Συμμετοχή του Βελγίου στη Eurovision

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Βέλγιο
Flag of Belgium.svg
Τηλεοπτ. φορέας VRT, RTBF
Εθνικοί τρόποι επιλογής
Γενική συμμετοχή
Συμμετοχές 59 (51 τελικοί)
Πρώτη συμμετοχή 1956
Καλύτερη θέση 1η: 1986
Χειρότερη θέση Τελευταία: 1961, 1962, 1965, 1973, 1985, 1993, 2000
Μηδέν βαθμοί: 1962, 1965
Επιπλέον links
Η σελίδα της Βέλγιος στο Eurovision.tv
Song contest current event.png Για την πιο κοντινή συμμετοχή, δείτε
[[{{{Συμμετοχή της Βέλγιο στη Eurovision}}} 2017]]

Το Βέλγιο έχει συμμετάσχει στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 59 φορές από τότε που έκανε το ντεμπούτο της ως μία από τις επτά χώρες στον πρώτο διαγωνισμό το 1956. Από τότε, το Βέλγιο έχει απουσιάσει 3 φορές (1994, 1997, 2001), λόγω των ισχυόντων τότε κανονισμών της διοργανώτριας αρχής (EBU) για τους αποκλεισμούς χωρών. Το Βέλγιο έχει κερδίσει μια φορά, το 1986.

Στα πρώτα 20 χρόνια του διαγωνισμού, καλύτερο αποτέλεσμα του Βελγίου ήταν η τέταρτη θέση με την Τόνια το 1966. Το 1978, ο Jean Vallée πέτυχε για πρώτη φορά ένα φινίρισμα στις τρείς πρώτες θέσεις, τερματίζοντας δεύτερος. Το 1986, η Σάντρα Κίμ έγινε η πρώτη και μέχρι σήμερα (μέχρι το 2017) νικήτρια για το Βέλγιο, όταν τραγούδησε το τραγούδι "J'aime la vie", όταν ήταν 13 χρονών στο Μπέργκεν. Τα υπόλοιπα φινιρίσματα του Βελγίου στην πρώτη τριάδα ήρθαν το 2003, όταν το συγκρότημα Urban Trad τερμάτισε δεύτερο στη Ρίγα, χάνοντας από μόνο δύο βαθμούς. Το Βέλγιο έχουν τερμάτισαν στην τελευταία θέση στο διαγωνισμό πέντε φορές, και πιο πρόσφατα το 2000 και έχουν δύο φορές λάβει "μηδέν βαθμούς", το 1962 και το 1965. Μετά την εισαγωγή των ημιτελικών γύρων το 2004, το Βέλγιο δεν κατάφερε να φτάσει στον τελικό σε επτά από τους οκτώ διαγωνισμούς (2005-12), με εξαίρεση τον Τόμ Ντάις, ο οποίος τερμάτισε έκτος στον τελικό του 2010. Το Βέλγιο έχει έκτοτε καταφέρει δύο ακόμη φινιρίσματα στην πρώτη δεκάδα, με τον Λουάκ Νοτέτ να τερματίζει τέταρτος το 2015, και τη Λάουρα Τεσόρο να τερματίζει 10η το 2016.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Βέλγιο έχει δύο εθνικούς ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς του διαγωνισμού, τον φλαμανδικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα Vlaamse Ραδιοφωνικός Σταθμός en Televisieomroep (VRT) και τον γαλλόφωνο ραδιοτηλεοπτικό φορέα Radio télévision belge de la communauté française (RTBF). Οι δύο ραδιοτηλεοπτικοί φορείς ανταλλάσσουν την επιλογή τραγουδιού για το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision κάθε χρόνο.

Ενώ VRT φιλοξενεί συνήθως ένα εθνικό τελικό, το Eurosong, κατά την επιλογή συμμετοχές τους για την Eurovision, ήταν φυσιολογικό για το RTBF να κρατήσει μια εσωτερική διαδικασία επιλογής (το RTBF έχει φιλοξενήσει και εθνικούς τελικούς κατά καιρούς, για παράδειγμα, το 1998, το 2005 και το 2011 καθώς το VRT εσωτερικά επέλεξε τον Τόμ Ντάις για το 2010).

