Σόφια

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 42°42′00″N 23°20′00″E / 42.7°N 23.333333°E / 42.7; 23.333333

Σόφια
София
Σημαία    Έμβλημα
Από άνω αριστερά Λεωφόρος Τσαριγκράντσκο (Κωνσταντινουπόλεως), Πλατεία Εθνοσυνέλευσης, Πανεπιστήμιο (πρυτανεία), Εθνικό Μέγαρο Πολιτισμού (λεπτομέρεια), Μολ, Εθνικό Θέατρο Ιβάν Γιάζοφ, Εκκλησία Αγίας Σοφίας, Γέφυρα των Αετών (λεπτομέρεια)
Σόφια στον χάρτη: Βουλγαρία
Σόφια
Διοίκηση
Χώρα Βουλγαρία
Επαρχία Σόφιας
Δήμος Στόλιτσνα
Δήμαρχος Γιορντάνκα Φαντάκοβα
Γενικές πληροφορίες
Πληθυσμός 1.270.284
Έκταση 492 m2
Υψόμετρο 550 m
Διαδικτυακός τόπος
σελίδα: sofia.bg

Η Σόφια (βουλγαρικά: София, λατινικά: Sofia) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Βουλγαρίας. Είναι η 14η μεγαλύτερη πόλη στην Ευρωπαϊκή Ένωση με πληθυσμό πάνω από 1,3 εκατομμύρια κατοίκους. Βρίσκεται στη δυτική Βουλγαρία, στις πλαγιές του όρους Βίτοσα, λιγότερο από 50 χιλ. οδικώς από τα Σερβικά σύνορα. Βρίσκεται στο κέντρο της Βαλκανικής Χερσονήσου. Βρίσκεται στο μέσο μεταξύ Μαύρης Θάλασσας και Αδριατικής Θάλασσας, ενώ η πλησιέστερη σε αυτή θάλασσα είναι το Αιγαίο.

Η Σόφια είναι τόπος ανθρώπινης κατοίκησης τουλάχιστον από το 7.000 π.Χ. και η δεύτερη αρχαιότερη πόλη της Ευρώπης, ιδρυμένη πριν από 7.000 χρόνια, ενώ το σλόγκαν της πόλης είναι "μεγαλώνει αλλά δεν γερνά". Η αρχαιότερη επίσημη αναφορά της πόλης ήταν τον 7ο αιώνα π.Χ.

Πολλά από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια, πολιτιστικά ιδρύματα και εμπορικές επιχειρήσεις της Βουλγαρίας είναι συγκεντρωμένες στη Σόφια.

Η Σόφια ήταν η οικονομικά πιο προσιτή για επίσκεψη πρωτεύουσα της Ευρώπης το 2013.

Oνόματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η εορτή της Αγίας Σοφίας στις 17 Σεπτεμβρίου είναι η επίσημη δημόσια αργία της πόλης
Η Σφραγίδα του Δημοτικού Συμβουλίου του Σρέντετς του 1878

Για πολύ καιρό η πόλη είχε ένα Θρακικό όνομα, προερχόμενο από τη φυλή των Σαρδών, που σήμερα συνήθως θεωρείται Θρακική φυλή, ενώ επίσης πιθανολογείται ότι οι Σαρδοί ήταν Κέλτες. Οι Σαρδοί και το όνομα του αυτοκράτορα Μάρκου Ούλπιου Τραϊανού (53 – 117 μ.Χ.) έκαναν τους Ρωμαίους να δώσουν στην πόλη το σύνθετο όνομα Ulpia Serdica. Φαίνεται ότι η πρώτη γραπτή αναφορά του Serdica έγινε επί της βασιλείας του και η τελευταία το 19ο αιώνα σε Βουλγαρικό κείμενο (САРДАКІИ, Σάρντακι), «Λειτουργία και αγιογραφία του Αγίου Γεωργίου του Νέου της Σόφιας». Επί των Ρωμαίων η civitas Serdenisium μνημονευόταν ως η "λαμπρότερη πόλη των Σαρδών" σε επίσημες επιγραφές. Η πόλη υπήρξε μεγάλη σε όλο της το παρελθόν ήδη από την Αρχαιότητα, οπότε ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Μέγας αναφερόταν συχνά σε αυτή ως Νέα Ρώμη (Μικρή μου Ρώμη) και έγινε σχεδόν πρωτεύουσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Αλλα ονόματα της Σόφιας, Σερδών πόλις και Τριάδιτζα, αναφέρονταν σε Βυζαντινές Ελληνικές πηγές ή νομίσματα. Το Σλαβικό όνομα Σρέντετς (СРѢДЄЦЪ), που σχετίζεται με το "μεσο" (среда, «σρέντα») και το αρχαιότερο όνομα της πόλης, πρωτοεμφανίσθηκε γραπτό στο "Οραμα του Δανιήλ" , κείμενο του 11ου αιώνα. Η πόλη ονομαζόταν Ατραλίσα από τον Αραβα περιηγητή Ιντρις και Στρέλισα, Στράλισα ή Στραλίτσιον από τους Σταυροφόρους.

Σε αντίθεση με την κρατούσα Σλαβική ετυμολογία των Βουλγαρικών πόλεων, το όνομα Σόφια προέρχεται από την Εκκλησία της Αγίας Σοφίας. Τα αρχαιότερα έργα, στα οποία αυτό το τελευταίο όνομα είναι καταγεγραμμένο είναι ένα αντίγραφο του Ευαγγελίου της Σαρδικής, ένας διάλογος μεταξύ δύο εμπόρων από το Ντουμπρόβνικ γύρω στα 1359, ο Καταστατικός Χάρτης της Βίτοσα του Βούλγαρου τσάρου Ιβάν Σισμάν του 14ου αιώνα και οι σημειώσεις ενός εμπόρου από το Ντουμπρόβνικ του 1376. Στα έγγραφα αυτά η πόλη ονομάζεται Σόφια, αλλά συγχρόνως η περιοχή και οι κάτοικοί της ονομάζονται ακόμη Σρεντέτσεσκι (срѣдечьскои, "του Σρέντετς"). Η πόλη έγινε γνωστή στους Οθωμανούς ως Σόφια, αλλά το Σρέντετς παρέμενε σε χρήση μεταξύ των ντόπιων Βουλγάρων ακόμη και τον 20ό αιώνα.

Γεωγραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

To Ορος Βίτοσα, όπως φαίνεται την άνοιξη από τον κήπο του Εθνικού Μεγάρου Πολιτισμού
To Ορος Βίτοσα και η πόλη μετά από χιονόπτωση
Καλοκαιρινές καταιγίδες πάνω από τη Σόφια

H Σόφια έχει έκταση 432 τετ.χιλ., ενώ η Επαρχία της 1344 τετ.χιλ. Η εξέλιξη της Σόφιας σε σημαντικό οικισμό οφείλει πολλά στην κεντρική της θέση στα Βαλκάνια. Βρίσκεται στη δυτική Βουλγαρία, στους βόρειους πρόποδες του Ορους Βίτοσα, στην Κοιλάδα της Σόφιας, που περιβάλλεται στο βορρά από τον Αίμο. Η κοιλάδα έχει μέσο υψόμετρο 550 μέτρων. Σε αντίθεση με τις περισσότερες Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες η Σόφια δεν έχει μεγάλους ποταμούς ή γέφυρες, αλλά περιβάλλεται από παντού από σχετικά ψηλά βουνά. Στην πόλη οδηγούν τρεις ορεινές διαβάσεις, που είναι βασικοί δρόμοι από την αρχαιότητα, συνδέοντας την Αδριατική θάλασσα με την Κεντρική Ευρώπη με τη Μαύρη θάλασσα και το Αιγαίο πέλαγος. Την πόλη διασχίζουν ορισμένα ποταμάκια, όπως οι Βλαντάισκα και Πετρόφσκα. Ο Ποταμός Ισκαρ στην ανώτερη πορεία του ρέει κοντά στην ανατολική Σόφια. Η πόλη είναι γνωστή για τις πολλές υδάτινες και ιαματικές πηγές της. Τεχνητές λίμνες και φράγματα κατασκευάσθηκαν τον 20ό αιώνα. Η Σόφια επλήγη το 1818 από ένα σεισμό μεγέθους 6,0-7,2 της (12βάθμιας) Κλίμακας Μεντβέντεφ-Σοπενχόιερ-Κάρνικ, το 1858 από σεισμό μεγέθους 6,6 της ίδιας κλίμακας, αν και έφθασε το μέγεθος 10 σε μέρη όπως η Μπογιάνα, ακολούθησε ένας σεισμός 7-8 το 1917 και τελικά ο σεισμός του Πέρνικ το 2012, μεγέθους 5,8 της Κλίμακας Ρίχτερ. Στην πόλη έγινε επίσης αισθητός ο σεισμός στο Βόρειο Αιγαίο της 24/5/2014.

Πρόβλημα ατμοσφαιρικής ρύπανσης προκαλεί η θέση της Σόφιας στην ομώνυμη κοιλάδα, που περιβάλλεται από βουνά και αυτό μειώνει τη δυνατότητα αυτοκαθαρισμού του αέρα. Ο αέρας μολύνεται κυρίως από αιωρούμενα σωματίδια και από οξείδια του αζώτου. Η Σόφια είναι η πρωτεύουσα με τον πιο μολυσμένο αέρα στην ΕΕ.

H πρωτεύουσα απέχει οδικώς 125 χιλιόμετρα από τη Φιλιππούπολη, δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Βουλγαρίας, 367 από το Μπουργκάς και 425 από τη Βάρνα, τη μεγαλύτερης πόλη-λιμάνι της στη Βουλγαρική Ακτή της Μαύρης Θάλασσας. Η πόλη απέχει οδικώς λιγότερο από 200 χιλιόμετρα από τα σύνορα με τέσσερις χώρες : 49 χιλιόμετρα από τα Σερβικά σύνορα, 106 από εκείνα με την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, 175 από τα Ελληνικά και 174 από τα Ρουμανικά μέσω του φέρυ-μποτ στο Οριάχοβο, αλλά 190 μέσω της Γέφυρας της νέας Ευρώπης. Η πόλη απέχει οδικώς λιγότερο από 1000 χιλιόμετρα από 15 πρωτεύουσες : 212 από τα Σκόπια, 338 από το Βουκουρέστι μέσω του φέρυ-μποτ και 366 μέσω της Γέφυρας του Δούναβη (Ρούσε-Τζιούρτζιου), 375 από το Βελιγράδι, 522 από τα Τίρανα, 562 από την Ποντγκόριτσα, 588 από το Σαράγεβο, 740 από τη Βουδαπέστη, 765 από το Ζάγκρεμπ, 784 από το Κισινάου μέσω του φέρυ-μποτ και 800 μέσω της Γέφυρας του Δούναβη (Ρούσε-Τζιούρτζιου), 790 από την Αθήνα, 908 από τη Λιουμπλιάνα, 940 από τη Μπρατισλάβα, 970 από την Άγκυρα και 988 από τη Βιέννη.

Kλίμα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Σόφια έχει υγρό ηπειρωτικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν) με μέση ετήσια θερμοκρασία 10.6 °C.

Οι χειμώνες είναι κρύοι και με χιόνια. Τις ψυχρότερες ημέρες οι θερμοκρασίες μπορεί να πέσουν κάτω από −15 °C, ιδιαίτερα τον Ιανουάριο. Η χαμηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία είναι −28.3 °C ( 24 Ιανουαρίου 1942). Οι ομίχλες είναι συχνές, ιδιαίτερα στις αρχές του χειμώνα. Κατά μέσο όρο η Σόφια δέχεται συνολική χιονόπτωση 99 εκ. και 60 ημέρες χιονοκάλυψης. Ο καταγεγραμμένος χειμώνας με το περισσότερο χιόνι ήταν του 1939/1940 με συνολική χιονόπτωση 198 εκ. Το ρεκόρ πάχους χιονιού είναι 57 εκ (25 Δεκεμβρίου 2001).

Τα καλοκαίρια είναι ζεστά και ηλιόλουστα. Το καλοκαίρι η πόλη γενικά παραμένει ελαφρώς δροσερότερη από άλλα μέρη της Βουλγαρίας, λόγω του μεγαλύτερου υψομέτρου της. Εντούτοις η πόλη δέχεται κύματα καύσωνα με υψηλές θερμοκρασίες που φφθάνουν ή υπερβαίνουν τους 35 °C τις θερμότερες ημέρες, ιδιαίτερα τον Ιούλιο και τον Αύγουστο. Η υψηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία είναι 41 °C ( 5 Ιουλίου 2000 και 24 Ιουλίου 2007). Το θερμότερο καταγεγραμμένο καλοκαίρι ήταν του 2012, με μέση ημερήσια θερμοκρασία του Ιουλίου 24.8 °C.

Η άνοιξη και το φθινόπωρο στη Σόφια είναι σχετικά σύντομα με άστατο και έντονο καιρό.

Η πόλη δέχεται μέση υδατόπτωση 581,8 χιλ. το χρόνο, με κορύφωσή της στο τέλος της άνοιξης και την αρχή του καλοκαιριού, όταν είναι συχνές οι καταιγίδες. Το υγρότερο καταγεγραμμένο έτος ήταν το 2014 με συνολική υδατόπτωση 1.066,6 χιλ.

