Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1975

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1975
Ημερομηνίες
Τελικός22 Μαρτίου 1975
Διοργάνωση
Χώρος ΔιεξαγωγήςStockholmsmässan
Στοκχόλμη, Σουηδία
ΠαρουσιαστέςΚαρίν Φαλκ
Μουσική ΔιεύθυνσηΜατς Όλσον
Εκτελεστικός επόπτηςΚλίφορντ Μπράουν
ΔιοργανωτήςSveriges Radio (SR)
Κατά τη διάρκεια του σόουΟ Κόσμος του Τζον Μπάουερ
Συμμετέχοντες
Αριθμός συμμετοχών19
Πρώτη εμφάνισηFlag of Turkey.svg Τουρκία
ΕπιστρέφουνFlag of France.svg Γαλλία
Flag of Malta.svg Μάλτα
ΑποχωρούνFlag of Greece.svg Ελλάδα
Flag of Austria.svg Αυστρία
Flag of Denmark.svg Δανία
Ψηφοφορία
Σύστημα ψηφοφορίαςΚάθε χώρα απένειμε 12, 10, 8-1 βαθμούς σε 10 τραγούδια
Μηδέν βαθμοίΚαμία
ΝικητήςFlag of the Netherlands.svg Ολλανδία
Ding-a-dong
← 1974Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision1976 →

Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision του 1975 έλαβε χώρα στην Στοκχόλμη, μετά την νίκη των ABBA στον περσινό διαγωνισμό με το τραγούδι "Waterloo". Νικήτρια χώρα ήταν η Ολλανδία που συμμετείχε με το τραγούδι Ding-a-dong που το ερμήνευσαν στα αγγλικά οι Teach-In. [1] Το τραγούδι συγκέντρωσε 152 βαθμούς. Την 2η θέση κατέλαβε το Ηνωμένο Βασίλειο και την 3η η Ιταλία. Εκείνη την χρονιά δεν συμμετείχαν η Δανία, η Αυστρία και η Ελλάδα. Το ντεμπούτο της στο διαγωνισμό έκανε η Τουρκία. Επίσης επέστρεψαν η Γαλλία και η Μάλτα. Το τραγούδι που τελικά αναδείχθηκε νικητήριο στον διαγωνισμό παίχτηκε πρώτο στη σειρά (για πρώτη φορά στα χρονικά του διαγωνισμού).

Τόπος διεξαγωγής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Stockholmsmässan, στη Στοκχόλμη, όπου διεξήχθη ο διαγωνισμός του 1975.

Ο διαγωνισμός έλαβε χώρα στη Στοκχόλμη, την πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Σουηδίας, η οποία αποτελεί εδώ και πολύ καιρό το πολιτιστικό, πολιτικό και οικονομικό κέντρο της πόλης και το επίκεντρο των ΜΜΕ. Πρόκειται επίσης για μία από τις πολυπληθέστερες αστικές περιοχές στη Σκανδιναβία.[2][3] Ο χώρος όπου έγινε ο διαγωνισμός ήταν το Stockholmsmässan (ή Διεθνείς Εκθέσεις της Στοκχόλμης). Το κεντρικό κτήριο ήταν το Älvsjö – ένα νότιο προάστιο του δήμου της Στοκχόλμης, το οποίο κατασκευάστηκε το 1971 και είναι χωρητικότητας 4.000 ατόμων.