Το Βέλγιο έχει κερδίσει το διαγωνισμό μία φορά, το 1986, όταν η Σάντρα Κίμ κέρδισε με το τραγούδι της "J'aime la vie" στο Μπέργκεν της Νορβηγίας. Αν και ισχυρίστηκε ότι ήταν 15 ετών, ήταν στην πραγματικότητα μόνο 13, αλλά τελικά κατάφερε να κρατήσει τη νίκη της. Επί του παρόντος, η ελάχιστη ηλικία για τη συμμετοχή είναι 16 και έτσι η Σάντρα Κίμ θα παραμείνει ο νεότερος νικητής, εκτός εάν κάποτε μειωθεί το όριο ηλικίας. Με τη νίκη το 1986, το Βέλγιο έγινε η τελευταία από τις γαλλόφωνες χώρες που έχει κερδίσει το διαγωνισμό. Τώρα το Βέλγιο, η Γαλλία, το Λουξεμβούργο, το Μονακό και η Ελβετία έχουν όλες κερδίσει τουλάχιστον μία φορά. Το Βέλγιο σημείωσε ένα απόλυτο ρεκόρ για την εποχή, με την Σάντρα Κίμ να κερδίζει με ένα πρωτοφανές ποσό των 176 βαθμών (αυτό το ρεκόρ παρέμεινε μέχρι το 1993, με την Ιρλανδία σκοράροντας 187 βαθμούς), κατά μέσο όρο 9,26 βαθμούς ανά έθνος. Η Κίμ έλαβε 77,2% της μέγιστης δυνατής βαθμολογίας, η οποία, μέχρι το 2016, εξακολουθεί να κατατάσσεται 8η μεταξύ όλων των νικητών της Eurovision.

Η επόμενη καλύτερη θέση του Βελγίου ήταν η δεύτερη που έχει επιτευχθεί δύο φορές, στους διαγωνισμούς του 1978 και του 2003. Ωστόσο, έχει τερματίσει τελευταίο οκτώ φορές.

Το 2003, οι Urban Trad τραγούδησαν σε μια επινοημένη γλώσσα κερδίζοντας τη δεύτερη θέση με 165 βαθμούς, 2 βαθμούς λιγότερους από τον νικητή εκείνου του έτους, την Τουρκία. Οι Ishtar έκαναν το ίδιο το 2008, αλλά ήρθαν 17οι στον πρώτο ημιτελικό και, επομένως, δεν προκρίθηκαν στον τελικό.

2009[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2009|2009]], το Βέλγιο συμμετείχε στον πρώτο ημιτελικό στις 12 Μαΐου 2009, ωστόσο, έλαβαν μόνο έναν βαθμό που ήρθε από την Αρμενία και τερμάτησαν στην προ-τελευταία θέση.

2010[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η συμμετοχή του 2010 για το Βέλγιο ήταν ο Τόμ Ντάις, όπου βγήκε δεύτερος στη βελγική - φλαμανδική έκδοση του The X Factor το 2008. Ο Ντάις επιλέχθηκε εσωτερικά και ανακοινώθηκε από το VRT στις 25 Νοεμβρίου του 2009. Ο Τόμ Ντάις τερμάτισε 1ος στον πρώτο ημιτελικό, όπου το Βέλγιο προκρίθηκε στον τελικό για πρώτη φορά από την εισαγωγή των ημιτελικών. Στον τελικό τερμάτισε 6ος, καταφέρνοντας το καλύτερο αποτέλεσμα του Βελγίου από το 2003.

2011[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2011, η συμμετοχή για το Βέλγιο ήταν το συγκρότημα Witloof Bay. Δεν προκρίθηκαν στον τελικό, τερματίζοντας 11οι μόνο με έναν βαθμό διαφορά πίσω από τη Μολδαβία, και έτσι έναν βαθμό πίσω από την πρόκριση.

