Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision
Eurovision Song Contest (logo).svg
Το λογότυπο του διαγωνισμού (2015-σήμερα)
Επίσης γνωστό ως Eurovision
ESC
Grand Prix
Είδος Διαγωνισμός τραγουδιού
Δημιουργός Μαρσέλ Μπεζενσόν
Παρουσιαστής Λίστα των παρουσιαστών
Χώρα Λίστα των χωρών
Λίστα των φιλοξενούμενων πόλεων
Γλώσσα Αγγλικά και Γαλλικά
Σύνθεση μουσικής Μαρκ-Αντουάν Σαρπαντιέ
Διάρκεια 2 ώρες (ημιτελικοί)
3 ώρες & 30 λεπτά (τελικοί)
4 ώρες (τελικός 2015)
Αριθμός κύκλων 62 διαγωνισμοί
Παραγωγή
Παραγωγός EBU
Διανομέας Eurovision
Μετάδοση
Κανάλι Δημόσιες Ραδιοτηλεοράσεις, μέλη της EBU
Εικόνα 576i (SDTV) (1956–σήμερα)
720p (HDTV) (2003–σήμερα)
1080i (HDTV) (2007–σήμερα)
4K (UHDTV) (2013–σήμερα)
Προβολή 24 Μαΐου 1956 -
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη Ιστοσελίδα
Ιστοσελίδα Παραγωγής

Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision (αγγλικά: Eurovision Song Contest, γαλλικά: Concours Eurovision de la chanson, εφεξής Eurovision), είναι ετήσιος διαγωνισμός που διοργανώνεται ανάμεσα στα μέλη της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (European Broadcasting Union εφεξής EBU), στον οποίο κάθε χώρα συμμετέχει με ένα τραγούδι που πρέπει να ερμηνευτεί ζωντανά στην τηλεόραση. Στη συνέχεια γίνεται ψηφοφορία από την οποία προκύπτει το δημοφιλέστερο τραγούδι. Κάθε χώρα συμμετέχει μέσω της δημόσιας της τηλεόρασης (που αποτελεί μέλος της EBU) και αποστολή της είναι να επιλέξει το τραγούδι και τον ερμηνευτή που θα εκπροσωπήσει τη χώρα στον ευρωπαϊκό διαγωνισμό.Ο διαγωνισμός διεξάγεται ανελλιπώς κάθε χρόνο από το 1956 και αποτελεί έναν από τους μακροβιότερους τηλεοπτικούς θεσμούς. Εκτός αυτού, αποτελεί το δημοφιλέστερο διαγωνισμό του είδους του που διοργανώνεται ανά τον κόσμο: ο αριθμός των τηλεθεατών που τον παρακολουθούν ετησίως εκτιμάται μεταξύ 100 και 600 εκατομμυρίων. Ενδεικτικά, μεταδίδεται σε χώρες όπως: Αυστραλία, Καναδάς, Αίγυπτος, Ιορδανία, Χονγκ Κονγκ, Ινδία, Κορέα, Νέα Ζηλανδία και ΗΠΑ αν και αυτές οι χώρες δεν συμμετείχαν στον διαγωνισμό εως το 2015 οπου η Αυστραλία έκανε το ντεμπούτο της.

Στο διαγωνισμό συνήθως συμμετέχουν τραγούδια που εκπροσωπούν την ποπ μουσική. Εν τούτοις πολλές χώρες έχουν πειραματιστεί και με άλλα είδη μουσικής όπως η έθνικ, παραδοσιακές μουσικές από όλα τα μέρη του κόσμου, Λατινική, Ροκ, Ραπ και Χέβι Μέταλ. Κατά τη διάρκεια των ετών ο διαγωνισμός έχει μεταμορφωθεί από ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα σε έναν θεσμό γιγαντιαίων διαστάσεων. Όλες οι χώρες της Ευρώπης έχουν συμμετάσχει στο διαγωνισμό με εξαίρεση το Λίχτενσταϊν, το Κοσσυφοπέδιο και το Βατικανό, ενώ η λέξη «Eurovision» είναι αναγνωρίσιμη σε όλη την Ευρώπη.

Πίνακας περιεχομένων

Προέλευση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην δεκαετία του 1950, και ενώ η μεταπολεμική Ευρώπη ανοικοδομείτο, η EBU (με έδρα την Ελβετία), συνέλαβε την ιδέα ενός διεθνούς διαγωνισμού τραγουδιού όπου θα συμμετείχαν χώρες σε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα, το οποίο θα μεταδιδόταν ταυτόχρονα σε όλες τις χώρες της EBU. Αυτή η ιδέα γεννήθηκε το 1955 σε μια συνεδρίαση στο Μονακό από τον Marcel Bezençon έναν Γάλλο που εργαζόταν στην EBU. O διαγωνισμός που προτάθηκε είχε σαν βάση το διαγωνισμό τραγουδιού του Σαν Ρέμο (Ιταλία) και επίσης είχε την πρόκληση ενός τεχνολογικού πειράματος ζωντανής τηλεόρασης. Εκείνη την εποχή ήταν πολύ φιλόδοξο σχέδιο να συμμετέχουν χώρες σε ένα ευρύ τηλεοπτικό δίκτυο. Δορυφορική τηλεόραση τότε δεν υπήρχε και το λεγόμενο "Δίκτυο της Eurovision" αποτελούταν από επίγειους αναμεταδότες.

Το όνομα "Eurovision" χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά για να περιγράψει την EBU το 1951 από το δημοσιογράφο George Campey. O πρώτος διαγωνισμός διοργανώθηκε στην πόλη Λουγκάνο της Ελβετίας στις 24 Μαΐου 1956. Επτά χώρες συμμετείχαν, κάθε μία με δύο τραγούδια, σύνολο 14. Ήταν η μοναδική φορά που επιτράπηκε κάθε χώρα να στείλει πάνω από ένα τραγούδι. Από το 1957 και έπειτα καθε συμμετέχουσα χώρα εκπροσωπείται με ένα τραγούδι. Ο πρώτος διαγωνισμός κερδίθηκε από την διοργανώτρια Ελβετία.

Ονομασία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το πρόγραμμα, αρχικά, ήταν γνωστό ως "Eurovision Grand Prix" (στα Αγγλικά). Το όνομα "Grand Prix" υιοθετήθηκε από τη Δανία, τη Νορβηγία και τις Γαλλόφωνες χώρες, με τη γαλλική ονομασία να είναι Le Grand-Prix Eurovision de la Chanson Européenne.[1] Το "Grand Prix" άλλαξε και αντικαταστάθηκε με το Concours (διαγωνισμός) στα Γαλλικά, αλλά όχι στα Δανικά και στα Νορβηγικά. Το δίκτυο της Eurovision συνηθίζει να εκπέμπει νέα, ειδήσεις και αθλητικά προγράμματα παγκοσμίως, αλλά και άλλα γεγονότα της EBU.[2] Ωστόσο, στο ευρύ κοινό, το όνομα "Eurovision" είναι πιο στενά συνδεδεμένο με το διαγωνισμό τραγουδιού.

Χρονιά Αγγλικά Γαλλικά Άλλες γλώσσες Επίσημη γλώσσα λογοτύπου
1956–64 Eurovision Song Contest Grand Prix Grand Prix Eurovision de la Chanson Européenne N/A Γαλλικά
1965 Gran Premio Eurovisione della Canzone Ιταλικά
1966 N/A Γαλλικά
1967 Grand Prix Eurovision de la Chanson Γαλλικά
1968 Eurovision Song Contest Grand Prix de la Chanson Αγγλικά
1969 Festival de la Canción de Eurovisión Ισπανικά
1970–72 N/A Αγγλικά
1973 Concours Eurovision de la Chanson Γαλλικά
1974–75 Αγγλικά
1976 Eurovisie Songfestival Ολλανδικά
1977 N/A Αγγλικά
1978 Γαλλικά
1979 אירוויזיון 1979 ירושלים Εβραϊκά
1980 Eurovisie Songfestival Ολλανδικά
1981–90 N/A Αγγλικά
1991 Concorso Eurovisione della Canzone Ιταλικά
1992– N/A Αγγλικά

Μορφή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το λογότυπο του διαγωνισμού από το 2004 έως το 2014

Η μορφή του διαγωνισμού έχει αλλάξει κατά τη διάρκεια των ετών, ωστόσο η κύρια μορφή του παραμένει η ίδια: Οι συμμετέχουσες χώρες εκπροσωπούνται από τραγούδια που πρέπει να ερμηνευτούν ζωντανά στο διαγωνισμό. Το πρόγραμμα μεταδίδεται ζωντανό και ταυτόχρονα από την EBU σε όλες τις συμμετέχουσες (και όχι μόνο) χώρες. Μια χώρα συμμετέχει εκπροσωπούμενη από τον ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό της (κρατικό ή ιδιωτικό) που είναι μέλος της EBU. Κατά τη διάρκεια του προγράμματος και αφού έχουν ερμηνευτεί όλα τα τραγούδια, υπάρχει η ψηφοφορία όπου η κάθε χώρα ψηφίζει τις υπόλοιπες χώρες, αλλά δεν ψηφίζει το δικό της τραγούδι. Το τραγούδι που συγκεντρώνει τις περισσότερες ψήφους ανακηρύσσεται νικητής, ο συνθέτης και ο στιχουργός λαμβάνουν ένα βραβείο και η χώρα που εκπροσωπούν κερδίζει το δικαίωμα να διοργανώσει τον διαγωνισμό την επόμενη χρονιά (αν το επιθυμεί).

Η έναρξη του προγράμματος γίνεται από ένα (ή περισσότερους) παρουσιαστές να καλωσορίζουν τους θεατές στο διαγωνισμό, τόσο στην αγγλική όσο και στη γαλλική γλώσσα. Οι χώρες που φιλοξενούν τον διαγωνισμό βρίσκουν την ευκαιρία να διαφημίσουν την χώρα τους σε ένα μεγάλο διεθνή τηλεοπτικό κοινό με τα βίντεο που μεταδίδονται κατά την διάρκεια των τραγουδιών (γνωστά ως card postal – έχουν σαν σκοπό να δώσουν χρόνο για την προετοιμασία της σκηνής). Το τραγούδι το οποίο κερδίζει το διαγωνισμό, κλείνει στο τέλος της βραδιάς τη διοργάνωση.

Το μουσικό θέμα που πρέπει να μεταδίδεται από όλες τις συμμετέχουσες χώρες πριν και μετά την λήξη του διαγωνισμού είναι το "Te Deum" του Μαρκ-Αντουάν Σαρπαντιέ (Marc-Antoine Charpentier).

Ο τελικός διοργανώνεται κάποιο Σάββατο της Άνοιξης και μεταδίδεται στις 20:00 ώρα Μέσου χρόνου Γκρίνουιτς (21:00 Ώρα Κεντρικής Ευρώπης ή 22:00 Ώρα Ανατολικής Ευρώπης). Συνήθως επιλέγεται κάποιο Σάββατο του Μαΐου, αν και έχει διοργανωθεί και κατά τον Μάρτιο και κατά τον Απρίλιο. Από το 2004, λόγω του αυξημένου αριθμού των συμμετεχόντων, διοργανώνεται ημιτελικός την Πέμπτη πριν τον τελικό. Για τον ίδιο λόγο από το 2008 διοργανώνονται 2 ημιτελικοί ο πρώτος την Τρίτη πριν τον τελικό και ο δεύτερος την Πέμπτη.

Συμμετοχή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Για περισσότερες πληροφορίες, δείτε Κατάλογος χωρών της Eurovision

Συμμετοχή από το 1956:
  Συμμετοχή τουλάχιστον μία φορά
  Καμία συμμετοχή, ωστόσο μπορούν να το πράξουν
  Προοριζόταν για συμμετοχή, αλλά αργότερα αποχώρησαν
  Έχουν συμμετάσχει ως μέρος μίας άλλης χώρας, αλλά ποτέ ως ανεξάρτητο κράτος

Ο διαγωνισμός είναι ανοιχτός για συμμετοχή στα λεγόμενα Ενεργητικά Μέλη (Αctive members), σε αντίθεση με τα Συνεργαζόμενα Μέλη (Associate Members) της EBU. Ενεργητικά μέλη είναι αυτά που τα όρια τους εμπίπτουν στο λεγόμενο Ευρωπαϊκό τηλεοπτικό χώρο, ή αλλιώς αυτά που είναι μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης. Η EBU έκανε μία εξαίρεση το 2015 στην Αυστραλία και της επέτρεψε την συμμετοχή γιατί αναμεταδίδει χρόνια τον διαγωνισμό και με την αφορμή της 60ης επετείου του διαγωνισμού.

Ο Ευρωπαϊκός τηλεοπτικός χώρος είναι η περιοχή που ορίζεται στα δυτικά από τα δυτικό όριο της περιοχής 1, στα ανατολικά από το μεσημβρινό 40° ανατολικά του Greenwich, στα νότια από τον 30ο παράλληλο και στα βόρεια ως να περικλείσει το δυτικό μέρος της πρώην ΕΣΣΔ, το βόρειο μέρος της Σαουδικής Αραβίας, όλες τις χώρες που βρέχονται από την Μεσόγειο θάλασσα και συμπίπτουν με αυτά τα όρια. Επίσης το Ιράκ, η Ιορδανία και το μέρος της Τουρκίας που βρίσκονται εκτός των παραπάνω ορίων, επίσης περιλαμβάνονται στον Ευρωπαϊκό τηλεοπτικό χώρο. Ως δυτικό όριο της περιοχής 1 θεωρείται η νοητή γραμμή που φέρεται από τα δυτικά της Ισλανδίας κάθετα στο κέντρο του Ατλαντικού Ωκεανού. [α]

Ενεργά Μέλη θεωρούνται οι τηλεοπτικοί οργανισμοί που η μετάδοσή τους είναι διαθέσιμη στο πληθυσμό της χώρας όπου βρίσκεται η έδρα τους. Αν κάποιο ενεργητικό μέλος θέλει να συμμετέχει στον διαγωνισμό πρέπει να πληροί τους όρους του διαγωνισμού όπως αυτοί διαμορφώνονται κάθε χρόνο. Κύρια προϋπόθεση είναι να έχει μεταδώσει τον προηγούμενο διαγωνισμό ζωντανά και να πληρώσει το αντίτιμο της συμμετοχής της πριν τη λήξη της προθεσμίας για το έτος που θέλει να συμμετέχει.

