Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1974

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1974
ESC 1974 logo.png
Ημερομηνίες
Τελικός 6 Απριλίου 1974
Διοργάνωση
Χώρος Διεξαγωγής The Dome, Μπράιτον, Ηνωμένο Βασίλειο
Παρουσιαστές Κέιτι Μπόιλε
Μουσική Διεύθυνση Ρόνι Χάζλχερστ
Εκτελεστικός επόπτης Κλίφορντ Μπράουν
Διοργανωτής BBC
Κατά τη διάρκεια του σόου The Wombles
Συμμετέχοντες
Αριθμός συμμετοχών 17
Πρώτη εμφάνιση Flag of Greece.svg Ελλάδα
Επιστρέφουν Καμία
Αποχωρούν Flag of France.svg Γαλλία
Ψηφοφορία
Σύστημα ψηφοφορίας Κάθε χώρα είχε 10 κριτές, που είχαν τη δυνατότητα να δώσουν από 1 βαθμό στο αγαπημένο τους τραγούδι.
Μηδέν βαθμοί Καμία
Νικητής Flag of Sweden.svg Σουηδία
"Waterloo"
← 1973Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision1975 →

Ο 19ος Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision διεξήχθη στις 6 Απριλίου 1974, στο Ηνωμένο Βασίλειο Μεγάλης Βρετανίας και Βόρειας Ιρλανδίας. Νικήτρια αναδείχτηκε για πρώτη φορά η Σουηδία, με το σουηδικό συγκρότημα ABBA.[1] Το τραγούδι "Waterloo" (Βατερλώ) κατάφερε να συγκεντρώσει 24 βαθμούς συνολικά και έγινε κορυφαία διεθνή επιτυχία στην ιστορία των τραγουδιών του διαγωνισμού. Παρουσιάστρια ήταν η Κέιτι Μπόιλε, η οποία επέστρεψε μετά τις παρουσιάσεις των διαγωνισμών του 1960, 1963 και 1968. Τέλος, την χρονιά εκείνη, η Ελλάδα έκανε την πρώτη της εμφάνιση και κατέλαβε την 11η θέση, με το τραγούδι "Κρασί, θάλασσα και το αγόρι μου", το οποίο ερμήνευσε η Μαρινέλλα.

Τόπος διεξαγωγής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Brighton Dome στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου φιλοξενήθηκε ο διαγωνισμός του 1974.

Ο διαγωνισμός διεξήχθη στο Μπράιτον της Αγγλίας, εξαιτίας της άρνησης του Λουξεμβούργου (για οικονομικούς λόγους) να φιλοξενήσει ξανά τον διαγωνισμό, μετά τη δεύτερη συνεχή νίκη του στο διαγωνισμό του 1973. Ο χώρος όπου διεξήχθη ο μεγάλος τελικός ήταν το Brighton Dome, ένας καλλιτεχνικός χώρος, που συμπεριλαμβάνει την Αίθουσα Συναυλιών, το Corn Exchange και το Θέατρο Pavilion.

Μορφή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ένα πρόγραμμα που προβλήθηκε λίγο πριν τον τελικό του διαγωνισμού (στα τέλη Μαρτίου), με τίτλο Auftakt für Brighton (Πρελούδιο για το Μπράιτον) είχε τον συντονισμό του γερμανικού εθνικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα ARD. Παρουσιάστρια του εν λόγω προγράμματος ήταν η δημοσιογράφος Καρίν Τίτσε-Λούντβιχ. Ήταν το πρώτο πρόγραμμα τύπου προεπισκόπησης ("preview"-type programme) που μεταδόθηκε ταυτόχρονα σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.[2] Η εκπομπή έγινε επίσης γνωστή επειδή αποτέλεσε την πρώτη τηλεοπτική εμφάνιση για τους νικητές του διαγωνισμού, το συγκρότημα ABBA, οι οποίοι στα προγράμματα πριν τον τελικό καλούνταν "The Abba".[1]

Περιστατικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Ηνωμένο Βασίλειο εκπροσωπήθηκε στον διαγωνισμό από την γεννημένη στη Βρετανία Αυστραλή τραγουδίστρια της ποπ Ολίβια Νιούτον Τζον, η οποία ήρθε 4η με το τραγούδι "Long Live Love". Όπως σημειώνει ο ιστορικός και συγγραφέας Τζον Κένεντι Ο' Κόνορ στο βιβλίο του The Eurovision Song Contest – The Official History, η Ολίβια δεν αγαπούσε το τραγούδι και προτιμούσε άλλα από τις επιλογές για το Ηνωμένο Βασίλειο, όμως το "Long Live Love" επιλέχθηκε σε ψηφοφορία του κοινού με ταχυδρομική ψήφο.[3]

Η Γαλλία θα ελάμβανε μέρος με το τραγούδι "La vie à vingt-cinq ans" ("Η Ζωή στα 25") σε ερμηνεία της Ντανί, όμως σε ένδειξη σεβασμού στη μνήμη του προέδρου Πομπιντού (ο οποίος απεβίωσε στις 2 Απριλίου) ο γαλλικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας ORTF αποφάσισε να αποσύρει τη συμμετοχή. Καθώς η κηδεία του προέδρου έγινε την ημέρα του διαγωνισμού, θεωρήθηκε ανάρμοστο να συμμετάσχει η Γαλλία.Για τον ίδιο λόγο, η Γαλλίδα Αν Μαρί Νταβίντ, νικήτρια στο Λουξεμβούργο το 1973, δεν κατέστη δυνατό να παρευρεθεί στο Μπράιτον για να παραδώσει το βραβείο στον νικητή του 1974.[1][3] Εν απουσία της, ο γενικός διευθυντής του BBC και πρόεδρος της EBU, Τσαρλς Κάραν, επέδωσε το βραβείο.

Η Μάλτα είχε επιλέξει τον Έντσο Γκουζμάν με το τραγούδι "Paċi Fid Dinja" (Ειρήνη στον Κόσμο) για συμμετοχή στο διαγωνισμό, όμως αποσύρθηκε για άγνωστους λόγους. Το 1975 η χώρα έλαβε μέρος κανονικά.[1]

Η Ιταλία αρνήθηκε να μεταδώσει τον διαγωνισμό από την κρατική ραδιοτηλεόραση RAI επειδή συνέπεσε με την προεκλογική εκστρατεία για το δημοψήφισμα με θέμα το διαζύγιο, το οποίο διεξήχθη έναν μήνα μετά. Το τραγούδι της Τζιλιόλα Τσινκουέτι είχε τον τίτλο "Sì" επαναλαμβάνοντας τη συγκεκριμένη λέξη, που σημαίνει "ναι".[4] Αυτό σημαίνει ότι θα μπορούσε να κατηγορηθεί ότι ήταν ένα κρυμμένο μήνυμα ή κάποια μορφή προπαγάνδας για να επηρεαστεί το εκλογικό σώμα να δώσει θετική ψήφο στο δημοψήφισμα. Επί περισσότερο από έναν μήνα το εν λόγω τραγούδι δεν παιζόταν από κρατικούς ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς στην Ιταλία.[3]

Το τραγούδι της Πορτογαλίας "E depois do adeus" χρησιμοποιήθηκε ως ένα από τα δύο συνθήματα με τα οποία ξεκίνησε η περίφημη Επανάσταση των Γαριφάλων εναντίον του Νέου Καθεστώτος. Καθώς παίχτηκε από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς της χώρας αργά το βράδυ της 24ης Απριλίου, υποκίνησε το στρατό και τον υπόλοιπο κόσμο να προβεί στο πραξικόπημα της επόμενης ημέρας. Το δεύτερο τραγούδι με το οποίο ξεκίνησαν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις, αλλά δεν είχε σχέση με την Eurovision, ήταν το "Grândola, Vila Morena" σε ερμηνεία του Ζέκα Αφόνσο. Ο Ο' Κόνορ περιέγραψε το τραγούδι "E depois do adeus" ως την "μοναδική συμμετοχή της Eurovision που στην πραγματικότητα ξεκίνησε μια επανάσταση" (χαρακτηρισμός μάλλον ειρωνικός, επειδή το εν λόγω τραγούδι ήρθε στην τελευταία θέση).[3]