2012[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Λόγω των καλών αποτελεσμάτων και την επιλογή του φλαμανδικού πληθυσμού, η VRT ακύρωσε τη διαδικασία επιλογής «Eurosong» και επέλεξε εσωτερικά για το 2012. Για το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2012, επέλεξαν την 17χρονη τραγουδίστρια Iris, αλλά αποφάσισε να αφήσει το κοινό να επιλέξει ποιο τραγούδι θα τραγουδήσει για να εκπροσωπήσει το Βέλγιο. Ωστόσο, δεν προκρίθηκε στον τελικό, τερματίζοντας 17η στους 18 συμμετέχοντες στον πρώτο ημιτελικό, σκοράροντας μόλις 16 βαθμούς που ήταν το δεύτερο χαμηλότερο σύνολο όλων των 36 χωρών στους ημιτελικούς.

2013[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2012, ο Ρομπέρτο Μπελαρόζα, νικητής του The Voice Belgique, επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει το Βέλγιο για το επόμενο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision που θα πραγματοποιηθεί Μάιο του 2013 στη Σουηδία. Ο Μπελαρόζα προκρίθηκε στον τελικό και τερμάτισε στην 12η θέση.

2014[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2014, το VRT οργάνωσε πάλι έναν εθνικό τελικό και 30 συμμετέχοντες επιλέχθηκαν να μπούνε στα κάστινγκ. Ο Άξελ Χιρσού κέρδισε τον εθνικό τελικό, με περισσότερο από το 50 τοις εκατό των televotes και τέσσερις φορές (από 7 διεθνείς κριτικές επιτροπές) το μέγιστο των 12 βαθμών από τις διεθνείς κριτικές επιτροπές. Το τραγούδι που εκπροσώπησε το Βέλγιο ονομαζόταν "Mother" και είναι μια αργή μπαλάντα. Το τραγούδι δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό, τερματίζοντας 14ο από τους 16.

2015[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2015, το RTBF επέλεξε και άλλον συμμετέχων από το "The Voice Belgique", τον Λουάκ Νοτέκ, που ήρθε δεύτερος το 2014. Εκπροσώπησε το Βέλγιο με το τραγούδι "Rhythm Inside" στον πρώτο ημιτελικό του διαγωνισμού. Κατάφερε να προκριθεί και ήρθε δεύτερος με 149 βαθμούς. Στον τελικό, ο Λουάκ τερμάτισε τέταρτος με 217 πόντους. Ήταν το καλύτερο αποτέλεσμα για το Βέλγιο από το 2003 και ήταν το υψηλότερο ποσό των βαθμών που δώθηκαν ποτέ στο Βέλγιο. Ήταν επίσης η πρώτη φορά που μια συμμετοχή τερμάτισε τέταρτη με πάνω από 200 βαθμούς.

2016[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 26 Μαΐου του 2015, το VRT επιβεβαίωσε ότι θα χρησιμοποιήσει και πάλι το Eurosong ως εθνικό τελικό για το διαγωνισμό του 2016. Αυτή τη φορά το σόου είχε μόνο 5 συμμετέχοντες. Το Eurosong 2016 θα είχε 3 σόου, αλλά μόνο στο τελευταίο σόου οι άνθρωποι θα μπορούσαν να ψηφίσουν για τον συμμετέχων που θα εκπροσωπούσε το Βέλγιο στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 2016. Στις 17 Ιανουαρίου 2016 η Λάουρα Τεσόρο κέρδισε το Eurosong 2016 με το τραγούδι "What's The Pressure", που συνυπογράφτηκε από τη βελγική τραγουδίστρια Selah Sue. Άλλοι υποψήφιοι ήταν οι Τόμ Φραντζής, Adil Aarab, Amaryllis Uitterlinden και Astrid Destuyver.

Η Λάουρα Τεσόρο ερμήνευσε το τραγούδι τελευταία στον δεύτερο ημιτελικό στις 12 Μαΐου του 2016 και προκρίθηκε στον τελικό τερματίζοντας στην τρίτη θέση με 274 βαθμούς. Στον τελικό της 14ης Μαΐου του 2016 ερμήνευσε το τραγούδι πρώτη και τερμάτισε δέκατη με 181 βαθμούς.

