Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Στάδιο Καραϊσκάκη
Karaiskaki S.A. (logo).png
Το Στάδιο Καραϊσκάκης στον Πειραιά λίγο πριν από την έναρξη αναμέτρησης μεταξύ Ολυμπιακού και Άρσεναλ
UEFA Nuvola apps mozilla.pngNuvola apps mozilla.pngNuvola apps mozilla.pngNuvola apps mozilla.png[1]
Πλήρες όνομα Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης
Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής
Τοποθεσία Πειραιάς, Αττική, Ελλάδα
Συντεταγμένες 37°56′46.21″N 23°39′52.33″E / 37.9461694°N 23.6645361°E / 37.9461694; 23.6645361
Ιδιοκτήτης Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή
Διαχειριστής Στάδιο Γ. Καραϊσκάκης Α.Ε. Ανακατασκευής και Εκμετάλλευσης[2]
Χωρητικότητα 32.115 [3] θέσεις
Επιφάνεια Φυσικός χλοοτάπητας
Πίνακας αποτελεσμάτων Ναι
Κατασκευή
Ολοκλήρωση 1895
Εγκαίνια 1896
Ανακαίνιση 1953, 1964,
2004 (ολική ανακατασκευή)
Κόστος κατασκευής 60.000.000
Αρχιτέκτονας Στέλιος Αγιοστρατίτης
Κύριοι εργολάβοι J&P-ΑΒΑΞ
Φορείς εκμετάλλευσης
Ολυμπιακός ΣΦ Πειραιώς 1925-1953, 1956-1963,
1964-1984, 1989-1998, από 2004
Εθνικός Πειραιά ΟΦΠΦ[4] 1924-1953, 1956-1963,
1964-2000
Εθνική Ελλάδας ποδοσφαίρου ανδρών
1964-1994, από 2004
Εθνική Ελλάδας ποδοσφαίρου γυναικών από 2008
Ιστοσελίδα
karaiskaki.gr

Το Στάδιο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» είναι σύγχρονο ελληνικό στάδιο ποδοσφαίρου στο Νέο Φάληρο του Πειραιά. Φέρει το ονοματεπώνυμο του γνωστού αρχιστράτηγου (1782-1827) στην Επανάσταση το 1821, προς τιμήν του θανάτου του κατά τη διάρκεια μάχης σε παραπλήσια τοποθεσία. Επί της ουσίας, στην αθλητική βιβλιογραφία απαντώνται με την ίδια ονομασία και οι τρεις αθλητικοί χώροι που σε βάθος χρόνου κατασκευάστηκαν στο ίδιο ακριβώς σημείο, με τον πιο πρόσφατο να αναφέρεται για αντιδιαστολή νέο Καραϊσκάκη και επισήμως Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής.[5] [6]

Αποτελεί έδρα του Ολυμπιακού Πειραιώς, των συμπολιτών του Εθνικού[7] και Ατρομήτου[εκκρεμεί παραπομπή] (διατηρούν δικαίωμα να αγωνίζονται, εφόσον βρίσκονται σε επαγγελματικές κατηγορίες), όπως και των εθνικών ομάδων ποδοσφαίρου ανδρών και γυναικών. Παλαιότερα, σε αυτό ανά διαστήματα έδρευαν επίσης η Προοδευτική[8] και άλλοι σύλλογοι της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πειραιώς (ΕΠΣΠ). Απέχει 2 χλμ από το κέντρο της πόλης, 10 από την Αθήνα, 32 από το αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος και την πρόσβαση με τα μέσα σταθερής τροχιάς εξυπηρετούν ο ηλεκτρικός σιδηρόδρομος (γραμμή 1 του μετρό) και το τραμ.

Ανήκει στην Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕΟΕ), η οποία το 2003 μέσω Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού και διατηρώντας την κυριότητα, παραχώρησε τη χρήση του στον ερασιτέχνη Ολυμπιακό ΣΦΠ για 49 έτη.

Ολυμπιακός - Τσέλσι το 2008

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1896-1953[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατασκευάστηκε το 1895 ως ποδηλατοδρόμιο για τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες της σύγχρονης εποχής την επόμενη χρονιά.[9] [10] Αρχικά καλούνταν Ποδηλατοδρόμιον ή γήπεδο Ν. Φαλήρου, καθώς μετά τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο χρησιμοποιήθηκε συστηματικά πλέον και για το αναπτυσσόμενο τότε άθλημα του ποδοσφαίρου,[11] με –ανεπαρκή– διαπλάτυνση της κυκλικής έκτασης που περιέβαλε ο επικλινής στίβος ποδηλασίας ο οποίος και λάμβανε το ρόλο εξεδρών για το κοινό.

Από την ίδρυση ακόμα των δημοφιλέστερων πειραϊκών συλλόγων Εθνικού και Ολυμπιακού υπήρξε η έδρα τους, για να έχει εξελιχθεί στην ιστορική και των δύο καθώς προσεγγίζουν τον ένα αιώνα αθλητικής δράσης. Εκτός από πολλές και κρίσιμες συναντήσεις τοπικών και πανελλήνιων διοργανώσεων, αποτέλεσε τόπο διεξαγωγής άλλων στα πλαίσια του εξαιρετικά ενδιαφέροντος μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '50 Κυπέλλου πόλεων, ως το μεγαλύτερο γήπεδο στις περιοχές αρμοδιότητας της ΕΠΣΠ και άρα έδρα της μικτής Πειραιώς. Την επωνυμία –αρχικά γήπεδο– Γ. Καραϊσκάκης απέκτησε επί μεταξικής δικτατορίας, συγκεκριμένα τον Ιούνιο του 1938.[12] [13] [σ 1]

Έργα 1953-1956[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παρά τη σπουδαιότητα των εγκαταστάσεων για το ποδόσφαιρο του Πειραιά, της πρωτεύουσας συνολικά και της χώρας, η ΕΟΕ (τότε Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων ΕΟΑ) προχώρησε στην ουσιαστική αναβάθμιση μόνον έπειτα από 60 χρόνια λειτουργίας τους. Βασιζόμενη κυρίως σε οικονομική αρωγή του βιομηχάνου και παράγοντα του Εθνικού και του ελληνικού ποδοσφαίρου Δημήτρη Καρέλλα,[14] ανέλαβε στις αρχές του 1953 τα πρώτα εκτεταμένα έργα, τα οποία διήρκεσαν περισσότερο από μία τριετία. Το γήπεδο στη νέα του μορφή περιλάμβανε αγωνιστικό χώρο κανονικών –πλέον– διαστάσεων, διέθετε υπερπολλαπλάσια χωρητικότητα 22.000 θεατών (καθήμενων και ορθίων),[15] χρησιμοποιήθηκε δε από την έναρξη της ποδοσφαιρικής περιόδου 1956-57.[16] [σ 2] Ενδιάμεσα, τους πειραϊκούς συλλόγους είχαν φιλοξενήσει μικρότερες έδρες στην ευρύτερη περιοχή, όπως και άλλες της Αθήνας.[σ 3]

1964-2003[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1964 ανακατασκευάστηκε για να μετατραπεί σε στάδιο, με το κόστος να ανέρχεται σε 20 εκατομμύρια δραχμές και τα εγκαίνια να πραγματοποιούνται στις 11 Μαρτίου 1964.[20]

Από το 2004[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το νέο στάδιο Καραϊσκάκη, άρχισε να κατασκευάζεται τον Ιούνιο του 2003 και παραδόθηκε την 30η του ίδιου μήνα το 2004, στο διάστημα ρεκόρ των 14 μηνών (428 ημέρες)[6] από την έναρξη κατεδάφισης του προγενέστερου (είχε ολοκληρωθεί στις 31 Μαΐου 2003 παρουσία 5.000 φίλων του Ολυμπιακού).[11] Χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, ως τόπος διεξαγωγής αναμετρήσεων στα πλαίσια του ποδοσφαιρικού τουρνουά.

Στο στάδιο επίσης πραγματοποιήθηκαν σημαντικά μουσικά δρώμενα, όπως η συναυλία των Evanescence και το φεστιβάλ που διοργάνωσαν οι Scorpions για πρώτη φορά, το καλοκαίρι του 2012.

Χωρητικότητα και διευκολύνσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έχει χωρητικότητα 32.115 θεατών.[3] Διαθέτει 40 σουίτες επισήμων (χωρητικότητας 472 θέσεων), 200 θέσεις δημοσιογράφων, αίθουσα Τύπου 130 θέσεων, 4 αποδυτήρια, προθερμαντήριο, αίθουσες για τηλεοπτικά στούντιο, αίθουσα ελέγχου ντόπινγκ, μουσείο του Ολυμπιακού, εστιατόρια, καφέ, γυμναστήριο, 34 θύρες με 82 περιστροφικές εισόδους, ενσωματωμένο ανιχνευτή μετάλλων, εκδοτήρια εισιτηρίων, κυκλικές ράμπες και ανελκυστήρες, υπερυψωμένο επίπεδο προσπέλασης στις κερκίδες, στέγαστρο, αποτελούμενο από 75 λευκά πλαίσια, με ενσωματωμένο φωτισμό προδιαγραφών UEFA, πρόσβαση για άτομα με ειδικές ανάγκες, σύνδεση με ράμπα μήκους 60 μ. με τον σταθμό Νέου Φαλήρου του Μετρό, καταστήματα έκτασης 6.500 τ.μ, 2 VIP εστιατόρια 1.000 τ.μ κάτω από τις σουίτες, σαλόνι-μπαρ VIP, Champions Club, 11 αναψυκτήρια, χώρο στάθμευσης για 2.500 αυτοκίνητα, 24 μονάδες υγιεινής (και για άτομα με ειδικές ανάγκες), ενώ ο χρόνος εκκένωσης των κερκίδων υπολογίζεται στα 7 λεπτά.

Ανάμνηση της τραγωδίας της Θύρας 7[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην εξέδρα της πλευράς προς την οδό Πειραιώς ("πέταλο" κερκίδας) και με τη χρήση μαύρων καθισμάτων αντί ερυθρών, σχηματίζεται μόνιμα σαν ψηφιδωτό ο αριθμός 7 σε μνήμη του τραγικού περιστατικού της Θύρας 7 που συνέβη στις 8 Φεβρουαρίου 1981. Για τον ίδιο λόγο στην ανατολική του γηπέδου έχει ανεγερθεί νέο μνημείο με χαραγμένα σε μαρμάρινη πλάκα τα ονόματα των 21 θυμάτων,[σ 4] ενώ το παλαιό διατηρείται επί της ομώνυμης πλατείας στη βόρεια πλευρά.