Κλιματικά δεδομένα Sofia (NIMH−BAS) 1981−2010 κανονικά, ακραία 1941−σήμερα
Μήνας Ιαν Φεβ Μαρ Απρ Μαι Ιουν Ιουλ Αυγ Σεπ Οκτ Νοε Δεκ Έτος
Μέγιστη Υψηλότερη °C (°F) 19
(66)
22
(72)
27.5 31
(88)
34
(93)
38
(100)
41
(106)
39.4 36.1 33.9 25.5 23
(73)
41
(106)
Μέση Υψηλότερη° C (°F) 3.4 5.6 10.6 16.2 21.1 24.7 27.3 27.5 22.9 17.1 9.7 4.3 15,9
Μέση Ημερήσια °C (°F) −0.5 1.1 5.4 10.6 15.4 18.9 21.2 21
(70)
16.5 11.3 5.1 0.7 10,6
Μέση Χαμηλότερη °C (°F) −3.9 −2.9 0.8 5.4 9.8 13.2 15.1 14.9 11
(52)
6.6 1.4 −2.4 5,8
Ελάχιστη Χαμηλότερη °C (°F) −28.3 −25
(−13)
−16.1 −6
(21)
−2.2 1.4 2
(36)
3.5 −2
(28)
−6
(21)
−15.3 −21.1 −28,3
Κατακρημνίσεις mm (ίντσες) 33.2
(1.307)
31.5
(1.24)
38.1
(1.5)
50.7
(1.996)
67
(2.64)
75.4
(2.969)
52.6
(2.071)
57.6
(2.268)
45.7
(1.799)
45
(1.77)
43.3
(1.705)
41.7
(1.642)
581,8
(22,906)
Χιονόπτωση cm (ίντσες) 23.6
(9.29)
19.3
(7.6)
15.4
(6.06)
3
(1.2)
0
(0)
0
(0)
0
(0)
0
(0)
0
(0)
1.9
(0.75)
10.8
(4.25)
24.8
(9.76)
98,8
(38,9)
Μέσες ημέρες κατακρημνίσεων 9 10 10 12 13 12 10 9 7 11 10 12 125
Μέσες ημέρες χιονόπτωσης 7.2 6.3 5.8 1.4 0 0 0 0 0 0.8 3 7.2 31,7
Μέσες μηνιαίες ώρες ηλιοφάνειας 87.8 114.3 159.6 182.2 229.6 257.7 302.1 288.3 220.1 163.6 105.5 66.1 2.177
Πηγή #1: [1]
Πηγή #2: precipitation days[2] and extremes[3][4][5][6][7]

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προϊστορία και Αρχαιότητα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Aποκαταστημένο σχέδιο της πόλης της Ρωμαϊκής Σερδικής επί του Μάρκου Αυρήλιου (161 – 180)

Η Σόφια έχει μια ιστορία σχεδόν 7.000 ετών και είναι η δεύτερη αρχαιότερη πόλη της Ευρώπης, σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπο της πόλης και άλλες πηγές, αν και η έννοια του ισχυρισμού είναι ασαφής, γιατί εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν στον κόσμο σχεδόν καθόλου πόλεις. Στο πλαίσιο αυτό αναφέρεται το νεολιθικό χωριό στη Σλάτινα, που χρονολογείται από την 5η-6η χιλετηρίδα π.Χ. Στην 3η-4η χιλετηρίδα π.Χ. ανάγονται υπολείμματα άλλου νεολιθικού οικισμού γύρω από την Εθνική Πινακοθήκη, που είναι από τότε το παραδοσιακό κέντρο της πόλης και δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα. Η Σόφια ήταν αρχικά Θρακικός οικισμός, με το όνομα Σερδική ή Σαρδική σε όλη την Εποχή του Χαλκού και την Αρχαιότητα. Τον 8ο αιώνα π.Χ. η φυλή των Σερδών ίδρυσε έναν οικισμό, που οδήγησε στην πρώτη επίσημη αναφορά της πόλης τον 7ο αιώνα π.Χ. Τα ευρήματα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η περιοχή του οικισμού ήταν μεταξύ του (πολυκαταστήματος) TZUM, του Ξενοδοχείου Σέρατον και της Προεδρίας. Λίγο πριν το 500 π.Χ. η περιοχή αποτέλεσε τμήμα μιας (Θράκες|Θρακικής) ένωσης φυλών με το όνομα Βασίλειο των Οδρυσών, όταν εμφανίστηκε στην πόλη μια άλλη Θρακική φυλή οι Οδρύσαι. Για μια σύντομη περίοδο κατά τον 4ο αιώνα π.Χ. κυβερνήθηκε από το Φίλιππο Β΄της Μακεδονίας και το γιο του, Μέγα Αλέξανδρο.

Περί το 29 π.Χ. η Σαρδική καταλήφθηκε από τους Ρωμαίους και σταδιακά έγινε η σημαντικότερη Ρωμαϊκή πόλη στην περιοχή. Έγινε municipium, ή κέντρο διοικητικής περιοχής, επί της βασιλείας του Αυτοκράτορα Τραιανού (98 - 117) και μετονομάστηκε Ούλπια Σέρντικα. Φαίνεται ότι η πρώτη γραπτή αναφορά της Σαρδικής έγινε από τον Πτολεμαίο (περίπου 100 μ.Χ.). Η Σαρδική επεκτάθηκε καθώς ανεγέρθηκαν πυργίσκοι, προστατευτικά τείχη, δημόσια λουτρά, διοικητικά και πολιτιστικά κτίρια, αστική βασιλική, αμφιθέατρο, ιππόδρομος, η Βουλή, μεγάλη αγορά, μεγάλο θέατρο, κλπ. Η κυριότερη ενδιάμεση πόλη στο Ρωμαϊκό δρόμο Βία Μιλιτάρις, που συνέδεε τη Ρώμη με το Βυζάντιο ήταν η Σερδική.

Το 2ο αιώνα μ.Χ. ήταν διοικητικό κέντρο της Ρωμαϊκής Μοισίας. Τον 3ο αιώνα ήταν πρωτεύουσα της Αυρηλιανής Δακίας και όταν ο Αυτοκράτορας Διοκλητιανός διαίρεσε την επαρχία αυτή στη Δακία Ριπένσις (στις όχθες του Δούναβη) και στη Δακία Μεσογειακή, η Σαρδική έγινε πρωτεύουσα της τελευταίας. Oι Ρωμαίοι αυτοκράτορες Αυρηλιανός (215-275) και Γαλέριος(260-311) ήταν από τη Σερδική. Η πόλη στη συνέχεια επεκτάθηκε επί ενάμιση αιώνα, έγινε σημαντικό πολιτικό και οικονομικό κέντρο - έγινε μία από τις πρώτες Ρωμαϊκές πόλεις, όπου ο Χριστιανισμός αναγνωρίσθηκε ως επίσημη θρησκεία (υπό το Γαλέριο). Για το Μέγα Κωνσταντίνο ήταν Sardica mea Roma est (η Σαρδική είναι η Ρώμη μου). Το 343 μ.Χ. συνήλθε στην πόλη η Σύνοδος της Σαρδικής σε μια εκκλησία, στη θέση όπου αργότερα χτίστηκε η σημερινή Εκκλησία της Αγίας Σοφίας του 6ου αιώνα.