Συμμετοχές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Υπόμνημα
  Νικητής
  2η Θέση
  3η Θέση
  Τελευταία Θέση
Χρονιά Καλλιτέχνης Γλώσσα Τίτλος Τελικός Βαθμοί Ημιτελικός Βαθμοί
1956 Φιντ Λεκλέρ [1] Γαλλικά "Messieurs les noyés de la Seine" 2 [2] N/A1 Όχι Ημιτελικοί
1956 Μονί Μαρκ (Mony Marc) Γαλλικά "Le plus beau jour de ma vie" 2 [3] N/A1
1957 Μπόμπγιαν Σούπεν (Bobbejaan Schoepen) [4] Φλαμανδικά "Straatdeuntje" 8 5
1958 Φιντ Λεκλέρ (Fud Leclerc) Γαλλικά "Ma petite chatte" 5 8
1959 Μπομπ Μπένι [5] Φλαμανδικά "Hou toch van mij" 6 9
1960 Fud Leclerc Γαλλικά "Mon amour pour toi" 6 9
1961 Bob Benny Φλαμανδικά "September, gouden roos" 15 1
1962 Fud Leclerc Γαλλικά "Ton nom" 13 0
1963 Ζακ Ραϊμόν [6] Φλαμανδικά "Waarom?" 10 4
1964 Ρομπέρ Κογκόι [7] Γαλλικά "Près de ma rivière" 10 2
1965 Λίζε Μάρκε [8] Φλαμανδικά "Als het weer lente is" 15 0
1966 Tonia [9] Γαλλικά "Un peu de poivre, un peu de sel" 4 14
1967 Λουί Νεφς [10] Φλαμανδικά "Ik heb zorgen" 7 8
1968 Κλοντ Λομπάρ [11] Γαλλικά "Quand tu reviendras" 7 8
1969 Louis Neefs Φλαμανδικά "Jennifer Jennings" 7 10
1970 Ζαν Βαγιέ [12] Γαλλικά "Viens l'oublier" 8 5
1971 Jacques Raymond & Λιλί Καστέλ [13] Φλαμανδικά "Goeiemorgen, morgen" 14 68
1972 Σερζ και Κριστίν Γκιζολάντ (Serge & Christine Ghisoland) [14] Γαλλικά "À la folie ou pas du tout" 17 55
1973 Νικόλ και Ουγκό (Nicole & Hugo) [15] Φλαμανδικά "Baby, Baby" 17 58
1974 Ζακ Ιστέν [16] Γαλλικά "Fleur de liberté" 9 10
1975 Αν Κριστί [17] Φλαμανδικά "Gelukkig zijn" 15 17
1976 Πιέρ Ραπσά[18] Γαλλικά "Judy et Cie" 8 68
1977 Dream Express [19] Αγγλικά "A Million in One, Two, Three" 7 69
1978 Jean Vallée Γαλλικά "L'amour ça fait chanter la vie" 2 125
1979 Μισά Μαρά [20] Φλαμανδικά "Hey Nana" 18 5
1980 Telex [21] Γαλλικά "Euro-Vision" 17 14
1981 Εμλί Σταρ [22] Φλαμανδικά "Samson" 13 40
1982 Stella [23] Γαλλικά "Si tu aimes ma musique" 4 96
1983 Pas de Deux [24] Φλαμανδικά "Rendez-vous" 18 13
1984 Ζακ Ζέγκερς [25] Γαλλικά, Ιταλικά "Avanti la vie" 5 70
1985 Λίντα Λεπόμ [26] Φλαμανδικά "Laat me nu gaan" 19 7
1986 Σάντρα Κιμ [27] Γαλλικά "J'aime la vie" 1 176
1987 Λιλιάν Σεν-Πιέρ .[28] Φλαμανδικά "Soldiers of Love" 11 56
1988 Reynaert [29] Γαλλικά "Laissez briller le soleil" 18 5
1989 Ingeborg [30] Φλαμανδικά "Door de wind" 19 13
1990 Φιλίπ Λαφοντέν [31] Γαλλικά "Macédomienne" 12 46
1991 Clouseau [32] Φλαμανδικά "Geef het op" 16 23
1992 Morgane [33] Γαλλικά "Nous, on veut des violons" 20 11
1993 Μπάρμπαρα Ντε [34] Φλλαμανδικά "Iemand als jij" 25 3
1994 Δεν συμμετείχε
1995 Φρεντρίκ Εθερλίνκ [35] Γαλλικά "La voix est libre" 20 8
1996 Λίζα ντελ Μπο [36] Φλαμανδικά "Liefde is een kaartspel" 16 22 12 45
