως, ο Υπουργός Αθλητισμού ανακοίνωσε ότι το Ολυμπιακό Στάδιο θα χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά για τους αγώνες στίβου.[33] Τον Μάιο του 2010 η Γουέστ Χαμ και το Δημοτικό Συμβούλιο του Νιούχαμ υπέβαλαν από κοινού πρόταση για τη χρήση του σταδίου μετά τους αγώνες του 2012. Η πρόταση αναφερόταν σε στάδιο χωρητικότητας 60,000 θέσεων με εισελκόμενα καθίσματα που επιτρέπουν την ύπαρξη στίβου (ελάχιστα βρετανικά γήπεδα έχουν στίβο).[34] Η πρόταση επισημοποιήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2010 με την παρουσίασή της στην έδρα του Βρετανού πρωθυπουργού στην Ντάουνινγκ Στριτ κι έγινε δεκτή από την κυβέρνηση και το Δήμο του Μείζονος Λονδίνου στις 3 Μαρτίου 2011.[35] Η Γουέστ Χαμ ανακοίνωσε την πρόθεσή της να μεταφέρει την έδρα της για τη σεζόν 2014-15.[36] Έκτοτε η μετακόμιση έχει τεθεί υπό αμφιβολία έπειτα αρχικά από κοινή ένσταση των Τότεναμ και Λέιτον ΄Οριεντ.[37] Οι οπαδοί της Γουέστ Χαμ συνεχίζουν να είναι διχασμένοι, όσον αφορά την πιθανότητα αλλαγής έδρας.

Η Ακαδημία Ποδοσφαίρου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Τόνι Καρ, το μόνο αναντικατάστατο στέλεχος της Γουέστ Χαμ

.

Ο χαρακτηρισμός αναφέρεται στο τμήμα υποδομής του συλλόγου, το οποίο ιδρύθηκε με βάση την επίσημη ιστορία του συλλόγου από τον Τεντ Φέντον τη δεκαετία του 1950.[38] Στην πραγματικότητα ήταν ο Μάλκομ Άλισον, αμυντικός της Γουέστ Χαμ από το 1951 κι ένας από τους εισηγητές της ευρωπαϊκής σχολής ποδοσφαίρου στη Βρετανία, στον οποίο οφείλονται οι ριζικές αλλαγές στο προπονητικό καθεστώς που κατέστησαν την ομάδα "βιομηχανία" παραγωγής ποδοσφαιριστών.[39] Εξέχοντες θεωρούνται οι Μουρ, Πίτερς και Χερστ λόγω της συμβολής τους στην κατάκτηση του Παγκόσμιου Κυπέλλου του 1966. ΄Αλλοι διεθνείς απόφοιτοι της ακαδημίας είναι οι Τρέβορ Μπρούκινγκ, Άλβιν Μάρτιν, Τόνι Κότι και Πολ Ινς.

Η φουρνιά ταλέντων της τελευταίας δεκαπενταετίας περιλαμβάνει τους Ρίο Φέρντιναντ, Φρανκ Λάμπαρντ Τζούνιορ, Τζόου Κόουλ, Μάικλ Κάρικ, και Γκλεν Τζόνσον. Όλοι αυτοί συνεχίζουν την καριέρα τους στους τέσσερις μεγάλους συλλόγους του αγγλικού ποδοσφαίρου. Είναι χαρακτηριστικό της παραγωγής ποιοτικών παικτών από τη Γουέστ Χαμ ότι από το 2000 έως το 2011, έχει αναδείξει οκτώ διεθνείς, όσους και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Μόνο η Άρσεναλ έχει αναδείξει εννιά.[40] Πιο πρόσφατοι απόφοιτοι είναι οι Μαρκ Νόουμπλ, Τζακ Κόλισον και Τζέιμς Τόμκινς. Δυστυχώς, παρά τις ενστάσεις τόσο καταπτοημένων προπονητών όσο και εξοργισμένων οπαδών,[41] ο σύλλογος δεν κρατά στις τάξεις του τα περισσότερα από τα ταλέντα που αναδεικνύει η Ακαδημία. Αναγκάζεται να τα πουλάει για να συντηρηθεί.[42]

Η επιτυχία της Ακαδημίας την τελευταία τουλάχιστο εικοσαετία οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στον Τόνι Καρ, ο οποίος εργάζεται σαν προπονητής του τμήματος υποδομής από το 1973.[43]

Παίκτες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αληθή Στοιχεία στις 18/10/12