Μορφή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Την χρονιά εκείνη εφαρμόστηκε ένα νέο σύστημα βαθμολογίας. Η κάθε χώρα εκπροσωπήθηκε από μία εντεκαμελή κριτική επιτροπή, που απαρτίστηκε κατά το ήμισυ από άτομα ηλικίας κάτω των 26 ετών. Το κάθε μέλος της κριτικής επιτροπής μπορούσε να δώσει σε κάθε τραγούδι έναν βαθμό από το 1 ως το 5, όμως δεν μπορούσε να ψηφίσει το τραγούδι της χώρας του. Η ψηφοφορία γινόταν αμέσως μετά την ερμηνεία του τραγουδιού και η συλλογή των ψήφων γινόταν κατευθείαν από τον υπεύθυνο. Μετά την εκτέλεση και του τελευταίου τραγουδιού. ο γραμματέας της κριτικής επιτροπής προσέθετε όλους τους βαθμούς και έδινε 12 πόντους στο τραγούδι με την υψηλότερη βαθμολογία, 10 σε εκείνο με την δεύτερη υψηλότερη βαθμολογία, στη συνέχεια 8 στο τρίτο, 7 στο τέταρτο, 6 στο πέμπτο και ούτω καθεξής μέχρι τον 1 βαθμό για το τραγούδι που θα ερχόταν στη 10η θέση. Ο εκπρόσωπος της κριτικής επιτροπής στη συνέχεια ανακοίνωσε τις 10 συνολικές βαθμολογίες με τη σειρά που παρουσιάστηκαν τα τραγούδια από την παρουσιάστρια. Η Κάριν Φαλκ αρκετές φορές μπερδεύτηκε με το νέο σύστημα με ερωτήσεις όπως "Πόσο είναι το 7 στη Γαλλία;" Σε αντίθεση με σήμερα, οι πόντοι δεν δόθηκαν με τη σειρά (από το 1 ως το 12), αλλά με τη σειρά που ερμηνεύτηκαν τα τραγούδια. Η διαδικασία να ανακοινώνονται οι βαθμολογίες με αύξουσα σειρά, ξεκινώντας από τον έναν βαθμό, δεν καθιερώθηκε πατά μόνο από τον διαγωνισμό του 1980 και μετά.Το σύστημα εκείνο παρέμεινε ως το 1996, αν και ο αριθμός των κριτών ήταν διαφορετικός (ήταν 11 από το ως το 1987 και 16 από το 1988 ως το 1997) και οι βαθμολογίες που έδιναν σε κάθε τραγούδι αυξάνονταν σε 10 και όχι σε 5. Από το 1997 ορισμένες κριτικές επιτροπές αντικαταστάθηκαν από τις ψήφους των τηλεθεατών. Το 1998 όλες οι χώρες παροτρύνθηκαν να πράξουν το ίδιο, εφόσον ήταν εφικτή η τηλεψηφοφορία. Οι κριτικές επιτροπές εισήχθησαν ξανά στον διαγωνισμό του 2009 (στον τελικό) και του 2010 (στους ημιτελικούς). Οι κριτές εκείνοι έδιναν το 50% της συνολικής βαθμολογίας. Παρά τις αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο αποφασιζόταν η βαθμολογία, το σύστημα των 12 βαθμών ('douze points') παρέμεινε την περίοδο 1975–2015. Το 2016 άλλαξε και κάθε χώρα έδινε δύο ξεχωριστές βαθμολογίες, ωστόσο και το νέο σύστημα βασίστηκε στο προηγούμενο μοντέλο ψηφοφορίας.[4]

Συμμετέχουσες χώρες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Teach-In κατά την αναχώρησή τους από το αεροδρόμιο του Άμστερνταμ για τον διαγωνισμό του 1975.

Έπειτα από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, η Ελλάδα αποχώρησε από εκείνον τον διαγωνισμό, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη συμμετοχή της Τουρκίας. Παρά το γεγονός αυτό, συνολικά 19 χώρες έλαβαν μέρος. Η Τουρκία εμφανίστηκε για πρώτη φορά, ενώ η Γαλλία και η Μάλτα επανήλθαν.[1]

Η συμμετοχή της Πορτογαλίας με το τραγούδι "Madrugada" ήταν ένας ύμνος για την Επανάσταση των Γαριφάλων, στη διάρκεια της οποίας η συμμετοχή της χώρας στον διαγωνισμό του 1974 είχε διαδραματίσει έναν πολύ σημαντικό ρόλο. Σύμφωνα με τον συγγραφέα και ιστορικό Τζον Κένεντι Ο' Κόνορ στο βιβλίο του The Eurovision Song Contest – The Official History, ο Πορτογάλος καλλιτέχνης έπρεπε να αποθαρρυνθεί από το να φορέσει την πορτογαλική του στρατιωτική στολή και να μεταφέρει ένα όπλο στη σκηνή.[5] Ορισμένες χώρες (όπως η Πορτογαλία και η Γιουγκοσλαβία) επέλεξαν να εκτελέσουν τα τραγούδια τους στα αγγλικά στις πρόβες ενώπιον των κριτών, όμως στη μητρική τους γλώσσα στον τελικό. Άλλες χώρες, όπως το Βέλγιο και η Γερμανία, διάλεξαν να τραγουδήσουν σε ένα κράμα της δικής τους γλώσσας και της αγγλικής.