1997 Δεν συμμετείχε Όχι Ημιτελικοί
1998 Μελανί Κολ [37] Γαλλικά "Dis oui" 6 122
1999 Βανέσα Σινιτόρ [38] Αγγλικά "Like the Wind" 12 38
2000 Ναταλί Σορς (Nathalie Sorce) Γαλλικά "Envie de vivre" 24 2
2001 Δεν συμμετείχε
2002 Sergio & The Ladies [39] Αγγλικά "Sister" 13 33
2003 Ιρμπάν Τραντ (Urban Trad) [40] Τεχνητή γλώσσα "Sanomi" 2 165
2004 Xandee [41] Αγγλικά "1 Life" 22 7 Top 11 την προηγούμενη χρονιά
2005 Νούνο Ρεζέντε [42] Γαλλικά "Le grand soir" Δεν προκρίθηκε 22 29
2006 Κέιτ Ράιαν [43] Αγγλικά, Γαλλικά "Je t'adore" 12 69
2007 The KMG's [44] Αγγλικά "Love Power" 26 14
2008 Ishtar [45] Τεχνητή γλώσσα "O Julissi" 17 16
2009 Πατρίκ Ουσέν [46] Αγγλικά "Copycat" 17 1
2010 Τομ Ντις [47] Αγγλικά "Me and My Guitar" 6 143 1 167
2011 Ουίτλουφ Μπέι (Witloof Bay)[48] Αγγλικά "With Love Baby" Δεν προκρίθηκε 11 53
2012 Iris [49] Αγγλικά "Would You?" 17 16
2013 Ρομπέρτο Μπελαρόζα [50] Αγγλικά "Love Kills" 12 71 5 75
2014 Αξέλ Ιρσού [51]) Αγγλικά "Mother" Δεν προκρίθηκε 14 28
2015 Λουάκ Νοτέ (Loic Nottet)[52] Αγγλικά "Rhythm Inside" 4 217 2 149
2016 Λάουρα Τεζόρο [53] Αγγλικά "What's the Pressure?" 10 181 3 274
2017 Blanche [54] Αγγλικά "City Lights" 4 363 4 165
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
  1. ^  Τα ολοκληρωμένα αποτελέσματα του πρώτου διαγωνισμού είναι άγνωστα, μόνο ο νικητής ανακοινώθηκε. Η επίσημη ιστοσελίδα της Eurovision πλασάρει όλα τα υπόλοιπα τραγούδια στη δεύτερη θέση.[3]
  2. ^  Αν μια χώρα έχει κερδίσει το προηγούμενο έτος, δεν χρειάζεται να διαγωνιστούν στα ημιτελικά του επόμενου έτους. Επιπλέον, ανάμεσα στο 2004 με 2007, οι δέκα πρώτες χώρες που δεν ήταν μέλη των τεσσάρων μεγάλων (Big Four) δεν χρειαζόταν να ανταγωνιστούν στα ημιτελικά του επόμενου έτους. Αν, για παράδειγμα, η Γερμανία και η Γαλλία τερμάτιζαν μέσα στην πρώτη δεκάδα, οι χώρες που τερμάτισαν στην 11η και στη 12η θέση, προκρινόταν στον τελικό του επόμενου έτους, μαζί με τις υπόλοιπες δέκα χώρες.
  3. ^  Αρχικά η Ισπανία έδωσε τους 12 βαθμούς στο Ισραήλ και 10 στη Νορβηγία. Μετά ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας ανακοίνωσε ότι η Ισπανία έδωσε λάθος τους βαθμούς και ότι η Γερμανία έπρεπε να πάρει τους 12 βαθμούς παρά να μην ψηφιστεί, όπως έγινε. Το λάθος διορθώθηκε και η Γερμανία τερμάτισε 7η πάνω από τη Νορβηγία. Το Ισραήλ και η Νορβηγία έλαβαν 2 βαθμούς λιγότερο από αυτούς που αρχικά πήραν και οι Κροατία, Μάλτα, Πορτογαλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ολλανδία, Βέλγιο, Εσθονία και Τουρκία πήραν ένα βαθμό λιγότερο από αυτά που έδωσε ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας.