Για να συμμετέχει μια χώρα στο συγκεκριμένο διαγωνισμό, δεν είναι υποχρεωτικό να υπάγεται γεωγραφικά στην Ευρώπη. Για παράδειγμα το 1980 το Μαρόκο (χώρα της Βόρειας Αφρικής), το οποίο δεν ανήκει γεωγραφικά στην Ευρώπη, συμμετείχε στο διαγωνισμό (και μόνο για μια φορά, το 1980). To Ισραήλ και η Τουρκία που δεν ανήκουν γεωγραφικά στην Ευρώπη αλλά στην νοτιοδυτική Ασία (Μέση Ανατολή), συμμετέχουν στον διαγωνισμό ενεργά από το 1973, το Ισραήλ, και το 1975, η Τουρκία, αφού είναι εντός Ευρωπαϊκών τηλεοπτικών ορίων. Όλες οι χώρες που έχουν συμμετάσχει τουλάχιστον μία φορά στο διαγωνισμό αναφέρονται στους παρακάτω πίνακες με το έτος της πρώτης εμφάνισής τους, αλλά και με το σύνολο των βαθμών τους στους μεγάλους τελικούς.

Το Baku Crystal Hall στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν, ο χώρος διεξαγωγής του Διαγωνισμού το 2012
Χώρα Σύνολο πόντων στους τελικούς
Σουηδία 4700
Ηνωμένο Βασίλειο 4000
Γαλλία 3366
Ιρλανδία 3292
Ρωσία 2956
Νορβηγία 2902
Ιταλία 2826
Ελλάδα 2817
Ισπανία 2677
Ισραήλ 2504
Βέλγιο 2503
Ουκρανία 2255
Ελβετία 2191
Πορτογαλία 2011
Τουρκία 1980
Αυστρία 1904
Ολλανδία 1892
Μάλτα 1837
Δανία 1535
Σλοβενία 1490
Φινλανδία 1474
Ρουμανία 1470
Κύπρος 1461
Γερμανία 1431
Αζερμπαιτζάν 1408
Βουλγαρία 1373
Σερβία 1373
Ισλανδία 1314
Αρμενία 1276
Βοσνία και Ερζεγοβίνη 1224
Κροατία 1216
Εσθονία 1143
Ουγγαρία 1019
Μολδαβία 1008
Λεττονία 896
Αυστραλία 880
Πολωνία 809
Μονακό 738
Λιθουανία 653
Γεωργία 631
Αλβανία 504
Π.Γ.Δ.Μ. 369
Λευκορωσία 337
Μαυροβούνιο 81
Σλοβακία 42
Τσεχία 41
Αγ. Μαρίνος 40
Μαρόκο 7
Ανδόρρα 0
Η B&W Hallerne στην Κοπεγχάγη της Δανίας, ο χώρος διεξαγωγής του Διαγωνισμού το 2014
Το Ericsson Globe στην Στοκχόλμη της Σουηδίας ο χώρος διεξαγωγής του Διαγωνισμού το 2000 και το 2016
Έτος Πρώτη συμμετοχή
1956 Flag of Belgium (civil).svg Βέλγιο, Flag of France.svg Γαλλία, Flag of Germany.svg Γερμανία,[4] Flag of Switzerland.svg Ελβετία, Flag of Italy.svg Ιταλία, Flag of Luxembourg.svg Λουξεμβούργο, Flag of the Netherlands.svg Ολλανδία
1957 Flag of Austria.svg Αυστρία, Flag of Denmark.svg Δανία, Flag of the United Kingdom.svg Ηνωμένο Βασίλειο
1958 Flag of Sweden.svg Σουηδία
1959 Flag of Monaco.svg Μονακό
1960 Flag of Norway.svg Νορβηγία
1961 Flag of SFR Yugoslavia.svg Γιουγκοσλαβία,[5] Flag of Spain (1945 - 1977).svg Ισπανία, Flag of Finland.svg Φινλανδία
1964 Flag of Portugal.svg Πορτογαλία
1965 Ιρλανδία Ιρλανδία
1971 Flag of Malta.svg Μάλτα
1973 Flag of Israel.svg Ισραήλ[6]
1974 Flag of Greece.svg Ελλάδα
1975 Flag of Turkey.svg Τουρκία[7]
1980 Flag of Morocco.svg Μαρόκο[8]
1981 Flag of Cyprus.svg Κύπρος
1986 Flag of Iceland.svg Ισλανδία
1993 Flag of Bosnia and Herzegovina (1992-1998) 2-3.png Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Flag of Croatia.svg Κροατία, Flag of Slovenia.svg Σλοβενία
1994 Flag of Estonia.svg Εσθονία, Flag of Lithuania.svg Λιθουανία, Civil Ensign of Hungary.svg Ουγγαρία, Flag of Poland.svg Πολωνία, Flag of Romania.svg Ρουμανία, Flag of Russia.svg Ρωσία, Flag of Slovakia.svg Σλοβακία
1998 Flag of Macedonia.svg Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας
2000 Flag of Latvia.svg Λετονία
2003 Flag of Ukraine.svg Ουκρανία
2004 Flag of Albania.svg Αλβανία, Flag of Andorra.svg Ανδόρρα, Flag of Belarus.svg Λευκορωσία, Flag of Serbia and Montenegro.svg Σερβία και Μαυροβούνιο
2005 Flag of Bulgaria.svg Βουλγαρία, Flag of Moldova.svg Μολδαβία
2006 Flag of Armenia.svg Αρμενία
2007 Flag of Georgia.svg Γεωργία, Flag of Montenegro.svg Μαυροβούνιο, Flag of Serbia.svg Σερβία, Flag of the Czech Republic.svg Τσεχία
2008 Flag of San Marino.svg Άγιος Μαρίνος, Flag of Azerbaijan.svg Αζερμπαϊτζάν
2015 Flag of Australia.svg Αυστραλία[9]

Χώρα Διεξαγωγής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι περισσότερες δαπάνες του διαγωνισμού καλύπτονται από εμπορικούς χορηγούς και συνεισφορές από τα άλλα συμμετέχοντα έθνη. Ο διαγωνισμός θεωρείται μια μοναδική ευκαιρία για την προώθηση της χώρας υποδοχής ως τουριστικού προορισμού. Το καλοκαίρι του 2005, η Ουκρανία κατάργησε τη συνήθη απαίτηση θεώρησης για τους επισκέπτες από την ΕΕ ώστε να συμπέσει με τη φιλοξενία της εκδήλωσης.

Οι προετοιμασίες για την εκδήλωση ξεκινούν λίγες εβδομάδες μετά τη νίκη του οικοδεσπότη το προηγούμενο έτος και επιβεβαιώνουν στην EBU ότι προτίθενται - και έχουν την ικανότητα να φιλοξενήσουν το γεγονός. Εθνική ή περιφερειακή πρωτεύουσα - και προσδιορίζεται ένας κατάλληλος χώρος συναυλιών. Οι δύο μεγαλύτεροι χώροι συναυλιών ήταν ο Parken στην Κοπεγχάγη (ο οποίος φιλοξένησε περίπου 38.000 άτομα όταν η Δανία φιλοξένησε το 2001) και το Esprit Arena στο Ντίσελντορφ (το οποίο φιλοξένησε το 2011 περίπου 36.500 άτομα στη Γερμανία). Η μικρότερη πόλη που φιλοξενούσε ήταν το Μίλστριτ στην κομητεία Κόρκ της Ιρλανδίας, το 1993. Το χωριό είχε πληθυσμό 1.500 - παρόλο που ο χώρος του Green Glens Arena μπορούσε να χωρέσει έως και 8.000 άτομα.

Το ξενοδοχείο και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στην περιοχή είναι πάντοτε χρήσιμα για την επιλογή μιας πόλης και ενός χώρου φιλοξενίας. Στο Κίεβο το 2005, τα δωμάτια των ξενοδοχείων ήταν σπάνια καθώς οι διοργανωτές του διαγωνισμού ζήτησαν από την ουκρανική κυβέρνηση να θέσει ένα μπλοκ στις κρατήσεις που δεν έλεγξαν οι ίδιοι μέσω των επίσημων εκχωρήσεων ή των πακέτων περιοδείας: αυτό οδήγησε στην ακύρωση των κρατήσεων ξενοδοχείων πολλών ατόμων.

Οικοδέσποινα χώρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά τους δύο πρώτους διαγωνισμούς που φιλοξενήθηκαν από την Ελβετία και τη Γερμανία, πλέον αποφασίστηκε ότι η νικήτρια χώρα θα φιλοξενήσει τον διαγωνισμό για το επόμενο έτος. Ο νικητής του διαγωνισμού του 1957 ήταν η Ολλανδία, και η ολλανδική τηλεόραση αρνήθηκε να διοργανώσει τον διαγωνισμό. Η ευθύνη της φιλοξενίας έγινε αποδεκτή το 1958. Σε όλα τα υπόλοιπα χρόνια ο κανόνας αυτός ήταν σε ισχύ, κάθε νικήτρια χώρα έχει φιλοξενήσει τον διαγωνισμό το επόμενο έτος. Οι εξαιρέσεις είναι οι εξής:

  • 1960 - φιλοξενείται από το BBC στο Λονδίνο, όταν η Ολλανδία αν και νικήτρια της προηγούμενης χρονιάς, παραχώρησε τη διοργάνωση. Το Ηνωμένο Βασίλειο επιλέχθηκε για να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό εκείνη την χρονιά.
  • 1963 - φιλοξενείται από το BBC στο Λονδίνο, όταν η Γαλλία αν και νικήτρια της προηγούμενης χρονιάς, αρνήθηκε να φιλοξενήσει το διαγωνισμό, λόγω δαπανών. Παρά το γεγονός ότι το Ηνωμένο Βασίλειο πήρε μόνο την τέταρτη θέση την προηγούμενη χρονιά, το Μονακό και το Λουξεμβούργο (που πήραν την δεύτερη και την τρίτη θέση αντίστοιχα) είχαν αποποιηθεί.
  • 1972 - φιλοξενείται από το BBC στο Εδιμβούργο, όταν το Μονακό αν και νικητής της προηγούμενης χρονιάς, αρνήθηκε να φιλοξενήσει το διαγωνισμό. Παραμένει η μοναδική χώρα που κέρδισε το διαγωνισμό αλλά δεν φιλοξένησε ποτέ την Eurovision.
  • 1974 - φιλοξενείται από το BBC στην Μπράιτον, όταν το Λουξεμβούργο αν και νικητής της προηγούμενης χρονιάς, αρνήθηκε να φιλοξενήσει το διαγωνισμό, λόγω δαπανών. Εάν κάθε νικήτρια χώρα, αρνούνταν να φιλοξενήσει το διαγωνισμό, το BBC θα αναλάμβανε τη φιλοξενία του και έχει αναγνωριστεί ως ο επίσημος φιλοξενούμενος από προεπιλογή.
  • 1980 - φιλοξενείται από την NOS (Ραδιοτηλεοπτικό Ίδρυμα της Ολλανδίας) στην Χάγη, όταν το Ισραήλ αν και νικητής της προηγούμενης χρονιάς, αρνήθηκε να φιλοξενήσει το διαγωνισμό, λόγω δαπανών. Υπήρχε και άλλη αιτία τότε, αφού στις 19 Απριλίου που διεξήχθη ο διαγωνισμός, παράλληλα ήταν η Ημέρα Μνήμης των Ισραηλινών Πεσόντων Στρατιωτών και των Θυμάτων της Τρομοκρατίας. Εκείνη τη χρονιά, οι Ολλανδοί προσφέρθηκαν να φιλοξενήσουν το διαγωνισμό μετά από αρκετούς άλλους τηλεοπτικούς φορείς (συμπεριλαμβανομένου και του BBC) οι οποίοι αρνήθηκαν. Η απροθυμία αυτών των εθνικών ραδιοτηλεοπτικών φορέων για να οργανώσουν το διαγωνισμό οφείλονταν στο ότι έχουν ήδη φιλοξενήσει το διαγωνισμό τα προηγούμενα δύο έτη αλλά και λόγω δαπανών.

Από το 1981 μέχρι σήμερα, όλοι οι διαγωνισμοί που πραγματοποιήθηκαν διεξάγονται στη χώρα που κέρδισε το προηγούμενο έτος.

Λογότυπο και θέμα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το λογότυπο που χρησιμοποιήθηκε τα χρόνια 2004 με 2014

Το προηγούμενο γενικό λογότυπο εισήχθη για τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2004 στην Τουρκία, για να δημιουργήσει μια συνεπή οπτική ταυτότητα. Η σημαία της χώρας υποδοχής εμφανίζεται στην καρδιά του γενικού λογότυπου. Κάθε χρόνο του διαγωνισμού, η χώρα υποδοχής δημιουργεί ένα υπο-θέμα το οποίο συνήθως συνοδεύεται και εκφράζεται με υπο-λογότυπο και σύνθημα. Το θέμα και το σύνθημα ανακοινώνονται από την EBU και τον εθνικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα της χώρας υποδοχής.