Διευθυντές ορχηστρών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Για κάθε ερμηνεία ένας μαέστρος διηύθυνε την ορχήστρα.[6]

Καλλιτέχνες που επανήλθαν[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η μοναδική συμμετοχή που επέστρεψε το 1975 ήταν εκείνη της Νορβηγίας, με την Έλεν Νικολάισεν, η οποία είχε πάρει μέρος ξανά στον διαγωνισμό με το συγκρότημα Bendik Singers το 1973.[1]

Αποτελέσματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σειρά Χώρα Γλώσσα[7] Καλλιτέχνης Τραγούδι Θέση Βαθμοί
01 Flag of the Netherlands.svg Ολλανδία Αγγλικά Teach-In "Ding-a-dong" 1 152
02 Flag of Ireland.svg Ιρλανδία Αγγλικά The Swarbriggs "That's What Friends Are For" 9 68
03 Flag of France.svg Γαλλία Γαλλικά Νικόλ Ριέ "Et bonjour à toi l'artiste" 4 91
04 Flag of Germany.svg Γερμανία Γερμανικά, Αγγλικά Τζόι Φλέμινγκ "Ein Lied kann eine Brücke sein" 17 15
05 Flag of Luxembourg.svg Λουξεμβούργο Γαλλικά Ζεραλντίν "Toi" 5 84
06 Flag of Norway.svg Νορβηγία Αγγλικά Έλεν Νικολάισεν "Touch My Life (With Summer)" 18 11
07 Flag of Switzerland.svg Ελβετία Γερμανικά Σιμόνε Ντρέξελ "Mikado" 6 77
08 Flag of Yugoslavia (1946-1992).svg Γιουγκοσλαβία Σλοβένικα Pepel In Kri "Dan ljubezni" 14 22
09 Flag of the United Kingdom.svg Ηνωμένο Βασίλειο Αγγλικά The Shadows "Let Me Be The One" 2 138
10 Flag of Malta.svg Μάλτα Αγγλικά Ρενάτο "Singing This Song" 12 32
11 Flag of Belgium.svg Βέλγιο Ολλανδικά, Αγγλικά Αν Κρίστι "Gelukkig zijn" 15 17
12 Flag of Israel.svg Ισραήλ Εβραϊκά Σλόμο Άρτσι "At Va'Ani" 11 40
13 Flag of Turkey.svg Τουρκία Τουρκικά Σεμιχά Γιανκί "Seninle Bir Dakika" 19 3
14 Flag of Monaco.svg Μονακό Γαλλικά Σοφί "Une chanson c'est une lettre" 13 22
15 Flag of Finland.svg Φινλανδία Αγγλικά Pihasoittajat "Old Man Fiddle" 7 74
16 Flag of Portugal.svg Πορτογαλία Πορτογαλικά Ντουάρτε Μέντες "Madrugada" 16 16
17 Flag of Spain.svg Ισπανία Ισπανικά Sergio y Estíbaliz "Tú volverás" 10 53
18 Flag of Sweden.svg Σουηδία Αγγλικά Λάσε Μπεργκχάγκεν "Jennie, Jennie" 8 72
19 Flag of Italy.svg Ιταλία Ιταλικά Wess & Ντόρι Γκέτσι "Era" 3 115