Ιστορικό ψηφοφορίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μέχρι το 2016, το ιστορικό ψηφοφορίας του Βελγίου έχει ως εξής:

Το Βέλγιο ως οικοδέσποινα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Χρονιά Τοποθεσία Αρένα Παρουσιαστές
1987 Flag of Belgium (civil).svg Βρυξέλλες Παλάτι Εκατονταετηρίδας Βικτορ Λάζλο

Σχολιαστές και παρουσιαστές βαθμών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Χρονιά Φλαμανδικός σχολιαστής Βαλλωνικός σχολιαστής Παρουσιαστής βαθμών Δεύτερος Φλαμανδικός σχολιαστής Δεύτερος Βαλλωνικός σχολιαστής
1956 Nand Baert Janine Lambotte N/A Χωρίς δεύτερο σχολιαστή Χωρίς δεύτερο σχολιαστή
1957 Nic Bal Bert Leysen
1958 Nand Baert Arlette Vincent Paule Herreman
1959 Nic Bal Paule Herreman Bert Leysen
1960 Georges Désir Arlette Vincent
1961 Robert Beauvais Άγνωστο
1962 Willem Duys Nicole Védrès Arlette Vincent
1963 Herman Verelst Pierre Delhasse Unknown Denise Maes
1964 Paule Herreman André Hagon No Dual Commentator
1965 Nand Baert
1966 André Hagon
1967 Janine Lambotte Jan Theys
1968 André Hagon
1969 Paule Herreman Ward Bogaert
1970 Claude Delacroix André Hagon
1971 Janine Lambotte Χωρίς παρουσιαστή βαθμών
1972 Arlette Vincent
1973 Paule Herreman
1974 Georges Désir André Hagon
1975 Paule Herreman Ward Bogaert
1976 Luc Appermont Georges Désir André Hagon
1977 Paule Herreman Anne Ploegaerts
1978 Claude Delacroix André Hagon
1979 Paule Herreman Anne Ploegaerts
1980 Jacques Mercier Jacques Olivier
1981 Walter De Meyere
1982 Jacques Olivier
1983 Anne Ploegaerts
1984 Jacques Olivier
1985 Anne Ploegaerts
1986 Patrick Duhamel Jacques Olivier
1987 Claude Delacroix Anne Ploegaerts
1988 Pierre Collard-Bovy Jacques Olivier
1989 Jacques Mercier Anne Ploegaerts
1990 Claude Delacroix Jacques Olivier
1991 André Vermeulen Anne Ploegaerts
1992 Jacques Olivier
1993 Anne Ploegaerts
1994 Jean-Pierre Hautier Δεν έλαβε μέρος
1995 Marie-Françoise Renson
1996 Michel Follet Anne Ploegaerts Johan Verstreken Σάντρα Κιμ
1997 André Vermeulen Δεν έλαβε μέρος Χωρίς δεύτερο σχολιαστή Χωρίς δεύτερο σχολιαστή
1998 Marie-Hélène Vanderborght Andrea Croonenberghs
1999 Sabine De Vos Bart Peeters
2000 Thomas Van Hamme Anja Daems
2001 Δεν έλαβε μέρος
2002 Geena Lisa Bart Peeters
2003 Corinne Boulangier Anja Daems
2004 Martine Prenen Bart Peeters
2005 Armelle Gysen Anja Daems
2006 Yasmine Bart Peeters
2007 Maureen Louys Anja Daems Jean-Louis Lahaye
2008 Sandrine Van Handenhoven Bart Peeters
2009 Maureen Louys Anja Daems
2010 Katja Retsin Bart Peeters
2011 Maureen Louys Sven Pichal
2012 Peter Van de Veire
2013 Maureen Louys Barbara Louys Tom De Cock
2014 Peter Van de Veire Angelique Vlieghe Eva Daeleman
2015 Walid
2016 Umesh Vangaver Χωρίς δεύτερο σχολιαστή
2017 TBA