Εσωτερικό της εκκλησίας της Αγίας Σοφίας, που έδωσε στην πόλη το όνομά της

. Η πόλη καταστράφηκε στην επιδρομή του 447 από τους Ούννους. Ξαναχτίστηκε από το Βυζαντινό Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄ και για ένα διάστημα ονομαζόταν Τριάδιτζα ή Σρέντετς από τις Σλαβονικές φλές. Επί της βασιλείας του Ιουστινιανού άκμασε, περιβαλλόμενη από μεγάλα οχυρωματικά τείχη, των οποίων τα κατάλοιπα είναι ακόμα ορατά σήμερα.

Μεσαίωνας και Οθωμανική εποχή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νωπογραφία που απεικονίζει τη Σεβαστοκράτειρα Ντεσισλάβα στην Εκκλησία Μπογιάνα, 1259

Η Σόφια αρχικά έγινε τμήμα της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, επί της βασιλείας του Χαν Κρούμου το 809, μετά από μακρά πολιορκία. Στη συνέχεια ήταν γνωστή με το Βουλγαρικό όνομα ΄΄Σρέντετς΄΄ και εξελίχθηκε σε σημαντικό φρούριο και διοικητικό κέντρο. Μετά τη διοικητική μεταρρύθμιση του Κάνου Ομουρτάγ η Σόφια έγινε κέντρο της επαρχχίας Σρέντετσκι (Σρέντετσκι κόμιτατ, Средецки комитат). Το δεύτερο μισό του 10ου αιώνα η πόλη κυβερνήθηκε από τον Κόμιτ (Κόμη) Νίκολας και τους γιούς του, γνωστούς ως Δυναστεία Κομητόπουλους. Ενας από αυτούς ήταν ο Σαμουήλ, που έγινε Αυτοκράτορας της Βουλγαρίας το 997. Μετά την υποταγή της Βορειοανατολικής Βουλγαρίας στις στρατιές του Ιωάννη Τσιμισκή το 971, ο Βούλγαρος Πατριάρχης Δαμιανός επέλεξε για έδρα του τη Σόφια τον επόμενο χρόνο. Μετά από μερικές ανεπιτυχείς πολιορκίες, η πόλη υπετάγη στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 1018, αλλά για μια ακόμη φορά ενσωματώθηκε στην παλινορθωμένη Βουλγαρική Αυτοκρατορία την εποχή του Τσάρου Ιβάν Ασέν Α΄.

Από το 12ο ως το 14ο αιώνα η Σόφια ήταν ένα αναπτυγμένο κέντρο εμπορίου και βιοτεχνίας. Στα μέσα του 13ου αιώνα οι σεβαστοκράτορες τς Σόφιας Καλογιάν και Ντεσισλάβα ήταν οι κυριότεροι χορηγοί της Εκκλησίας Μπογιάνα. Υπό την προστασία τους οι ζωγράφοι της Καλλιτεχνικής Σχολής του Τίρνοβο δημιούργησαν ρεαλιστικές τοιχογραφίες, που απεικονίζουν πάνω από 200 ανθρώπινες μορφές και ένα σύνολο 89 σκηνών έχουν έντονη ατομικότητα, πειστικά ψυχολογικά χαρακτηριστικά και ζωτικότητα, που φανερώνουν τα εξαιρετικά επιτεύγματα του Βουλγαρικού μεσαιωνικού πολιτισμού. Με το ζωντανό ανθρωπιστικό ρεαλισμό τους αποτελούν φαινόμενο της Αναγέννησης στη φάση της κορύφωσής της στο πλαίσιο της κοινής Ευρωπαϊκής τέχνης. Το 1382 η Σόφια καταλήφθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια των Βουλγαροοθωμανικών Πολέμων, μετά από μακρά πολιορκία. Γύρω στο 1393 έγινε η έδρα του νεοιδρυμένου Σαντζακίου της Σόφιας.

Η πόλη καταλήφθηκε από Ουυγρικές δυνάμεις για μια σύντομη περίοδο το 1443. Μετά την αποτυχημένη σταυροφορία του Βλάντισλαβ Γ΄ της Πολωνίας το 1443 προς τη Σόφια η Χριστιανική ελίτ της πόλης εξολοθρεύτηκε και η πόλη έγινε πρωτεύουσα της Οθωμανικής επαρχίας (μπεϊλερμπεϊλίκι) της Ρούμελης για πάνω από τέσσερις αιώνες, πράγμα που ενθάρρυνε πολλούς Τούρκους να εγκατασταθούν εδώ. Το 16ο αιώνα η ρυμοτομία και η όψη της Σόφιας άρχισαν να εμφανίζουν ύφος καθαρά Οθωμανικό.

Η Σόφια στα μέσα του 19ου αιώνα.

Υπήρχαν κρήνες, χαμάμ (λουτρά), επιφανείς εκκλησίες, όπως η Αγία Σοφία, μευατράπηκαν σε τζαμιά και το 17ο αιώνα υπήρχαν συνολικά 11 μεγάλα και πάνω από 100 μικρά τζαμιά, από τα οποία μόνο το Μπάνια Μπάσι παραμένει μέχρι σήμερα τζαμί. Την εποχή αυτή η πόλη είχε πληθυσμό περίπου 7.000.

Η πόλη καταλήφθηκε για αρκετές εβδομάδες από Βούλγαρους χαιντούκους το 1599. Το 1610 το Βατικανό ίδρυσε την Επισκοπή της Σόφιας για τους Καθολικούς της Ρούμελης, που διατηρήθηκε μέχρι το 1715, οπότε οι περισσότεροι Καθολικοί είχαν μεταναστεύσει. Το 16ο αιώνα υπήρχαν στη Σόφια 126 Εβραϊκά νοικοκυριά και μια συναγωγή από το 967. Η πόλη ήταν έδρα του Εγιαλετίου της Σόφιας (1826 - 1864). Οι Οθωμανοί απαγχόνισαν στη Σόφια το Βούλγαρο επαναστάτη Βασίλ Λέβσκι.

