Συμμετοχή του Βελγίου στη Eurovision

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Musical notes.svg ΒΕΛΓΙΟ

EuroBélgica.svg

Τηλ. φορέας: VRT, RTBF
Εθνικοί τελικοί:
Συμμετοχές: 58 (50 τελικοί)
Πρώτη συμ.: 1956
Καλύτ. θέση: 1η: 1986
Χειρότ. θέση: Τελευταία: 1961, 1962, 1965, 1973,
                 1985, 1993, 2000

Το Βέλγιο έχει συμμετάσχει στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 58 φορές από τότε που έκανε το ντεμπούτο της ως μία από τις επτά χώρες στον πρώτο διαγωνισμό το 1956. Οι μόνες χώρες με περισσότερες εμφανίσεις είναι η Γερμανία (59), η Γαλλία (58) και το Ηνωμένο Βασίλειο (58). Από τότε, το Βέλγιο έχει απουσιάσει 3 φορές (1994, 1997, 2001), λόγω των ισχυόντων τότε κανονισμών της διοργανώτριας αρχής (EBU) για τους αποκλεισμούς χωρών. Το Βέλγιο έχει κερδίσει μια φορά, το 1986.

Στα πρώτα 20 χρόνια του διαγωνισμού, καλύτερο αποτέλεσμα του Βελγίου ήταν η τέταρτη θέση με την Τόνια το 1966. Το 1978, ο Jean Vallée πέτυχε για πρώτη φορά ένα φινίρισμα στις τρείς πρώτες θέσεις, τερματίζοντας δεύτερος. Το 1986, η Σάντρα Κίμ έγινε η πρώτη και μέχρι σήμερα (μέχρι το 2017) νικήτρια για το Βέλγιο, όταν τραγούδησε το τραγούδι "J'aime la vie", όταν ήταν 13 χρονών στο Μπέργκεν. Τα υπόλοιπα φινιρίσματα του Βελγίου στην πρώτη τριάδα ήρθαν το 2003, όταν το συγκρότημα Urban Trad τερμάτισε δεύτερο στη Ρίγα, χάνοντας από μόνο δύο βαθμούς. Το Βέλγιο έχουν τερμάτισαν στην τελευταία θέση στο διαγωνισμό πέντε φορές, και πιο πρόσφατα το 2000 και έχουν δύο φορές λάβει "μηδέν βαθμούς", το 1962 και το 1965. Μετά την εισαγωγή των ημιτελικών γύρων το 2004, το Βέλγιο δεν κατάφερε να φτάσει στον τελικό σε επτά από τους οκτώ διαγωνισμούς (2005-12), με εξαίρεση τον Τόμ Ντάις, ο οποίος τερμάτισε έκτος στον τελικό του 2010. Το Βέλγιο έχει έκτοτε καταφέρει δύο ακόμη φινιρίσματα στην πρώτη δεκάδα, με τον Λουάκ Νοτέτ να τερματίζει τέταρτος το 2015, και τη Λάουρα Τεσόρο να τερματίζει 10η το 2016.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Βέλγιο έχει δύο εθνικούς ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς του διαγωνισμού, τον φλαμανδικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα Vlaamse Ραδιοφωνικός Σταθμός en Televisieomroep (VRT) και τον γαλλόφωνο ραδιοτηλεοπτικό φορέα Radio télévision belge de la communauté française (RTBF). Οι δύο ραδιοτηλεοπτικοί φορείς ανταλλάσσουν την επιλογή τραγουδιού για το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision κάθε χρόνο.

Ενώ VRT φιλοξενεί συνήθως ένα εθνικό τελικό, το Eurosong, κατά την επιλογή συμμετοχές τους για την Eurovision, ήταν φυσιολογικό για το RTBF να κρατήσει μια εσωτερική διαδικασία επιλογής (το RTBF έχει φιλοξενήσει και εθνικούς τελικούς κατά καιρούς, για παράδειγμα, το 1998, το 2005 και το 2011 καθώς το VRT εσωτερικά επέλεξε τον Τόμ Ντάις για το 2010).