Το γενικό λογότυπο ανανεώθηκε το 2014, δέκα χρόνια μετά τη δημιουργία του πρώτου γενικού λογότυπου. Το ανανεωμένο λογότυπο διεξήχθη από τον επικεφαλή σχεδιαστή Cornelis Jacobs και την ομάδα του Cityzen Agency. Το λογότυπο χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στο διαγωνισμό του 2015, την 60ή επέτειο του διαγωνισμού.

Σλόγκαν[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από το 2002, συνθήματα (ή σλόγκαν) έχουν εισαχθεί στην διαγωνισμό με μόνη εξαίρεση το 2009. Το σλόγκαν αποφασίζεται από τον τηλεοπτικό σταθμό που φιλοξενεί το διαγωνισμό και με βάση αυτό, καταρτίζεται το θέμα και η οπτική του σχεδιασμού.

Έτος Διοργανώτρια χώρα Διοργανώτρια πόλη Σλόγκαν
2002 Flag of Estonia.svg Εσθονία Ταλίν "A Modern Fairytale"
2003 Flag of Latvia.svg Λετονία Ρίγα "Magical Rendezvous"
2004 Flag of Turkey.svg Τουρκία Κωνσταντινούπολη "Under The Same Sky"
2005 Flag of Ukraine.svg Ουκρανία Κίεβο "Awakening"
2006 Flag of Greece.svg Ελλάδα Αθήνα "Feel The Rhythm!"
2007 Flag of Finland.svg Φινλανδία Ελσίνκι "True Fantasy"
2008 Flag of Serbia.svg Σερβία Βελιγράδι "Confluence of Sound"
2009 Flag of Russia.svg Ρωσία Μόσχα Όχι σλόγκαν
2010 Flag of Norway.svg Νορβηγία Όσλο "Share The Moment"
2011 Flag of Germany.svg Γερμανία Ντίσελντορφ "Feel Your Heart Beat!"
2012 Flag of Azerbaijan.svg Αζερμπαϊτζάν Μπακού "Light Your Fire!"
2013 Flag of Sweden.svg Σουηδία Μάλμε "We Are One"
2014 Flag of Denmark.svg Δανία Κοπεγχάγη "#JoinUs"
2015 Flag of Austria.svg Αυστρία Βιέννη "Building Bridges"
2016 Flag of Sweden.svg Σουηδία Στοκχόλμη "Come Together"
2017 Flag of Ukraine.svg Ουκρανία Κίεβο "Celebrate Diversity"
2018 Flag of Portugal.svg Πορτογαλία Λισαβόνα "TBA"

Εβδομάδα της Eurovision[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο όρος "Εβδομάδα της Eurovision" χρησιμοποιείται για να αναφερθεί στην εβδομάδα κατά την οποία λαμβάνει χώρα ο Διαγωνισμός. Δεδομένου ότι είναι μια ζωντανή εκπομπή, ο διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision απαιτεί από τους καλλιτέχνες να έχουν τελειοποιήσει τις πράξεις τους σε πρόβες, ώστε το πρόγραμμα να τρέξει ομαλά. Εκτός από τις πρόβες στις χώρες καταγωγής τους, κάθε συμμετέχων έχει την ευκαιρία να δοκιμάσει τη σκηνή της αίθουσας της Eurovision. Αυτές οι πρόβες πραγματοποιούνται κατά τη διάρκεια αρκετών ημερών πριν από την επίδειξη του Σαββάτου και κατά συνέπεια οι αντιπροσωπείες φτάνουν στην πόλη υποδοχής πολλές ημέρες πριν από την εκδήλωση. Οι δημοσιογράφοι και οπαδοί είναι επίσης παρόντες κατά τις προηγούμενες ημέρες και έτσι τα γεγονότα της Eurovision διαρκούν πολύ περισσότερο από μερικές ώρες τηλεόρασης. Διάφορα επίσημα διαπιστευμένα ξενοδοχεία επιλέγονται για τις αντιπροσωπείες να παραμείνουν μέσα, Οι υπηρεσίες λεωφορείων χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά των ερμηνευτών και των συνοδών ανθρώπων προς και από το χώρο του διαγωνισμού.

Κάθε συμμετέχων ραδιοτηλεοπτικός φορέας διορίζει έναν επικεφαλής αντιπροσωπείας, του οποίου το έργο είναι να συντονίζει τα κινήματα των μελών των εκπροσώπων και ο οποίος ενεργεί ως εκπρόσωπος της χώρας αυτής στην EBU στην πόλη υποδοχής. Τα μέλη των αντιπροσωπειών περιλαμβάνουν καλλιτέχνες, στιχουργούς, συνθέτες, επίσημους αξιωματούχους Τύπου και - στα χρόνια όπου ερμηνεύτηκαν τραγούδια με μια ζωντανή ορχήστρα - έναν αγωγό. Επίσης, εάν είναι επιθυμητό, ​​υπάρχει και ένας σχολιαστής: κάθε ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός μπορεί να παρέχει τα δικά του σχόλια για την τηλεοπτική ή / και ραδιοφωνική του ροή, τα οποία θα εκπέμπονται σε κάθε χώρα. Οι σχολιαστές δίδονται αφιερωμένα περίπτερα σχολιασμού που βρίσκονται γύρω από το πίσω μέρος της αρένας πίσω από το κοινό.

Πρόβες και συνεντεύξεις τύπου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Λένα, εκπροσωπόντας τη Γερμανία με το Satellite σε πρόβα το 2010

Από το 2004, οι πρώτες πρόβες άρχισαν την Κυριακή σχεδόν δύο εβδομάδες πριν από τον Μεγάλο Τελικό. Υπάρχουν δύο περίοδοι πρόβας για κάθε χώρα. Οι χώρες που συμμετέχουν στους ημιτελικούς έχουν την πρώτη τους πρόβα για τέσσερις ημέρες από την πρώτη Κυριακή μέχρι την Τετάρτη. Το δεύτερο είναι από την Πέμπτη έως την Κυριακή. Οι χώρες που έχουν ήδη προκριθεί άμεσα στην πρόκριση του Μεγάλου Τάγματος το Σάββατο και την Κυριακή.

Η Ελβετία σε συνέντευξη τύπου στη Eurovision 2006.

Μετά από πρόβες από κάθε χώρα, η αντιπροσωπεία συναντά τον καλλιτεχνικό διευθυντή της εκπομπής στην αίθουσα προβολής βίντεο. Εδώ, παρακολουθούν τα footage της πρόβας που μόλις εκτελέστηκε. Σε αυτό το σημείο, ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας μπορεί να γνωστοποιεί τυχόν ειδικές απαιτήσεις που απαιτούνται για την εκτέλεση και να τις ζητά από τον ραδιοτηλεοπτικό φορέα. Μετά από αυτή τη συνάντηση, η αντιπροσωπεία διοργανώνει συνέντευξη Τύπου όπου τα μέλη του διαπιστευμένου Τύπου μπορεί να τους θέσει ερωτήσεις. Οι πρόβες και οι συνεντεύξεις τύπου διεξάγονται παράλληλα. Έτσι μια χώρα κρατάει τη συνέντευξη Τύπου, ενώ η επόμενη βρίσκεται στην αίθουσα πρόβας. Μια τυπωμένη περίληψη των ερωτήσεων και απαντήσεων που προκύπτουν από τις συνεντεύξεις Τύπου παράγεται από το γραφείο τύπου του κεντρικού γραφείου και διανέμεται στις περιστροφικές τρύπες των δημοσιογράφων.

Πριν από κάθε ημιτελικό διεξάγονται τρεις πρόβες φόρεμα. Δύο πρόβες πραγματοποιούνται την προηγούμενη μέρα (το απόγευμα και το άλλο το βράδυ), ενώ το τρίτο πραγματοποιείται το απόγευμα της ζωντανής εκδήλωσης. Δεδομένου ότι τα εισιτήρια για τις ζωντανές εμφανίσεις είναι συχνά σπάνια, τα εισιτήρια πωλούνται επίσης για να μπορέσει το κοινό να παραστεί σε αυτές τις πρόβες φόρεμα.

Το ίδιο ισχύει και για τον τελικό, με δύο πρόβες την Παρασκευή και το τρίτο το Σάββατο το απόγευμα πριν από τη ζωντανή μετάδοση του μεγάλου τελικού το Σάββατο το βράδυ. Και για τους ημιτελικούς και για τον τελικό, η δεύτερη πρόβα στο φόρεμα είναι και ο Τελικός της Κριτικής Επιτροπής, όπου οι κριτές από κάθε χώρα κατατάσσουν τις ψήφους τους. Αυτό σημαίνει ότι το 50% του αποτελέσματος έχει ήδη αποφασιστεί πριν από τη διεξαγωγή των ζωντανών αγώνων.

Πάρτι και Euroclub[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τη Δευτέρα το βράδυ της εβδομάδας Eurovision, γίνεται παραδοσιακά η υποδοχή ενός Δημάρχου, όπου η διοίκηση της πόλης φιλοξενεί μια γιορτή που έρχεται στην πόλη τους. Αυτό γίνεται συνήθως σε μια μεγάλη πόλη που ανήκει στο κέντρο της πόλης. Όλες οι αντιπροσωπείες καλούνται και το πάρτυ συνήθως συνοδεύεται από ζωντανή μουσική, δωρεάν φαγητό και ποτό και -τα τελευταία χρόνια - πυροτεχνήματα.

Μετά το ημιτελικό και το μεγάλο τελικό, υπάρχουν μέρη μετά την επίδειξη, που πραγματοποιούνται είτε σε μια εγκατάσταση στο συγκρότημα του χώρου είτε σε άλλη κατάλληλη θέση εντός της πόλης.

Ένα Euroclub πραγματοποιείται κάθε βράδυ της εβδομάδας: είναι ένα νυχτερινό κέντρο με θέμα την Eurovision, στο οποίο προσκαλούνται όλοι οι διαπιστευμένοι υπάλληλοι. Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, πολλές αντιπροσωπείες φιλοξένησαν παραδοσιακά τα δικά τους κόμματα εκτός από τα επίσημα χορηγούμενα. Ωστόσο, στη νέα χιλιετία υπήρξε η τάση των εθνικών αντιπροσωπειών να συγκεντρώσουν τη δραστηριότητά τους και να πραγματοποιήσουν τις εορταστικές εκδηλώσεις τους στο ευρωπαϊκό κλαμπ.

Νόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρέπει να τηρούνται πολλοί λεπτομερείς κανόνες από τα συμμετέχοντα έθνη και κάθε χρόνο να εκδίδεται νέα έκδοση, για παράδειγμα οι κανόνες ορίζουν διάφορες προθεσμίες, συμπεριλαμβανομένης της ημερομηνίας κατά την οποία όλοι οι συμμετέχοντες ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί πρέπει να υποβάλουν στην EBU την τελική καταγεγραμμένη έκδοση του τραγουδιού τους. Οι κανόνες καλύπτουν επίσης τις συμφωνίες χορηγίας και τα δικαιώματα των ραδιοτηλεοπτικών φορέων να επαναμεταδώσουν την εκπομπή. Οι πιο αξιοσημείωτοι κανόνες που επηρεάζουν τη μορφή και την παρουσίαση του διαγωνισμού έχουν αλλάξει με την πάροδο των ετών και τονίζονται εδώ.

Ζωντανή μουσική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όλα τα φωνητικά πρέπει να τραγουδηθούν ζωντανά. Δεν επιτρέπονται φωνές στις οπίσθιες τροχιές. Το 1999, το κροατικό τραγούδι που ερμήνευσε ο Doris Dragović και το οποίο συνέθεσε ο Tonči Huljić χαρακτήρισε τους ήχους στην πίσω τροχιά τους που ακουγόταν ύποπτα σαν ανθρώπινες φωνές. Η κροατική αντιπροσωπεία δήλωσε ότι δεν υπήρχαν ανθρώπινες φωνές, αλλά μόνο ψηφιακά συνθετικοί ήχοι που αναπαράγουν φωνητικά. Εντούτοις, η EBU αποφάσισε ότι είχαν παραβιάσει το πνεύμα των κανόνων και τους αποδέσμευσε το 33% των συνολικών πόντων τους κατά το ίδιο έτος για τον υπολογισμό του πενταετούς μέσου όρου των σημείων τους για τα μελλοντικά προσόντα.

Από το 1956 έως το 1998, η χώρα υποδοχής ήταν υποχρεωμένη να παρέχει μια ζωντανή ορχήστρα. Πριν από το 1973, όλη η μουσική έπρεπε να παίξει από την ορχήστρα υποδοχής. Από το 1973 και μετά, έγιναν αποδεκτές οι προ-εγγεγραμμένες, μη φωνητικές διαδρομές υποστήριξης - παρόλο που η χώρα υποδοχής ήταν ακόμα υποχρεωμένη να παρέχει μια ζωντανή ορχήστρα προκειμένου να δώσει στους συμμετέχοντες τη δυνατότητα επιλογής. Αν χρησιμοποιήθηκε ένα υπόβαθρο, τότε όλα τα όργανα που ακούστηκαν στην πίστα έπρεπε να είναι παρόντα στη σκηνή. Το 1997, η απαίτηση αυτή καταργήθηκε.

Το 1999 καταργήθηκε η απαίτηση για μια ζωντανή ορχήστρα: έμεινε ως προαιρετική συνεισφορά. Ο ίδιος ο φιλοξενούμενος, IBA του Ισραήλ, αποφάσισε να μην χρησιμοποιήσει μια ορχήστρα για να εξοικονομήσει έξοδα και έτσι το 1999 ήταν το πρώτο έτος όπου όλα τα τραγούδια έπαιζαν ως προ-εγγεγραμμένα υποστηρικτικά κομμάτια (σε συνδυασμό με ζωντανά φωνητικά).