Άλμπουμ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σημειώσεις και παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Fud Leclerc, γ. 1924 - θ. 20 Σεπ. 2010.
  2. Barclay, Simon (June 17, 2010). The Complete and Independent Guide to the Eurovision Song Contest 2010. Silverthorn Press, σελ. 24. ISBN 978-1-4457-8415-1. http://books.google.com/books?id=BfuBF7fOnyoC&source=gbs_navlinks_s. 
  3. 3,0 3,1 Barclay, Simon (June 17, 2010). The Complete and Independent Guide to the Eurovision Song Contest 2010. Silverthorn Press, σελ. 24. ISBN 978-1-4457-8415-1. https://books.google.com/books?id=BfuBF7fOnyoC&source=gbs_navlinks_s. 
  4. Ψευδώνυμο του Modest Schoepen, γ. 16 Μαΐου 1925 - θ. 17 Μαΐου 2010).
  5. Bob Benny, γ. 18 Μαΐου 1926 – θ. 29 Μαρτίου 2011.
  6. Jacques Raymond, γ. 13 Οκτ. 1938.
  7. Robert Cogoi, γ. 25 Οκτ. 1939.
  8. (Lize Marke. γ. Liliane Couck, 1η Δεκεμβρίου 1936).
  9. Γεννήθηκε ως Arlette Antoine Dominicus, 25 Ιουλ. 1947.
  10. Louis Neefs, γ. 8 Αυγ. 1937 - θ. 25 Δεκ. 1980.
  11. Claude Lombard, γ. 1945.
  12. Jean Vallée, γ. 2 Οκτ. 1941 - θ. 12 Μαρτ. 2014.
  13. Lili Castell. γ. 10 Απρ. 1937)
  14. Ζευγάρι, αμφότεροι γεννήθηκαν το 1946.
  15. Ντουέτο αποτελούμενο από τη Νικόλ Τζοσί (Nicole Josy, γ. 21 Οκτ. 1946) και τον Ουγκό Σιγκάλ (Hugo Sigal, γ. 10 Νοεμ. 1947)
  16. Jacques Hustin, γ. 15 Μαρτ. 1940- θ. 6 Απρ. 2009).
  17. Ann Christy, γ. 22 Σεπτ. 1945 - θ. 7 Αυγ. 1984)
  18. (Pierre Rapsat, γ. 28 Μαΐου 1948 - θ. 20 Απριλίου 2002).
  19. Τρίο (Hearts of Soul) αποτελούμενο από τις αδερφές Bianca, Stella και Patricia Maessen (1952- 15 Μαΐου 1996).
  20. Micha Marah, γ. 26 Σεπτ. 1953.
  21. Συγκρότημα της synthpop (1978-2006, 2009), που συστάθηκε το 1978 από τους Μαρκ Μουλέν (Marc Moulin, γ. 1η Σεπτ. 1942 - θ. 26 Σεπτ. 2008), Νταν Λακσμάν (Dan Lacksman, γεν. 19 Μαΐου 1950) και Μισέλ Μοέρ (Michel Moers).
  22. Emly Starr, πραγματικό όνομα: Marie-Christine Mareels, γ. 5 Σεπτ. 1957.
  23. Stella Maessen, γ. 6 Αυγ. 1953.
  24. Τρίο [1982-83] αποτελούμενο από τους Walter Verdin, Dett Peyskens και Hilde van Roy.
  25. Jacques Zegers, γ. 25 Ιουν. 1947.
  26. Linda Lepomme, γ. 16 Μαρτ. 1955.
  27. Sandra Caldarone, γ. 15 Οκτ. 1972, με ιταλικές ρίζες.
  28. Liliane Saint-Pierre, γεννήθηκε ως Liliane Keuninckx στις 18 Δεκ. 1948.