Το Βέλγιο έχει κερδίσει το διαγωνισμό μία φορά, το 1986, όταν η Σάντρα Κίμ κέρδισε με το τραγούδι της "J'aime la vie" στο Μπέργκεν της Νορβηγίας. Αν και ισχυρίστηκε ότι ήταν 15 ετών, ήταν στην πραγματικότητα μόνο 13, αλλά τελικά κατάφερε να κρατήσει τη νίκη της. Επί του παρόντος, η ελάχιστη ηλικία για τη συμμετοχή είναι 16 και έτσι η Σάντρα Κίμ θα παραμείνει ο νεότερος νικητής, εκτός εάν κάποτε μειωθεί το όριο ηλικίας. Με τη νίκη το 1986, το Βέλγιο έγινε η τελευταία από τις γαλλόφωνες χώρες που έχει κερδίσει το διαγωνισμό. Τώρα το Βέλγιο, η Γαλλία, το Λουξεμβούργο, το Μονακό και η Ελβετία έχουν όλες κερδίσει τουλάχιστον μία φορά. Το Βέλγιο σημείωσε ένα απόλυτο ρεκόρ για την εποχή, με την Σάντρα Κίμ να κερδίζει με ένα πρωτοφανές ποσό των 176 βαθμών (αυτό το ρεκόρ παρέμεινε μέχρι το 1993, με την Ιρλανδία σκοράροντας 187 βαθμούς), κατά μέσο όρο 9,26 βαθμούς ανά έθνος. Η Κίμ έλαβε 77,2% της μέγιστης δυνατής βαθμολογίας, η οποία, μέχρι το 2016, εξακολουθεί να κατατάσσεται 8η μεταξύ όλων των νικητών της Eurovision.

Η επόμενη καλύτερη θέση του Βελγίου ήταν η δεύτερη που έχει επιτευχθεί δύο φορές, στους διαγωνισμούς του 1978 και του 2003. Ωστόσο, έχει τερματίσει τελευταίο οκτώ φορές.

Το 2003, οι Urban Trad τραγούδησαν σε μια επινοημένη γλώσσα κερδίζοντας τη δεύτερη θέση με 165 βαθμούς, 2 βαθμούς λιγότερους από τον νικητή εκείνου του έτους, την Τουρκία. Οι Ishtar έκαναν το ίδιο το 2008, αλλά ήρθαν 17οι στον πρώτο ημιτελικό και, επομένως, δεν προκρίθηκαν στον τελικό.

2009[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2009|2009]], το Βέλγιο συμμετείχε στον πρώτο ημιτελικό στις 12 Μαΐου 2009, ωστόσο, έλαβαν μόνο έναν βαθμό που ήρθε από την Αρμενία και τερμάτησαν στην προ-τελευταία θέση.

2010[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η συμμετοχή του 2010 για το Βέλγιο ήταν ο Τόμ Ντάις, όπου βγήκε δεύτερος στη βελγική - φλαμανδική έκδοση του The X Factor το 2008. Ο Ντάις επιλέχθηκε εσωτερικά και ανακοινώθηκε από το VRT στις 25 Νοεμβρίου του 2009. Ο Τόμ Ντάις τερμάτισε 1ος στον πρώτο ημιτελικό, όπου το Βέλγιο προκρίθηκε στον τελικό για πρώτη φορά από την εισαγωγή των ημιτελικών. Στον τελικό τερμάτισε 6ος, καταφέρνοντας το καλύτερο αποτέλεσμα του Βελγίου από το 2003.

2011[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2011, η συμμετοχή για το Βέλγιο ήταν το συγκρότημα Witloof Bay. Δεν προκρίθηκαν στον τελικό, τερματίζοντας 11οι μόνο με έναν βαθμό διαφορά πίσω από τη Μολδαβία, και έτσι έναν βαθμό πίσω από την πρόκριση.

2012[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Λόγω των καλών αποτελεσμάτων και την επιλογή του φλαμανδικού πληθυσμού, η VRT ακύρωσε τη διαδικασία επιλογής «Eurosong» και επέλεξε εσωτερικά για το 2012. Για το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2012, επέλεξαν την 17χρονη τραγουδίστρια Iris, αλλά αποφάσισε να αφήσει το κοινό να επιλέξει ποιο τραγούδι θα τραγουδήσει για να εκπροσωπήσει το Βέλγιο. Ωστόσο, δεν προκρίθηκε στον τελικό, τερματίζοντας 17η στους 18 συμμετέχοντες στον πρώτο ημιτελικό, σκοράροντας μόλις 16 βαθμούς που ήταν το δεύτερο χαμηλότερο σύνολο όλων των 36 χωρών στους ημιτελικούς.