Γλώσσα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κάθε υποβολή πρέπει να έχει φωνητικά. Η καθαρά οργανική μουσική δεν έχει ποτέ επιτραπεί. Στο παρελθόν, οι ανταγωνιστές έπρεπε να τραγουδούν σε μία από τις δικές τους εθνικές γλώσσες, αλλά αυτός ο κανόνας έχει αλλάξει αρκετές φορές όλα αυτά τα χρόνια. Από το 1956 έως το 1965, δεν υπήρχε κανένας κανόνας που να περιορίζει τις γλώσσες στις οποίες θα μπορούσαν να τραγουδηθούν τα τραγούδια. Το 1966 επιβλήθηκε ένας κανόνας που ορίζει ότι τα τραγούδια πρέπει να εκτελούνται σε μία από τις επίσημες γλώσσες της χώρας που συμμετέχει, αφού η Σουηδία ήταν η πρώτη χώρα που δεν τραγουδούσε στη δική της γλώσσα, ενώ ο τραγουδιστής της όπερας Ingvar Wixell πραγματοποίησε την είσοδο της Σουηδίας το 1965 στα αγγλικά. Η σουηδική έκδοση του τραγουδιού είχε αρχικά επιλεγεί στο Melodifestivalen το 1965, αλλά στη συνέχεια μεταφράστηκε στα αγγλικά για τον διαγωνισμό της Eurovision.

Ο περιορισμός των γλωσσών συνεχίστηκε μέχρι το 1973, όταν οι εκτελεστές μπορούσαν και πάλι να τραγουδούν σε οποιαδήποτε γλώσσα θέλουν. Αρκετοί νικητές στα μέσα της δεκαετίας του 1970 επωφελήθηκαν από αυτό: οι ερμηνευτές από μη αγγλόφωνες χώρες τραγουδούσαν στα αγγλικά, συμπεριλαμβανομένου του ABBA το 1974.

Το 1977, η EBU αποφάσισε να επανέλθει στον περιορισμό της εθνικής γλώσσας. Ωστόσο, χορηγήθηκε ειδική απαλλαγή στη Γερμανία και στο Βέλγιο, δεδομένου ότι οι εθνικές τους επιλογές είχαν ήδη πραγματοποιηθεί πριν από τη λήψη της απόφασης. Οι εγγραφές των δύο χωρών εκείνων των ετών ήταν στην αγγλική γλώσσα.

Το 1999 ο κανόνας άλλαξε και πάλι για να επιτραπεί η επιλογή της γλώσσας για μια ακόμη φορά, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα 12 από τις 23 χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου, να τραγουδούν στην αγγλική εκείνη τη χρονιά. Το Βέλγιο εισήλθε στον διαγωνισμό του 2003 με το "Sanomi", ένα τραγούδι που τραγούδησε σε μια κατασκευασμένη γλώσσα, καταλήγοντας στη δεύτερη θέση. Το 2006 η ολλανδική καταχώρηση, "Amambanda", τραγουδήθηκε εν μέρει στα αγγλικά και εν μέρει σε μια τεχνητή γλώσσα. Το 2008 η βελγική καταχώρηση, "O Julissi", τραγουδήθηκε σε μια τεχνητή γλώσσα. Το 2011, η νορβηγική καταχώρηση, "Haba Haba", η οποία τραγούδησε στην αγγλική γλώσσα και στη Σουαχίλι, ήταν το πρώτο τραγούδι που τραγούδησε σε μια αφρικανική γλώσσα, εκτός από τα αραβικά. Το 2016, όλοι οι τρεις από τους 36 ημιτελικούς είχαν τραγούδια στα αγγλικά, ενώ μόνο δύο (Βοσνία και Ερζεγοβίνη και ΠΓΔΜ) ερμηνεύουν τραγούδια στις μητρικές τους γλώσσες, καθώς η Αυστρία έστειλε ένα τραγούδι στα γαλλικά. Στον τελικό, όλοι οι τρεις από τους 26 διαγωνιζόμενους είχαν τραγούδια στα αγγλικά.

Ψηφοφορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το σύστημα ψηφοφορίας που χρησιμοποιείται στον διαγωνισμό έχει αλλάξει όλα αυτά τα χρόνια. Το ισχύον σύστημα έχει τεθεί σε ισχύ από το 2016 και είναι ένα σύστημα ψηφοφορίας κατά θέσης. Κάθε χώρα απονέμει δύο ομάδες 12, 10, 8-1 βαθμών στα 10 αγαπημένα τραγούδια τους: μία από την επαγγελματική τους κριτική επιτροπή των πέντε επαγγελματιών μουσικής και η άλλη από την τηλεόραση.

Ιστορικά, οι αποφάσεις μιας εθνικής επιτροπής αποφασίστηκαν από μια εσωτερική κριτική επιτροπή, αλλά το 1997 πέντε χώρες (Αυστρία, Ελβετία, Γερμανία, Σουηδία και Ηνωμένο Βασίλειο) πειραματίστηκαν με τηλεοπτική μετάδοση, προσφέροντας στους πολίτες στις χώρες αυτές την ευκαιρία να ψηφίσουν μαζικά για Αγαπημένα τραγούδια. Το πείραμα ήταν επιτυχημένο και από το 1998 και εφεξής όλες οι χώρες ενθαρρύνθηκαν να χρησιμοποιούν τηλεοπτικές εκπομπές όποτε είναι δυνατόν. Εφεδρικές δικαστικές επιτροπές εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται από κάθε χώρα σε περίπτωση αποτυχίας τηλεοπτικής μετάδοσης. Σήμερα, οι πολίτες μπορούν επίσης να ψηφίζουν μέσω SMS, εκτός από την τηλεοπτική μετάδοση. Από το 2013, το κοινό μπορεί επίσης να ψηφίσει μέσω μιας εφαρμογής για κινητά.

Η τρέχουσα μέθοδος καταχώρησης κατάταξης, που εισήχθη το 2016, είναι να συγκεντρώσει μαζί τα σημεία που υπολογίζονται από την τηλεφωνική ψηφοφορία και την κριτική επιτροπή χωριστά. Πριν από αυτό, οι βαθμολογίες της κριτικής επιτροπής και της τηλεοπτικής κλήσης συνδυάστηκαν 50/50 πριν υπολογιστεί ο αριθμός των πόντων. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στον τελικό της έκδοσης του 2009 και επεκτάθηκε το επόμενο έτος στους ημιτελικούς.

Από το 1964, η ψηφοφορία προέδρευσε ο ελεγκτής της EBU, ο οποίος είναι υπεύθυνος για την εξασφάλιση της σωστής και διαδοχικής διάθεσης όλων των σημείων. Ακολουθούν οι τεχνικοί και εκτελεστικοί επόπτες του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision που διορίζονται από την EBU:

Χώρα Όνομα Χρονιά
Flag of Switzerland.svg Ελβετία Ρόλφ Λιέμπερμαν 1956–57
Flag of SFR Yugoslavia.svg Γιουγκοσλαβία Μιροσλάβ Βιλτσέκ 1964–65
Flag of the United Kingdom.svg Ηνωμένο Βασίλειο Κλίφορντ Μπράουν 1966–1977
Flag of Switzerland.svg Ελβετία Φράνκ Νέφ 1978–1992
Flag of Denmark.svg Δανία Κριστιάν Κλωσέν 1993–1995
Flag of France.svg Γαλλία Κριστίν Μαρσάλ-Ορτίζ 1996, 1998–2002
Flag of France.svg Γαλλία Μαρί-Κλέρ Βιοννέτ 1997
Flag of the United Kingdom.svg Ηνωμένο Βασίλειο Σάρα Γιούεν 2003
Flag of Sweden.svg Σουηδία Σβάντε Στοκσέλιους 2004–2010
Flag of Norway.svg Νορβηγία Γιόν Όλα Σάντ 2011–

Σύμφωνα με μια μελέτη των προτύπων ψηφοφορίας της Eurovision, ορισμένες χώρες τείνουν να σχηματίζουν "ομάδες" ή "κλίκες", ψηφίζοντας συχνά με τον ίδιο τρόπο.

Παρουσίαση των βαθμών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αφού ολοκληρωθεί η πράξη διαστήματος, όταν έχουν υπολογιστεί όλα τα σημεία, ο/οι παρουσιαστής (-ες) της επίδειξης καλεί σε κάθε χώρα που θα διεξάγει τη ψηφοφορία με τη σειρά της να τους καλέσει να ανακοινώσουν τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας τους. Πριν από το 1994 οι ανακοινώσεις έγιναν μέσω τηλεφωνικών γραμμών. Με τον ήχο να διοχετεύεται στην αίθουσα για να ακούσει το ακροατήριο και πάνω από την τηλεοπτική μετάδοση. Ωστόσο, από το 1994 και εξής, οι ανακοινώσεις παρουσιάστηκαν οπτικά. Συχνά, κάθε χώρα έχει τη δυνατότητα να δείξει ότι ο εκπρόσωπός της βρίσκεται μπροστά σε ένα σκηνικό που περιλαμβάνει ένα διάσημο μέρος στη χώρα. Για παράδειγμα, ο Γάλλος εκπρόσωπος μπορεί να δει να στέκεται μπροστά στον Πύργο του Άιφελ ή ένας Ιταλός παρουσιαστής να μπορεί να δει με το Κολοσσαίο στο παρασκήνιο.

Από το 1957 έως το 1962, οι συμμετέχουσες χώρες κλήθηκαν στην αντίθετη σειρά της παρουσίασης των τραγουδιών τους και από το 1963 έως το 2003 κλήθηκαν στην ίδια σειρά με την παρουσίαση των τραγουδιών τους (εκτός από το 1974). Από το 2004, όταν εισήχθησαν οι ημιτελικοί, η σειρά των ανακοινώσεων των χωρών που ψήφισαν άλλαξε, Και οι χώρες που δεν έκαναν τον τελικό κάθε χρόνο θα μπορούσαν επίσης να ψηφίσουν. Το 2004, οι χώρες κλήθηκαν με αλφαβητική σειρά (σύμφωνα με τους κωδικούς τους ISO). Το 2005, οι ψήφοι των χωρών του ημιτελικού που δεν προκρίθηκαν ανακοινώθηκαν πρώτα, στην κανονική τους πορεία το βράδυ της Πέμπτης. Τότε οι φιναλίστ έδωσαν τις ψήφους τους στη δική τους σειρά απόδοσης. Μεταξύ του 2006 και του 2010 πραγματοποιήθηκε ξεχωριστή κλήρωση για να καθοριστεί η σειρά με την οποία οι χώρες θα παρουσιάσουν τις ψήφους τους. Το 2011, η σειρά ψηφοφορίας καθορίστηκε από τα αποτελέσματα μιας κριτικής επιτροπής την ημέρα πριν από τον τελικό, έτσι ώστε να δημιουργηθεί όσο το δυνατόν περισσότερη αγωνία κατά την αποκάλυψη των ψήφων.

Από το 1971 έως το 1973, κάθε χώρα έστειλε δύο ενόρκους, οι οποίοι ήταν παρόντες στο χώρο του διαγωνισμού (αν και οι επιτροπές του 1972 ήταν κλειδωμένες στη μεγάλη αίθουσα του Κάστρου του Εδιμβούργου) και ανακοίνωσαν τις ψήφους τους καθώς η κάμερα εκπαιδεύτηκε πάνω τους. Το 1973 ένας από τους Ελβετούς ενόρκους έκανε μια μεγάλη επίδειξη της παρουσίασης των ψήφων του με φανταχτερά χειρονομίες. Αυτό το σύστημα αποσύρθηκε το επόμενο έτος.

Το 1956 δεν παρουσιάστηκαν δημόσιες ψήφοι: μια κλειστή κριτική επιτροπή ανακοίνωσε απλώς ότι η Ελβετία είχε κερδίσει. Από το 1957 έως το 1987, τα σημεία επιδείχθηκαν σε ένα φυσικό πίνακα αποτελεσμάτων στην πλευρά της σκηνής. Καθώς προχωρούσε η ψηφιακή τεχνολογία γραφικών, οι φυσικοί πίνακες αποτελεσμάτων αντικαταστάθηκαν το 1988 από μια ηλεκτρονική αναπαράσταση που θα μπορούσε να εμφανιστεί στην οθόνη της τηλεόρασης με τη θέληση του διευθυντή του προγράμματος.

Το 2006 [67], η EBU αποφάσισε να εξοικονομήσει χρόνο κατά τη διάρκεια της εκπομπής - πολλά από τα οποία είχαν αναληφθεί με την ανακοίνωση κάθε σημείου - επειδή υπήρχε ένας ολοένα αυξανόμενος αριθμός χωρών που ψηφίζουν. Από τότε, οι ψηφοφορίες από 1 έως 7 από κάθε χώρα εμφανίζονται αυτόματα στην οθόνη και τα υπόλοιπα σημεία (8, 10 και 12) αναγιγνώσκονται με αύξουσα σειρά από τον εκπρόσωπο, με αποκορύφωμα το μέγιστο 12 πόντους. Οι χώρες πρέπει να ανακοινώνουν τα ονόματα και τα σημεία της χώρας είτε στα αγγλικά είτε στα γαλλικά και τα αποτελέσματα επαναλαμβάνονται από τους παρουσιαστές του διαγωνισμού στην άλλη γλώσσα. Για το λόγο αυτό, η έκφραση douze σημεία όταν ο οικοδεσπότης ή ο εκπρόσωπος δηλώνει την κορυφαία βαθμολογία στα γαλλικά συνδέεται ευρέως με τον διαγωνισμό σε ολόκληρη την ήπειρο.