Συμμετέχουσες χώρες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Συνολικά 17 χώρες έλαβαν μέρος στον διαγωνισμό. Η Ελλάδα έκανε την πρώτη της εμφάνιση, ενώ η Γαλλία αποχώρησε στη διάρκεια της εβδομάδας σε ένδειξη πένθους για τον θάνατο του Προέδρου Ζορζ Πομπιντού.[1]

Διευθυντές ορχηστρών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Για κάθε ερμηνεία ένας μαέστρος διηύθυνε την ορχήστρα.[5]

Εάν είχε λάβει μέρος η Γαλλία στον διαγωνισμό, η συμμετοχή της θα είχε μαέστρο τον Ζαν Κλοντ Πετίτ.[6]

Καλλιτέχνες που επέστρεψαν[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τρεις καλλιτέχνες επανήλθαν στον διαγωνισμό τη χρονιά αυτή. Η Τζιλιόλα Τσινκουέτι, νικήτρια του 1964, επέστρεψε εκπροσωπώντας ξανά την Ιταλία. Επίσης, η συμμετοχή του Μονακό των ετών 1964 και 1969, ο Ρομουάλ Φιγκιέρ (Romuald Figuier) εκπροσώπησε αυτήν τη φορά το Λουξεμβούργο. Τέλος, το ντουέτο Bendik Singers της Νορβηγίας επέστρεψαν έναν χρόνο μετά την τελευταία συμμετοχή τους στο Λουξεμβούργο το 1973.[1]

Αποτελέσματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σειρά Χώρα Γλώσσα Καλλιτέχνης Τραγούδι Θέση Βαθμοί
01 Flag of Finland.svg Φινλανδία Αγγλικά Καρίτα "Keep Me Warm" 13 4
02 Flag of the United Kingdom.svg Ηνωμένο Βασίλειο Αγγλικά Ολίβια Νιούτον-Τζον "Long Live Love" 4 14
03 Flag of Spain.svg Ισπανία Ισπανικά Περέτ "Canta Y Sé Feliz" 10 10
04 Flag of Norway.svg Νορβηγία Αγγλικά Άννε Καρίνε Στρομ feat. Bendik Singers "The First Day of Love" 14 3
05 Flag of Greece.svg Ελλάδα Ελληνικά Μαρινέλλα "Κρασί, θάλασσα και τ' αγόρι μου" 11 7
06 Flag of Israel.svg Ισραήλ Εβραϊκά Kάβερετ "Natati La Khayay" 7 11
07 Flag of SFR Yugoslavia.svg Γιουγκοσλαβία Σερβοκροατικά Κόρνι Γκρούπα "Generacija 42" 12 6
08 Flag of Sweden.svg Σουηδία Αγγλικά ABBA "Waterloo" 1 24
09 Flag of Luxembourg.svg Λουξεμβούργο Αγγλικά, Γαλλικά Αϊρίν Σίρ "Bye Bye I Love You" 5 14
10 Flag of Monaco.svg Μονακό Γαλλικά Ρομουάλντ "Celui Qui Reste Et Celui Qui S'En Va" 6 14
11 Flag of Belgium.svg Βέλγιο Γαλλικά Ζακ Ιστέν (Jacques Hustin) "Fleur De Liberté" 9 10
12 Flag of the Netherlands.svg Ολλανδία Αγγλικά Mouth and MacNeal "I See A Star" 3 15
13 Ιρλανδία Ιρλανδία Αγγλικά Τίνα Ρέινολντς "Cross Your Heart" 8 11
14 Flag of Germany.svg Γερμανία Γερμανικά Σίντι & Μπέρτ "Die Sommermelodie" 15 3
15 Flag of Switzerland.svg Ελβετία Γερμανικά Πιέρα Μάρτελλ "Mein Ruf Nach Dir" 17 3
16 Flag of Portugal.svg Πορτογαλία Πορτογαλικά Πάουλο ντε Καρβάλιο "E Depois Do Adeus" 16 3
17 Flag of Italy.svg Ιταλία Ιταλικά Τζιλιόλα Τσινκουέτι "Sì" 2 18