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. η καταληκτική αναμέτρηση του Ολυμπιακού στο χώρο ως Ποδηλατοδρόμιον και η παρθενική ως Καραϊσκάκη υπήρξαν φιλικοί, αντίστοιχα στις 26 Απριλίου το 0-1 από την ΑΕΚ (Χατζησταυρίδης 22') για τα πλαίσια του κυπέλλου Πάσχα (διοργάνωσης ΠΟΚ) και στις 29 Ιουνίου το 7-4 επί της μικτής Αθηνών[12] (αντί του Παναθηναϊκού όπως οι αιώνιοι αντίπαλοι συνήθιζαν το Μεσοπόλεμο, ώστε να εξασφαλίσουν εισπράξεις και επισημότερο χαρακτήρα στην ολοκλήρωση της αγωνιστικής περιόδου τους)
  2. αμφότεροι οι αγώνες του Ολυμπιακού πριν και μετά, ήταν νίκες στα πλαίσια των πρωταθλημάτων της ΕΠΣ Πειραιώς: 10.01.1953 με 4-0 τον Πανελευσινιακό[17] και 16.09.1956 με 9-0 τους Φιλάθλους[18]
  3. ειδικά ο Ολυμπιακός στων Παναθηναϊκού –βασικά–, Πανιωνίου, Πανελευσινιακού και ενδεχομένως Απόλλωνα Αθηνών, ΑΕΚ και την παλαιά του Φωστήρα Ταύρου[19]
  4. σύμφωνα με το Στάθη Αρβανίτη, ερευνητή της ιστορίας του Ολυμπιακού, αυτός όφειλε να είχε τιμήσει και το 22ο, το οποίο δεν συνήλθε από το κώμα που είχε περιέλθει και απεβίωσε σε νοσοκομείο μισό χρόνο αργότερα[21]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «List of UEFA 4 Star Stadiums». Worldstadiumdatabase.com. http://www.worldstadiumdatabase.com/list-of-uefa-4-star-stadiums.htm. Ανακτήθηκε στις 2013-09-18. 
  2. Οικονομική χρήση 01.07.2014-30.06.2015, Έκθεση ορκωτών λογιστών και εταιρικός ισολογισμός
  3. 3,0 3,1 Ολυμπιακός ΣΦΠ > Έδρα, Super League Ελλάδα
  4. Διοργανώσεις > Πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής • Πρόγραμμα αγώνων > 4ος όμιλος, ιστότοπος Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΕΠΟ)
  5. Νέο Στάδιο Καραϊσκάκη, stadia.gr
  6. 6,0 6,1 Το νέο Καραϊσκάκη, επίσημος ιστότοπος ΠΑΕ Ολυμπιακός ΣΦΠ
  7. Άλλες ομάδες - Εθνικός, karaiskaki.gr
  8. Ιστορία γηπέδου, επίσημος ιστότοπος ΠΑΕ ΟΣΦΠ
  9. Χτες εγένετο και υπεγράφη μεταξύ της επιτροπής Ολυμπιακών αγώνων και της εταιρείας του σιδηροδρόμου Π.Λ. συμβόλαιον περί κατασκευής του ποδηλατοδρόμιου εν Ν. Φαλήρω, εφημ. ΣΚΡΙΠ 04.11.1895
  10. Σήμερον την πρωίαν εν Ν. Φάληρω θέλει κατατεθή ο θεμέλιος λίθος του ποδηλατοδρομίου. Προς τούτο θέλουσι κατέλθει πλείσται ποδηλάται και άλλος κόσμος, εφημ. ΣΚΡΙΠ 06.11.1895
  11. 11,0 11,1 Γήπεδο "Γεώργιος Καραϊσκάκης", επίσημος ιστότοπος ΠΑΕ ΟΣΦΠ
  12. 12,0 12,1 Γιώργος Αλεξανδρής-Ηλίας Λέκκας, H ιστορία του Ολυμπιακού • 71 χρόνια Ολυμπιακός, Εκδόσεις Γ.Χ Αλεξανδρή, Αθήνα 1996, τόμ. Α, σελ. 71
  13. Δια τους φιλάθλους • Εθνικός-Απόλλων, εφημ. ΕΜΠΡΟΣ 30.12.1950, σελ.2
  14. "Υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις δημιουργεί ο Ολυμπιακός", Γιάννης Γιαννόπουλος, περιοδ. Διεθνές ΦΟΥΤΜΠΟΛ, τχ 2 (Μάρτιος 1996), σελ. 25
  15. Γιώργος Αρκουλής-Δημήτρης Καπράνος, Το στάδιο Καραϊσκάκη αφηγείται, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2004, ISBN 960-406-827-X, σελ. 23
  16. Αλεξανδρής-Λέκκας, ό.π, σελ. 170
  17. Αλεξανδρής-Λέκκας, ό.π, τμ. Α, σελ. 139-140, 142, 144
  18. Αλεξανδρής-Λέκκας, ό.π. τμ. Α, σελ. 167-170
  19. Αλεξανδρής-Λέκκας, ό.π, σελ. 139-166
  20. 20 εκατομμύρια εστοίχισε το Στάδιο Καραϊσκάκη αλλά δεν του λείπει τίποτα!, εφημ ΕΜΠΡΟΣ 29.02.1964, σελ. 13
  21. Στάθης Αρβανίτης, Η ιστορία του Ολυμπιακού, με πλήρη στοιχεία 1925-2000 • 75 χρόνια θρύλου, Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2000, ISBN 960-0329-45-1, σελ. 313

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]