Δεσμοί για την πρώτη θέση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1969, τέσσερις από τις δεκαέξι χώρες που συμμετείχαν, η Γαλλία, η Ισπανία, οι Κάτω Χώρες και το Ηνωμένο Βασίλειο, έδεσαν την πρώτη θέση με 18 μονάδες. Δεν υπήρχε τίποτα στους κανόνες για να αποφασιστεί ένας τελικός νικητής, και οι τέσσερις δήλωσαν κοινά νικητές. Αυτό προκάλεσε μεγάλη δυσαρέσκεια στις περισσότερες από τις άλλες συμμετέχουσες χώρες και απειλήθηκαν οι μαζικές απολύσεις. Η Φινλανδία, η Νορβηγία, η Σουηδία και η Πορτογαλία δεν συμμετείχαν στον Διαγωνισμό του 1970 ως διαμαρτυρία ενάντια στα αποτελέσματα του προηγούμενου έτους. Αυτό οδήγησε την EBU να εισαγάγει έναν κανόνα διακοπής της ισοπαλίας.

Σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες, σε περίπτωση που περισσότερες από μία χώρες βαθμολογούν τον ίδιο συνολικό αριθμό πόντων, υπολογίζεται ο αριθμός των χωρών που έδωσαν βαθμούς σε κάθε μία από τις συνδεδεμένες χώρες και εκείνος που έλαβε πόντους από τις περισσότερες χώρες Είναι ο νικητής. Εάν οι αριθμοί εξακολουθούν να είναι συνδεδεμένοι, υπολογίζεται πόσες ομάδες μέγιστων βαθμών (12 βαθμών) κάθε χώρας έλαβαν. Εάν υπάρχει ακόμα ισοπαλία, συγκρίνονται οι αριθμοί των βαθμολογιών των 10 σημείων - και στη συνέχεια οι αριθμοί των βαθμολογιών των 8 σημείων, όλος ο τρόπος κάτω από τη λίστα. Στην εξαιρετικά απίθανη εκδήλωση εκεί όπου εξακολουθεί να υπάρχει ισοπαλία για την πρώτη θέση, το τραγούδι που εκτελείται νωρίτερα με την τρέχουσα σειρά κηρύσσεται νικητής, εκτός εάν η χώρα υποδοχής εκτελείται πρώτα στην τρέχουσα σειρά. Από το 2008, ο ίδιος κανόνας διακοπής ισχύει και για τους δεσμούς για όλα τα μέρη.

Από το 2017, η μόνη φορά από το 1969, όταν δύο ή περισσότερες χώρες έδεσαν την πρώτη θέση μόνο σε συνολικούς βαθμούς, ήταν το 1991, όταν η Γαλλία και η Σουηδία έφτασαν σε 146 βαθμούς. Εκείνη την εποχή, οι κανόνες δεν περιλάμβαναν τον υπολογισμό του αριθμού των χωρών που παραχώρησαν σημεία στα τραγούδια των χωρών αυτών, αλλά άρχισαν με την καταμέτρηση των δώδεκα βαθμών που απονεμήθηκαν. Τόσο η Γαλλία όσο και η Σουηδία είχαν λάβει τέσσερα σετ 12 πόντων. Ωστόσο, επειδή η Σουηδία έλαβε περισσότερα σύνολα βαθμολογιών των 10 βαθμών, κηρύχθηκαν νικητές. Εάν ο ισχύων κανόνας ήταν σε εξέλιξη, η Γαλλία θα είχε κερδίσει αντ 'αυτού.

Εκπομπή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κάθε συμμετέχων ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός υποχρεούται να μεταδίδει την εκπομπή στο σύνολό της: συμπεριλαμβανομένων όλων των τραγουδιών, της ανακεφαλαίωσης, της ψηφοφορίας και της επανάληψης, παρακάμπτοντας μόνο την πράξη διαστημάτων για διαφημιστικά διαλείμματα, αν το επιθυμούν. Από το 1999 και εξής, οι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί που επιθυμούσαν να το κάνουν έλαβαν την ευκαιρία να λάβουν περισσότερα διαλείμματα διαφήμισης ως σύντομα, ενώ στο πρόγραμμα εισήχθησαν μη ουσιαστικά διαλείμματα. Τρεις μεγάλες διακοπές ή προαπαιτήσεις της μετάδοσης του διαγωνισμού έχουν πραγματοποιηθεί από το 1999. Ο ολλανδικός δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός έβαλε την εκπομπή του τελικού 2000 για να παράσχει κάλυψη ειδήσεων επειγόντων περιστατικών για ένα σημαντικό περιστατικό, την καταστροφή πυροτεχνημάτων του Enschede. Η RTVE της Ισπανίας καθυστέρησε τη μετάδοση του δεύτερου ημιτελικού στον διαγωνισμό του 2009, λόγω του τουρνουά τένις της Madrid Open. Ο αλβανικός δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός αναβάλλει την εκπομπή του πρώτου ημιτελικού το 2012 για να παρέχει κάλυψη ειδήσεων έκτακτης ανάγκης για το ατύχημα με το λεωφορείο Qafa e Vishës.

Κατάσταση αρχείου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η πρώτη έκδοση του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision το 1956 μεταδόθηκε ζωντανά και δεν καταγράφηκε ποτέ και μόνο μια ηχητική καταγραφή της ραδιοφωνικής εκπομπής επέζησε από την αρχική εκπομπή. Η ένατη έκδοση το 1964 που φιλοξένησε το Danmarks Radio καταγράφηκε σε κασέτα, αλλά μια πυρκαγιά κατέστρεψε την ηχογράφηση και δεν είναι γνωστό αν κάποιος άλλος τηλεοπτικός σταθμός στην Ευρώπη έχει ένα άλλο αντίγραφο. Μόνο μικρά τμήματα της αρχικής εκπομπής και ήχου από τη ραδιοφωνική μετάδοση έχουν επιβιώσει.

Στα τέλη του 2011, η EBU είχε αρχίσει την αρχειοθέτηση όλων των διαγωνισμών από την πρώτη έκδοση του 1956, προκειμένου να οριστικοποιηθεί πριν από το Διαγωνισμό του 2015 για την 60η επέτειο. Αργότερα αναφέρθηκε ότι το αρχείο είναι έτοιμο και θα κυκλοφορήσει την 60η επέτειο με τη διάθεση του περιεχομένου στους δημοσιογράφους σε μορφή που είναι έτοιμη για εκπομπή, προσφέροντας ταυτόχρονα πρόσβαση στο "επιλεγμένο περιεχόμενο" μέσω της επίσημης ιστοσελίδας της Eurovision [78].

Θέματα πολιτικής αναγνώρισης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1978, που φιλοξένησε στο Παρίσι μόνο ένα μήνα μετά τη σύγκρουση στο Νότιο Λίβανο του 1978, κατά τη διάρκεια της ισραηλινής εισόδου, ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός JRTV της Ιορδανίας ανέστειλε την εκπομπή και παρουσίασε φωτογραφίες λουλουδιών. Όταν έγινε φανερό κατά τα τελευταία στάδια της ακολουθίας των ψηφοφοριών ότι το τραγούδι του Ισραήλ "A-Ba-Ni-Bi" επρόκειτο να κερδίσει τον διαγωνισμό, η JRTV τερμάτισε απότομα τη μετάδοση. Στη συνέχεια, τα Ιορδανικά ΜΜΕ αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν ότι το Ισραήλ είχε κερδίσει και ανακοίνωσε ότι ο νικητής ήταν το Βέλγιο (που είχε έρθει στην 2η θέση). Το 1981, η JRTV δεν δημοσίευσε την ψηφοφορία επειδή το όνομα του Ισραήλ εμφανίστηκε στον πίνακα αποτελεσμάτων.

Το 2005, ο Λίβανος σκόπευε να συμμετάσχει στον διαγωνισμό. Ωστόσο, ο νόμος του Λιβάνου δεν επιτρέπει την αναγνώριση του Ισραήλ και, ως εκ τούτου, ο Λιβανέζος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός Télé Liban δεν είχε την πρόθεση να διαβιβάσει την ισραηλινή είσοδο. Η EBU τους πληροφόρησε ότι μια τέτοια πράξη θα παραβίαζε τους κανόνες του διαγωνισμού και, στη συνέχεια, ο Λίβανος αναγκάστηκε να αποσυρθεί από τον διαγωνισμό. Η καθυστερημένη ανάληψή τους έγινε πρόστιμο, αφού είχαν ήδη επιβεβαιώσει τη συμμετοχή τους και είχε λήξει η προθεσμία. Ωστόσο, τα λευκώματα του Eurovision Song Contest εξακολουθούσαν να πωλούνται στα λιβανέζικα μουσικά καταστήματα μέχρι το 2009, με τη λέξη Israel να διαγράφεται από το πίσω εξώφυλλο. Από το 2010, τα άλμπουμ απαγορεύτηκαν πλήρως από την πώληση.

Το 2009, το τραγούδι "We Do not Wanna Put In" επελέγη για να εκπροσωπήσει τη Γεωργία. Ωστόσο, το κείμενο του τραγουδιού απαγορεύτηκε από την Eurovision καθώς ερμηνεύτηκε ως κριτική εναντίον του πρωθυπουργού της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν μετά τον Ρωσο-Γεωργιανό πόλεμο το προηγούμενο έτος. Όταν ζητήθηκε να αλλάξει τους στίχους του τραγουδιού, ο γεωργιανός τηλεοπτικός οργανισμός GPB αποσύρθηκε από τον διαγωνισμό του 2009.

Άλλα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Στον πρώτο διαγωνισμό το 1956, υπήρχε συνιστώμενο χρονικό όριο 3½ λεπτά ανά τραγούδι. Το 1957, παρά τις διαμαρτυρίες, το τραγούδι της Ιταλίας ήταν 5:09 λεπτά. Αυτό οδήγησε σε αυστηρότερο χρονικό όριο 3 λεπτών με ακρίβεια. Δεδομένου ότι το χρονικό όριο των τριών λεπτών υιοθετήθηκε το 1960, ορισμένοι καλλιτέχνες είχαν τραγούδια μεγαλύτερα από τρία λεπτά, τα οποία πρέπει να επεξεργαστούν σε 3 λεπτά, αν και ορισμένα τραγούδια υπερβαίνουν το χρόνο αυτό μερικά δευτερόλεπτα. Πολλές από τις καταχωρίσεις έχουν επίσης μεγαλύτερες εκδόσεις (συμπεριλαμβανομένων διαφορετικών γλωσσών) για εμπορική κυκλοφορία, και από τη δεκαετία του 1990, μερικές κυκλοφορούν σε επιπρόσθετες εκδόσεις.
  • Η EBU δεν επιβάλλει περιορισμούς στις εθνικότητες των εκτελεστών ή των τραγουδοποιών. Εντούτοις, οι επιμέρους ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί επιτρέπεται να επιβάλλουν τους δικούς τους περιορισμούς κατά την κρίση τους. Περίπου δώδεκα καλλιτέχνες έχουν παρουσιάσει περισσότερες από μία φορές στο Διαγωνισμό που εκπροσωπεί διαφορετικές χώρες και ορισμένοι νικητές δεν γεννήθηκαν στη χώρα που εκπροσωπούσαν.
  • Από το 1957 έως το 1970 (το 1956 δεν υπήρχε κανένας περιορισμός) μόνο σολίστες και δίδυμοι επιτράπηκαν στη σκηνή. Από το 1963, επιτράπηκε χορωδία μέχρι τριών ατόμων. Από το 1971 έχουν επιτραπεί έξι εκτελεστές στη σκηνή.
  • Η παράσταση ή / και οι στίχοι ενός τραγουδιού "δεν πρέπει να φέρουν σε αμφισβήτηση τον Διαγωνισμό". Δεν επιτρέπονται στίχοι, ομιλίες, χειρονομίες πολιτικής ή παρόμοιας φύσης. Δεν επιτρέπεται η ορκωμοσία ούτε η απαράδεκτη γλώσσα, ούτε εμπορικά μηνύματα.
  • Από το 1990 και μετά, όλοι οι άνθρωποι στη σκηνή πρέπει να είναι τουλάχιστον 16 ετών.
  • Δεν επιτρέπονται ζώα.
  • Κάθε καλλιτέχνης μπορεί να εκπροσωπεί μόνο μία χώρα ετησίως.
  • Η μουσική και το κείμενο δεν πρέπει να έχουν δημοσιευθεί ή εκτελεστεί πριν από την 1η Σεπτεμβρίου του έτους πριν από τη διεξαγωγή του διαγωνισμού. Πολλές χώρες έχουν επίσης τον πρόσθετο κανόνα ότι το τραγούδι δεν θα έχει πραγματοποιηθεί ποτέ πριν από τον σχετικό εθνικό διαγωνισμό της Eurovision. Δεν επιτρέπονται εξώφυλλα, αναθεωρημένες ή δειγματοληπτικές εκδόσεις παλαιότερων τραγουδιών.

Επέκταση του Διαγωνισμού[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Συμμετέχοντες της Eurovision, χρωματισμένες με τη δεκαετία του ντεμπούτου.
Οι συμμετέχοντες στη Eurovision του 1992. Με Κόκκινο η Γιουγκοσλαβία: Το 1992 ήταν η τελευταία χρονιά που η χώρα συμμετείχε με αυτή την ονομασία.
Οι συμμετέχοντες στο 1994.

Ο αριθμός των χωρών που συμμετέχουν αυξήθηκε σταθερά με την πάροδο του χρόνου, από επτά το 1956 σε πάνω από 20 στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Το 1993 συμμετείχαν στον διαγωνισμό είκοσι πέντε χώρες, συμπεριλαμβανομένης, για πρώτη φορά, της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, της Κροατίας και της Σλοβενίας, που εισήλθαν ανεξάρτητα λόγω της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας. Στην πιο πρόσφατη έκδοση το 2016, συμμετείχαν συνολικά 42 χώρες, με 26 να εμφανίζονται στον τελικό.