Πίνακας βαθμολογίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αποτελέσματα
Συνολικά Ολλανδία Ιρλανδία Γαλλία Γερμανία Λουξεμβούργο Νορβηγία Ελβετία Γιουγκοσλαβία Ηνωμένο Βασίλειο Μάλτα Βέλγιο Ισραήλ Τουρκία Μονακό Φινλανδία Πορτογαλία Ισπανία Σουηδία Ιταλία
Οι διαγωνιζόμενοι Ολλανδία 152 8 5 8 10 12 6 8 12 12 3 12 4 10 10 7 12 12 1
Ιρλανδία 68 6 6 4 7 1 6 4 12 1 4 3 10 4
Γαλλία 91 8 12 3 8 7 2 7 1 7 12 8 8 8
Γερμανία 15 8 3 4
Λουξεμβούργο 84 12 10 3 7 3 5 6 5 5 8 6 4 10
Νορβηγία 11 2 2 7
Ελβετία 77 7 2 10 6 2 1 5 6 8 7 5 4 2 12
Γιουγκοσλαβία 22 3 4 2 5 1 7
Ηνωμένο Βασίλειο 138 4 3 12 10 12 7 8 12 8 10 10 12 7 5 10 5 3
Μάλτα 32 1 8 5 2 4 2 7 1 2
Βέλγιο 17 5 7 3 2
Ισραήλ 40 10 1 1 1 1 5 2 1 1 6 3 6 2
Τουρκία 3 3
Μονακό 22 3 4 2 1 2 2 3 5
Φιλανδία 74 5 12 6 10 12 5 4 8 8 1 3
Πορτογαλία 16 2 12 2
Ισπανία 53 7 5 3 5 4 4 4 3 4 8 6
Σουηδία 72 7 7 8 1 6 7 2 3 8 6 6 6 5
Ιταλία 115 6 4 4 3 6 10 10 10 10 6 5 10 1 12 10 7 1

12 βαθμοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

N. Συμμετέχων Χώρα που ψηφίζει
6 Ολλανδία Ισραήλ, Μάλτα, Νορβηγία, Ισπανία, Σουηδία, Ηνωμένο Βασίλειο
4 Ηνωμένο Βασίλειο Γαλλία, Λουξεμβούργο, Μονακό, Γιουγκοσλαβία
2 Φιλανδία Γερμανία, Ελβετία
Γαλλία Ιρλανδία, Πορτογαλία
1 Ιρλανδία Βέλγιο
Ιταλία Φιλανδία
Λουξεμβούργο Ολλανδία
Πορτογαλία Τουρκία
Ελβετία Ιταλία

Διεθνείς μεταδόσεις και ψηφοφορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στον παρακάτω πίνακα φαίνεται η σειρά με την οποία δόθηκαν οι βαθμολογίες στον διαγωνισμό του 1975 , καθώς και ο εκπρόσωπος της βαθμολογίας που ήταν αρμόδιος για την ανακοίνωση των ψήφων για την αντίστοιχη χώρα. Ο κάθε εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας μετάδοσης του διαγωνισμού (εκτός από το Ισραήλ) έστειλε έναν παρουσιαστή προκειμένου να σχολιάσει τον διαγωνισμό και να καλυφθεί ο τελευταίος στην εκάστοτε γλώσσα κάθε χώρας.[1]