Σεζόν 2012-13[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νούμερο Ποδοσφαιριστής Εθνικότητα Ημερομηνία Γέννησης
Τερματοφύλακες
22 Γιούσι Γιασκελάινεν Φινλανδία 19/04/1975
30 Ράφαελ Σπίγκελ Ελβετία 19/12/1992
Αμυντικοί
2 Γουίνστον Ριντ Νέα Ζηλανδία 03/07/1988
3 Τζορτζ Μακάρτνι Βόρεια Ιρλανδία 29/04/1981
5 Τζέιμς Τόμκινς Αγγλία 29/03/1989
17 Τζόoυι Ο' Μπράιαν Ιρλανδία 17/02/1986
19 Τζέιμς Κόλινς Ουαλία 23/08/1983
20 Γκι Ντεμέλ Γαλλία 03/06/1981
27 Τζόρνταν Σπενς Αγγλία 24/05/1990
33 Ντάνιελ Ποτς Αγγλία 13/04/1994
41 Κάλομ Ντράιβερ Αγγλία 23/10/1992
Μέσοι
4 Κέβιν Νόλαν (Αρχηγός) Αγγλία 24/06/1982
7 Ματ Τζάρβις Αγγλία 22/05/1986
10 Tζακ Κόλισον Ουαλία 02/10/1988
14 Μάθιου Τέιλορ Αγγλία 27/11/1981
15 Γιόσι Μπεναγιούν (δανεικός από την Τσέλσι) Ισραήλ 05/05/1980
16 Μαρκ Νόουμπλ (Υπαρχηγός) Αγγλία 08/05/1987
21 Μόμο Ντιαμέ Σενεγάλη 14/06/1987
23 Άλου Ντιαρά Γαλλία 15/07/1981
32 Γκάρι Ο' Νιλ Αγγλία 18/05/1983
40 Ματίας Φάνιμο Αγγλία 28/01/1994
42 Τζορτζ Μονκέρ Αγγλία 18/08/1993
Επιθετικοί
8 Ἀντι Κάρολ (δανεικός από τη Λίβερπουλ) Αγγλία 11/12/1986
9 Κάρλτον Κόουλ Αγγλία 12/10/1983
11 Μοντιμπό Μαϊγκά Μάλι 03/09/1987
12 Ρικάρντο Βαζ Τε Πορτογαλλία 01/10/1986
39 Ντίλαν Τομπίδης Αυστραλία 08/03/1994
45 Πολ Μακ Κάλομ Αγγλία 28/07/1993
46 Ρόμπερτ Χολ Αγγλία 20/10/1993
Προπονητής
Σαμ Άλαρνταϊς Αγγλία 19/10/1954

Δανεικοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Γουέστ Χαμ έχει δανείσει σε άλλες ομάδες τους παρακάτω παίκτες:

Αρχηγοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Dates Name Notes
1895 Σκωτία Ρόμπερτ Στίβενσον
1895–98 ΄Αγνωστος
c.1898–99 Αγγλία Γουόλτερ Τράντερ
1899 Αγγλία Τόμας Μπράντσοου
1899–03 ΄Αγνωστος
c.1903–04 Αγγλία Ερνεστ Γουὀτς
1904–07 Αγγλία Ντέιβιντ Γκάρντνερ
1907–11 Αγγλία Φρανκ Πίαρσι
1911–15 Αγγλία Τόμι Ράνταλ
1915–19 Κανείς Το ποδόσφαιρο διακόπηκε καθόλη τη διάρκεια του Α'Π.Π.
1919–21 ΄Αγνωστος
c.1921–22 Αγγλία Μπιλι Κόουπ
1922–26 Αγγλία Τζορτζ Κέι
1926–27 Αγγλία Τζακ Χέμπντεν
1927–28 ΄Αγνωστος
1928–29 Αγγλία Τόμι Χόντσον
1929–36 ΄Αγνωστος
c.1936–39 Αγγλία Τσαρλς Μπίκνελ
1939–45 Κανείς Το ποδόσφαιρο διακόπηκε καθόλη τη διάρκεια του Β' Π.Π.
1945–47 Αγγλία Τσαρλς Μπίκνελ] Επανείλθε μετά το τέλος του Β' Π.Π.
1947–51 Αγγλία Ντικ Γουόκερ
1951–57 Αγγλία Μἀλκομ Άλισον Το 1957 διαπιστώθηκε ότι έπασχε από φυματίωση και του αφαιρέθηκε το ένα πνευμόνι.
1957–60 Ιρλανδία Νόελ Κάντγουελ Πρώτος αρχηγός εκτός Ενωμένου Βασιλείου.
1960–61 Αγγλία Κεν Μπράουν
1961–74 Αγγλία Μπόμπι Μουρ
1974–84 Αγγλία Μπίλι Μποντζ
1984–90 Αγγλία Άλβιν Μάρτιν
1990–92 Αγγλία Ίαν Μπίσοπ
1992–93 Αγγλία Τζούλιαν Ντικς
1993–96 Αγγλία Στιβ Ποτς
1996–97 Αγγλία Τζούλιαν Ντικς
1997–01 Βόρεια Ιρλανδία Στιβ Λόμας
2001–03 Flag of Italy.svg Πάολο Ντι Κάνιο
2003 Αγγλία Τζόου Κόουλ
2003–05 Σκωτία Κρίστιαν Ντέιλι
2005–07 Αγγλία Νάιτζελ Ρίο-Κόκερ
2007–09 Αυστραλία Λούκας Νιλ Πρώτος αρχηγός εκτός Ευρώπης
2009–11 Αγγλία Μάθιου Άπσον
2011– Αγγλία Κέβιν Νόλαν