2013[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2012, ο Ρομπέρτο Μπελαρόζα, νικητής του The Voice Belgique, επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει το Βέλγιο για το επόμενο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision που θα πραγματοποιηθεί Μάιο του 2013 στη Σουηδία. Ο Μπελαρόζα προκρίθηκε στον τελικό και τερμάτισε στην 12η θέση.

2014[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2014, το VRT οργάνωσε πάλι έναν εθνικό τελικό και 30 συμμετέχοντες επιλέχθηκαν να μπούνε στα κάστινγκ. Ο Άξελ Χιρσού κέρδισε τον εθνικό τελικό, με περισσότερο από το 50 τοις εκατό των televotes και τέσσερις φορές (από 7 διεθνείς κριτικές επιτροπές) το μέγιστο των 12 βαθμών από τις διεθνείς κριτικές επιτροπές. Το τραγούδι που εκπροσώπησε το Βέλγιο ονομαζόταν "Mother" και είναι μια αργή μπαλάντα. Το τραγούδι δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό, τερματίζοντας 14ο από τους 16.

2015[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2015, το RTBF επέλεξε και άλλον συμμετέχων από το "The Voice Belgique", τον Λουάκ Νοτέκ, που ήρθε δεύτερος το 2014. Εκπροσώπησε το Βέλγιο με το τραγούδι "Rhythm Inside" στον πρώτο ημιτελικό του διαγωνισμού. Κατάφερε να προκριθεί και ήρθε δεύτερος με 149 βαθμούς. Στον τελικό, ο Λουάκ τερμάτισε τέταρτος με 217 πόντους. Ήταν το καλύτερο αποτέλεσμα για το Βέλγιο από το 2003 και ήταν το υψηλότερο ποσό των βαθμών που δώθηκαν ποτέ στο Βέλγιο. Ήταν επίσης η πρώτη φορά που μια συμμετοχή τερμάτισε τέταρτη με πάνω από 200 βαθμούς.

2016[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 26 Μαΐου του 2015, το VRT επιβεβαίωσε ότι θα χρησιμοποιήσει και πάλι το Eurosong ως εθνικό τελικό για το διαγωνισμό του 2016. Αυτή τη φορά το σόου είχε μόνο 5 συμμετέχοντες. Το Eurosong 2016 θα είχε 3 σόου, αλλά μόνο στο τελευταίο σόου οι άνθρωποι θα μπορούσαν να ψηφίσουν για τον συμμετέχων που θα εκπροσωπούσε το Βέλγιο στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 2016. Στις 17 Ιανουαρίου 2016 η Λάουρα Τεσόρο κέρδισε το Eurosong 2016 με το τραγούδι "What's The Pressure", που συνυπογράφτηκε από τη βελγική τραγουδίστρια Selah Sue. Άλλοι υποψήφιοι ήταν οι Τόμ Φραντζής, Adil Aarab, Amaryllis Uitterlinden και Astrid Destuyver.

Η Λάουρα Τεσόρο ερμήνευσε το τραγούδι τελευταία στον δεύτερο ημιτελικό στις 12 Μαΐου του 2016 και προκρίθηκε στον τελικό τερματίζοντας στην τρίτη θέση με 274 βαθμούς. Στον τελικό της 14ης Μαΐου του 2016 ερμήνευσε το τραγούδι πρώτη και τερμάτησε δέκατη με 181 βαθμούς.