Σειρά ψηφοφορίας Χώρα Εκπρόσωπος βαθμών Σχολιαστής Ραδιοτηλεοπτικός φορέας
01 Flag of the Netherlands.svg Ολλανδία Ντικ φαν Μπόμελ Βίλεμ Ντόις Nederland 2[8]
02 Flag of Ireland.svg Ιρλανδία Μπρένταν Μπάλφι Μάικ Μέρφι RTÉ Television
Λίαμ Ντεβάλι RTÉ Radio 1
03 Flag of France.svg Γαλλία Μισέλ Ντικέρ Ζορζ ντε Κον TF1[9]
04 Flag of Germany.svg Γερμανία TBC Βέρνερ Φάιγκελ ARD Deutsches Fernsehen[10]
Βολφ Μίτλερ Deutschlandfunk
05 Flag of Luxembourg.svg Λουξεμβούργο TBC Ζακ Ναβαντίκ RTL Télé Luxembourg[9]
Καμίλο Φέλγκεν RTL Radio
06 Flag of Norway.svg Νορβηγία Σβέρε Κριστόφερσεν[11] Τζον Αντρέασεν NRK[11]
Έρικ Χέγερνταλ NRK P1
07 Flag of Switzerland.svg Ελβετία Μισέλ Στοκέρ[12] Τέοντορ Χάλερ TV DRS]]
Ζορζ Αρντί TSR
Τζοβάνι Μπερτίνι TSI
08 Flag of Yugoslavia (1946-1992).svg Γιουγκοσλαβία Ντραγκάνα Μάρκοβιτς Μίλοβαν Ίλιτς TVB1
Όλιβερ Μλάκαρ TVZ 1
Τόμαζ Τέρτσεκ TVL1
09 Flag of the United Kingdom.svg Ηνωμένο Βασίλειο Ρέι Μουρ Πιτ Μάρεϊ BBC1[13]
Τέρι Ουόγκαν BBC Radio 2
Ρίτσαρντ Άστμπερι British Forces Radio[14][15]
10 Flag of Malta.svg Μάλτα TBC Νόρμαν Χάμιλτον MTV
11 Flag of Belgium.svg Βέλγιο Βαρτ Μπόγκερτ Χέρμαν Φέρελστ BRT
Πολ Χέρεμαν RTB
Νταν Μπερτ & Γιαν Τεΐζ BRT Radio 1
Ζακ Μποντίν RTB La Première
12 Flag of Israel.svg Ισραήλ Γιτζχάκ Σιμόνι[16] Χωρίς σχολιαστή Israeli Television
13 Flag of Turkey.svg Τουρκία Μπουλέντ Οσμά Μπουλέντ Όσβερεν TRT
Σεμπνέμ Σαβατσκί TRT Radyo 1
14 Flag of Monaco.svg Μονακό Καρόλ Σαμπριέ Ζορζ ντε Κον Télé Monte Carlo
15 Flag of Finland.svg Φινλανδία Καρίνα Πόνιο[17] Χέικι Σέπαλα YLE TV1[17]
Γιέρτα Μπλόμστετ YLE Radio 1
16 Flag of Portugal.svg Πορτογαλία Άνα Ζανάτι Ζούλιο Ιζίντρο RTP1[18]
Αμαντέου Μεϊρέλες RDP Antena 1
17 Flag of Spain.svg Ισπανία Χοσέ Μαρία Ίνιγκο Χοσέ Λουίς Ουριμπαρί TVE1[19]
18 Flag of Sweden.svg Σουηδία Σβεν Λίνταλ[20] Έκε Στρέμερ (Åke Strömmer) SR TV1[20]
Ούρσουλα Ρίχτερ SR P3[20]
19 Flag of Italy.svg Ιταλία Άννα Μαρία Γκαμπινέρι Σίλβιο Νότο Programma Nazionale

Μη συμμετέχουσες χώρες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αξιοσημείωτα περιστατικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύμφωνα με αναφορές των μυστικών υπηρεσιών, η εκδήλωση αποτελούσε έναν πιθανό στόχο για τρομοκρατική επίθεση από τη Φράξια Κόκκινος Στρατός, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να αυξηθούν τα μέτρα ασφαλείας από τους διοργανωτές. Σχεδόν έναν μήνα μετά τον διαγωνισμό, η οργάνωση πραγματοποίησε επίθεση στη γερμανική πρεσβεία στη Στοκχόλμη. Το κίνημα της Σουηδικής Αριστεράς διαμαρτυρήθηκε εναντίον του διαγωνισμού και των εμπορικών πτυχών του. Στην αρχή η κριτική επικεντρώθηκε στο SR για το τεράστιο κόστος του διαγωνισμού. όμως σύντομα οι διαμαρτυρίες εξελίχθηκαν σε κίνημα εναντίον της εμπορικής μουσικής συνολικά. Την ώρα της διεξαγωγής του διαγωνισμού της Eurovision, έγινε παράλληλα ένα εναλλακτικό φεστιβάλ στην άλλη πλευρά της Στοκχόλμης, στο οποίο οποιοσδήποτε επιθυμούσε, μπορούσε να ερμηνεύσει κάποιο τραγούδι. Η πιο δημοφιλής συμμετοχή ήταν του Sillstryparn με τίτλο "Doing the omoralisk schlagerfestival" (Κάνοντας το φεστιβάλ της ανήθικης Eurovision). Το φθινόπωρο του 1975 το SR γνωστοποίησε ότι η Σουηδία δεν θα ελάμβανε μέρος στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision του 1976 λόγω των υψηλών εξόδων για να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό. Αργότερα οι κανονισμοί άλλαξαν και τα έξοδα αποφασίστηκαν να μοιράζονται πιο ισότιμα μεταξύ των συμμετεχόντων ραδιοτηλεοπτικών φορέων. Τελικά, το SR δεν μετέδωσε τον διαγωνισμό του 1976. Οι Σουηδοί τεχνικοί της τηλεόρασης αρνήθηκαν να μεταδώσουν το φεστιβάλ στη Χιλή, όπου το Canal 13 (συνδεμένο μέλος της EBU) σχεδίαζε να προβληθεί. Η άρνηση ήταν σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη στρατιωτική δικτατορία που συνέχιζε να κυβερνά τη χώρα από το 1973, οπότε έγινε το πραξικόπημα του Αουγκούστο Πινοτσέτ.[22]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 «Eurovision Song Contest 1975». European Broadcasting Union. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουλίου 2012. 
  2. «Tätorter 2010» (PDF). www.scb.se (στα Βόρεια Σάμι). Statistics Sweden. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2011. 
  3. «Byopgørelsen 1. januar 2010» (PDF). Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2011. 
  4. Dahlander, Gustav. «SVT bakom historisk förändring inför Eurovision Song Contest i Stockholm 2016». 
  5. O'Connor, John Kennedy. The Eurovision Song Contest – The Official History. Carlton Books, UK. 2007 ISBN 978-1-84442-994-3
  6. «Conductors 1975». 4Lyrics.com. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουλίου 2012. 
  7. «Eurovision Song Contest 1975». The Diggiloo Thrush. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2014. 
  8. «Nederlandse televisiecommentatoren bij het Eurovisie Songfestival». Eurovision Artists (στα Ολλανδικά). 
  9. 9,0 9,1 Christian Masson. «1975 – Stockholm». Songcontest.free.fr. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2012. 
  10. «Eurovision Song Contest 1975». Ecgermany.de. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2012. 
  11. 11,0 11,1 Dyrseth, Seppo (OGAE Norway)
  12. Baumann, Peter Ramón (OGAE Switzerland)
  13. «Grand Final: 1975, Eurovision Song Contest». BBC. 
  14. Roxburgh, Gordon (2014). Songs For Europe – The United Kingdom at the Eurovision Song Contest Volume Two: The 1970's. UK: Telos Publishing, σελ. 182. ISBN 978-1-84583-065-6. 
  15. Richard Astbury's commentary was not broadcast – his apologies to BFBS listeners due to 'technical difficulties' are conveyed by Terry Wogan in his BBC Radio 2 commentary which was the commentary broadcast by BFBS. http://www.qa-show.com/wiki/20514
  16. «פורום אירוויזיון». Sf.tapuz.co.il. 13 Σεπτεμβρίου 1999. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2012. 
  17. 17,0 17,1 «Selostajat ja taustalaulajat läpi vuosien? • Viisukuppila». Viisukuppila.fi. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2012. 
  18. «Comentadores Do ESC – escportugalforum.pt.vu | o forum eurovisivo português». 21595.activeboard.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2012. 
  19. «FORO FESTIVAL DE EUROVISIÓN • Ver Tema – Uribarri comentarista Eurovision 2010». Eurosongcontest.phpbb3.es. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2012. 
  20. 20,0 20,1 20,2 «Infosajten.com». Infosajten.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2012. 
  21. Háskólabókasafn, Landsbókasafn Íslands -. «Timarit.is». timarit.is. 
  22. «Geopolitics of Eurovision: Chile Edition». CommoditiesControl. 5 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2017. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Eurovision Song Contest 1975 της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).