Επειδή ο διαγωνισμός είναι ένα ζωντανό τηλεοπτικό πρόγραμμα, πρέπει να επιβληθεί εύλογο χρονικό όριο στη διάρκεια της εκπομπής. Τα τελευταία χρόνια το ονομαστικό όριο ήταν τρεις ώρες, με την εκπομπή περιστασιακά υπερβολική.

Προεπιλογές και υποβιβασμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από το 1993 και ύστερα από την παύση του δικτύου της Ανατολικής Ευρώπης OIRT και τη συγχώνευση με την EBU, υπήρξαν περισσότερες συμμετοχές από ό, τι υπάρχει χρόνος να συμπεριληφθεί εύλογα σε μια τηλεοπτική εκπομπή. Έχουν δοκιμαστεί αρκετά συστήματα υποβιβασμού ή προσόντων προκειμένου να περιοριστεί ο αριθμός των χωρών που συμμετέχουν στον διαγωνισμό ταυτόχρονα. Έτσι, ο Διαγωνισμός του 1993 εισήγαγε δύο νέα χαρακτηριστικά: πρώτον, διεξήχθη στην Λιουμπλιάνα ένας διαγωνισμός προεπιλογής στον οποίο επτά νέες χώρες αγωνίστηκαν για τρεις θέσεις στον διεθνή διαγωνισμό. Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Κροατία, Εσθονία, Ουγγαρία, Ρουμανία, Σλοβενία ​​και Σλοβακία έλαβαν μέρος στην Qualifikacija za Millstreet. Και οι τρεις πρώην γιουγκοσλαβικές δημοκρατίες, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, η Κροατία και η Σλοβενία, κατέκτησαν θέση στο διεθνή τελικό [86]. Επίσης, το έτος αυτό ήταν "υποβιβασμός": οι χώρες με τις χαμηλότερες θέσεις στον πίνακα αποτελεσμάτων του 1993 δεν προσκλήθηκαν το 1994, προκειμένου να δοθεί η δυνατότητα στις χώρες που απέτυχαν την προεπιλογή του 1993 να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό του 1994. Ο Διαγωνισμός του 1994 περιελάμβανε - για πρώτη φορά - την Εσθονία, τη Ρουμανία, τη Σλοβακία, τη Λιθουανία, την Ουγγαρία, την Πολωνία και τη Ρωσία.

Η απαγόρευση συνεχίστηκε το 1994 και το 1995, αλλά το 1996 χρησιμοποιήθηκε διαφορετικό σύστημα προεπιλογής, στο οποίο συμμετείχαν σχεδόν όλες οι χώρες. Οι κασέτες ήχου όλων των τραγουδιών στέλνονταν σε επιτροπές σε κάθε χώρα μερικές εβδομάδες πριν από την τηλεοπτική εκπομπή. Αυτές οι επιτροπές επέλεξαν τα τραγούδια που θα περιλαμβάνονταν στη διεθνή εκπομπή. Η Νορβηγία, ως χώρα υποδοχής το 1996 (έχοντας κερδίσει το προηγούμενο έτος), είχε αυτόματα προσόντα και έτσι δεν χρειάστηκε να περάσει από την προεπιλογή.

Μία χώρα που δεν κατάφερε να προκριθεί στην προεπιλογή του 1996 ήταν η Γερμανία. Ως ένας από τους μεγαλύτερους οικονομικούς συνεισφέροντες στην EBU, η μη συμμετοχή τους στον διαγωνισμό οδήγησε σε ένα θέμα χρηματοδότησης, το οποίο η EBU θα έπρεπε να εξετάσει.

Big Four (Μεγάλες Τέσσερις) και Big Five (Μεγάλες Πέντε)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από το 2000, η ​​Γαλλία, η Γερμανία, η Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο προκρίθηκαν αυτόματα για τον τελικό, ανεξάρτητα από τις θέσεις τους στον πίνακα αποτελεσμάτων σε προηγούμενους διαγωνισμούς, καθώς είναι οι τέσσερις μεγαλύτεροι οικονομικοί συνεισφέροντες στην EBU. Αυτές οι χώρες έγιναν γνωστές ως "Μεγάλα Τέσσερα". Στις 31 Δεκεμβρίου 2010, ανακοινώθηκε ότι η Ιταλία θα αγωνιστεί στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision μετά από δεκατέσσερις χρόνια απουσίας και ότι θα είναι επίσης αυτομάτως προκριματικός για τον τελικό και θα ενταχθεί στους άλλους τέσσερις προκριματικούς τίτλους για να γίνει το «Big Five», Να είναι μια αμφιλεγόμενη απόφαση. Η Γερμανία έγινε η πρώτη και, από το 2016, η μόνη χώρα "Big Five" που κέρδισε το διαγωνισμό, καθώς ο κανόνας έγινε το 2000, όταν η Lena Meyer-Landrut κέρδισε τον διαγωνισμό του 2010. Η Τουρκία αποσύρθηκε από τον Διαγωνισμό του 2013, με το καθεστώς των "Μεγάλων Πέντε" να είναι ένας από τους λόγους που αναφέρονται. Επίσης, δεν συμμετείχαν στους επόμενους 3 χρόνους διαγωνισμών (2014-16) για παρόμοιους λόγους, καθώς και δήλωσαν την αντίθεσή τους στο 50/50 κριτήριο και το τηλεοπτικό σύστημα που άρχισε να εφαρμόζεται στον τελικό του διαγωνισμού του 2009.

Πρόκριση και ημιτελικοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επιτυχία πρόκρισης κάθε χώρας στον τελικό από το 2004 έως σήμερα.

Από το 1997 έως το 2001, οι χώρες που πληρούν τις προϋποθέσεις για κάθε διαγωνισμό με βάση το μέσο όρο των βαθμών τους για τις συμμετοχές τους κατά τη διάρκεια των προηγούμενων πέντε ετών. Εντούτοις, υπήρξε μεγάλη δυσαρέσκεια για το σύστημα αυτό, επειδή μια χώρα μπορούσε να αποκλειστεί απλώς και μόνο λόγω των φτωχών προηγούμενων αποτελεσμάτων, τα οποία δεν έλαβαν υπόψη πόσο καλή νέα προσπάθεια μπορεί να είναι. Αυτό οδήγησε την EBU να δημιουργήσει αυτό που ελπίζαμε ότι θα ήταν μια πιο μόνιμη λύση στο πρόβλημα. Ένας γύρος προεπιλογής, γνωστός ως ημιτελικός, εισήχθη για τον διαγωνισμό του 2004. Αυτό το ημιτελικό πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη κατά τη διάρκεια της εβδομάδας Eurovision και ήταν ένα πρόγραμμα παρόμοιο σε μορφή με τον μεγάλο τελικό, του οποίου το χρονικό περιθώριο παρέμεινε στις 19:00 UTC το Σάββατο. Τα υψηλότερα τοποθετημένα τραγούδια από τον ημιτελικό ήταν κατάλληλα για το μεγάλο τελικό, ενώ τα χαμηλότερα τοποθετημένα τραγούδια είχαν εξαλειφθεί. Από το 2005 έως το 2007, το ημιτελικό πρόγραμμα πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη της εβδομάδας Eurovision. Σε αυτές τις δύο εκπομπές υπήρχε αρκετός χρόνος για να συμπεριληφθούν όλες οι χώρες που επιθυμούσαν να συμμετάσχουν.

Οι δέκα υψηλότερα τοποθετημένες εκτός των Big Four στο "μεγάλο τελικό" ήταν εγγυημένες μια θέση στον μεγάλο τελικό του επόμενου έτους, χωρίς να χρειάζεται να πληρούν τις προϋποθέσεις. Εάν, για παράδειγμα, η Γερμανία έρθει στην πρώτη δεκάδα, η έβδομη χώρα εκτός Big Four θα αποκτήσει αυτόματα τον τελικό του επόμενου έτους. Οι υπόλοιπες χώρες - οι οποίες δεν είχαν αυτομάτως προκριθεί για τον τελικό - έπρεπε να εισέλθουν στον ημιτελικό.

Κατά την 50ή ετήσια συνεδρίαση της ομάδας αναφοράς της EBU το Σεπτέμβριο του 2007, αποφασίστηκε ότι, με την είσοδο ακόμη περισσότερων εθνών, ξεκινώντας από τον διαγωνισμό του 2008, θα διεξαχθούν δύο ημιτελικοί από τους οποίους θα μπορούσε κανείς να συμμετάσχει στον τελικό. Από το 2008 και μετά, η θέση του πίνακα αποτελεσμάτων των προηγούμενων ετών δεν ήταν σημαντική και - εκτός από τους αυτόματους προκριματικούς - όλες οι συμμετέχουσες χώρες έπρεπε να συμμετάσχουν στους ημιτελικούς, ανεξάρτητα από τη θέση του πίνακα αποτελεσμάτων του προηγούμενου έτους. Οι μόνες χώρες που είναι αυτομάτως δικαιούχοι του μεγάλου τελικού είναι η οικοδέσποινα χώρα και οι Μεγάλοι Πέντε: η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία, η Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, οι οποίες εξακολουθούν να απολαμβάνουν το προστατευόμενο καθεστώς τους.

Σε κάθε ημιτελικό η ψηφοφορία διεξάγεται μεταξύ των χωρών που συμμετέχουν σε αυτόν τον ημιτελικό. Όσον αφορά τους αυτόματους μεγάλους τελικούς προκριθέντες, οι οποίοι δεν συμμετέχουν στους ημιτελικούς, διεξάγεται κλήρωση για να προσδιοριστεί σε ποιο ημιτελικό θα επιτρέπεται σε κάθε ένα από αυτά να ψηφίσει. Αντίθετα, κάθε συμμετέχουσα χώρα σε ένα συγκεκριμένο έτος μπορεί να ψηφίσει στο μεγάλο τελικό του Σαββάτου - ανεξάρτητα από το αν το τραγούδι τους είναι κατάλληλο για τον τελικό ή όχι.

Οι δέκα χώρες που λαμβάνουν τις περισσότερες ψήφους σε κάθε ημιτελικό μπορούν να λάβουν μέρος στον μεγάλο τελικό. Ανακοινώνονται από τους παρουσιαστές στα αγγλικά και τα γαλλικά, με τυχαία σειρά. Τα πλήρη αποτελέσματα των ψηφοφοριών παρακρατούνται μετά τον μεγάλο τελικό, οπότε δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα της EBU. Μέχρι σήμερα, μόνο πέντε χώρες έχουν πάντοτε προσόντα στον τελικό από την εφαρμογή του ημιτελικού συστήματος το 2004: Αυστραλία, Αζερμπαϊτζάν, Ρουμανία, Ρωσία και Ουκρανία.

Νικητές Διαγωνισμού Eurovision[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Χάρτης που δείχνει τη νίκη κάθε χώρας μέχρι το 2017.

Για περισσότερες πληροφορίες: Κατάλογος νικητών της Eurovision, Κατάλογος νικητών τραγουδοποιών της Eurovision

Νικητές καλλιτέχνες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Υπήρξαν αρκετοί καλλιτέχνες και ομάδες της Eurovision, των οποίων η σταδιοδρομία ξεκίνησε αμέσως μετά την νίκη τους. Σημαντικά παραδείγματα ήταν η ABBA, η οποία κέρδισε το διαγωνισμό για τη Σουηδία το 1974 με το τραγούδι τους "Waterloo", και έγινε μία από τις πιο επιτυχημένες μπάντες όλων των εποχών και η γαλλική καναδική τραγουδίστρια Céline Dion, που κέρδισε το διαγωνισμό Για την Ελβετία το 1988 με το τραγούδι "Ne partez pas sans moi", το οποίο στη συνέχεια βοήθησε να ξεκινήσει τη διεθνή του καριέρα και τους νικητές του διαγωνισμού του 1981, Bucks Fizz για το Ηνωμένο Βασίλειο με το τραγούδι "Making Your Mind Up" Που ξεκίνησε επίσης την επιτυχημένη διεθνή καριέρα τους.

Άλλοι καλλιτέχνες που έχουν επιτύχει διάφορους βαθμούς επιτυχίας μετά τη νίκη του διαγωνισμού είναι η Φρανς Γκάλ ("Poupée de cire, poupée de son", Λουξεμβούργο 1965), η Ντάνα ("All Kinds of Everything", Ιρλανδία 1970), Vicky Leandros "1972), οι Brotherhood of Man ("Save Your Kisses for Me ", Ηνωμένο Βασίλειο 1976), ο Τζώνι Λόγκαν (που κέρδισε δύο φορές για την Ιρλανδία, με το "What's Another Year" το 1980 και με το "Hold Me Now" το 1987.

Αρκετοί άλλοι νικητές ήταν γνωστοί καλλιτέχνες που κέρδισαν το διαγωνισμό στα μέσα της καριέρας τους μετά την ίδρυσή τους, συμπεριλαμβανομένης της Κατρίνας και των Κυμάτων, που κέρδισαν το 1997 με το "Love Shine a Light", η Λουλού, νικητής το 1969 με το "Boom Bang-a-Bang" και η Σάντι Σό, νικητής το 1967 με το "Puppet on a String". Οι γυναίκες έχουν κυριαρχήσει στο διαγωνισμό από την ίδρυσή του, είτε παίζουν σόλο είτε ως μέλος μιας ομάδας σε 49 από τους 64 νικητές μέχρι το 2016.