Συμμετοχές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Υπόμνημα
  Νικητής
  Δεύτερη θέση
  Τρίτη θέση
  Τελευταία θέση


Χρονιά Καλλιτέχνης Γλώσσα Τίτλος Τελικός Βαθμοί Ημιτελικός Βαθμοί
1956 Φιντ Λεκλέρ Γαλλικά "Messieurs les noyés de la Seine" 2 [1] N/A1 Όχι Ημιτελικοί
1956 Μονί Μαρκ Γαλλικά "Le plus beau jour de ma vie" 2 [1] N/A1
1957 Bobbejaan Schoepen Ολλανδικά "Straatdeuntje" 8 5
1958 Φιντ Λεκλέρ Γαλλικά "Ma petite chatte" 5 8
1959 Μπομπ Μπένι Ολλανδικά "Hou toch van mij" 6 9
1960 Φιντ Λεκλέρ Γαλλικά "Mon amour pour toi" 6 9
1961 Μπόμπ Μπένι Ολλανδικά "September, gouden roos" 15 1
1962 Φιντ Λεκλέρ Γαλλικά "Ton nom" 13 0
1963 Ζακ Ραϊμόν Ολλανδικά "Waarom?" 10 4
1964 Ρομπέρ Κογκόι Γαλλικά "Près de ma rivière" 10 2
1965 Λίζε Μάρκε Ολλανδικά "Als het weer lente is" 15 0
1966 Τόνια Γαλλικά "Un peu de poivre, un peu de sel" 4 14
1967 Λουί Νεφς Ολλανδικά "Ik heb zorgen" 7 8
1968 Κλοντ Λομπάρ Γαλλικά "Quand tu reviendras" 7 8
1969 Λουί Νεφς Ολλανδικά "Jennifer Jennings" 7 10
1970 Ζαν Βαγιέ Γαλλικά "Viens l'oublier" 8 5
1971 Ζακ Ραϊμόν & Λιλί Καστέλ Ολλανδικά "Goeiemorgen, morgen" 14 68
1972 Σερζ και Κριστίν Γκιζολάντ Γαλλικά "À la folie ou pas du tout" 17 55
1973 Νικόλ και Ουγκό Ολλανδικά "Baby, Baby" 17 58
1974 Ζακ Ιστέν Γαλλικά "Fleur de liberté" 9 10
1975 Αν Κριστί Ολλανδικά, Αγγλικά "Gelukkig zijn" 15 17
1976 Πιέρ Ραπσά Γαλλικά "Judy et Cie" 8 68
1977 Dream Express Αγγλικά "A Million in One, Two, Three" 7 69
1978 Ζαν Βαγιέ Γαλλικά "L'amour ça fait chanter la vie" 2 125
1979 Μίσα Μαρά Ολλανδικά "Hey Nana" 18 5
1980 Telex Γαλλικά "Euro-Vision" 17 14
1981 Εμλί Σταρ Ολλανδικά "Samson" 13 40
1982 Στέλλα Γαλλικά "Si tu aimes ma musique" 4 96
1983 Pas de Deux Ολλανδικά "Rendez-vous" 18 13
1984 Ζακ Ζέγκερς Γαλλικά "Avanti la vie" 5 70
1985 Λίντα Λεπόμ Ολλανδικά "Laat me nu gaan" 19 7
1986 Σάντρα Κίμ Γαλλικά "J'aime la vie" 1 176
1987 Λιλιάν Σεν-Πιέρ Ολλανδικά, Αγγλικά "Soldiers of Love" 11 56
1988 Reynaert Γαλλικά "Laissez briller le soleil" 18 5
1989 Ίνγκεμποργκ Ολλανδικά "Door de wind" 19 13
1990 Φιλίπ Λαφοντέν Γαλλικά "Macédomienne" 12 46
1991 Clouseau Ολλανδικά "Geef het op" 16 23
1992 Morgane Γαλλικά "Nous, on veut des violons" 20 11
1993 Μπάρμπαρα Ντε Ολλανδικά "Iemand als jij" 25 3
1994 Δεν συμμετείχε
1995 Φρεντρίκ Εθερλίνκ Γαλλικά "La voix est libre" 20 8
1996 Λίζα ντελ Μπο Ολλανδικά "Liefde is een kaartspel" 16 22 12 45
1997 Δεν συμμετείχε Όχι Ημιτελικοί
1998 Μελανί Κολ Γαλλικά "Dis oui" 6 122
1999 Βανέσα Σινιτόρ Αγγλικά "Like the Wind" 12 38
2000 Ναταλί Σορς Γαλλικά "Envie de vivre" 24 2
2001 Δεν συμμετείχε
2002 Sergio & The Ladies Αγγλικά "Sister" 13 33
2003 Urban Trad Τεχνητή "Sanomi" 2 165
2004 Xandee Αγγλικά "1 Life" 22 7 Top 11 την προηγούμενη χρονιά
2005 Νούνο Ρεζέντε Γαλλικά "Le grand soir" Δεν προκρίθηκε 22 29
2006 Κέιτ Ράιαν Αγγλικά, Γαλλικά "Je t'adore" 12 69
2007 The KMG's Αγγλικά "Love Power" 26 14
2008 Ishtar Τεχνητή "O Julissi" 17 16
2009 Πατρίκ Ουσέν Αγγλικά "Copycat" 17 1
2010 Τόμ Ντάις Αγγλικά "Me and My Guitar" 6 143 1 167
2011 Witloof Bay Αγγλικά "With Love Baby" Δεν προκρίθηκε 11 53
2012 Iris Αγγλικά "Would You?" 17 16
2013 Ρομπέρτο Μπελαρόζα Αγγλικά "Love Kills" 12 71 5 75
2014 Αξέλ Ιρσού Αγγλικά "Mother" Δεν προκρίθηκε 14 28
2015 Λουάκ Νοτέτ Αγγλικά "Rhythm Inside" 4 217 2 149
2016 Λάουρα Τεσόρο Αγγλικά "What's the Pressure?" 10 181 3 274
2017 Blanche Αγγλικά "City Lights"
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Πρότυπο:Ref begin