Ντριμ-τιμ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο βιβλίο τους The Official West Ham Utd Dream Team, οι Άνταμ Γουόρντ και Ντέιβ Σμιθ ρώτησαν 500 οπαδούς της ομάδας ποιοί παίκτες συνιστούν την καλύτερη ενδεκάδα όλων των εποχών:

1 Flag of England.svg Φιλ Παρκς Τ
2 Flag of Scotland.svg Ρέι Στιούαρτ Α
3 Flag of England.svg Τζούλιαν Ντικς Α
4 Flag of England.svg Μπίλι Μποντζ Α
5 Flag of England.svg Άλβιν Μάρτιν Α
6 Flag of England.svg Μπόμπι Μουρ Α
7 Flag of England.svg Μάρτιν Πίτερζ M
8 Flag of England.svg Τρέβορ Μπρούκινγκ M
9 Flag of England.svg Τζεφ Χιρστ Ε
10 Flag of Italy.svg Πάολο Ντι Κάνιο Ε
11 Flag of England.svg ΄Αλαν Ντέβονσαρ M

Σφυρί της Χρονιάς[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Χρονιά Νικητής Επιλαχών
1958 Flag of England.svg ΄Αντι Μἀλκομ
1959 Flag of England.svg Κεν Μπράουν
1960 Flag of England.svg Μάλκομ Μάσγκροουβ
1961 Flag of England.svg Μπόμπι Μορ
1962 Flag of Scotland.svg Λόρι Λέζλι Flag of Scotland.svg Τζον Ντικ
1963 Flag of England.svg Μπόμπι Μουρ Flag of England.svg Τζιμ Στάντεν
1964 Flag of England.svg Τζόνι Μπερν Flag of England.svgΜπόμπι Μουρ
1965 Flag of England.svg Μάρτιν Πίτερζ Flag of England.svg Μπόμπι Μουρ
1966 Flag of England.svg Τζεφ Χιρστ Flag of England.svg Μάρτιν Πίτερζ
1967 Flag of England.svg Τζεφ Χιρστ Flag of England.svg Μπόμπι Μουρ
1968 Flag of England.svg Μπόμπι Μουρ Flag of England.svg Τρέβορ Μπρούκινγκ
1969 Flag of England.svg Τζεφ Χιρστ Flag of England.svg Μπίλι Μποντζ
1970 Flag of England.svg Μπόμπι Μουρ Flag of England.svg Μπίλι Μποντζ
1971 Flag of England.svg Μπίλι Μποντζ Flag of England.svg Μπόμπι Μουρ
1972 Flag of England.svg Τρέβορ Μπρούκινγκ Flag of Scotland.svg Μπόμπι Φέργκισον
1973 Flag of England.svg 'Ποπ' Ρόμπσον Flag of England.svg Τρέβορ Μπρούκινγκ
1974 Flag of England.svg Μπίλι Μποντζ Flag of England.svg Μέρβιν Ντέι
1975 Flag of England.svg Μπίλι Μποντζ Flag of England.svg Μέρβιν Ντέι
1976 Flag of England.svg Τρέβορ Μπρούκινγκ Flag of England.svg Γκρέιαμ Πάντον
1977 Flag of England.svg Τρέβορ Μπρούκινγκ Flag of England.svg Άλαν Ντέβονσαρ
1978 Flag of England.svg Τρέβορ Μπρούκινγκ
1979 Flag of England.svg Άλαν Ντέβονσαρ Flag of England.svg 'Ποπ' Ρόμπσον
1980 Flag of England.svg Άλαν Ντέβονσαρ Flag of Scotland.svg Ρέι Στιούαρτ
1981 Flag of England.svg Φιλ Παρκς Flag of England.svg Τζεφ Πάικ
1982 Flag of England.svg Άλβιν Μάρτιν Flag of England.svg Τρέβορ Μπρούκινγκ
1983 Flag of England.svg Τρέβορ Μπρούκινγκ Flag of England.svg Φιλ Παρκς
1984 Flag of England.svg Τρέβορ Μπρούκινγκ Flag of England.svg Τόνι Κότι
1985 Flag of England.svg Πολ Άλεν Flag of England.svg Τόνι Κότι
Χρονιά Νικητής Επιλαχών
1986 Flag of England.svg Τόνι Κότι Flag of Scotland.svg Φρανκ Μακαβένι
1987 Flag of England.svg Μπίλι Μποντζ Flag of England.svg Μαρκ Γουόρντ
1988 Flag of England.svg Στιούαρτ Ρόμπσον Flag of England.svg Μπίλι Μποντζ
1989 Flag of England.svg Πολ Ινς Flag of England.svg Τζούλιαν Ντικς
1990 Flag of England.svg Τζούλιαν Ντικς Flag of England.svg Στιούαρτ Σλέιτερ
1991 Flag of the Czech Republic.svg Λούντεκ Μικλόσκο Flag of England.svg Τζορτζ Πάρις
1992 Flag of England.svg Τζούλιαν Ντικς Flag of England.svg Στιβ Ποτς
1993 Flag of England.svg Στιβ Ποτς Flag of England.svg Κέβιν Κιν
1994 Flag of England.svg Τρέβορ Μόρλι Flag of England.svg Στιβ Ποτς
1995 Flag of England.svg Στιβ Ποτς Flag of England.svg Τόνι Κότι
1996 Flag of England.svg Τζούλιαν Ντικς Ulster banner.svg Ίεν Ντάουι
1997 Flag of England.svg Τζούλιαν Ντικς Flag of Croatia.svg Σλάβεν Μπίλιτς
1998 Flag of England.svg Ρίο Φέρντιναντ Ulster banner.svg Στιβ Λόμας
1999 Flag of Trinidad and Tobago.svg Σάκα Χίσλοπ Flag of England.svg Ίαν Πίαρς
2000 Flag of Italy.svg Πάολο Ντι Κάνιο Flag of England.svg Τρέβορ Σινκλέρ
2001 Flag of England.svg Στιούαρτ Πίαρς Flag of Italy.svg Πάολο Ντι Κάνιο
2002 Flag of France.svg Σεμπάστιαν Σέμελ Flag of England.svg Τζόου Κόουλ
2003 Flag of England.svgΤζόου Κόουλ Flag of England.svg Τζερμέιν Ντιφόου
2004 Flag of England.svg Μάθιου Έδρινγκτον Flag of England.svg Μάικλ Κάρικ
2005 Flag of England.svg Τέντι Σέρινγκχαμ Flag of England.svg Μαρκ Νόουμπλ
2006 Flag of Wales.svg Ντάνι Γκάμπιντον Flag of England.svg Μάρλον Χέαργουντ
2007 Flag of Argentina.svg Κάρλος Τέβες Flag of England.svg Μπόμπι Ζαμόρα
2008 Flag of England.svg Ρόμπερτ Γκριν Ulster banner.svg Τζορτζ ΜΑκάρτνι
2009 Flag of England.svg Σκοτ Πάρκερ Flag of England.svg Ρόμπερτ Γκριν
2010 Flag of England.svg Σκοτ Πάρκερ Flag of Italy.svg Αλεσάντρο Ντιαμάντι
2011 Flag of England.svg Σκοτ Πάρκερ Flag of England.svg Ρόμπερτ Γκριν
2012 Flag of England.svg Μαρκ Νόουμπλ Flag of England.svg Τζέιμς Τόμκινς

Προσωπικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τεχνικό επιτελείο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Θέση Όνομα
Προπονητής Flag of England.svg Σαμ Άλανταϊς
Βοηθός Προπονητή Flag of England.svg Νιλ Μακντόναλντ
Βοηθός Προπονητή Β' Flag of England.svg Γουόλι Ντάουνς
Προπονητής Τερματοφυλάκων Flag of Wales.svg Μάρτιν Μάργκετσον
Προπονητής Γ' Flag of England.svg Ίαν Χέντον
Γυμναστής Flag of England.svg Ίμον Σουίφτ
Φυσιοθεραπευτής Flag of Belgium.svg Στιν Βάντεβρουκ
Επικεφαλής Ιατρικού Τμήματοσ Flag of England.svg Άντι Ρολς
Γιατρός Flag of England.svg Ρίτσαρντ Γουέιλερ
Γιατρός Β' Flag of England.svg Σον Χάουλετ
Διευθυντής Τμήματος Ανάπτυξης Αγγλία Tόνι Καρ

Διοικητικό Συμβούλιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Θέση Όνομα
Πρόεδρος Flag of Wales.svg Ντέιβιντ Σάλιβαν
Πρόεδρος Flag of England.svg Ντέιβιντ Γκόουλντ
Αντιπρὀεδρος Flag of England.svg Κάρεν Μπρέιντι
Διευθυντής Flag of England.svg Ντάνιελ Χάρις
Διευθυντής Flag of England.svg Μπομπ Έλις
Επί Τιμή Πρόεδρος Flag of England.svg Τέρενς Μπράουν (πρώην ιδιοκτήτης)
Γραμματέας Flag of England.svg Λιζ Κόλι
Διευθυντής Οικονομικών Θεμάτων Flag of England.svg Νικ Άιγκου
Διευθυντής Ολυμπιακών Θεμάτων Flag of England.svg Ίαν Τόμπκινς
Επιχειρησιακός Διευθυντής Flag of England.svg Μπεν Ίλινγκγουέρθ
Εμπορικός Διευθυντής Flag of England.svg Μπάρι Γουέμπερ
Υπεύθυνος ΜΜΕ Flag of England.svg Γκρεγκ Δημητρίου

Προπονητές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Γουέστ Χαμ είχε δεκατέσσερις μόνιμους και τρεις προσωρινούς προπονητές στα εκατόν δεκαέξι χρόνια της ιστορίας της. Μέχρι το 1989 η ομάδα είχε πέντε μόνον προπονητές, όλοι τους Άγγλοι. Ο Τζιανφράνκο Τζόλα, που ανέλαβε καθήκοντα το 2008, έγινε ο πρώτος ξένος προπονητής και μόλις ο δεύτερος μη Άγγλος μετά τον Σκωτσέζο Λου Μακάρι. Ο σημερινός προπονητής Σαμ Άλανταϊς ανέλαβε το Μάιο του 2011. Προσωρινά καθήκοντα έχουν αναλάβει μονάχα πρώην παίκτες της ομάδας: Ο Ρόνι Μπόις τον Φεβρουάριο του 1990, ο Τρέβορ Μπρούκινγκ δυο φορές το 2003 (κατά τη διάρκεια της ασθένειας και αμέσως μετά την απόλυση του Γκλεν Ρόουντα) και ο Κέβιν Κιν άλλες δύο φορές, μετά τις απολύσεις των Άλαν Πάρντιου και Άβραμ Γκραντ.