  29. Γεννήθηκε το 1955 ως Joseph Reynaerts.
  30. Γεννήθηκε ως Ιngeborg Thérèse Marguerite Sergeant στις 15 Οκτ. 1966.
  31. Philippe Lafontaine, γ. 24 Μαΐου 1955.
  32. Συγκρότημα της ποπ που συστάθηκε το 1984. Μέλη: Tjen Berghmans (ως το 1990), Karel Theys (ως το 1991), Bob Savenberg (ως το 1996), Kris Wauters και Koen Wauters.
  33. Ψευδώνυμο της Ingrid Simonis, γ. 23 Αυγ. 1975).
  34. Barbara Dex, γ. 22 Ιαν. 1974.
  35. Frédéric Etherlinck, πλήρες όνομα Frédéric Van Goitsenhoven-Maeterlinck, γεν. 11 Αυγ. 1968.
  36. Reinhilde Goossens, γ. 9 Ιουν. 1961.
  37. Mélanie Cohl, γ. 4 Ιαν. 1982
  38. Vanessa Chinitor, γ. 13 Οκτ. 1976.
  39. O Βέλγος τραγουδιστής Serge Quisquater (γ. 2 Απρ. 1965), μαζί με 3 Ολλανδές τραγουδίστριες, τις Ibernice Macbean, Ingrid Simons και Jodi Pijper.
  40. Λαϊκό συγκρότημα.
  41. Ψευδώνυμο της Sandy Boets, γ. 18 Δεκ. 1978.
  42. Nuno Resende, Πορτογάλος τραγουδιστής, γεν. 25 Ιουν. 1973.
  43. Kate Ryan, πραγμ. όνομα Katrien Verbeeck (γ. 22 Ιουλ. 1980).
  44. Συγκρότημα με πλήρες όνομα Krazy Mess Groovers, 6 μέλη του πήραν μέρος: οι Sexyfire (Wakas Ashiq, πακιστανικής καταγωγής, φωνή), Mr Scotch (Piotr Paluch, πολωνικής καταγωγής, πλήκτρα), Mr French Kiss (Raphaël Hallez, τρομπέτα, γαλλικής καταγωγής), Big Boss (Tuan N'Guyen, άλτο σαξόφωνο, με ρίζες από Βιετνάμ), Mr Cream (François Cremer, ντραμς) και Lady Soulflower (Chrystel Wautier, με ουκρανικές ρίζες, φωνή). Τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος ήταν οι The Answer - τρομπόνι, Mr DeeBeeDeeBop - βαρύτονο σαξόφωνο, Captain Thunder - ηλεκτρική κιθάρα, Mr Y - φωνητικά.
  45. Φλαμανδικό λαϊκό συγκρότημα. Μέλη: Soetkin Baptist, Michel Vangheluwe, Ann Vandaele, Marleen Vandaele, Els Vandaele, Hans Vandaele, Lode Cartrysse, Frank Markey, Korneel Taeckens, Karel Vercruysse.
  46. Patrick Ouchène (γ. 21 Μαρτ. 1970).
  47. Tom Dice, γενν. ως Tom Eeckhout στις 25 Νοεμ. 1989.
  48. Συγκρότημα με μέλη τους: Stijn Bearelle, Étienne Debaisieux, Benoît Giaux, Nicolas Dorian, Florence Huby, Mathilde Sevrin.
  49. Ψευδώνυμο της Laura van den Bruel ( γ. 19 Ιαν. 1995).
  50. Roberto Bellarosa, γ. 23 Αυγ. 1994.
  51. Axel Hirsoux, γ. 28 Σεπτ. 1982.
  52. Ο Νοτέ γεννήθηκε στις 10 Απρ. 1996.
  53. Laura Tesoro, γ. 19 Αυγ. 1996.
  54. Πλήρες όνομα Ellie Blanche Delvaux, γεννημένη στις 10 Ιουν. 1999.