Νικήτριες χώρες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Ιρλανδία κατέχει το ρεκόρ για τον μεγαλύτερο αριθμό κερδών, έχοντας κερδίσει τον διαγωνισμό επτά φορές - συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων φορές σε πέντε χρόνια το 1992, το 1993, το 1994 και το 1996. Η Σουηδία είναι η δεύτερη με έξι νίκες από το 2016. Η Γαλλία, το Λουξεμβούργο και το Ηνωμένο Βασίλειο Είναι τρίτοι με πέντε νίκες. Στη συνέχεια έρχονται οι Κάτω Χώρες, με τέσσερις νίκες. Τρεις χώρες έχουν κερδίσει τρεις φορές, τη Δανία, το Ισραήλ και τη Νορβηγία. Έξι χώρες έχουν κερδίσει δύο φορές, την Αυστρία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Ελβετία και την Ουκρανία.

Το Ηνωμένο Βασίλειο κατέχει το ρεκόρ για τον μεγαλύτερο αριθμό επιλαχόντων και έρχεται δεύτερος σε 15 φορές τουλάχιστον από το 2016. Η Γερμανία, η Ρωσία, η Γαλλία, η Ισπανία και η Ιρλανδία έχουν τέσσερις συμμετοχές.

Τα πρώτα χρόνια του διαγωνισμού είδαν πολλές νίκες για τις "παραδοσιακές" χώρες της Ευρωζώνης: τη Γαλλία, τις Κάτω Χώρες και το Λουξεμβούργο. Ωστόσο, η επιτυχία αυτών των χωρών έχει μειωθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Οι Κάτω Χώρες κέρδισαν τελευταία το 1975. Γαλλία, το 1977. Και το Λουξεμβούργο, το 1983. Το Λουξεμβούργο εισήλθε τελευταία στο διαγωνισμό το 1993.

Τα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα παρήγαγαν πολλούς νικητές για πρώτη φορά, τόσο από τις "καινούριες" όσο και από τις μακρόχρονες χώρες που είχαν εισέλθει προηγουμένως πολλές φορές αλλά χωρίς νίκες. Κάθε χρόνο από το 2001 έως και το 2008, μια χώρα κέρδισε για πρώτη φορά. Η Εσθονία ήταν η πρώτη μετασοβιετική χώρα που κέρδισε το διαγωνισμό το 2001. Το 2005, η Ελλάδα κέρδισε για πρώτη φορά, 15 χρόνια μετά την τελευταία χώρα της Νότιας Ευρώπης, δηλαδή την Ιταλία το 1990. Συνολικά το νότο της Ευρώπης κέρδισε τον ανταγωνισμό μόνο τέσσερις φορές. Ο νικητής του 2006 ήταν η Φιλανδία με ένα τραγούδι που ερμήνευσε ένα hard rock συγκρότημα ντυμένο με τέρατα, κάνοντας την πρώτη νίκη της Φινλανδίας μετά από 45 χρόνια εισόδου στο διαγωνισμό. Η Ουκρανία, από την άλλη πλευρά, δεν έπρεπε να περιμένει τόσο πολύ, κερδίζοντας μόνο με τη δεύτερη εγγραφή τους το 2004.

Η Σερβία κέρδισε το πρώτο έτος που εισήλθε ως ανεξάρτητο κράτος, το 2007, με μπαλάντα σε σερβική γλώσσα. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι το 2004 η Σερβία και το Μαυροβούνιο κέρδισαν σχεδόν το πρώτο έτος που εισήγαγε ως ανταγωνιστικό κράτος, καταλήγοντας στη δεύτερη θέση πίσω από την Ουκρανία, και με μια μπαλάντα στη σερβική γλώσσα. Άλλοι σχετικά γρήγοροι νικητές ήταν η Λετονία, η οποία κέρδισε το 2002, μόνο το τρίτο έτος που ανταγωνίζεται, και το Αζερμπαϊτζάν, που κέρδισε το 2011 μόνο στο τέταρτο έτος τους στον διαγωνισμό.

Όταν η Πορτογαλία κέρδισε το 2017, τερμάτισαν μια 53χρονη πορεία συμμετοχών χωρίς νίκη. Η Μάλτα κατέχει τώρα αυτό το ρεκόρ και είναι επίσης η πιο επιτυχημένη χώρα χωρίς νίκη, επιτυγχάνοντας δύο δεύτερες και δύο τρίτες θέσεις.

Το 2009, η Νορβηγία κέρδισε το διαγωνισμό με 387 πόντους - ο Alexander Rybak κατείχε τον τίτλο με το τραγούδι του "Fairytale". Η εκπληκτική του απόδοση σήμαινε ότι είχε το υψηλότερο άθροισμα στην ιστορία του διαγωνισμού, καθιστώντας τον πρώτο αγωνιζόμενο να σκοράρει 300 ή περισσότερους πόντους, συμπεριλαμβανομένων 16 μέγιστων βαθμολογιών. Αυτό το κατόρθωμα μοιράστηκε το 2012, όταν η Σουηδία κέρδισε με 372 πόντους, αλλά με ένα νέο ρεκόρ 18 μέγιστων βαθμών. Το 2015, η Σουηδία κέρδισε τον διαγωνισμό με 365 πόντους, καθιστώντας την πρώτη χώρα που έφτασε ποτέ σε 300 πόντους ή περισσότερους δύο φορές, κερδίζοντας και τις δύο φορές. Η Ρωσία κατέγραψε τη δεύτερη θέση με 303 πόντους, καθιστώντας την πρώτη χώρα που σημείωσε περισσότερους από 300 πόντους χωρίς νίκη. Το 2016, το σύστημα βαθμολόγησης άλλαξε, πράγμα που σήμαινε ότι ήταν πολύ πιο εύκολο να επιτευχθούν πάνω από 300 βαθμοί - στην πραγματικότητα, ο νικητής - Τζαμάλα της Ουκρανίας, πέτυχε 534 πόντους, και τα 9 κορυφαία σημείωσαν 200 ή περισσότερους πόντους και 25 Οι 26 θέσεις πήραν τα υψηλότερα σημεία τους ποτέ. Αυτό το κατόρθωμα επεκτάθηκε έπειτα το 2017 όταν ο Σαλβαδόρ Σόμπαρ χτύπησε το ρεκόρ της Ουκρανίας με 224 πόντους, εκτός από τη Βουλγαρία που σημείωσε την ίδια βαθμολογία κατά 81 πόντους.

Από την εισαγωγή του συστήματος ψηφοφορίας 50/50 το 2009, οι κριτικές επιτροπές και οι τηλεψηφοφόροι διαφώνησαν με τον νικητή τρεις φορές το 2011, το 2015 και το 2016. Ο νικητής του 2011, το Αζερμπαϊτζάν κέρδισε μόνο την τηλεψηφοφορία), ο νικητής του 2015 η Σουηδία κέρδισε μόνο τις ψήφους των κριτικών επιτροπών (οι τηλεθεατές ψήφισαν ως νικητή την Ιταλία). Το 2016, η Ουκρανία δεν κέρδισε ούτε την ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής ούτε την τηλεψηφοφορία, αλλά κέρδισε το διαγωνισμό με την υψηλότερη συνδυασμένη ψήφο. Την τηλεψηφοφορία κέρδισε η Ρωσία και την ψηφοφορία των κριτικών επιτροπών κέρδισε η Αυστραλία.

Επέτειοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Songs of Europe (Τραγούδια της Ευρώπης)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1981 πραγματοποιήθηκε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα συναυλιών για την εορτασμό της εικοστής πέμπτης επετείου του διαγωνισμού. Η εκδήλωση, με τίτλο Songs of Europe, πραγματοποιήθηκε στο Μίσεν της Νορβηγίας, όπου συμμετείχαν σχεδόν όλοι οι νικητές του διαγωνισμού, από το 1956 έως το 1981. Το φιλοξένησαν οι Ρόλφ Κιρκβάαγκ και Τίτεν Τέι.

Congratulations: 50 Χρόνια του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2005, η EBU συμφώνησε με τον δανικό ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό, DR, να εκπονήσει πρόγραμμα για τον εορτασμό της 50ής επετείου του διαγωνισμού. Η επίδειξη, με τίτλο Congratulations: 50 χρόνια του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision μετά τη συμμετοχή του Cliff Richard για το Ηνωμένο Βασίλειο το 1968, πραγματοποιήθηκε στην Κοπεγχάγη και χαρακτήρισε έναν διαγωνισμό ανάμεσα σε δεκατέσσερα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια των τελευταίων 50 χρόνων του διαγωνισμού. Μια τηλεφωνική ψηφοφορία πραγματοποιήθηκε για να προσδιοριστεί το πιο δημοφιλές τραγούδι της εποχής Eurovision, το οποίο κέρδισε το τραγούδι "Waterloo" του ΑΒΒΑ (νικητής για τη Σουηδία το 1974). Παρουσιαστές της εκδήλωσης ήταν η νικήτρια του διαγωνισμού του 1997 για το Ηνωμένο Βασίλειο, Κατρίνα Λέσκανιτς, και ο εκπρόσωπος της Λετονίας στο ντεμπούτο της στο Διαγωνισμό του 2000, Ρέναρς Κάουπερς.

Eurovision Song Contest's Greatest Hits[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2015, η EBU αποφάσισε και πάλι να τιμήσει τον εορτασμό του διαγωνισμού και συμφωνήσε με τον τηλεοπτικό οργανισμό του Ηνωμένου Βασιλείου, BBC, να παρουσιάσει μια έκθεση για την 60ή επέτειο του διαγωνισμού μετά την αξιολόγηση αρκετών προτάσεων από τους ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς μέλη σχετικά με την εορταστική επέτειο πριν το 2015 Διαγωνισμό τον Μάιο. Η εκδήλωση, με τίτλο Greatest Hits του Eurovision Song Contest, πραγματοποιήθηκε στο Eventim Apollo στο Χάμερσμιθ του Λονδίνου και χαρακτήρισε δεκαπέντε πράξεις από δεκατρείς χώρες στην επίσημη σειρά. Σε αντίθεση με την εκπομπή της 50ής επετείου το 2005 που μεταδόθηκε ζωντανά, η εκδήλωση αυτή δεν περιελάμβανε έναν διαγωνισμό και είχε προ-καταγραφεί για να μεταδοθεί σε όλη την Ευρώπη και σε άλλα μέλη της EBU σε διαφορετικό χρονοδιάγραμμα από τους αντίστοιχους ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς. Η εκδήλωση φιλοξένησε ο Βρετανός σχολιαστής της Eurovision, Γκράχαμ Νόρτον, και η οικοδέσποινα των Διαγωνισμών του 2013 και του 2016, Πέτρα Μέντε.

Κριτικές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο διαγωνισμός αποτέλεσε αντικείμενο κριτικής όσον αφορά τόσο το μουσικό όσο και το πολιτικό του περιεχόμενο. Παραδείγματος χάριν, σε σπάνιες περιπτώσεις, ορισμένες χώρες έχουν κωλυθεί όταν εκτελούν ή λαμβάνουν πόντους, ειδικά όταν τους παρέχεται από γειτονική χώρα. Πιο πρόσφατα, το 2014 και το 2015, η Ρωσία έπεσε έντονα όταν προκρίθηκε στον τελικό και έλαβε υψηλούς βαθμούς. Ο λόγος για τον πόλεμο θεωρείται ότι οφείλεται στη ρωσική στρατιωτική παρέμβαση στην Ουκρανία και στην αντίθεσή της στην πολιτική της χώρας για τα δικαιώματα των ΛΟΑΔ.

Μουσικό στυλ και παρουσίαση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Λόγω του γεγονότος ότι τα τραγούδια για ένα διεθνές κοινό με ποικίλα μουσικά γούστα, όπως και οι χώρες ζητούν περισσότερες ψήφους όσο το δυνατόν, τα περισσότερα από τα τραγούδια που χαρακτηρίζονται στο διαγωνισμό ανήκουν στο είδος ποπ. Επιπλέον, καθώς ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision είναι μια οπτική πανδαισία, πολλές παρουσιάσεις που προσπαθεί να επιστήσει την προσοχή στους ψηφοφόρους με άλλα μέσα που δεν είναι ακριβώς η μουσική (όπως στολές Lordi τραγουδιστές ομάδα που επεδίωξαν να αποκτήσουν επιπλέον αναγνώριση για την καθοδήγησή τους σεξουαλική, κ.λπ.), η οποία έχει οδηγήσει πολλούς να επικρίνουν κάποια στοιχεία υποστηρίζοντας ότι η ποιότητα των παραστάσεων έχει μειωθεί, αν και στην πραγματικότητα το φεστιβάλ έχει επικριθεί από πολλά μέσα μαζικής ενημέρωσης από την αρχή σχεδόν. Άλλες επικρίσεις που σχετίζονται με την προτίμηση για την αγγλική γλώσσα τραγούδια σε βάρος των τοπικών γλωσσών, αν και αυτά εξακολουθούν να υπάρχουν, και η υποχρεωτική προ-ηχογραφημένη μουσική από το 1998, αντί της χρήσης ορχήστρα. Οι επικρίσεις αυτές αποφεύγεται η γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος της ποπ παγκόσμια αγορά είναι στα αγγλικά ή τα περισσότερα από τα προγράμματα και τα τηλεοπτικά μουσικά γκαλά επίσης να απαλλάξει με ορχήστρες για χρόνια. Σήμερα, η ορχήστρα του φεστιβάλ θα πρέπει να παρασκευάζονται σε λιγότερο από δύο μήνες περίπου 40 θέματα.