Προπονητής Προσωρινός Προπονητής Σεζόν Γ Ν Η Ι Ν % Διακρίσεις/Σημειώσεις
Flag of England.svg Σιντ Κινγκ 1901–32 638 248 146 244 38.87 Με τριάντα ένα χρόνια ο μακροβιότερος προπονητής του συλλόγου. Επιλαχόντες στο Κύπελλο Αγγλίας
Flag of England.svg Τσάρλι Πέιντερ 1932–50 480 198 116 166 41.25
Flag of England.svg Τεντ Φέντον 1950–61 483 192 107 184 39.75 Πρωταθλητές Β' Εθνικής 1957–58
Flag of England.svg Ρον Γκρίνγουντ 1961–74 613 215 165 233 35.07 Κυπελλούχοι Αγγλίας 1964. Κύπελλο Κυπελλούχων 1965
Flag of England.svg Τζον Λάιαλ 1974–89 708 277 176 255 39.12 Κυπελλούχοι Αγγλίας 1975, 1980. Φιναλίστ στο Κυπελλούχων 1976. Υψηλότερος τερματισμός στην ιστορία του συλλόγου, τρίτος στην Α' Εθνική, 1985–86)
Flag of Scotland.svg Λου Μακάρι 1989–90 38 14 12 12 36.84 Πρὠτος μη Άγγλος προπονητής.
Flag of England.svg Ρόνι Μπόις 1990 1 0 1 0 0.00
Flag of England.svg Μπίλι Μποντζ 1990–94 227 99 61 67 43.61 Περισσότερες % νίκες.
Flag of England.svg Χάρι Ρέντναπ 1994–01 327 121 85 121 37.00 Κύπελλο Ιντερτότο 1999
Flag of England.svg Γκλεν Ρόουντα 2001–03 86 27 23 36 31.40
Flag of England.svg Τρέβορ Μπρούκινγκ 2003 13 9 3 1 69.23
Flag of England.svg Άλαν Πάρντιου 2003–06 163 67 38 58 41.10 Νικητές Τελικού Πλέι-οφ του Τσἀμπιονσιπ 2005, φιναλίστ Κυπέλλου Αγγλίας 2006 (European qualification)
Flag of England.svg Άλαν Κέρμπισλι 2006–08 71 28 14 29 39.44
Flag of England.svg Κέβιν Κιν 2008 1 0 0 1 0.00
Flag of Italy.svg Τζιανφράνκο Τζόλα 2008–10 80 23 21 36 28.75 Πρώτος ξένος προπονητής. Λιγότερες % νίκες.
Flag of Israel.svg Άβραμ Γκραντ 2010–11 47 15 12 20 31.91 Πρώτος μη-Ευρωπαίος προπονητής.
Flag of England.svg Κέβιν Κιν 2011 1 0 0 1 0.00
Flag of England.svg Σαμ Άλανταϊς 2011– 6 3 1 2 50.00

Διακρίσεις (ως Γουέστ Χαμ)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αγγλία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρωτάθλημα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κύπελλα Αγγλίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ευρώπη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Διεθνή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στατιστικές και Ρεκόρ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Συμμετοχή Οπαδών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μεταγραφές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ρεκόρ Αποτελέσματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νίκες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Κύπελλο Αγγλίας:
  • Λιγκ Καπ:
    • Εντός: 10–0 v Μπάρι (Bury F.C.) (Β' Γύρος, επαναληπτικός) 25 Οκτωβρίου 1983
    • Εκτός: 5–1 v Κάρντιφ Σίτι (Cardiff City F.C.) (Ημιτελικός, επαναληπτικός) 2 Φεβρουαρίου 1966
    • Εκτός: 5–1 v Γουόλσολ (Walsall F.C.) (Β' Γύρος) 13 Σεπτεμβρίου 1967
  • ΟΥΕΦΑ:
    • Εντός: 3–0 v Όσιγιεκ (NK Osijek) (Β' Γύρος) 16 Σεπτεμβρίου 1999
    • Εκτός: 3–1 v Όσιγιεκ (NK Osijek)]] (Β' Γύρος, επαναληπτικός) 30 Σεπτεμβρίου 1999

Ήττες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • ΟΥΕΦΑ:
    • Εντός: 0–1 v Παλέρμο (Città di Palermo) (Α' Γύρος) 14 Σεπτεμβρίου 2006
    • Εκτός: 0–3 v Παλέρμο (Città di Palermo) Α' Γύρος, επαναληπτικός) 28 Σεπτεμβρίου 2006