Νεότερη και σύγχρονη ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατά το Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-1878 ο Σουλεϊμάν Πασάς θα έκαιγε την πόλη, αν οι ξένοι Λεάντρ Λεζέ, Βίτο Ποζιτάνο, Γκαμπριέλ Αλμοσνίνο και Γιόζεφ Βάλντχαρτ δεν μεσολαβούσαν για τη σωτηρία της. Εντούτοις η σωτηρία αυτή δεν αφορούσε τους Βούλγαρους πολίτες που υπέστησαν εκτελέσεις. Η Σόφια καταλήφθηκε από Ρωσικές δυνάμεις στις 4 Ιανουαρίου 1878. Προτάθηκε ως πρωτεύουσα από το Μαρίν Ντρίονοφ και έγινε δεκτή ως τέτοια στις 3 Απριλίου 1879 του αυτόνομου Πριγκιπάτου της Βουλγαρίας, που έγινε το Βασίλειο της Βουλγαρίας το 1908. Τη στιγμή της απελευθέρωσής της ο πληθυσμός της πόλης ήταν 11.649 άτομα. Τις λίγες δεκαετίες μετά την απελευθέρωση η πόλη γνώρισε μεγάλη πληθυσμιακή αύξηση, κυρίως από άλλες περιοχές της χώρας. Το 1900 άναψε ο πρώτος ηλεκτρικός λαμπτήρας στην πόλη.

Κατά το Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο το 1913 η Βουλγαρία πολέμησε μόνη της εναντίον πέντε γειτονικών χωρών και ο Ρουμανικός Στρατός μπήκε στη Βράζντεμπνα, τότε χωριό 11 χιλιόμετρα από τη Σόφια, σλημερα προάστιο, πράγμα που έκανε την Βουλγαρία να συνθηκολογήσει. Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η πόλη βομβαρδίστηκε από τη Συμμαχική αεροπορία ΗΠΑ και ΗΒ στα τέλη του 1943 και τις αρχές του 1944, οπότε καταστράφηκαν 40.000 βιβλία μαζί με τη Δημοτική Βιβλιοθήκη και 12.656 ακόμη κτίρια, ενώ σκοτώθηκαν πάνω από 2.000 άνθρωποι, και δέχθηκε την, τουλάχιστον επίσημα, ειρηνική εισβολή του Σοβιετικού Κόκκινου Στρατού.

Το 1925, μια τρομοκρατική ενέργεια ακροαριστερών αποπειράθηκε χωρίς επιτυχία να δολοφονήσει το βασιλιά, αλλά προκάλεσε την καταστροφή μιας εκκλησίας και πολλά θύματα. Πέρασαν 20 χρόνια ως το 1945 για να πάρει την εξουσία το Πατριωτικό Μέτωπο και να εκτελέσει αρκετές χιλιάδες ανθρώπους. Η μεταβολή της Βουλγαρίας σε Λαϊκή Δημοκρατία το 1946 και σε Δημοκρατία το 1991 σήμανε σημαντικές αλλαγές στην όψη της πόλης. Ο πληθυσμός της Σόφιας αυξήθηκε γρήγορα λόγω της εσωτερικής μετανάστευσης. Ολόκληρες νέες περιοχές κατοικίας κατασκευάσθηκαν στα προάστια της πόλης,όπως Ντρούζμπα, Μλάντοστο και Λιούλιν.Το Μαυσωλείο του Γκεόργκι Δημητρόφ, όπου το σώμα του είχε διατηρηθεί με παρόμοιο τρόπο με το Μαυσωλείο του Λένιν, κατεδαφίστηκε με εκρηκτικά το 1999.

Aστικό τοπίο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αποψη την ημέρα, με το Λάργκο, τον Καθεδρικό Ναό Αλέξανδρου Νιέφσκι, την Εθνοσυνέλευση, το Πανεπιστήμιο της Σόφιας, το κτίριο της BNT, τη Λίμνη Αριάνα και τους κήπους του Βόριδα
Αποψη την ημέρα, με το Λάργκο, τον Καθεδρικό Ναό Αλέξανδρου Νιέφσκι, την Εθνοσυνέλευση, το Πανεπιστήμιο της Σόφιας, το κτίριο της BNT, τη Λίμνη Αριάνα και τους κήπους του Βόριδα
Nυχτερινή άποψη της πόλης
Nυχτερινή άποψη της πόλης

Αρχιτεκτονική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη Σόφια υπάρχουν 607,473 κατοικίες και 101.696 κτίρια. Σύμφωνα με σύγχρονα στοιχεία 39.551 κατοικίες κατασκευάσθηκαν μέχρι το 1949, 119.943 μεταξύ 1950 και 1969, 287.191 μεταξύ 1970 και 1989, 57.916 τη δεκαετία του 90 και 102.623 μεταξύ 2000 και 2011. Μέχρι το 1949 κατασκευάσθηκαν 13.114 κτίρια και κάθε επόμενη δεκαετία μεταξύ 10.000-20.000.

H όψη της Σόφιας συνδυάζει ένα ευρύ φάσμα αρχιτεκτονικών ρυθμών, μερικοί από τους οποίους δύσκολα συμβιβάζονται. Ποικίλλουν από Χριστιανική Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική και μεσαιωνικά Βουλγαρικά φρούρια μέχρι το Νεοκλασικισμό και τις προκατασκευασμένες πολυκατοικίες της Σοσιαλιστικής εποχής (πανέλκι). Στο κέντρο της πόλης διατηρούνται ορισμένα αρχαία Ρωμαϊκά, Βυζαντινά και μεσαιωνικά Βουλγαρικά κτίρια. Μεταξύ αυτών είναι η Ροτόντα του Αγίου Γεωργίου του 4ου αιώνα, τα τείχη του φρουρίου της Σαρδικής και το εν μέρει διατηρημένο αμφιθέατρό της.

Η Ροτόντα του Αγίου Γεωργίου, σε πρώτο πλάνο μερικά υπολείμματα της Σαρδικής

Μετά τον Απελευθερωτικό Πόλεμο ο Πρίγκιπας Αλέξανδρος Βάτενμπεργκ προσκάλεσε αρχιτέκτονες από την Αυστροουγγαρία να διαμορφώσουν την αρχιτεκτονική όψη της νέας πρωτεύουσας. Ανάμεσά τους ήταν ο Φρίντριχ Γκρύναγκερ, ο Αντολφ Βάκλαβ Κόλαρ, ο Βίκτορ Ρουμπελμάγιερ και άλλοι, που σχεδίασαν τα περισσότερα σημαντικά δημόσια κτίρια που χρειαζόταν η νεοεπανιδρυμένη Βουλγαρική κυβέρνηση, καθώς και πολλές κατοικίες για την ελίτ της χώρας. Αργότερα συνεισέφεραν και πολλοί Βούλγαροι αρχιτέκτονες εκπαιδευμένοι στο εξωτερικό. Έτσι η αρχιτεκτονική του κέντρου της Σόφιας είναι ένας συνδυασμός Νεομπαρόκ, Νεοροκοκό, Νεοαναγέννησης και Νεοκλασικισμού, με το Βιεννέζικο Ζετσεσιονισμό, να παίζει επίσης αργότερα ένα σημαντικό ρόλο, αλλά είναι κυρίως κατά κανόνα Κεντροευρωπαϊκή.

Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και την εγκαθίδρυση Κομμουνιστικής κυβέρνησης στη Βουλγαρία το 1944 η αρχιτεκτονική γραμμή μεταβλήθηκε αισθητά. Δημόσια κτίρια Σταλινικής αρχιτεκτονικής εμφανίστηκαν στο κέντρο, ιδίως το εκτεταμένο κυβερνητικό συγκρότημα γύρω από το Λάργκο, το Στάδιο Βασίλ Λέφσκι, η Εθνική Βιβλιοθήκη Κύριλου και Μεθόδιου και άλλα. Καθώς η πόλη αναπτυσσόταν προς τα έξω δέσποζαν πολλοί τσιμεντένιοι πύργοι, πολυκατοικίες από προκατασκευή και δείγματα Μπρουταλιστικής αρχιτεκτονικής, που ακόμη καθιστούν τη στέγαση στη Σόφια πολύ καλή, συγκρινομένη με εκείνη άλλων πρώην Ανατολικών χωρών.

Επιχειρηματικό Πάρκο
Το Λάργκο, παράδειγμα Σταλινικής αρχιτεκτονικής

Μετά την κατάργηση του Κομμουνισμού το 1989 η Σόφια έχει βιώσει την κατασκευή ολόκληρων επιχειρηματικών περιοχών και συνοικιών καθώς και σύγχρονα κτίρια τύπου ουρανοξύστη με γυάλινες προσόψεις, αλλά επίσης ανώτερης τάξης περιοχές κατοικίας. Το Επιχειρηματικό Κέντρο Κάπιταλ Φορτ θα είναι ο πρώτος ουρανοξύστης στη Βουλγαρία με 126 μέτρα και 36 ορόφους. Εντούτοις ο τερματισμός της παλιάς διακυβέρνησης και του συστήματος του κεντρικού σχεδιασμού άνοιξε επίσης το δρόμο σε χαοτική και ανεξέλεγκτη ανοικοδόμηση, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Aρχιτεκτονικοί ρυθμοί στη Σόφια
Εσωτερικό της παλιάς Εκκλησίας της Αγίας Σοφίας  
Μοναστήρι Ντραγκαλέφτσι, από τη Δεύτερη Βουλγαρική Αυτοκρατορία  
Τζαμί Μπάνια Μπάσι, που ολοκληρώθηκε το 1576 από τους Οθωμανούς  
Βουλγαρική Ακαδημία Επιστημών  
Επιχειρηματικό Πάρκο  

Περιοχές πρασίνου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κήπος Μπορίσοβα

Η πόλη έχει μια εκτεταμένη πράσινη ζώνη. Μερικές από τις συνοικίες, που κατασκευάσθηκαν μετά το 2000 και είναι πυκνοδομημένες, συνήθως στερούνται χώρων πρασίνου. Υπάρχουν τέσσερα κύρια πάρκα - ο Κήπος Μπορίσοβα στο κέντρο της πόλης και τα πάρκα Νότιο, Δυτικό και Βόρειο. Το Νότιο Πάρκο ανακατασκευάστηκε και τώρα είναι ένα από τα καλύτερα της χώρας. Αρκετά άλλα μικρότερα πάρκα, ανάμεσά τους ο Δημοτικός Κήπος και ο Κήπος των Γιατρών, βρίσκονται στην κεντρική Σόφια. Το Φυσικό Πάρκο Βίτοσα (ο παλαιότερος εθνικός δρυμός στα Βαλκάνια), που περιλαμβάνει μεγάλο τμήμα του Ορους Βίτοσα, καταλαμβάνει μια έκταση 270 τ.χ. και βρίσκεται εξ ολοκλήρου μέσα στα όρια της πόλης. Πολλοί από τους κατοίκους της πόλης κάνουν εβδομαδιαίες πεζοπορίες στο βουνό, οι περισσότεροι τουλάχιστον δυο φορές το χρόνο. Υπάρχουν μπαγκαλόους καθώς και αρκετές πίστες του σκι στο Βίτοσα, επιτρέποντας στους ντόπιους να επωφελούνται πλήρως από την εξοχή και τα βουνά, χωρίς να χρειαστεί να φύγουν από την πόλη.

Τέχνες και ψυχαγωγία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

H Σόφια συγκεντρώνει την πλειοψηφία των καλλιτεχνικών θιάσων της Βουλγαρίας. To θέατρο είναι μακράν η δημοφιλέστερη μορφή παραστατικής τέχνης καο οι θεατρικοί χώροι δέχονται τους περισσότερους επισκέπτες μετά τους κινηματογράφους. Το παλιότερο τέτοιο ίδρυμα είναι το εθνικό Θέατρο Ιβάν Βάζοφ, όπου ανεβάζονται πολλά κλασικά έργα και βρίσκεται στο κέντρο ακριβώς της πόλης. Πολλά μικρότερα θέατρα, όπως το Θεατρικό Εργαστήρι Σφούματο, ανεβάζουν τόσο κλασικά όσο και σύγχρονα έργα.

Η Εθνική Όπερα και Μπαλέτο ιδρύθηκε το 1891. Εντούτοις ξεκίνησε παραστάσεις σε μόνιμη βάση το 1909. Μερικοί από τους διασημότερους τραγουδιστές όπερας της Βουλγαρίας, όπως ο Νικολάι Γκιαούροφ και η Γκένα Ντιμίτροβα, έχουν κάνει εκεί τις πρώτες τους εμφανίσεις στη σκηνή. Η Βουλγαρική Αίθουσα και η Αίθουσα 1 του Εθνικού Παλατιού Πολιτισμού στεγάζουν τακτικά συναυλίες κλασικής μουσικής, που δίνονται τόσο από ξένες ορχήστρες όσο και από τη Φιλαρμονική της Σόφιας. Η πόλη έχει φιλοξενήσει πολλούς παγκοσμίου φήμης μουσικούς καλλιτέχνες, όπως οι AC/DC, ο Στινγκ, ο Έλτον Τζον, η Μαντόνα, ο Τζορτζ Μάικλ, οι Metallica, ο Tiësto, η Κάιλι Μινόγκ, οι Depeche Mode, οι Rammstein, η Ριάννα, οι Ρόξετ και η Lady Gaga.