Βαθμολογία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αποτελέσματα
Συνολικά ESCΦινλανδία.svg ESCΗνωμένοΒασίλειο.svg ESCΙσπανία.svg ESCΝορβηγία.svg ESCΕλλάδα.svg ESCΙσραήλ.svg ESCΓιουγκοσλαβία.svg ESCΣουηδία.svg ESCΛουξεμβούργο.svg ESCΜονακό.svg ESCΒέλγιο.svg ESCΟλλανδία.svg ESCΙρλανδία.svg ESCΓερμανία.svg ESCΕλβετία.svg ESCΠορτογαλία.svg ESCΙταλία.svg
Οι διαγωνιζόμενοι Φιλανδία 4 1 2 1
Ηνωμένο Βασίλειο 14 1 1 4 1 1 2 1 3
Ισπανία 10 2 1 3 1 1 2
Νορβηγία 3 1 1 1
Ελλάδα 7 2 4 1
Ισραήλ 11 2 1 2 1 2 3
Γιουγκοσλαβία 6 1 1 1 1 2
Σουηδία 24 5 1 2 2 1 1 3 1 2 5 1
Λουξεμβούργο 14 1 1 2 2 1 1 3 1 2
Μονακό 14 2 1 1 1 2 2 1 2 1 1
Βέλγιο 10 2 5 3
Ολλανδία 15 1 1 2 1 3 3 1 1 1 1
Ιρλανδία 11 1 2 2 1 2 2 1
Γερμανία 3 1 1 1
Ελβετία 3 1 1 1
Πορτογαλία 3 1 2
Ιταλία 18 2 5 2 1 1 4 1 1 1

Διεθνείς μεταδόσεις και ψηφοφορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το σύστημα με τις διμελείς κριτικές επιτροπές, που χρησιμοποιήθηκε στους 3 προηγούμενους διαγωνισμούς, εγκαταλείφθηκε το 1974 και επανήλθε το σύστημα των δεκαμελών κριτικών επιτροπών που είχαν δικαίωμα να δώσουν από έναν βαθμό (χρησιμοποιήθηκε για τελευταία φορά το 1970). Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που εφαρμόστηκε. Για πρώτη φορά και ασυνήθιστα οι χώρες ψήφισαν με διαφορετική σειρά, κάτι που επαναλήφθηκε το 2006. Οι χώρες αποκάλυψαν την ψήφο τους με την ακόλουθη σειρά:[1][7]

Στον παρακάτω πίνακα, εκτός από την σειρά με την οποία ανακοινώθηκαν οι βαθμολογίες, αναφέρονται και οι εκπρόσωποι βαθμών, οι σχολιαστές ανά χώρα και οι αντίστοιχοι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς μετάδοσης.[1]

Σειρά βαθμολογίας Χώρα Εκπρόσωπος βαθμών Παρουσιαστής Φορέας μετάδοσης
01 Flag of Finland.svg Φινλανδία Άαρε Έλο[8] Μάτι Πάλοσμα (Matti Paalosmaa) YLE TV1[8]
02 Flag of Luxembourg.svg Λουξεμβούργο TBC Ζακ Ναβαντίκ RTL Télé Luxembourg
03 Flag of Israel.svg Ισραήλ Γιτζχάκ Σιμόνι Χωρίς παρουσιαστή Israeli Television
04 Flag of Norway.svg Νορβηγία Σβέρε Κριστόφερσεν[9] Τζον Αντρέασεν NRK[9]
Έρικ Χέγερνταλ NRK P1
05 Flag of the United Kingdom.svg Ηνωμένο Βασίλειο Κόλιν Γουόρντ Λιούις Ντέιβιντ Βάιν BBC1[10]
Τέρι Ουόγκαν BBC Radio 2
Ρίτσαρντ Άστμπερι (British Forces Radio)[11]
06 Flag of SFR Yugoslavia.svg Γιουγκοσλαβία Έλγκα Βλάχοβιτς[12] Μίλοβαν Ίλιτς TVB1
Όλιβερ Μλακάρ TVZ 1
Τόμαζ Τέρτσεκ TVL1
07 Flag of Greece.svg Ελλάδα Ειρήνη Γαβαλά Μακώ Γεωργιάδου ΕΙΡΤ
08 Ιρλανδία Ιρλανδία Μπρένταν Μπάλφι Μάικ Μέρφι RTÉ Television
Λίαμ Ντεβάλι Radio Éireann
09 Flag of Germany.svg Γερμανία TBC Βέρνερ Φάιγκελ ARD Deutsches Fernsehen
10 Flag of Portugal.svg Πορτογαλία Ενρίκε Μέντες Αρτούρ Αγκοστίνιο RTP1[13]
11 Flag of the Netherlands.svg Ολλανδία Ντικ φαν Μπόμελ Βίλεμ Ντόις Nederland 2[14]
12 Flag of Sweden.svg Σουηδία Σβεν Λίνταλ[15] Γιόχαν Σάντστρεμ SR TV1
Ούρσουλα Ρίχτερ SR P3[16]
13 Flag of Spain.svg Ισπανία Αντολίν Γκαρθία Χοσέ Λουίς Ουριμπάρι TVE1[17]
14 Flag of Monaco.svg Μονακό Σοφί Εκέ[18] Πιέρ Τσερνιά Télé Monte Carlo
15 Flag of Switzerland.svg Ελβετία Μισέλ Στοκέρ Τέοντορ Χάλερ TV DRS
Ζορζ Αρντί TSR
Τζοβάνι Μπερτίνι TSI
16 Flag of Belgium.svg Βέλγιο Αντρέ Αγκόν Ζορζ Ντεζίρ RTB
Χέρμαν Φέρελστ BRT
17 Flag of Italy.svg Ιταλία Άννα Μαρία Γκαμπινέρι Ροζάνα Βαουντέτι Secondo Programma