Διάφορα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Εντός:
    • Περισσότερα:
    • Νίκες: 19 (1980–81)
    • Ισοπαλίες: 10 (1981–82)
  • ΄Ηττες: 10 (1988–89)
    • Τέρματα υπέρ: 59 (1958–59)
    • Τέρματα κατά: 44 (1930–31)
    • Λιγότερα:
    • Νίκες: 3 (1988–89)
    • Ισοπαλίες: 1 (1934–35), (1980–81)
    • ΄Ηττες: 1 (1957–58), (1980–81)
    • Τέρματα υπέρ: 19 (1988–89)
    • Τέρματα κατά: 11 (1920–21), (1922–23)
 
  • Εκτός:
    • Περισσότερα:
    • Νίκες: 13 (2011-12)
    • Ισοπαλίες: 10 (1968–69)
    • Ηττες: 17 (1932–33)
    • Τέρματα υπέρ: 45 (1957–58)
    • Τέρματα κατά: 70 (1931–32)
    • Λιγότερα:
    • Νίκες: 1 (1925–26), (1932–33), (1937–38), (1960–61), (2009–10)
    • Ισοπαλίες: 1 (1982–83)
    • ΄Ηττες: 3 (1980–81)
    • Τέρματα υπέρ: 12 (1996–97)
    • Τέρματα κατά: 16 (1990–91)
 
  • Συνολικά:
    • Περισσότερα:
  • Νίκες: 28 (1980–81)
  • Ισοπαλίες: 18 (1968–69)
    • Ηττες: 23 (1931–32)
    • Τέρματα υπέρ: 101 (1957–58)
    • Τέρματα κατά: 107 (1931–32)
    • Λιγότερα:
    • Νίκες: 7 (2010–11)
    • Ισοπαλίες: 4 (1934–35), (1964–65), (1982–83)
    • Ηττες: 4 (1980–81)
    • Τέρματα υπέρ: 37 (1988–89), (1991–92)
    • Τέρματα κατά: 29 (1980–81)

Ρεκόρ Τερμάτων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Περισσότερα Τέρματα σε μια σεζόν:
    • 101, Β' Κατηγορία (1957–58)
  • Πρώτος Σκόρερ στο Πρωτάθλημα:

Επίσημη Σελίδα Ρεκόρ Της Γουέστ Χαμ[45]

 

Ρεκόρ Παικτών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εμφανίσεις

  1. 793 Μπίλι Μποντζ (1967–88)
  2. 674 Φρανκ Λάμπαρντ (1967–85)
  3. 646 Μπόμπι Μορ (1958–74)
  4. 635 Τρέβορ Μπρούκινγκ (1967–84)
  5. 601 Άλβιν Μάρτιν (1977–96)
  6. 548 Τζίμι Ράφελ (1921–37)
  7. 506 Στιβ Ποτς (1985–02)
  8. 505 Βικ Γουότσον (1920–35)
  9. 502 Τζεφ Χιρστ (1959–72)
  10. 467 Τζιμ Μπάρετ (1924–43)
 

Τέρματα

  1. 326 Βικ Γουότσον (1920–35)
  2. 252 Τζεφ Χιρστ (1959–72)
  3. 166 Τζον Ντικ (1953–63)
  4. 166 Τζίμι Ράφελ (1921–37)
  5. 146 Τόνι Κότι (1983–88), (1994–96)
  6. 107 Τζόνι Μπερν (1961–67)
  7. 104 Ποπ Ρόμπσον (1970–74), (1976–79)
  8. 102 Τρέβορ Μπρούκινγκ (1967–84)
  9. 100 Μάλκομ Μλασγκροουβ (1953–63)
  10. 100 Μάρτιν Πίτερζ (1962–70)

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Belton, Brian (2007). "BROWN OUT": The Biography of West Ham Chairmen, Terence Brown. Pennant Publishing Ltd. ISBN 1-906015112. 
  • Belton, Brian (2006). West Ham United Miscellany. Pennant Books. ISBN 0-9550394-4-4. 
  • Blows, Kirk and Hogg, Tony (2000). The Essential History of West Ham United. Headline. ISBN 0-7472-7036-8. 
  • Hellier, John and Leatherdale, Clive (2000). West Ham United: The Elite Era – A Complete Record. Desert Island. ISBN 1-874287-31-7. 
  • Hogg, Tony (2005). Who's Who of West Ham United. Profile Sports Media. ISBN 1-903135-50-8. 
  • Kerrigan, Colm (1997). Gatling Gun George Hilsdon. Football Lives. ISBN 0-9530718-0-4. 
  • Nawrat, Chris and Hutchings, Steve (1996). The Sunday Times Illustrated History of Football. Hamlyn. ISBN 1-85613-341-9. 
  • Pickering, David (1994). The Cassell Soccer Companion. Cassell. ISBN 0-304-34231-9. 
  • Redknapp, Harry With Derek McGovern (1998). Harry Redknapp – My Autobiography. HarperCollins. ISBN 0-00-218872-4. 
  • Ward, Adam and Smith, Dave (2003). The Official West Ham United Dream Team. Hamlyn. ISBN 0-600-60835-2. 

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 [http://www.spartacus.schoolnet.co.uk/WHhistory1.htm «The History of West Ham United 1895-1896»]. Spartacus Educational. http://www.spartacus.schoolnet.co.uk/WHhistory1.htm. Ανακτήθηκε στις 28 August 2011. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 DogManStar (15 March 2003). «West Ham United origins». BBC. http://www.bbc.co.uk/dna/h2g2/A965054. Ανακτήθηκε στις 28 August 2011. 
  3. 3,0 3,1 'Richard Rundle. «Source for Thames Ironworks statistics». Football Club History Database. http://www.fchd.info/THAMEIRO.HTM. Ανακτήθηκε στις 15 August 2009. 
  4. «East London History regarding Thames Ironworks». EastLondonHistory.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 October 2007. http://web.archive.org/web/20071013213258/http://eastlondonhistory.com/thames+ironworks.htm. 
  5. «Pg24, citing study into West Hams community ties» (PDF). Leeds Metropolitan University. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 January 2005. http://web.archive.org/web/20050117001255/http://www.lmu.ac.uk/ces/lss/lsa/All+abstracts.pdf. 
  6. Northcutt, John; Roy Shoesmith (1993). West Ham United: A Complete Record. Derby: Breedon. σελ. 198. ISBN 1873626444. 
  7. 7,0 7,1 'Richard Rundle. «Source for West Ham statistics». Football Club History Database. http://www.fchd.info/W-HAMU.HTM. Ανακτήθηκε στις 15 August 2009. 
  8. Ward, Adam; Trevor Brooking(foreword) (October 1999). The Official History of West Ham United 1895-99. Hamlyn. ISBN 978-0600598435. 
  9. Terry Land (1 Μαΐου 2012). «Don’t bring Harry... Redknapp». http://kumb.com/article.php?id=3038. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2012. 
  10. «Final 2005/2006 English Premier Table». Soccerbase. http://www.soccerbase.com/league2.sd?competitionid=7&seasonid=135&teamid=2802. Ανακτήθηκε στις 12 August 2007. 
  11. «West Ham sign Tevez & Mascherano». BBC Sport. 31 August 2006. http://news.bbc.co.uk/sport1/hi/football/teams/w/west_ham_utd/5301068.stm. Ανακτήθηκε στις 28 August 2011. 
  12. "West Ham accept £85m takeover bid", BBC News, 21 November 2006. Retrieved 28 August 2011.
  13. "Curbishley named West Ham manager", BBC News, 13 December 2006. Retrieved 28 August 2011.
  14. Daily Mail article on fine.
  15. Paul Doyle (3 May 2007). «Whelan on Warpath». London: Football.guardian.co.uk. http://football.guardian.co.uk/News_Story/0,,2071808,00.html. Ανακτήθηκε στις 28 August 2011. 
  16. Ashdown, John (11 September 2008). "West Ham unveil Zola as new manager". The Guardian (UK). http://www.guardian.co.uk/football/2008/sep/11/westham.zola. Ανακτήθηκε στις 12 September 2008. 
  17. «Diamanti signs». West Ham United FC. 28 August 2009. http://www.whufc.com/page/News/0,,12562~1780384,00.html. Ανακτήθηκε στις 28 August 2011. 
  18. «Avram Grant confirmed as West Ham United manager». BBC News. 3 June 2010. http://news.bbc.co.uk/sport1/hi/football/teams/w/west_ham_utd/8717102.stm. Ανακτήθηκε στις 28 August 2011. 
  19. Chowdhury, Saj (5 January 2011). «BBC Sport – Football – Newcastle 5–0 West Ham». BBC News. http://news.bbc.co.uk/sport1/hi/football/eng_prem/9331257.stm. Ανακτήθηκε στις 28 August 2011. 
  20. «BBC Sport – West Ham part company with Avram Grant». BBC News. 16 May 2011. http://news.bbc.co.uk/sport1/hi/football/13404955.stm. Ανακτήθηκε στις 28 August 2011. 
  21. «Sam's the man». www.whufc.com. 1 June 2011. http://www.whufc.com/articles/20110601/sams-the-man_2236884_2369787. Ανακτήθηκε στις 28 August 2011. 
  22. Various. «East Ham: Manors and estates». University of London & History of Parliament Trust. http://www.british-history.ac.uk/report.asp?compid=42741. Ανακτήθηκε στις 15 August 2009. 
  23. Colm Kerrigan. "Gatling Gun" George Hildson. Football Lives. ISBN 0-9530718-0-4. http://www.eastlondonhistory.com/hilsdon.htm. 
  24. kitclassics.co.uk. «West Ham kits since inception I». Various sources, image of kits. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 June 2008. http://web.archive.org/web/20080625144306/http://www.kitclassics.co.uk/kits/westham.gif. Ανακτήθηκε στις 15 August 2009. 
  25. Dave Moor. «West Ham kits since inception II». Various sources, images of kits. http://www.historicalkits.co.uk/West_Ham_United/West_Ham_United.htm. Ανακτήθηκε στις 15 August 2009. 
  26. «West Ham Unite Kits at Football Kits Online – Replica Shirts & Soccer Gear». Football-kits-online.co.uk. http://www.football-kits-online.co.uk/english-premier-league/west-ham-united/9.aspx. Ανακτήθηκε στις 14 January 2011. 
  27. 27,0 27,1 John Helliar. «The Story of Bubbles». West Ham Utd. http://www.whufc.com/claret/?page_id=3595. 
  28. Want Some Aggro by Cass Pennant[νεκρός σύνδεσμος]
  29. Green, Chris (27 August 2009). "A rivalry that dates back to the heyday of British shipbuilding – News & Comment, Football". The Independent (UK). http://www.independent.co.uk/sport/football/news-and-comment/a-rivalry-that-dates-back-to-the-heyday-of-british-shipbuilding-1777732.html. Ανακτήθηκε στις 26 June 2011. 
  30. 30,0 30,1 «West Ham United». The beautifulhistory.wordpress.com. http://thebeautifulhistory.wordpress.com/clubs/west-ham-united/. Ανακτήθηκε στις 19 July 2011. 
  31. «West Ham United chants». www.footballchants.org. http://www.footballchants.org/viewChants.php?divs=D0&teams=24&let=-1&teamname=West%20Ham%20United. Ανακτήθηκε στις 19 July 2 011. 
  32. "The academy of football – The MirrorFootball best homegrown West Ham XI". Daily Mirror. http://www.mirrorfootball.co.uk/opinion/blogs/football-banter/Rio-Ferdinand-Frank-Lampard-s-Bobby-Moore-and-Trevor-Brooking-The-MirrorFootball-best-homegrown-West-Ham-XI-article409203.html. Ανακτήθηκε στις 19 July 2011. 
  33. Wilson, Steve (19 January 2010). «David Sullivan admits West Ham buy-out 'makes no commercial sense'». London: The Telegraph. http://www.telegraph.co.uk/sport/football/teams/west-ham/7027066/David-Sullivan-admits-West-Ham-buy-out-makes-no-commercial-sense.html. Ανακτήθηκε στις 6 April 2010. 
  34. «Olympic Stadium proposal submitted». Whufc.com. http://www.whufc.com/articles/20100517/olympic-stadium-proposal-submitted_2236884_2053629. Ανακτήθηκε στις 18 May 2010. 
  35. «Official Olympic Stadium bid.». Whufc.com. 30 September 2010. http://www.whufc.com/articles/20100930/hammers-at-no10_2236884_2170275. Ανακτήθηκε στις 2 October 2010. 
  36. "West Ham to call 2012 stadium home after Games". London Evening Standard. 22 August 2011. http://www.thisislondon.co.uk/standard-olympics/article-23980097-west-ham-to-call-2012-stadium-home-after-games.do. Ανακτήθηκε στις 22 August 2011. 
  37. "Olympic Stadium future back in doubt". Daily Mirror. 24 August 2011. http://www.mirrorfootball.co.uk/news/Tottenham-Leyton-Orient-have-won-right-challenge-West-Ham-winning-bid-for-2012-Olympic-Stadium-article790021.html. Ανακτήθηκε στις 29 August 2011. 
  38. «BBC SPORT | WEST HAM UTD | Hammer house of legends». BBC News. 27 February 2001. http://news.bbc.co.uk/sport1/hi/football/teams/w/west_ham_utd/1192517.stm. Ανακτήθηκε στις 29 August 2011. 
  39. Hogg, Tony (Winter 2010-11), "Malcolm Allison A Tribute", EX The West Ham Utd Retro Magazine 
  40. Rich, Tim (27 August 2011), "Ferguson in 4-Letter Outburst at the FA over the Treatment of United", i on Saturday 
  41. «Internet Archive Wayback Machine». Web.archive.org. 19 December 2007. http://web.archive.org/web/20071219110614/http://www.squarefootball.net/article/article.asp?aid=1080. Ανακτήθηκε στις 6 August 2011. 
  42. «Internet Archive Wayback Machine». Web.archive.org. 29 May 2006. http://web.archive.org/web/20060529201217/http://www.kumb.com/0506_story.php?id=10182. Ανακτήθηκε στις 6 August 2011. 
  43. «Super Carr drives the Hammers on | The Sun |Sport|Football». The Sun. 10 April 2009. http://www.thesun.co.uk/sol/homepage/sport/football/article2370161.ece. Ανακτήθηκε στις 6 August 2011. 
  44. «Club Record Home Attendance». Fsf.org.uk. http://www.fsf.org.uk/ground-guide/clubs/west-ham/. Ανακτήθηκε στις 29 April 2010. 
  45. WHUFC.com list of Club Titles, honours and records[νεκρός σύνδεσμος]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
Ειδήσεις
Συλλογές
Δικτυακοί Τόποι Οπαδών
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα West Ham United F.C. της Αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).