Tα μεγαλύτερα μουσεία τέχνης της Βουλγαρίας βρίσκονται στις κεντρικές περιοχές της πόλης. Η Εθνική Πινακοθήκη στεγάζει μια συλλογή έργων κυρίως Βουλγάρων καλλιτεχνών, ενώ η Εθνική Πινακοθήκη Ξένης Τέχνης εκθέτει αποκλειστικά ξένα έργα, κυρίως από την Ινδία, την Αφρική, την Κίνα και την Ευρώπη. Οι συλλογές της περιλαμβάνουν ποικίλα έργα πολιτισμού, όπως γλυπτά της Αυτοκρατορίας Ασάντι (Γκάνα), Βουδιστική τέχνη, ζωγραφική του Ολλανδικού Χρυσού Αιώνα (17ος), έργα των Άλμπρεχτ Ντύρερ, Ζαν Μπατίστ Γκρεζ και Ωγκύστ Ροντέν. Η κρύπτη του Καθεδρικού του Αλέξανδρου Νιέφσκι περιέχει μια συλλογή Ανατολικών Ορθόδοξων εικόνων από τον 9ο ως το 19ο αιώνα. Άλλα μουσεία είναι το Εθνικό Ιστορικό μουσείο με μια συλλογή πάνω από 600.000 αντικειμένων, το Εθνικό Πολυτεχνικό Μουσείο, με εκτεθειμένα πάνω από 1000 αντικείμενα τεχνολογίας, το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας. Η Εθνική Βιβλιοθήκη των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου στεγάζει τη μεγαλύτερη εθνική συλλογή βιβλίων και εγγράφων (1.714.211 βιβλία και περίπου 6 εκατομμύρια άλλα έγγραφα) και είναι το παλαιότερρο πολιτιστικό ίδρυμα της Βουλγαρίας,

Ο κινηματογράφος είναι η δημοφιλέστερη μορφή ψυχαγωγίας. Tα τελευταία χρόνια οι χώροι κινηματογράφου έχουν συγκεντρωθεί σε εμπορικά κέντρα και οι ανεξάρτητες αίθουσες έχουν κλείσει. Το Μολ της Σόφιας έχει ένα από τους μεγαλύτερους κινηματογράφους ΙΜΑΧ στην Ευρώπη. Οι περισσότερες ταινίες είναι Αμερικανικές παραγωγές, αν και όλο και περισσότερο προβάλλονται Ευρωπαϊκές και εγχώριες ταινίες. Το Οντεόν (που δεν ανήκει στην ομώνυμη αλυσίδα κινηματογράφων) προβάλλει αποκλειστικά Ευρωπαϊκές και ανεξάρτητες Αμερικάνικες ταινίες, καθώς και κλασικές του 20ού αιώνα. Η κάποτε ανθούσα κινηματογραφική βιομηχανία της Βουλγαρίας, συγκεντρωμένη στα στούντιο Μπογιάνα Φιλμ, γνώρισε μια περίοδο παρακμής μετά το 1990. Mία σχετική ανάκαμψή της άρχισε μετά το 2001. Mετά την εξαγορά της Μπογιάνα Φιλμ από την Αμερικανική Nu Image, πολλές σχετικά πετυχημένες παραγωγές έχουν γυριστεί μέσα και γύρω από τη Σόφια, όπως Το Συμβόλαιο (2006), Η Μαύρη Ντάλια (2006 - Τζος Χάρτνετ, Σκάρλετ Γιόχανσον, Χίλαρι Σουάνκ), Χίτμαν (2007), Κόναν Ο Βάρβαρος (2011 - Ρόουζ Μακ Γκάουαν). Τα στούντιο της Nu Μπογιάνα φιλμ έχουν επίσης φιλοξενήσει μερικές από τις σκηνές της ταινίας Οι Αναλώσιμοι 2.

H πόλη φιλοξενεί πολλά πολιτιστικά ιδρύματα, όπως το Ρωσικό, το Πολωνικό, το Ουγγρικό, το Τσέχικο και το Σλοβάκιο, το Ιταλικό, το Γαλλικό, το Ινστιτούτο Γκαίτε, το Βρετανικό Συμβούλιο, το Ινστιτούτο Θερβάντες, και το Ινστιτούτο Ανοιχτής Κοινωνίας, που τακτικά οργανώνουν προσωρινές εκθέσεις οπτικών, ηχητικών και λογοτεχνικών έργων καλλιτεχνών από τις αντίστοιχες χώρες.

Μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρείες τηλεπικοινωνιών, τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς, εφημερίδες, περιοδικά και δικτυακές πύλες έχουν την έδρα τους στη Σόφια, όπως η Βουλγαρική Εθνική Τηλεόραση, η bTV και η Nova TV (ιδιωτικές). Εφημερίδες με τη μεγαλύτερη κυκλοφορία είναι οι 24 Ώρεςκαι Τρουντ.

Τουρισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Σόφια είναι ένας από τους προορισμούς της Βουλγαρίας με τους περισσότερους επισκέπτες, μαζί με τα παραλιακά και ορεινά θέρετρα. Aπό τα κυριότερα αξιοθέατά της είναι ο Καθεδρικός του Αλέξανδρου Νιέφσκι, ένα από τα σύμβολα της Βουλγαρίας, κατασκευασμένος στα τέλη του 19ου αιώνα. Καταλαμβάνει έκταση 3.170 τ.μ. και χωράει 10.000 άτομα. Η πόλη είναι επίσης γνωστή για την Εκκλησία της Μπογιάνα, μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Η Σόφια διαθέτει τις μεγαλύτερες μουσειακές συλλογές της Βουλγαρίας, που προσελκύουν τουρίστες και φοιτητές για πρακτικές σπουδές. Το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο στην περιοχή της Μπογιάνα έχει μια τεράστια συλλογή πάνω από 600.000 ιστορικών αντικειμένων, που χρονολογούνται από την Προϊστορική μέχρι τη σύγχρονη εποχή, αν και μόνο 10.000 από αυτά είναι μόνιμα εκτεθειμένα λόγω έλλειψης χώρου. Μικρότερες συλλογές αντικειμένων περισσότερο σχετικών με την ιστορία της Σόφιας είναι στο Εθνικό Αρχαιολογικό μουσείο, πρώην τζαμί, που βρίσκεται ανάμεσα στα κτίρια της Εθνικής Τράπεζας και της Προεδρίας. Δύο μουσεία φυσικών επιστημών - το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο και το Ανθρωπος και Γη - διαθέτουν ορυκτά, ζωικά είδη (ζωντανά και ταριχευμένα) και σπάνιες γαίες. Το Εθνογραφικό Μουσείο και το Εθνικό Μουσείο Στρατιωτικής Ιστορίας είναι άλλα σημεία ενδιαφέροντος, με μεγάλες συλλογές Βουλγαρικών λαϊκών ενδυμασιών και όπλων αντίστοιχα.