  1. ^  Τα ολοκληρωμένα αποτελέσματα του πρώτου διαγωνισμού είναι άγνωστα, μόνο ο νικητής ανακοινώθηκε. Η επίσημη ιστοσελίδα της Eurovision πλασάρει όλα τα υπόλοιπα τραγούδια στη δεύτερη θέση.[1]
  2. ^  Αν μια χώρα έχει κερδίσει το προηγούμενο έτος, δεν χρειάζεται να διαγωνιστούν στα ημιτελικά του επόμενου έτους. Επιπλέον, ανάμεσα στο 2004 με 2007, οι δέκα πρώτες χώρες που δεν ήταν μέλη των τεσσάρων μεγάλων (Big Four) δεν χρειαζόταν να ανταγωνιστούν στα ημιτελικά του επόμενου έτους. Αν, για παράδειγμα, η Γερμανία και η Γαλλία τερμάτιζαν μέσα στην πρώτη δεκάδα, οι χώρες που τερμάτισαν στην 11η και στη 12η θέση, προκρινόταν στον τελικό του επόμενου έτους, μαζί με τις υπόλοιπες δέκα χώρες.
  3. ^  Αρχικά η Ισπανία έδωσε τους 12 βαθμούς στο Ισραήλ και 10 στη Νορβηγία. Μετά ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας ανακοίνωσε ότι η Ισπανία έδωσε λάθος τους βαθμούς και ότι η Γερμανία έπρεπε να πάρει τους 12 βαθμούς παρά να μην ψηφιστεί, όπως έγινε. Το λάθος διορθώθηκε και η Γερμανία τερμάτισε 7η πάνω από τη Νορβηγία. Το Ισραήλ και η Νορβηγία έλαβαν 2 βαθμούς λιγότερο από αυτούς που αρχικά πήραν και οι Κροατία, Μάλτα, Πορτογαλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ολλανδία, Βέλγιο, Εσθονία και Τουρκία πήραν ένα βαθμό λιγότερο από αυτά που έδωσε ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας.

Πρότυπο:Ref end

Ιστορικό ψηφοφορίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μέχρι το 2016, το ιστορικό ψηφοφορίας του Βελγίου έχει ως εξής:

Το Βέλγιο ως οικοδέσποινα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Χρονιά Τοποθεσία Αρένα Παρουσιαστές
1987 Flag of Belgium (civil).svg Βρυξέλλες Centenary Palace Viktor Lazlo

Σχολιαστές και παρουσιαστές βαθμών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρότυπο:Unreferenced section

Χρονιά Φλαμανδικός σχολιαστής Βαλλωνικός σχολιαστής Παρουσιαστής βαθμών Δεύτερος Φλαμανδικός σχολιαστής Δεύτερος Βαλλωνικός σχολιαστής
1956 Nand Baert Janine Lambotte N/A No Dual Commentator No Dual Commentator
1957 Nic Bal Bert Leysen
1958 Nand Baert Arlette Vincent Paule Herreman
1959 Nic Bal Paule Herreman Bert Leysen
1960 Georges Désir Arlette Vincent
1961 Robert Beauvais Unknown
1962 Willem Duys Nicole Védrès Arlette Vincent
1963 Herman Verelst Pierre Delhasse Unknown Denise Maes
1964 Paule Herreman André Hagon No Dual Commentator
1965 Nand Baert
1966 André Hagon
1967 Janine Lambotte Jan Theys
1968 André Hagon
1969 Paule Herreman Ward Bogaert
1970 Claude Delacroix André Hagon
1971 Janine Lambotte No spokesperson
1972 Arlette Vincent
1973 Paule Herreman
1974 Georges Désir André Hagon
1975 Paule Herreman Ward Bogaert
1976 Luc Appermont Georges Désir André Hagon
1977 Paule Herreman Anne Ploegaerts
1978 Claude Delacroix André Hagon
1979 Paule Herreman Anne Ploegaerts
1980 Jacques Mercier Jacques Olivier
1981 Walter De Meyere
1982 Jacques Olivier
1983 Anne Ploegaerts
1984 Jacques Olivier
1985 Anne Ploegaerts
1986 Patrick Duhamel Jacques Olivier
1987 Claude Delacroix Anne Ploegaerts
1988 Pierre Collard-Bovy Jacques Olivier
1989 Jacques Mercier Anne Ploegaerts
1990 Claude Delacroix Jacques Olivier
1991 André Vermeulen Anne Ploegaerts
1992 Jacques Olivier
1993 Anne Ploegaerts
1994 Jean-Pierre Hautier Did not participate
1995 Marie-Françoise Renson
1996 Michel Follet Anne Ploegaerts Johan Verstreken Sandra Kim
1997 André Vermeulen Did not participate No Dual Commentator No Dual Commentator
1998 Marie-Hélène Vanderborght Andrea Croonenberghs
1999 Sabine De Vos Bart Peeters
2000 Thomas Van Hamme Anja Daems
2001 Did not participate
2002 Geena Lisa Bart Peeters
2003 Corinne Boulangier Anja Daems
2004 Martine Prenen Bart Peeters
2005 Armelle Gysen Anja Daems
2006 Yasmine Bart Peeters
2007 Maureen Louys Anja Daems Jean-Louis Lahaye
2008 Sandrine Van Handenhoven Bart Peeters
2009 Maureen Louys Anja Daems
2010 Katja Retsin Bart Peeters
2011 Maureen Louys Sven Pichal
2012 Peter Van de Veire
2013 Maureen Louys Barbara Louys Tom De Cock
2014 Peter Van de Veire Angelique Vlieghe Eva Daeleman
2015 Walid
2016 Umesh Vangaver No Dual Commentator
2017 TBA TBA TBA TBA TBA

Additionly since 1998 VRT has supplied a dual commentator to join André Vermeulen, between 1999 and 2010 Dual commentary was provided by Bart Peeters and Anja Daems. Peeters provided the commentary during the years when VRT selected the entries whilst Daems commentated the years RTBF selected the entries. Since 2011 Sven Pichal has replaced Daems as commentator, whilts Peter Van de Veire has replaced Peeters. Since 2007 Jean-Louis Lahaye has joint Jean-Pierre Hautier as dual commentator for RTBF. After Hautier's death in 2012 Lahaye was joined by Maureen Louys in 2013.

Άλμπουμ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Barclay, Simon (June 17, 2010). The Complete and Independent Guide to the Eurovision Song Contest 2010. Silverthorn Press, σελ. 24. ISBN 978-1-4457-8415-1. http://books.google.com/books?id=BfuBF7fOnyoC&source=gbs_navlinks_s.  Σφάλμα αναφοράς: Invalid <ref> tag; name "ESC1956_History" defined multiple times with different content