Μη συμμετέχουσες χώρες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 «Eurovision Song Contest 1974». European Broadcasting Union. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5-6-2011. https://web.archive.org/web/20110605061122/http://www.eurovision.tv/page/history/by-year/contest?event=290. Ανακτήθηκε στις 2012-07-10. 
  2. «ABBA on TV – Melodifestivalen Rehearsal». www.abbaontv.com. http://www.abbaontv.com/1974/description-mystery-waterloo.html. 
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 O'Connor, John Kennedy The Eurovision Song Contest – The Official History Carlton Books, UK, 2007 (ISBN 978-1-84442-994-3)
  4. Sì – Lyrics The Diggiloo Thrush
  5. «Conductors 1974». 4Lyrics.com. http://4lyrics.eu/eurovision/esc-1974/. Ανακτήθηκε στις 2012-07-10. 
  6. «Jean-Claude Petit's biography in 'And the conductor is...'». http://www.andtheconductoris.eu/index.htm?http://www.eurovisionartists.nl/conductor/dir020.asp?ID=283. Ανακτήθηκε στις 2017-01-01. 
  7. «Diggiloo Thrush – scoreboard 1974». diggiloo.net. http://www.diggiloo.net/?scoreboard.1974. 
  8. 8,0 8,1 Selostajat ja taustalaulajat läpi vuosien? (Φινλανδικά) Viisukuppila, 18-4-2005
  9. 9,0 9,1 Dyrseth, Seppo (OGAE Norway)
  10. Eurovision Song Contest 1974 BBC Archives
  11. Roxburgh, Gordon (2014). Songs For Europe – The United Kingdom at the Eurovision Song Contest Volume Two: The 1970's. UK: Telos Publishing, σελ. 149. ISBN 978-1-84583-065-6. 
  12. Sumnja od Jugolasvenskog glasanja Archived 8-4-2012 at the Wayback Machine. (Σέρβικα) OGAE Serbia forum, 8-9-2011
  13. "Um Waterloo onde faltou Cambronne", Diário de Lisboa, 7-4-1974
  14. «Nederlandse televisiecommentatoren bij het Eurovisie Songfestival» (στα ολλανδικά). Eurovision Artists. http://www.eurovisionartists.nl/index.htm?content/esf480.asp. 
  15. Infosajten.com Archived 16-2-2012 at the Wayback Machine.
  16. Leif Thorsson Melodifestivalen genom tiderna ["Melodifestivalen through time"] (2006), p. 108; Stockholm: Premium Publishing AB ISBN 91-89136-29-2
  17. Uribarri comentarista Eurovision 2010 (Ισπανικά) FORO FESTIVAL DE EUROVISIÓN
  18. "Facets of Eurovision Song Contest 1975", Times of Malta, 31-3-1975
  19. CONCOURS EUROVISION DE LA CHANSON 1974 SongContest

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Eurovision Song Contest 1974 της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).