Η Λεωφόρος Βίτοσα, αλλιώς Βιτόσκα είναι πεζοδρομημένη με πολλά καφέ, εστιατόρια, μπουτίκ μόδας και καταστήματα ειδών πολυτελείας. Η γεωγραφική θέση της Σόφιας, στους πρόποδες του τόπου αναψυχής για τα σαββατοκύριακα βουνού Βίτοσα, προσθέτει στην ιδιαίτερη ατμόσφαιρα της πόλης.

Δημογραφικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύμφωνα με στοιχεία του 2015 η πόλη έχει πληθυσμό 1.228.282 και το σύνολο του Δήμου 1.316.557. Η πρώτη απογραφή που έγινε το Φεβρουάριο του 1878 από το Ρωσικό Στρατό κατέγραψε πληθυσμό 11.694 κατοίκων, από τους οποίους 6.560 Βούλγαροι, 3.538 Εβραίοι, 839 Τούρκοι και 737 Ρομά.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 1.056.738 πολίτες (87,9%) καταγράφονται εθνολογικά ως Βούλγαροι, 17,550 (1.5%) ως Ρομά, 6.149 (0,5%) ως Τούρκοι, 9.569 (0,8%) ανήκαν σε άλλες εθνικές ομάδες και οι υπόλοιποι δεν αυτοπροσδιορίζονται. Αυτά τα στατιστικά στοιχεία δεν θα έπρεπε να ληφθούν απόλυτα υπ' όψη, λόγω αντικρουόμενων στοιχείων - όπως για την κυρίως Ρομά συνοικία Φακουλτέτα, που μόνη της έχει πληθυσμό 45.000. Σύμφωνα με την ίδια απογραφή 892.511 κάτοικοι (69.1%) καταγράφονται ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί, 10.256 (0,8%) ως Προτεστάντες, 6.767 (0,5%) ως Μουσουλμάνοι, 5.572 (0,4%) ως Ρωμαιοκαθολικοί, 4.010 (0,3%) ανήκαν σε άλλες θρησκείες και 372.475 (28,8%) δήλωσαν άθρησκοι ή δεν ανέφεραν καμμία θρησκεία.

Τα στοιχεία λένε ότι ήδη το ένα τρίτο του πληθυσμού έχει πτυχίο πανεπιστημίου. Το ποσοστό ανεργίας είνσαι περίπου 10 % και μεγάλο μέρος των ανέργων είναι με ανώτερη εκπαίδευση. Τρία τέτρτα των κατοίκων έχουν στο σπίτι τηλεόραση, ενώ 64,8 κομπιούτερ και ίντερνετ. Από τις κατοικίες 93,1 % συνδέονται με το δημοτικό δίκτυο απχέτευσης.

Η Σόφια ανακηρύχθηκε εθνική πρωτεύουσα το 1879. Την επόμενη χρονιά, 1880, ήταν η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας μετά τη Φιλιππούπολη, τη Βάρνα, το Ρούσε και το Σούμεν. Η Φιλιππούπολη παρέμεινε η πολυπληθέστερη Βουλγαρική πόλη μέχρι το 1892, οπότε την ξεπέρασε η Σόφια. Η πόλη είναι ο πόλος έλξης της εσωτερικής μετανάστευσης, με τον πληθυσμό της να αυξάνεται και να είναι περίπου το 17 % του συνολικού της χώρας, έτσι λίγα άτομα με τοπικές ρίζες παραμένουν μέχρι και σήμερα, κυρίως στα γύρω αγροτικά προάστια, ονομαζόμενοι Σόπι. Μιλούν μια Νοτια σλαβική διάλεκτο, μαζί με την Τορλακιανή, που έχει κοινά χαρακτηριστικά τόσο με ανατολικές (Βουλγαρική και Σλαβομακεδονική, όσο και με δυτικές (Σερβοκροατική) Νότιες σλαβικές γλώσσες, αν και θεωρείτια μη Σλαβικής προέλευσης, μέσω των αρχαίων Θρακών Σερδών, ιδρυτών της πόλης.

Συγκοινωνία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Σόφια αποτελεί τον βασικό σιδηροδρομικό κόμβο της Βουλγαρίας και έχει 8 σιδηροδρομικούς σταθμούς. Το αεροδρόμιο της Σόφιας είναι το μεγαλύτερο της χώρας. Η «Εταιρία Αστικής Συγκοινωνίας Πρωτεύουσας» έχει αναλάβει την αστική συγκοινωνία της πόλης. Το 2002 το σύστημα συγκοινωνιών περιελάμβανε 95 γραμμές λεωφορείων, 16 γραμμές τραμ και 10 γραμμές τρόλεϋ, λειτουργούν και 2 γραμμές του μετρό .

Το πνευματικό κέντρο «NDK»
Η Βασιλική της Αγίας Σοφίας στη Σόφια

Αξιοθέατα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ο ναός-μνημείο «Αλέξανδρος Νιέφσκι», χτισμένος κατά την περίοδο 1904-1912.
  • Το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Βουλγαρίας, το μεγαλύτερο μουσείο της χώρας, το οποίο φυλάσσει, μεταξύ άλλων, θρακικούς θησαυρούς.
  • Η ρώσικη εκκλησία του Αγίου Νικολάου, χτισμένη σε μοσχοβίτικο στυλ, με 5 μικρούς τρούλους από χρυσό.
  • Η βασιλική της Αγίας Σοφίας.
  • Η ροτόντα του Αγίου Γεωργίου.
  • Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής.
  • Το μνημείο «Τσαρ Οσφομποντίτελ» (Цар Освободител = Τσάρος Απελευθερωτής), προς τιμήν του Ρώσου ηγεμόνα Αλέξανδρου Β', απέναντι από το κτήριο του κοινοβουλίου.
  • Το πνευματικό κέντρο «NDK» (Народен Дворец на Културата = Εθνικό Μέγαρο Πολιτισμού), το οποίο εγκαινιάστηκε το 1981 και αποτελεί το μεγαλύτερο πολυλειτουργικό εκθεσιακό και συνεδριακό κέντρο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Φωτογραφίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

wiktionary logo
Το Βικιλεξικό έχει σχετικό λήμμα:
Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα


  1. stringmeteo
  2. climatedata eu
  3. Σφάλμα αναφοράς: Σφάλμα παραπομπής: Λανθασμένο <ref>. Δεν υπάρχει κείμενο για τις παραπομπές με όνομα stringmeteo.com.
  4. climatebase ru
  5. Station name: Sofia
  6. stringmeteo
  7. freemeteo