Πολιτική και γεωγραφική ψηφοφορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Για μεγάλο χρονικό διάστημα έχει παρατηρηθεί ότι ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision είναι πολιτικά επηρεάζεται όταν το κοινό δίνει πόντους βασισμένο στις διεθνείς σχέσεις των χωρών τους σε σχέση με τις μουσικές του επιδόσεις της χώρας. Στην πραγματικότητα, μια ανάλυση του συνόλου των ψήφων στην πραγματικότητα δείχνει ότι ορισμένες χώρες έχουν την τάση να ψηφίζουν για τους άλλους που έχουν πολιτικά ευθυγραμμισμένο με τον εισαγγελέα. Λένε ότι ο λόγος για τον οποίο ορισμένες χώρες ψηφίζουν οι ίδιοι είναι επειδή μοιράζονται μια παρόμοια κουλτούρα και μουσικό γούστο, οπότε τα τραγούδια έχουν την τάση να τους αρέσει από τις γύρω χώρες. Τουλάχιστον, αυτή είναι η εξήγηση που δίνει η συχνή ανταλλαγή των δώδεκα σημεία ανάμεσα στην Ελλάδα-Κύπρος, Πορτογαλία, Ισπανία, Ρουμανία, Μολδαβία, Γεωργία-Αρμενία, Τουρκία-Αζερμπαϊτζάν και Ρωσία-Λευκορωσία. Η συζήτηση είναι ανοιχτή για το αν θα ονομάσουμε πολιτική ευθυγράμμιση με το γεγονός ότι ιστορικά αντιμετωπίζουν χώρες όπως οι βαλκανικές περιοχές, η Ιρλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο ή μικρότερο βαθμό, τη Γαλλία και την Ισπανία, μοιράζονται επίσης σε ψηφοφορίες.

Μετά από αυτά τα τελευταία σχόλια, από το 2009 ο αριθμός των ενόρκων επέστρεψε, αυτή τη φορά αναμιγνύεται με televoting 50%. Οι ένορκοι σε αυτό το νέο σύστημα, σε αντίθεση με τα παραδοσιακά δικαστήρια, αποτελούνται αποκλειστικά από επαγγελματίες που σχετίζονται με τη μουσική. Το 2009, μόνο το σύστημα αυτό χρησιμοποιήθηκε στον τελικό. Από το 2010, το σύστημα αυτό χρησιμοποιείται επίσης στα ημιτελικά, αλλά αυτό δεν έχει δείξει μεταβολές στην τάση της ψηφοφορίας.

Τρέχουσα σειρά των τραγουδιών που συμμετέχουν[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από το 2013 και μετά, η τελική και η ημιτελική σειρά των ανταγωνιστικών επιδόσεων στους ημιτελικούς και ο τελικός αποφασίστηκαν από τους παραγωγούς της επίδειξης και στη συνέχεια εγκρίθηκαν από τον Εκτελεστικό Επόπτη της EBU και την Ομάδα Αναφοράς. Για το τελικό και το ημιτελικό εμφανίζεται "ισοπαλία κατανομής" με κάθε έθνος που σχεδιάζει να εκτελέσει το πρώτο ή το δεύτερο μισό. Πριν από το 2013, η εντολή αποφασίστηκε τυχαία (αν και η χώρα που εκτελεί το έπαθλο εξακολουθεί να αποφασίζεται τυχαία, για να διασφαλιστεί η δικαιοσύνη).[10] Η αλλαγή στη διαδικασία είχε ως στόχο να καταστήσει την επίδειξη πιο συναρπαστική και να εξασφαλίσει ότι όλοι οι διαγωνιζόμενοι είχαν την ευκαιρία να ξεχωρίσουν, εμποδίζοντας εισόδους που είναι πολύ παρόμοιες από την αμοιβαία ακύρωση.[11] Η απόφαση προκάλεσε μικτές αντιδράσεις τόσο από τους οπαδούς όσο και από τους συμμετέχοντες ραδιοτηλεοπτικούς φορείς.[12][13][14][15] Ορισμένοι οπαδοί ισχυρίστηκαν ότι υπάρχει κίνδυνος διαφθοράς και ότι η εντολή μπορεί να χειριστεί για να ωφελήσει ορισμένες χώρες, δεδομένου ότι η διαταγή λειτουργίας θεωρείται σημαντική για το αποτέλεσμα.[16][17] Μετά το διαγωνισμό του 2016, οι μόνες τακτικά αμφισβητούμενες θέσεις στην τρέχουσα σειρά που δεν έχουν κερδίσει ποτέ τον διαγωνισμό είναι αριθμοί 2 και 16, με τη θέση 21 να κερδίζει για πρώτη φορά το 2016. Η θέση 17 έχει τις περισσότερες νίκες, με 7. Θέσεις 25, 26 και 27 δεν έχουν κερδίσει, αλλά υπήρξαν ελάχιστοι τελικοί με πολλούς συμμετέχοντες.

Βραβεία Barbara Dex[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σλάβκο Κάλεζιτς – ο νικητής του 2017 για το Μαυροβούνιο
Νίνα Κράιλιτς – νικήτρια του 2016 για την Κροατία
Τρίντιγιε Οοστέρχουις – νικήτρια του 2015 για την Ολλανδίας

Το Βραβείο Barbara Dex είναι ένα ετήσιο βραβείο των φαν του διαγωνισμού για τον καλλιτέχνη με το "χειρότερο ντύσιμο" στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision. Έχει το όνομά της από την Μπάρμπαρα Ντέξ, η οποία εκπροσώπησε το Βέλγιο στο διαγωνισμό του 1993, και απονεμήθηκε από την φαν ιστοσελίδα House of Eurovision από το 1997 έως το 2016[18] και από μια άλλη φαν ιστοσελίδα, Songfestival.be, από το 2017.

Έτος Χώρα Καλλιτέχνης Τραγούδι Θέση Πόλη Διεξαγωγής
1997 Flag of Malta.svg Μάλτα Debbie Scerri "Let Me Fly" Ιρλανδία Δουβλίνο
1998 Flag of Germany.svg Γερμανία Guildo Horn "Guildo hat euch lieb!" Flag of the United Kingdom.svg Μπέρμιγχαμ
1999 Flag of Spain.svg Ισπανία Lydia "No quiero escuchar" 23η Flag of Israel.svg Ιερουσαλήμ
2000 Flag of Belgium (civil).svg Βέλγιο Nathalie Sorce "Envie de vivre" 24η Flag of Sweden.svg Στοκχόλμη
2001 Flag of Poland.svg Πολωνία Andrzej Piaseczny "2 Long" 20η Flag of Denmark.svg Κοπεγχάγη
2002 Flag of Greece.svg Ελλάδα Μιχάλης Ρακιντζής "S.A.G.A.P.O." 17η Flag of Estonia.svg Ταλίν
2003 Flag of Russia.svg Ρωσία t.A.T.u "Ne Ver', Ne Boysia" Flag of Latvia.svg Ρίγα
2004 Flag of Romania.svg Ρουμανία Sanda Ladoși "I Admit" 18η Flag of Turkey.svg Κωνσταντινούπολη
2005 Flag of Macedonia.svg ΠΓΔΜ Μάρτιν Βούτσιτς "Make My Day" 17η Flag of Ukraine.svg Κίεβο
2006 Flag of Portugal.svg Πορτογαλία Nonstop "Coisas de nada (Gonna Make You Dance)" 19η (Ημιτελικός) Flag of Greece.svg Αθήνα
2007 Flag of Ukraine.svg Ουκρανία Verka Serduchka "Dancing Lasha Tumbai" Flag of Finland.svg Ελσίνκι
2008 Flag of Andorra.svg Ανδόρα Gisela "Casanova" 15η (Ημιτελικός) Flag of Serbia.svg Βελιγράδι
2009 Flag of Hungary.svg Ουγγαρία Zoli Ádok "Dance with Me" 15η (Ημιτελικός) Flag of Russia.svg Μόσχα
2010 Flag of Serbia.svg Σερβία Μίλαν Στάνκοβιτς "Ovo je Balkan" 13η Flag of Norway.svg Μπάερουμ/Όσλο
2011 Flag of Georgia.svg Γεωργία Eldrine "One More Day" Flag of Germany.svg Ντίσελντορφ
2012 Flag of Albania.svg Αλβανία Ρόνα Νίσλιου "Suus" Flag of Azerbaijan.svg Μπακού
2013 Flag of Serbia.svg Σερβία Moje 3 "Ljubav je svuda" 11η (Ημιτελικός) Flag of Sweden.svg Μάλμε
2014 Flag of Lithuania.svg Λιθουανία Vilija Matačiūnaitė "Attention" 11η (Ημιτελικός) Flag of Denmark.svg Κοπεγχάγη
2015 Flag of the Netherlands.svg Ολλανδία Τρίντιγιε Οοστέρχουις "Walk Along" 14η (Ημιτελικός) Flag of Austria.svg Βιέννη
2016 Flag of Croatia.svg Κροατία Νίνα Κράιλιτς "Lighthouse" 23η Flag of Sweden.svg Στοκχόλμη
2017 Flag of Montenegro.svg Μαυροβούνιο Σλάβκο Κάλεζιτς "Space" 23η Flag of Ukraine.svg Κίεβο

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. The European Broadcasting Area was expanded in November 2007 by the World Radiocommunication Conference (WRC-07), also to include Armenia, Azerbaijan and Georgia.[3]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Thomas, Franck (1999). «Histoire 1956 à 1959» (στα γαλλικά). eurovision-fr.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 May 2006. https://web.archive.org/web/20060502192602/http://www.eurovision-fr.net/histoire/histoire5659.php. Ανακτήθηκε στις 17 July 2006. 
  2. «The EBU Operations Department». European Broadcasting Union. 14 June 2005. http://www.ebu.ch/departments/operations/ops.php. Ανακτήθηκε στις 20 July 2006. 
  3. «ITU-R Radio Regulations – Articles edition of 2004 (valid in 2004–07)» (PDF). International Telecommunication Union. 2004. http://www.itu.int/dms_pub/itu-s/oth/02/02/S020200001A4501PDFE.pdf. 
  4. Συμμετείχε από το 1956 μέχρι το 1990, αλλά μετά την ένωση με την Ανατολική Γερμανία, έκανε το ντεμπούτο τους ενωμένες το 1991 ως Γερμανία
  5. Συμμετείχε από το 1961 έως το 1991, οπότε και διαλύθηκε η χώρα στις εξής χώρες: Σλοβενία, Κροατία, Βοσνία - Ερζεγοβίνη, Σερβία, Μαυροβούνιο και ΠΓΔΜ
  6. Αν και είναι η πρώτη χώρα εκτός Ευρώπης και η πρώτη Ασιατική για να πάρει μέρος, το Ισραήλ μπορεί να πάρει μέρος και ας είναι Ασιατική χώρα
  7. Αν και είναι η δεύτερη χώρα εκτός Ευρώπης και η δεύτερη Ασιατική χώρα για να πάρει μέρος, η Τουρκία μπορεί να πάρει μέλος και ας είναι Ασιατική χώρα
  8. Αν και είναι η πρώτη Αφρικανική χώρα και η τρίτη εκτός Ευρώπης για να πάρει μέρος, το Μαρόκο μπορεί να πάρει μέρος και ας είναι Αφρικανική χώρα
  9. Παρόλο που η Αυστραλία είναι μια χώρα της Ωκεανίας και όχι της Ευρώπης έκανε το ντεμπούτο της το 2015 ως καλεσμένη περνώντας κατευθείαν στον τελικό. Είναι η τέταρτη χώρα μετά το Ισραήλ, την Τουρκία και το Μαρόκο που είναι εκτός Ευρώπης και η πρώτη χώρα της Ωκεανίας για να εμφανιστεί στον διαγωνισμό. Επίσης, επέστρεψε το 2016, αυτή την φορά περνώντας τον ημιτελικό, κατακτώντας την 2η θέση στον Τελικό. Είναι άγνωστο αν θα γίνει μόνιμη χώρα.
  10. «Heads of Delegations meet in Vienna». eurovision.tv. European Broadcasting Union. http://www.eurovision.tv/page/news?id=follow_live_heads_of_delegations_meet_in_vienna. Ανακτήθηκε στις 16 March 2015. 
  11. Siim, Jarmo (7 November 2012). «Running order Malmö 2013 to be determined by producers». European Broadcasting Union. http://www.eurovision.tv/page/news?id=running_order_malmoe_2013_to_be_determined_by_producers. Ανακτήθηκε στις 9 November 2012. 
  12. Repo, Juha (8 November 2012). «Mixed feelings about Eurovision rule change». ESCToday.com. http://www.esctoday.com/?p=38497. Ανακτήθηκε στις 22 November 2012. 
  13. Jiandani, Sanjay (19 November 2012). «Ireland reacts to running order rule». ESCToday.com. http://www.esctoday.com/?p=39057. Ανακτήθηκε στις 22 November 2012. 
  14. Sanjay, Jiandani (16 November 2012). «San Marino reacts to running order rule». ESCToday.com. http://www.esctoday.com/?p=39020. Ανακτήθηκε στις 22 November 2012. 
  15. Jiandani, Sanjay (14 November 2012). «Moldova reacts to running order rule». ESCToday.com. http://www.esctoday.com/?p=38649. Ανακτήθηκε στις 22 November 2012. 
  16. Gavster. «Producers To Decide Eurovision Running Order». esctips.com. http://esctips.com/2012/11/07/producers-to-decide-eurovision-running-order/. 
  17. «eurovision 2013 running order rule change controversy». Eurovisiontimes. 9 November 2012. https://eurovisiontimes.wordpress.com/2012/11/09/eurovision-2013-running-order-rule-change-controversy/. Ανακτήθηκε στις 23 May 2015. 
  18. Roxburgh, Gordon (May 26, 2013). «Moje 3 wins the Barbara Dex Award». Eurovision.tv. European Broadcasting Union. http://www.eurovision.tv/page/news?id=moje_3_wins_the_barbara_dex_award. Ανακτήθηκε στις May 27, 2013. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα