Καζακστάν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 48°57′00″N 66°14′00″E / 48.95°N 66.2333°E / 48.95; 66.2333

Δημοκρατία του Καζακστάν
Қазақстан Республикасы
Республика Казахстан

Σημαία

Εθνόσημο
Αστάνα
51°10′N 71°30′E / 51.167°N 71.500°E / 51.167; 71.500 (Αστανά)
Μεγαλύτερη πόλη
Αλμάτι
Καζακικά, Ρωσικά
Ημιπροεδρική Δημοκρατία
Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ
Μπακιτζχάν Σακιντάγιεφ
Ανεξαρτησία
από την ΕΣΣΔ
Ισχύον Σύνταγμα

16 Δεκεμβρίου 1991
30 Αυγούστου 1995 (εγκρίθηκε με δημοψήφισμα)
 • Σύνολο
 • % Νερό

2.724.900 km2 (9η)
1,7
Πληθυσμός
 • Εκτίμηση 2016 
 • Απογραφή 2009 
 • Πυκνότητα 

17.670.900[1] (65η) 
16.402.861[2]  
6,5 κατ./km2 (226η) 
Α.Ε.Π. (PPP)
 • Ολικό  (2010)
 • Κατά κεφαλή 

193,261 δισ. $[3]  
12.402 $[3]  
Α.Ε.Π. (Ονομαστικό)
 • Ολικό  (2010)
 • Κατά κεφαλή 

129,757 δισ. $[3]  
8.326 $[3]  
ΔΑΑ (2014) Increase 0,788 (56η) – υψηλή
Νόμισμα Τένγκε (KZT)
Δυτική/Ανατολική (UTC +5/+6)
Internet TLD .kz
Κωδικός κλήσης +7

Το Καζακστάν ή Καζαχστάν (καζακικά: Қазақстан, ρωσικά: Казахстан), επίσημα Δημοκρατία του Καζακστάν (καζακικά: Қазақстан Республикасы, μεταγραφή Καζακστάν Ρεπουμπλικάσι, ρωσικά: Республика Казахстан, Ρεσπούμπλικα Καζακστάν) είναι η ένατη μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο και το μεγαλύτερο περίκλειστο κράτος του κόσμου με έκταση 2.724.900 τ.χλμ., αλλά μόλις 65η στον πληθυσμό με περίπου 6,5 άτομα ανά χλμ², και 15 κάτοικοι ανά μίλι, δηλαδή η έκταση σε μίλια είναι 1.178.060 τετραγωνικά μίλια. Ο πληθυσμός υπολογίζεται στα 17.670.900, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση του 2015[1]. Ένα μεγάλο μέρος του εδάφους της χώρας αποτελείται από στέπες. Πρωτεύουσα της χώρας είναι η Αστάνα. Επίσημες γλώσσες της χώρας είναι η καζακική (μια τουρκική γλώσσα) και η ρωσική. Συνορεύει με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (αυτόνομη περιοχή Σιντζιάνγκ), τη Ρωσία (περιφέρεια Αστραχάν, περιφέρεια Βόλγκογκραντ, περιφέρεια Σαράτοφ, περιφέρεια Ορενμπούργκ, περιφέρεια Τσελιάμπινσκ, περιφέρεια Κουργκάν, περιφέρεια Τιουμέν, περιφέρεια Όμσκ, περιφέρεια Νοβοσιμπίρσκ, κράι Αλτάι και την δημοκρατία Αλτάι) την Κιργιζία, το Ουζμπεκιστάν, και το Τουρκμενιστάν και βρίσκεται δίπλα σε μεγάλο μέρος της Κασπίας Θάλασσας. Είναι η σημαντικότερη οικονομικά χώρα της Κεντρικής Ασίας, καθώς έχει περίπου το 60% του ΑΕΠ της περιοχής, πρωτίστως από την βιομηχανία πετρελαίου και φυσικού αερίου. Έχει πάρα πολλές φυσικές πηγές. Από τις 131 φυλές του Καζακστάν, το 63% (10.096.763 κατά την απογραφή του 2009) είναι Καζάκοι. Οι Καζάκοι αυξάνονται συνεχώς στις απογραφές, ενώ οι Ρώσοι μειώνονται σε αριθμό μετά το 1970, αλλά ξεπερνούν τα 2.000.000 άτομα. Υπάρχουν μειονότητες Ρώσων, Ουζμπέκων, Γερμανών, Ουκρανούς, Ουιγούρων και Τατζίκων. Το Καζακστάν επιτρέπει επίσημα την ανεξιθρησκία, με τους μουσουλμάνους να αποτελούν το 70% του πληθυσμού και το 26% να είναι Χριστιανοί. Το υπόλοιπο 4% είναι άλλων θρησκευμάτων ή άθεοι. Η επίσημη γλώσσα είναι τα Καζακικά, με τα Ρώσικα να είναι επίσης επίσημα, αποτέλεσμα της σοβιετικής εποχής της χώρας και έχασε κατά την σοβιετική εποχή τα εδάφη που σήμερα αποτελούν την Αυτόνομη Περιοχή του Σιντζιάνγκ στην Κίνα και το Καρακαλπακστάν στο Ουζμπεκιστάν. Τα σύνορα του με την Ρωσία είναι 6.846 χιλιόμετρα, 2.203 με το Ουζμπεκιστάν, 1.533 με την Κίνα, 1.051 με την Κιργιζία και 379 με το Τουρκμενιστάν. Δεν συνορεύει με την Μογγολία, αν και η κοντινότερη απόσταση μεταξύ των δυο χωρών είναι μόλις λίγα χιλιόμετρα, σε μια ορεινή περιοχή στα σύνορα Κίνα, Καζακστάν, Ρωσία και Μογγολία. Ακόμη, ο πρόεδρος Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ έχει επικριθεί για απολυταρχικότητα, έχοντας μια κυβέρνηση με καταγραφές παραβίασης ανθρώπινων δικαιωμάτων. Μάλιστα, η κατασκευή ενός μέρους της Αστάνα σχετίζεται άμεσα με αυτόν. Η εκπαίδευση γίνεται στα καζακικά και στα ρώσικα. Το Παρατηρητήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων λέει ότι το Καζακστάν ''περιορίζει την ελευθερία λόγου, τύπου και θρησκείας''.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Χανάτο των Καζάκων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η περιοχή του σημερινού Καζακστάν κατοικείται από τη Λίθινη εποχή, καθώς το κλίμα και η τοπογραφία ήταν και είναι κατάλληλες για την ανάπτυξη της νομαδικής κτηνοτροφίας καθώς και για την εξάσκηση παστοραλισμού. Ιστορικοί υποστηρίζουν ότι οι άνθρωποι εξημέρωσαν το άλογο πρώτη φορά στις απέραντες στέπες της περιοχής. Οι Κουμάνοι εισήλθαν στην χώρα τον 11ο αιώνα, αλλά ενώθηκαν αργότερα με τους Κιπτσάκ και σχημάτισαν την συνομοσπονδία Κουμάν-Κιπτσάκ. Αν και οι αρχαίες πόλεις Ταράζ (Αολί Άτα) και Χαρζάτε Τουρκεστάν αποτέλεσαν σημαντικούς κόμβους στο δρόμο του μεταξιού μεταξύ της ανατολής και της δύσης, η πραγματική κοινωνική και πολιτική οργάνωση ξεκίνησε με την εισβολή των Μογγόλων στις αρχές του 13ου αιώνα. Η Μογγολική αυτοκρατορία καθιέρωσε διοικητικές περιφέρειες, οι οποίες στη συνέχεια υπάχθηκαν στο νεοσύστατο χανάτο των Καζάκων.

Όλη αυτή την περίοδο, η νομαδική ζωή και η κτηνοτροφική οικονομία κυριαρχούσαν στις στέπες. Το 15ο αιώνα ξεκίνησε σταδιακά η ανάπτυξη μίας τοπικής Καζάκικης ταυτότητας ανάμεσα στις Τουρκικές φυλές, διαδικασία η οποία εδραιώθηκε στα μέσα του 16ου αιώνα με την εμφάνιση μίας διακριτής γλώσσας, πολιτισμού και οικονομίας.

Σε κάθε περίπτωση, η περιοχή ήταν εστία διαμάχης μεταξύ των τοπικών Καζάκων εμίρηδων και των γειτονικών Περσικών φυλών στα νότια. Στις αρχές του 17ου αιώνα, το χανάτο των Καζάκων αντιμετώπιζε τις επιπτώσεις φυλετικών εντάσεων, οι οποίες είχαν διαχωρίσει τον πληθυσμό στις Μεγάλη, Μεσαία και Μικρή ορδές. Ο πολιτικός αυτός διαχωρισμός και οι τοπικές διαμάχες, παράλληλα με την παρακμή των χερσαίων εμπορικών διαδρομών μεταξύ ανατολής και δύσης, εξασθένισαν το χανάτο.

Τον 17ο αιώνα οι Καζάκοι αντιμετώπισαν τους Οϊράτς, μία ομοσπονδία δυτικών μογγολικών φυλών, μεταξύ των οποίων τους ιδιαίτερα επιθετικούς Τζουνγκάρς[4]. Το χανάτο έφτασε στο ζενίθ του με τις αρχές του 18ου αιώνα, καθώς την περίοδο αυτή η Μικρή Ορδή συμμετείχε στον πόλεμο κατά των Τζουνγκάρς μεταξύ του 1723 και του 1730, συνέπεια της εισβολής στις καζάκικες περιοχές. Με την ηγεσία του Αμπούν Χάιρ Χαν, οι Καζάκοι είχαν σημαντικές νίκες στον ποταμό Μπουλάντι το 1726 και στη μάχη της Ανρακάι το 1729[5]. Ο Αμπλάι Χαν συμμετείχε στις μεγαλύτερες μάχες από τη δεκαετία του 1720 ως και το 1750, και αποτέλεσε λαϊκό ήρωα, μπατίρ στα καζακικά. Ακόμη, η κατάληξη -σταν, που υπάρχει σε όλη τη κεντρική Ασία, σημαίνει και χώρα. Δηλαδή, Καζακστάν σημαίνει ''χώρα των Καζάκων''. Οι Καζάκοι υπέφεραν από τις επιθέσεις των Καλμίκων του Βόλγα εναντίον τους. Το Χανάτο Κοκάντ εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία των Καζάκων γιούζς από τις μάχες εναντίον των Τζουνγκάρς και των Καλμίκων και κατέκτησε το νοτιοανατολικό Καζακστάν, συμπεριλαμβάνοντας την πρώην πρωτεύουσα Αλμάτι. Ακόμη, το χανάτο της Μπουχάρα κατέκτησε το Σιμκέντ, πριν το πάρει η Ρωσική Αυτοκρατορία.

Η Ρωσική Αυτοκρατορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αμπάι Κουνανμπαγιουλί (Abay Qunanbayuli), Καζάκος ποιητής, συνθέτης και φιλόσοφος

Το 19ο αιώνα η Ρωσική Αυτοκρατορία ξεκίνησε την επέκτασή της ανατολικά στην κεντρική Ασία. Η περίοδος αυτή, γνωστή και ως η περίοδος του «μεγάλου παιχνιδιού», ιστορικά διήρκεσε από το 1813 ως και την Αγγλο-Ρωσική σύμβαση του 1907. Οι τσάροι της Ρωσίας ήταν οι ηγέτες του μεγαλύτερου μέρους της σημερινής επικράτειας της χώρας.

Η Ρωσική Αυτοκρατορία εισήγαγε ένα κεντρικό σύστημα διοίκησης και κατασκεύασε στρατιωτικές εγκαταστάσεις, στην προσπάθειά της να καθιερώσει την παρουσία της στην κεντρική Ασία, με αντίπαλο τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Αυτοί οι δύο ήταν και οι παίκτες στο επονομαζόμενο «μεγάλο παιχνίδι». Το πρώτο Ρωσικό βήμα έγινε με την ίδρυση του Ορσκ το 1735. Σήμερα η πόλη είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της περιφέρειας Ορενμπούργκ. Η Ρωσική γλώσσα επιβλήθηκε σε όλα τα σχολεία και τους δημόσιους οργανισμούς και υπηρεσίες. Η επιβολή των Ρωσικών προτύπων συνάντησε μεγάλη αντιπάθεια από την πλευρά των Καζάκων και από τη δεκαετία του 1860, οι περισσότεροι Καζάκοι αντιστέκονταν στη Ρωσική επέκταση, κύρια εξαιτίας της αλλοίωσης της νομαδικής ζωής και των παραδόσεών τους, αλλά και για τους πρακτικούς λόγους των λοιμών που αφάνιζαν σταδιακά τις φυλές τους. Το εθνικό Καζάκικο κίνημα, που ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα, ζητούσε τη διατήρηση της τοπικής γλώσσας και ταυτότητας, αντιστεκόμενο στη Ρωσική Αυτοκρατορία.

Από το 1890 και μετέπειτα, ακόμα μεγαλύτεροι πληθυσμοί Ρώσων αποικούσαν τις περιοχές του σημερινού Καζακστάν, και συγκεκριμένα τη σημερινή επαρχία του Σεμιρέτσιε. Ο πληθυσμός αυξήθηκε ακόμα περισσότερο με την ολοκλήρωση του Υπεραραλικού σιδηρόδρομου μεταξύ του Όρενμπουργκ και της Τασκένδης το 1906. Η μετανάστευση προωθήθηκε με την ίδρυση ενός σχετικού διοικητικού οργανισμού στην τότε πρωτεύουσα της Αγίας Πετρούπολης. Το 19ο αιώνα σχεδόν 400.000 Ρώσοι μετανάστευσαν στο Καζακστάν, ενώ περίπου 1 εκατομμύριο Σλάβοι, Γερμανοί και Εβραίοι, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή το πρώτο τρίτο του 20ου αιώνα[6]. Σχέση με αυτό είχε το τμήμα μετανάστευσης (Переселенческое Управлеине) που δημιουργήθηκε για αυτήν την δουλειά.

Ο ανταγωνισμός για τη γη και το νερό μεταξύ των Καζάκων και των μεταναστών δημιούργησε ιδιαίτερες αντιπάθειες μεταξύ τους, αλλά και έντονη δυσαρέσκεια ενάντια στον τσάρο, ειδικά τα τελευταία χρόνια της τσαρικής ηγεμονίας, με σημαντικότερο γεγονός την επανάσταση στην Κεντρική Ασία το 1916. Οι Καζάκοι επιτέθηκαν σε Ρώσους και Κοζάκους κατοίκους και φρουρές. Η επανάσταση κατέληξε σε μία σειρά συγκρούσεων και σε βίαιες σφαγές και από τις δύο πλευρές[7]. Η εκδίκηση των Ρώσων ήταν σκληρή και η στρατιωτική επέμβαση οδήγησε σχεδόν 300.000 Καζάκους ως πρόσφυγες στις ορεινές περιοχές ή την Κίνα. Όταν περίπου 80.000 από αυτούς επέστρεψαν την επόμενη χρονιά, πολλοί σφαγιάστηκαν από τον τσαρικό στρατό. Παράλληλα, σχεδόν 1 ακόμα εκατομμύριο Καζάκοι αφανίστηκαν από το λοιμό την περίοδο 1921-22.

Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Καζακστάν[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Αλμάτι (πρώην Άλμα-Άτα), πρωτεύουσα του Καζακστάν κατά τη Σοβιετική περίοδο, είναι η μεγαλύτερη πόλη της χώρας

Η μικρή περίοδος αυτονομίας, γνωστή ως αυτονομία του Αλάς, κατά την περίοδο κατάρρευσης της τσαρικής Ρωσίας, συνοδεύτηκε από αρκετές εξεγέρσεις που καταπνίγηκαν βίαια, και τελικά οι Καζάκοι υποτάχθηκαν στην νέα οντότητα των Σοβιέτ. Το 1920 ιδρύθηκε η Καζακική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (Καζακική ΑΣΣΔ), που λίγα χρόνια αργότερα έγινε η τελευταία ΣΣΔ που μπήκε στην ΕΣΣΔ πριν τον Β'ΠΠ.

Η Σοβιετική καταπίεση της παραδοσιακής ελίτ, παράλληλα με την επιβολή της κολεκτιβοποίησης μεταξύ 1920 και 1930, επέφερε έλλειψη τροφής και αντίστοιχη κοινωνική αναταραχή[8]. Από το 1926 ως το 1939, ο πληθυσμός των Καζάκων μειώθηκε κατά 22% εξαιτίας λοιμών, βίας και μαζικής μετανάστευσης Στον λοιμό του 1932-33 ο πληθυσμός έπεσε κατά 38%, με εκτιμήσεις ότι ο πληθυσμός θα ήταν περίπου 28-35 εκατομμύρια αν δεν είχε γίνει οι λοιμοί και μετανάστευση των Καζάκων, ενώ σήμερα ο πληθυσμός είναι περίπου 18 εκατομμύρια. Τη δεκαετία του 1930 αρκετοί Καζάκοι λόγιοι, συγγραφείς, ποιητές, πολιτικοί και ιστορικοί έγιναν θύματα των διωγμών του Στάλιν, τόσο ως συνέπεια του απολυταρχισμού όσο και με στόχο την αλλοίωση της ταυτότητας και πολιτισμού των τοπικών λαών. Ο Σοβιετικός μηχανισμός σταδιακά ολοκλήρωνε το Καζακστάν στο κρατικό σύστημα, και το 1936 (5 Δεκεμβρίου) η χώρα έγινε σοβιετική δημοκρατία, η τελευταία πριν το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, που έδωσε στη χώρα 3 νέες ΣΣΔ, την ΣΣΔ Λετονίας, Λιθουανίας και Εσθονίας (χώρες της Βαλτικής). Τις δεκαετίες του '30 και του '40 το Καζακστάν δέχθηκε εκατομμύρια εσωτερικών μεταναστών, και αποτέλεσε, μαζί με τη Σιβηρία, τόπο εξορίας αντιφρονούντων, φιλοξενώντας μερικά από τα μεγαλύτερα σοβιετικά στρατόπεδα συγκέντρωσης[9]. Τον Ιούνιο του 1941, κατά την γερμανική επίθεση, οι σοβιετικοί εκτόπισαν κατά προσέγγιση 400.000 Γερμανούς στο Καζακστάν, φτάνοντας τους 957.518 Γερμανούς στην τελευταία απογραφή στην σοβιετική περίοδο το 1989. Ακόμη αργότερα πραγματοποιήθηκαν μερικές από τις μεγαλύτερες εργατικές κατασκηνώσεις καταναγκαστικής εργασίας (γκουλάγκ) του συστήματος, όπως η Αλζίρ έξω από την Αστάνα, που ήταν για τις συζύγους των ανδρών ως ''εχθροί για το λαό''. Στην πραγματικότητα, Γκουλάγκ λεγόταν το όνομα της διαχειρίστριας εταιρείας. Στην ολιγόχρονη μείωση του πληθυσμού του Καζακστάν συνέβαλε η μετανάστευση των Γερμανών στην πατρίδα τους, στην Γερμανία λόγω της μεγάλης αύξησης του εισοδήματος και της οικονομία της.

Η ΣΣΔ του Καζακστάν συμμετείχε στη Σοβιετική εκστρατεία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου με πέντε εθνικές μεραρχίες. Το 1947, δύο χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, ιδρύθηκε κοντά στην πόλη Σεμέι το πεδίο δοκιμών Σεμιπαλατίνσκ (παλιό όνομα του Σεμέι), το μεγαλύτερο στην ΕΣΣΔ για πυρηνικά όπλα. Αυτό συνέβαλε να αυξηθεί η αντιπάθεια των Καζακστανών στην ΕΣΣΔ.

Η περίοδος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου συνέβαλε στην εκβιομηχάνιση και στη συστηματική εξόρυξη ορυκτών για την πολεμική μηχανή της ΕΣΣΔ. Μετά το θάνατο του Στάλιν όμως, το Καζακστάν παρέμενε ακόμα μία οικονομία βασισμένη στην αγροτική παραγωγή. Το 1953, ο Νικίτα Χρουστσόφ ξεκίνησε το φιλόδοξο πρόγραμμα για την σταδιακή μετατροπή των εκτάσεων του Καζακστάν σε σιτοβολώνα της ΕΣΣΔ, με μικτά αποτελέσματα. Ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ επιτάχυνε την ανάπτυξη της συστηματικής γεωργίας. Επίσης, κατά την απογραφή του 1970, οι Ρώσοι υπερτερούσαν των Καζάκων (5.499.826 έναντι 4.161.164).

Οι αυξανόμενες εντάσεις στη σοβιετική κοινωνία οδήγησαν στην ανάγκη για πολιτικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις που ξεκίνησαν τη δεκαετία του '80. Ένα γεγονός που σημάδεψε την περίοδο αυτή, ήταν η απόφαση του Λαβρέντι Μπέρια να πραγματοποιήσει μία πυρηνική δοκιμή στη ΣΣΔ του Καζακστάν στο Σεμέι το 1949, με καταστροφικές βιολογικές και οικολογικές συνέπειες που καταγράφηκαν γενιές αργότερα, με επερχόμενη την κλιμάκωση της απέχθειας των Καζάκων για το Σοβιετικό σύστημα.

Το Δεκέμβριο του 1986 μαζικές διαδηλώσεις νεαρών Καζάκων πραγματοποιήθηκαν στην Αλμάτι με αφορμή την αντικατάσταση του γενικού γραμματέα του κομμουνιστικού κόμματος του Καζακστάν, τον Ντινμουχαμέντ Κονάγιεφ με τον Ρώσο κομματικό αξιωματούχο Γκενάντι Κόλμπιν. Τα επεισόδια κατέληξαν στην επέμβαση του στρατού με το θάνατο και τη φυλάκιση αρκετών διαδηλωτών. Αργότερα ονομάστηκε ως η ''διαδήλωση Ζελτοκσάν''. Ακόμη, ο Γκεόργκι Μαλενκόφ, γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (ΚΚΣΕ), και ηγέτης της ΕΣΣΔ, μεταφέρθηκε στο Καζακστάν όπου τοποθετήθηκε ως διευθυντής ενός υδροηλεκτρικού φράγματος και πέθανε τον Ιανουάριο 1988 στο Καζακστάν.

Ανεξαρτησία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την αναζήτηση περισσότερης αυτονομίας από την ΕΣΣΔ, το Καζακστάν ανακήρυξε την αυτοδιάθεσή του ως δημοκρατία μέσα στην ΕΣΣΔ τον Οκτώβριο του 1990. Με το αποτυχημένο πραξικόπημα τον Αύγουστο του 1991 στη Μόσχα και την ακόλουθη διάλυση της ΕΣΣΔ, το Καζακστάν κήρυξε την ανεξαρτησία του στις 16 Δεκεμβρίου του 1991, τελευταία από τις ΣΣΔ. Αμέσως μετά έγινε πρόεδρος ο Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ, που κυβερνάει την χώρα ακόμη και σήμερα. Έχει προσεγγίσει την Ρωσία και υπάρχουν κάτοικοι που επιθυμούν μια ένωση Ρωσίας Καζακστάν. Εντάχθηκε στον ΟΗΕ στις 2 Μαρτίου 1992, όπως και 11 άλλες πρώην ΣΣΔ, ενώ η Λευκορωσία, Ουκρανία και Ρωσία ήταν ιδρυτικά μέλη. Οι δύο πρώτες πήραν την θέση της Λευκορωσικής ΣΣΔ και την Ουκρανική ΣΣΔ αντίστοιχα, ενώ η Ρωσία την θέση της Ρωσικής ΣΟΣΔ και της Σοβιετικής Ένωσης. Το Αλμάτι αντικαταστήθηκε από την Αστάνα ως πρωτεύουσα το 1997 επί προεδρίας Ναζαρμπάγιεφ, και η πρώτη είναι μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Ένα τμήμα της Αστάνα που αποτελείται από ψηλά κτίρια και ουρανοξύστες, συμπεριλαμβάνοντας και το προεδρικό μέγαρο χτίστηκε πριν από λίγα χρόνια. Σήμερα είναι μέλος της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών, του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας, και του Οργανισμού Συνεργασίας Σαγκάης. Ακόμη ίδρυσαν μαζί με την Ρωσία, το Κιργιστάν, το Τατζικιστάν και η Λευκορωσία την Ευρασιατική Οικονομική Κοινότητα. Σήμερα η Ρωσία νοικιάζει το Κοσμοδρόμιο Μπαϊκονούρ, και μια περιοχή 6.000 τ.χλμ γύρω από αυτό. Διατηρεί καλές σχέσεις με τη Ρωσία και τη Κίνα, επίσης με τις ΗΠΑ και τον δυτικό κόσμο.

Φυσική γεωγραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το μεγαλύτερο μέρος της χώρας βρίσκεται στην Ασία, υπάρχει ωστόσο και ένα τμήμα της, στη δυτική όχθη του Ουράλη ποταμού, και ένα τμήμα δυτικά των Ουραλίων που βρίσκεται στην Ευρώπη. Βρίσκεται μεταξύ του 40ου και 55ου παράλληλου βόρεια, και μεταξύ του 46ου και 88ου παράλληλου ανατολικά, γι'αυτό χρησιμοποιούνται δύο ζώνες ώρας, η UTC+5 και +6, η πρώτη στο δυτικό Καζακστάν και η δεύτερη στην υπόλοιπη χώρα. Ωστόσο, λόγω των δύο ζωνών ώρας υπάρχουν περιοχές που ο ήλιος ανατέλλει και μετά τις 9 π.μ. ή στις 4 μ.μ. των χειμώνα, ποικίλλει με την περιοχή. Η Καζακική στέπα καταλαμβάνει ένα σημαντικό μέρος της χώρας, 804.500 τ. χιλ, και σημαντικές λίμνες είναι η Αράλη, η Μπαλκάς, και η λίμνη Ζαϊσάν, όπου έρχεται από την Κίνα και μετά κατευθύνεται βορειοδυτικά. Το δυτικότερο μέρος της χώρας είναι στην περιφέρεια Δυτικού Καζακστάν και το ανατολικότερο, στην περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν.

Βρίσκεται στα νότια της Σιβηρικής πεδιάδας και στα ανατολικά (στα σύνορα με την Κίνα) υπάρχει η οροσειρά Αλτάι. Στα δυτικά βρέχεται από την Κασπίακαι στα νότια απλώνεται η έρημος Κιζίλ Κουμ. Το κλίμα είναι ξερό σε μεγάλο μέρος της χώρας. Ακόμη στα σύνορα Νότιου Καζακστάν-Ουζμπεκιστάν υπάρχουν βουνά.

Στα νοτιοδυτικά της χώρας βρίσκονται η λίμνη Αράλη (33.500 τ.χλμ.) και η λίμνη Μπαλκάς (18.000 τ.χλμ). Ποτάμια της χώρας είναι ο Συρ Ντάρια (αρχαία Υαξάρτης) με μήκος 2.705 χλμ., ο παραπόταμος του Ομπ, Ιρτίς, ο Ουράλης, o Τομπόλ, ο Τσαρίν (και το ομώνυμο φαράγγι), o Ισίμ και ο Ούλμπα, που είναι πλωτοί στο μεγαλύτερο μέρος τους. Το ανάγλυφο του Καζακστάν περιλαμβάνει ερήμους, δέλτα, λόφους, στέπα, τάιγκα, βουνά καλυμμένα με χιόνι και βραχώδη φαράγγια. Το φαράγγι Τσαρίν είναι 80 χιλιόμετρα μακρύ, στα βόρεια Τιέν Σαν, 200 χιλιόμετρα ανατολικά του Αλμάτι. Ακόμη, η λίμνη Αράλη έχει συρρικνωθεί αρκετά τα τελευταία 30 χρόνια λόγω αρδευτικών έργων. Ακόμη, η μεγάλη αύξηση της αλατότητας της λίμνης εξαφάνισε τα ψάρια της περιοχής, δημιουργώντας τους πρώτους οικολογικούς μετανάστες σε ψαροχώρια κοντά στη λίμνη. Το κλίμα της χώρας είναι ευρωπαϊκό, δηλαδή έχει ξερά καλοκαίρια και ψυχρούς χειμώνες. Ακόμα το φράγμα Τσαρίν έχει διακυμάνσεις στο υψόμετρο, από 150 μέχρι 300 μέτρα και η αδυναμία στη προσβασιμότητα του είναι λόγω των δέντρων τέφρας Φράξινος ο σογδιανός (επιστημονικό όνομα Fraxinus sogdiana), που επιβίωσε στην εποχή των παγετώνων και μεγαλώνει και σε μερικά άλλα σημεία. Ο κρατήρας Μπιγκάτς, που δημιουργήθηκε την Πλειοκαινή ή την Μιοκαινή εποχή, έχει διάμετρο 8 χιλιόμετρα. Το Παβλοντάρ είναι από τις πιο κρύες πόλεις της χώρας, με μέση υψηλότερη και χαμηλότερη θερμοκρασία στις μέρες του Ιανουαρίου 11 με 20 βαθμούς κάτω από το μηδέν, στο Αλμάτι 0 μέχρι -8 Κελσίου, στο Σιμκέντ 4 μέχρι -4 Κελσίου, στο Καραγκάντα -8 μέχρι -17, στην Αστάνα -10 μέχρι -18, και -8 μέχρι -16 στο Ακτόμπε. Η μέση μέγιστη και χαμηλότερη ημερήσια θερμοκρασία τον Ιούλιο στο Σιμκέντ είναι 17-32 Κελσίου, 18-30 στο Αλμάτι, 15-28 στο Παβλοντάρ, 15-27 στην Αστάνα, 14-27 στην Καραγκάντα και 15-30 στο Ακτομπέ. Ακόμη, για λίγες μέρες ο υδράργυρος πέφτει σε αρκετούς βαθμούς κάτω από το μηδέν, από τον Νοέμβριο και τους χειμερινούς μήνες. Γενικά τα καλοκαίρια είναι ζεστά, ωστόσο χιονίζει αρκετά στους χειμερινούς μήνες.

Δημογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Καζάκοι αποτελούν το 63,1% και οι Ρώσοι το 23,7% του πληθυσμού. Άλλες εθνότητες που εκπροσωπούνται σε μικρότερη αναλογία είναι Ουζμπέκοι (2,8%), Ουκρανοί (2,1%), Ουιγούροι (1,4%), Τάταροι (1,3%), Γερμανοί (1,1%) και άλλοι (4,5%).[10]Μεγάλο μέρος των κατοίκων ζουν στις πόλεις. Κατά την απογραφή του 1989 οι Γερμανοί έφταναν στο απόγειό τους, 957.518 Γερμανοί, από τους οποίους μεγάλο μέρος έχει επιστρέψει στην Γερμανία μετά την πτώση της ΕΣΣΔ. Υπάρχουν και Κορεάτες που ήρθαν κυρίως στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '30 (σήμερα λέγονται Κόργιο-σαράμ), Τσετσένοι, Μεσετιανοί Τούρκοι. Υπήρχαν και Έλληνες Πόντιοι, αλλά σχεδόν όλοι έχουν επιστρέψει στην Ελλάδα. Στην απογραφή του 2009 υπήρχαν 333.031 Ουκρανοί, 2,1% του πληθυσμού. Το 1926 καταλάμβαναν το 13,2% πληθυσμού, 860.201 άτομα, και το 1970 ήταν 930.158 άτομα. Μετά το 1970 βρίσκονται σε πτώση. Στην απογραφή του 2009 οι Ουζμπέκοι ήταν 456.997, σημειώνοντας άνοδο. Ακόμη, μιλιούνται επίσης τα Κιργιζικά, Ουζμπεκικά, Ουκρανικά, Ουιγουρικά και Ταταρικά. Μετά την πτώση της σοβιετικής Ένωσης αρκετοί νέοι μιλούν Τούρκικα και Αγγλικά. Οι θρησκείες κατά την απογραφή του 2009 κατανέμονταν ως επίσης: 70% Ισλάμ, 26% Χριστιανισμός, 3,5% άθεοι, 0,5% χωρίς απάντηση, 0.2% άλλο (κυρίως Εβραίοι), 0.1% Βουδισμός. Επίσημες εκτιμήσεις δείχνουν ότι το 2013 ο πληθυσμός ήταν 17.280.000, αύξηση 1.7% σε σχέση με το 2012 Επίσης το δημογραφικό τμήμα του ΟΗΕ αναφέρει πληθυσμό 15.753.460, ενώ η διεθνή βάση του γραφείου απογραφών των Ηνωμένων Πολιτειών ανέφερε 15.460.484, και ο επίσημος πληθυσμός τον Φεβρουάριο 2011 ήταν 16.455.000 κάτοικοι, 46% αγροτικός και 54% σε πόλεις. 51.7% είναι γυναίκες και το υπόλοιπο 48.3% είναι άνδρες. Για κάθε 1000 γυναίκες αναλογούν 924 άνδρες, πράγμα κοινό σε πρώην σοβιετικές χώρες όπως η Ρωσία που εκεί η χώρα είναι ακόμη χαμηλότερη αυτή η αναλογία, που αντιστοιχούν 863 άνδρες για 1000 γυναίκες. Το 2016 οι γυναίκες άνω των 65 ετών είναι σχεδόν διπλάσιοι από τους άνδρες.

Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού ήταν σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2015 τα 70,55 χρόνια (65,3 χρόνια οι άνδρες και 75,46 οι γυναίκες).[10]Αυτό πιθανώς οφείλεται στον αλκοολισμό, που αυξήθηκε και στην Ρωσία μετά την πτώση της ΕΣΣΔ. Στην πρώτη η διαφορά του προσδόκιμου ζωής είναι έντονη και για τους άνδρες είναι 64,7. Η αύξηση του πληθυσμού είναι περίπου 750 άνθρωποι την ημέρα. Ακόμη βοηθάει η μετανάστευση των Καζάκων στην πατρίδα τους από χώρες όπως η Κίνα και άνθρωποι από τις γειτονικές χώρες.

Η χώρα είναι επίσημα δίγλωσση. Η καζακική γλώσσα, μια τουρκική γλώσσα ομιλείται εθνικά από το 64.4% του πληθυσμού, έχει το στάτους της πολιτειακής γλώσσας, και επίσης τα ρώσικα που μιλιούνται από τους περισσότερους Καζάκους, και χρησιμοποιείται στην εργασία, στην κυβέρνηση, και σε διεθνή επικοινωνία, και μερικές φορές τα αντικαθιστούν η τοπική γλώσσα. Τον Ιανουάριο 2015, η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα αντικαταστήσει το κυριλλικό αλφάβητο με το λατινικό στην καζακική γλώσσα σε έναν ορίζοντα 10 ετών. Μιλώνται, ιδιαίτερα στην περιφέρεια Νοτίου Καζακστάν, σε αρκετή διάδοση τα Ουζμπέκικα.

Πόλεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η χώρα είναι αραιοκατοικημένη. Στις 13 μεγαλύτερες πόλεις ζουν 5.782.403 κάτοικοι το 2011, και όλες έχουν μετονομαστεί εκτός από το Παβλοντάρ. Ακόμη, αφαιρέθηκαν οι ρωσικές καταλήξεις στα ονόματα των πόλεων (δηλαδή -όφσκ, -σκ, -γκόρσκ, -γκράντ και άλλες). Ακολουθεί ένας κατάλογος με τις μεγαλύτερες πόλεις:

Όνομα Περιφέρεια Παλιό όνομα Έτος μετονομασίας Καζακικά Παλιό όνομα (Καζακικά) Πληθυσμός (2011)
1 Αλμάτι πόλη του Αλμάτι Άλμα-Άτα 1993 Алматы Алма-Ата 1.450.327
2 Αστανά πόλη της Αστάνα Τσελινογκράντ 1992 Астана Челиноград 742.918
3 Σίμκεντ Νότιο Καζακστάν Τσιμκέντ 1993 Шымкент Чимкент 642.602
4 Καραγκάντα Περιφέρεια Καραγκάντα Καραγκάντα 1993 Қарағанды Қарағанда 475.370
5 Ακτόμπε Περιφέρεια Ακτόμπε Ακτγιουμπίνσκ 1999 Ақтөбе Актюбинск 367.391
6 Ταράζ Περιφέρεια Τζαμπίλ Ντζαμπούλ 1997 Тараз Дзамбул 326.113
7 Παβλοντάρ Περιφέρεια Παβλοντάρ Павлодар 322.305
8 Οσκεμέν Ανατολικό Καζακστάν Ουστ-Καμενογκόρσκ 1993 Өскемен Усть-Каменогорск 309.534
9 Σεμέι Ανατολικό Καζακστάν Σεμιπαλατίνσκ 2007 Семей Семипалатинск 305.795
10 Οράλ Δυτικό Καζακστάν Ουράλσκ 1991 Орал Уральск 218.136
11 Κοστανάι Περιφέρεια Κοστανάι Κουστανάι 1997 Қостанай Қустанай 216.390
12 Πετροπάβλ Βόρειο Καζακστάν Πετροπαβλόφσκ 1991 Петропавл Петропавлофск 203.803
13 Κιζιλορντά Περιφέρεια Κιζιλορντά Κζυλ-Ορντά 1991 Қызылорда Қызл-Орда 201.719

Διοικητική διαίρεση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην χώρα υπάρχουν 16 περιοχές: Αλμάτι, Αλμάτι (περιοχή), Καραγκάντα, Μανγκιστάου, Βόρειο Καζακστάν, Ανατολικό Καζακστάν, Δυτικό Καζακστάν, Νότιο Καζακστάν, Κοστανάι, πόλη της Αστάνα, Παβλοντάρ, Κυζυλόρντα, Ακμόλα, Ζαμπίλ, Ατιράου και Ακτόμπε. Το Μπαϊκονούρ, όπου βρίσκεται το γνωστό κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ, είναι ξεχωριστή περιφέρεια και περιτριγυρίζεται από την περιφέρεια Κιζιλόρντα. Ο περιφερειάρχης λέγεται ακίμ. Οι επαρχίες (υποδιαίρεση των περιφερειών) λέγονται και ραγιόν, όπως αποκαλούνται και σε άλλες χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Το Αλμάτι, η πόλη του Μπαϊκονούρ και η Αστάνα διαιρούνται σε επαρχίες τύπου πόλης. Οι περιφέρειες λέγονται ομπλιστάρ (εν. ομπλίς) στα καζακικά, ομπλάστι (εν. ομπλάστ) στα ρωσικά. Οι πόλεις λέγονται κάλασι στα καζακικά, και γκορόντ στα ρώσικα, και οι επαρχίες λέγονται αουνταντάρ (εν. αουντάρ) στα καζακικά και ραγιόνι στα ρώσικα (εν. ραγιόν). Παλιότερα υπήρχαν οι περιφέρειες Σεμιπαλατίνσκ, Ζεζκαζγκάν, Ταλντικουργκάν, Γκούργιεβ (το σημερινό Μανγκιστάου, τότε ενιαία περιφέρεια Ατιράου-Μανγκιστάου), Τουργκάι, Κοκσετάου. Οι δυο πολυπληθέστερες περιφέρειες είναι το Νότιο Καζακστάν με 2.622.125 κατοίκους, και την περιφέρεια Αλμάτι με 1.909.189 κατοίκους. Μετά την διοικητική αναδιάρθρωση το 1997, η τελευταία αλλαγή έγινε το 1999 όπου η περιφέρεια Κοκσετάου διασπάστηκε στο σημερινό Βόρειο Καζακστάν και την Ακμόλα, που περιβάλλει την Αστάνα. Ακόμη η διαφορά ώρας είναι 3-4 ώρες των χειμώνα ανάλογα την περιοχή και 2-3 ώρες το καλοκαίρι, αφού εκεί δεν εφαρμόζεται θερινή ώρα.

Όνομα Πρωτεύουσα τύπος ζώνη ώρας
1 Περιφέρεια Ακμόλα Κοκσετάου περιφέρεια UTC+06:00
2 Περιφέρεια Ακτόμπε Ακτόμπε περιφέρεια UTC+05:00
3 Αλμάτι Αλμάτι πόλη UTC+06:00
4 Περιφέρεια Αλμάτι Ταλντικοργκάν περιφέρεια UTC+06:00
5 Αστάνα Αστάνα πόλη UTC+06:00
6 Περιφέρεια Ατιράου Ατιράου περιφέρεια UTC+05:00
7 Πόλη του Μπαϊκονούρ Μπαϊκονούρ πόλη UTC+06:00
8 Ανατολικό Καζακστάν Οσκεμέν περιφέρεια UTC+06:00
9 Περιφέρεια Τζαμπίλ Ταράζ περιφέρεια UTC+06:00
10 Περιφέρεια Καραγκάντα Καραγκάντα περιφέρεια UTC+06:00
11 Περιφέρεια Κοστανάι Κοστανάι περιφέρεια UTC+06:00
12 Περιφέρεια Κυζυλόρντα Κυζυλόρντα περιφέρεια UTC+06:00
13 Περιφέρεια Μανγκιστάου Ακτάου περιφέρεια UTC+05:00
14 Βόρειο Καζακστάν Πετροπάβλ περιφέρεια UTC+06:00
15 Περιφέρια Παβλοντάρ Παβλοντάρ περιφέρεια UTC+06:00
16 Νότιο Καζακστάν Σιμκέντ περιφέρεια UTC+06:00
17 Δυτικό Καζακστάν Οράλ περιφέρεια UTC+05:00

Οικονομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο νότιο τμήμα της χώρας εκτείνεται η έρημος Κιζίλ Κουμ. Με μεγάλα αρδευτικά έργα αξιοποιήθηκαν μεγάλες εκτάσεις. Καλλιεργούνται δημητριακά, παντζάρια, βαμβάκι και ηλίανθοι.Σε υψηλό βαθμό αναπτυγμένη είναι η βιομηχανία καθώς και η εκμετάλλευση του υπεδάφους, που είναι πλούσιο σε πετρέλαιο, γαιάνθρακες, χρυσό, χαλκό, μόλυβδο, νικέλιο, χρώμιο κ.ά. Σημαντικό ρόλο, επίσης, στην οικονομία της χώρας, διαδραματίζουν η κτηνοτροφία και η αλιεία.

Πύραυλος έτοιμος για εκτόξευση στο κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ

Το επίσημο νόμισμα της χώρας είναι το τένγκε. Είναι με μεγάλη διαφορά το πλουσιότερο κράτος της Κεντρικής Ασίας. Το ΑΕΠ της χώρας ξεπερνάει τα 120 δις. δολάρια. Τα αποθέματα της χώρας σε φυσικό αέριο είναι 1,900,000,000,000 κυβικά μέτρα (εκτ., 12 Ιουνίου 2013), λίγο παραπάνω από το γειτονικό Ουζμπεκιστάν. Το 2011 τα αποθέματα της χώρας σε πετρέλαιο ήταν 30.002.000.000 βαρέλια, ελάχιστα παραπάνω από το 2% των παγκόσμιων αποθεμάτων και κατατάσσοντάς το στην 11η θέση. Η ανάπτυξη το 2013 ήταν περίπου 8%, πριν την μείωση της ανάπτυξης το 2014 και το 2015. Λόγω αύξησης των τιμών του πετρελαίου η αύξηση του ΑΕΠ την περίοδο 2000-2007 ήταν 8.9% μέχρι 13.5% το χρόνο, μία από τις γρηγορότερα αναπτυσσόμενες χώρες εκείνη την περίοδο, και μείωση 1-3% το 2008-09, συνέπεια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης 2008-09. Είναι μεγάλη εξαγωγός ουράνιου. Το 2014 αναπτύχθηκε κατά 4.6%, λόγω πτώσης των τιμών του πετρελαίου και επιρροή από την Ουκρανική κρίση στην Κριμαία, καθώς η χώρα βρίσκεται κοντά στην Ουκρανία, και ότι έχει προσεγγίσει την Ρωσία πολιτικά. Σε περίπτωση ἶδρυσης συνομοσπονδίας με κέντρο την Ρωσία θα ενταχθούν Λευκορωσία και Καζακστάν. Έχει γίνει υποτίμηση κατά 19% το Φεβρουάριο του 2014, και 22% τον Αύγουστο του 2015, φτάνοντας στην ισοτιμία περίπου 400 τένγκε προς 1 ευρώ που είναι σήμερα. Η οικονομία, όπως και ο πληθυσμός αυξήθηκε μετά το 1998, σε σχέση με την Ρωσία και την Ουκρανία και την πλειοψηφία των πρώην σοβιετικών χωρών σήμερα, εκτός από την Κεντρική Ασία που σήμερα εκεί ο πληθυσμός σε όλες τις χώρες της περιοχής αυξάνεται, όπως και στη Ρωσία τα τελευταία 5 χρόνια. Τον Φεβρουάριο 2014 έγινε υποτίμηση λόγω της ρωσικής επίθεσης στην Ουκρανία, που επιδείνωσε τις σχέσεις Ρωσίας-Ουκρανίας.

Διακυβέρνηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο Καζακστάν, το πολίτευμα είναι Ημιπροεδρική Δημοκρατία. Πρόεδρος είναι Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ, από την ανεξαρτησία (16 Δεκεμβρίου 1991) της χώρας και πρωθυπουργός ο Καρίμ Μασίμοφ. Κυβερνών κόμμα είναι το Νουρ Οτάν (Πατρίδα), καθώς εκεί είναι μέλος ο πρόεδρος Ναζαρμπάγιεφ. Έχει επικριθεί για τον τρόπο διακυβέρνησης του, καταστολή αντιπολίτευσης, μη δημοκρατικές επιλογές και ανεπαρκή ελευθερία του λόγου και για την αντιμετώπιση της διαφθοράς, καθώς η χώρα κατατάσσεται στην 124η θέση. Ακόμη, χαρακτηριστικό είναι ότι η χώρα κατατάσσεται 161η ανάμεσα σε 180 χώρες στην ελευθερία του τύπου. Μάλιστα, ένα μέρος της Αστάνα χτίστηκε κατά την προεδρία του. Με βάση διάφορες κατατάξεις σε λίστες του Παγκόσμιου Δείκτη Ειρήνης, συνολικά είναι 65η από 102 χώρες. Η Ματζιλίς έχει 107 μέλη και η Γερουσία 47 μέλη. Συνολικά έχει 154 μέλη και είναι διθάλαμο. Υπάρχουν και διαφημιστικές πινακίδες που σχετίζονται με το οικονομικό σχέδιο ''Καζακστάν 2030'', της κυβέρνησης.

Εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Επίσης, ο πρόεδρος Ναζαρμπάγιεφ εκλέγεται συνέχεια, με συντριπτικά ποσοστά. Οι πιο πρόσφατες εκλογές έγιναν το Μάρτιο του 2016, με νίκη του κυβερνώντος κόμματος με 82%. Ακόμη ήταν πρόωρες εκλογές επικαλούμενη την οικονομική κρίση με διάλυση της βουλής. Έχουν γίνει προεδρικές εκλογές το 1998, το 2005, το 2011 και το 2015, όλες με άνετη νίκη του Ναζαρμπάγιεφ. Στις 3 Απριλίου 2011 πραγματοποιήθηκαν μετά την απόρριψη από το Συνταγματικό Συμβούλιο την πραγματοποίηση ενός δημοψηφίσματος για παραμονή στην εξουσία μέχρι το 2020, λόγω αιτήματος το 2010 από τους οπαδούς του να μείνει στην εξουσία μέχρι το 2020. Στις 17 Αυγούστου 2007 έγιναν εκλογές στο κάτω μέρος της βουλής, με νίκη του Αγροτικού κόμματος του Καζακστάν κέρδισε κάθε έδρα με ποσοστό 88%, επειδή κανένα κόμμα δεν πέρασε το όριο του 7% για είσοδο στη βουλή. Στις 9 Σεπτεμβρίου 2016, νέος πρωθυπουργός της χώρας έγινε ο Μπακιτζχάν Σακιντάγιεφ.

Βουλευτικές εκλογές 2016[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι βουλευτικές εκλογές στο Καζακστάν το 2016 για τα 98 μέλη της Μαζιλίς έγιναν πρόωρα, αντί να γίνουν το φετινό φθινόπωρο. Η διάλυση της βουλής έγινε στις 20 Ιανουαρίου 2016, λόγω της κρίσης χαμηλών τιμών του πετρελαίου, σημαντικού προϊόντος της χώρας. Παρακάτω τα αποτελέσματα:

Κόμμα Ψήφοι % Έδρες +/–
Νουρ Οτάν 6.183.757 82,20 84 +1
Δημοκρατικό Κόμμα του Καζακστάν - Φωτεινό Μονοπάτι 540.406 7,18 7 –1
Κομουνιστικό Κόμμα του Λαού του Καζακστάν 537.123 7,14 7 0
Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Αουίλ του Καζακστάν 151.285 2,01 0 0
Πανεθνικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα 88.813 1,18 0 0
Μπιρλίκ 21.484 0,29 0 Νέο
Άκυρα/λευκά ψηφοδέλτια 43.282
Σύνολο 7.566.150 100 98 0
Εγγεγραμμένοι/συμμετοχή 9.810.852 77,12
Πηγή: CEC, CEC

Οι 9 διορισθέντες βουλευτές ήταν οι: Σαουιτμπέκ Αμπντράχμοφ, Βλαντιμίρ Μπόζκο, Νατάλια Ζουμαντιλντάγιεβα, Ρομάν Κιμ, Ναρίνε Μικαελγιάν, Αχμέτ Μουράντοφ, Σαϊμαρντάν Νουρούμοφ, Γιούρι Τιμοσένκο και Σακίρ Χαχάσοφ.

Επικοινωνίες και μεταφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Απρίλιο του 2009, η ΕΕ συμπεριέλαβε έξι αεροπορικές εταιρείες από τη χώρα στον κατάλογο με τους αερομεταφορείς που απαγορεύεται να εκτελούν πτήσεις προς τα 28 κράτη μέλη, για λόγους ασφαλείας.[11] Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.

Διάφορα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Στο Καζακστάν οι γείτονες των κατοίκων της στέπας μπορεί να απέχουν χιλιόμετρα μακριά, λόγω της ιδιαίτερης αραιής κατοίκησης μεγάλου μέρους του Καζακστάν.
  • Εκτός από το Παβλοντάρ, όλες οι άλλες μεγαλύτερες πόλεις της χώρας έχουν μετονομαστεί μετά από το 1991.
  • Αν και τα καζακικά γράφονται με το κυριλλικό αλφάβητο αλλά χρησιμοποιούνται μερικά επιπλέον γράμματα, μέχρι το 2025 θα έχουν αντικατασταθεί με το λατινικό. Η κυβέρνηση ανακοίνωσε την αλλαγή τον Ιανουάριο του 2015.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

wiktionary logo
Το Βικιλεξικό έχει σχετικό λήμμα:
Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Kazakhstan της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).