Κίεβο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: 50°27′N 30°30′E / 50.45°N 30.5°E / 50.45; 30.5


Κίεβο
Panorama of Kyiv from Saint Sophia Monastery.jpg
Flag of Kyiv Kurovskyi.svg
Σημαία
COA of Kyiv Kurovskyi.svg
Έμβλημα
Παρωνύμιο: Мати міст Руських, Новий Єрусалим, Місто, де все починається, Великий Рим και Мать городов русских
Τοποθεσία στο χάρτη
Τοποθεσία στο χάρτη
Κίεβο
50°27′0″N 30°31′25″E
UKR Kiev map.svg
ΧώραΟυκρανία
Διοικητική υπαγωγήΟυκρανία
Ίδρυση482
Διοίκηση
 • ΔήμαρχοςΒιτάλι Κλίτσκο (από 2014)
Έκταση848 km²[1]
Υψόμετρο179 μέτρο
Ταχ. κωδ.01000–06999
Τηλ. κωδ.44
Ζώνη ώραςΏρα Ανατολικής Ευρώπης
UTC+02:00 (επίσημη ώρα)
UTC+03:00 (θερινή ώρα)
θερινή ώρα
ΙστότοποςΕπίσημος ιστότοπος
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Το Κίεβο (ουκρανικά: Київ‎)[α] είναι η πρωτεύουσα και η πολυπληθέστερη πόλη της Ουκρανίας. Βρίσκεται στη βορειοκεντρική Ουκρανία κατά μήκος του Δνείπερου. Τον Ιούλιο του 2015 είχε πληθυσμό 2.887.974 κατοίκων[5] (παρόλο που στον τύπο έχουν αναφερθεί υψηλότερα νούμερα),[6] κάνοντας τον Κίεβο την έβδομη μεγαλύτερη πόλη της Ουκρανίας.[7]

Το Κίεβο είναι ένα σημαντικό βιομηχανικό, επιστημονικό, εκπαιδευτικό και πολιτιστικό κέντρο της Ανατολικής Ευρώπης. Είναι η έδρα πολλών βιομηχανιών της υψηλής τεχνολογίας, πανεπιστημίων και ιστορικών μνημείων. Το Κίεβο έχει εκτεταμένο σύστημα δημόσιων μεταφορών και υποδομών, συμπεριλαμβανομένου του μετρό του Κιέβου.

Το όνομα της πόλης φαίνεται ότι προέρχεται από το όνομα του Κίι, ενός από τους τέσσερις θρυλικούς ιδρυτές της πόλης. Κατά την διάρκεια της ιστορίας της πόλης, το Κίεβο, μια από τις παλαιότερες πόλεις στην ανατολική Ευρώπη, έχει περάσει από πολλές περιόδους δόξας και αφάνειας. Η πόλη αποτελεί εμπορικό κέντρο τουλάχιστον από τον 5ο αιώνα. Ήταν σλαβικός οικισμός στη μεγάλη εμπορική οδό Σκανδιναβίας-Κωνσταντινούπολης και υποτελής στους Χαζάρους,[8] μέχρι την κατάληψη του από τους Βάραγγους στα μέσα του 9ου αιώνα. Υπό την εξουσία των Βάραγγων έγινε η πρωτεύουσα του Κράτους των Ρως, του πρώτου ανατολικού σλαβικού κράτους. Το 1240 η πόλη κατεστράφη από τις μογγολικές εισβολές και έχασε την περισσότερη αξία του για αιώνες. Ήταν μια επαρχιακή πρωτεύουσα στα εξώτερα μέρη των εδαφών της Λιθουανίας, της Πολωνίας και της Ρωσίας.[9]

Η πόλη ευημέρησε και πάλι κατά την βιομηχανική επανάσταση στη Ρωσία στα τέλη του 19ου αιώνα. Το 1918, μετά την ανεξαρτητοποίηση της Ουκρανικής Λαϊκής Δημοκρατίας από τη Σοβιετική Ρωσία το Κίεβο έγινε πρωτεύουσα, και έπειτα από το 1921 έγινε μια πόλη της Σοβιετικής Ουκρανίας. Το 1934 έγινε πρωτεύουσα της σοβιετικής Ουκρανίας. Η πόλη κατεστράφη σχεδόν ολοκληρωτικά κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά ανέκαμψε γρήγορα μεταπολεμικά και παρέμεινε η τρίτη σημαντικότερη και μεγαλύτερη πόλη της Σοβιετικής Ένωσης μετά από τη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη στη Ρωσία.

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και την ουκρανική ανεξαρτησία το 1991, το Κίεβο συνέχισε να είναι η πρωτεύουσα της Ουκρανίας, όπως και συνέχισε να λαμβάνει μια σταθερή ροή εσωτερικών μεταναστών ουκρανικής εθνότητας από άλλες περιοχές της χώρας.[10] Κατά την μεταμόρφωση της χώρας σε μια οικονομία της αγοράς και μια αντιπροσωπευτική δημοκρατία, το Κίεβο παραμένει η μεγαλύτερη και πλουσιότερη ουκρανική πόλη. Η βιομηχανική παραγωγή του Κιέβου, βασιζόμενη στο στρατιωτικό εξοπλισμό, μειώθηκε και αυτό επηρέασε αρνητικά τις επιστήμες και τη τεχνολογία, αλλά νέοι τομείς της οικονομίας όπως οι υπηρεσίες και τα οικονομικά οδήγησαν την ανάπτυξη των μισθών και των επενδύσεων στη πόλη του Κιέβου, παρέχοντας συνεχή χρηματοδότηση για την ανάπτυξη στέγασης και υποδομών. Το Κίεβο έγινε η περισσότερο φιλοδυτική ουκρανική πόλη, ενώ στις εκλογές κυριαρχούν κόμματα υπέρ της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.[11][12][13][14]

Οι περισσότεροι κάτοικοι της πόλης είναι Ουκρανοί, αλλά σχεδόν όλοι γνωρίζουν ρώσικα και πολλοί χρησιμοποιούν στο σπίτι είτε τα ρωσικά, είτε τα ρωσικά και τα ουκρανικά από κοινού, ή τα ουκρανικά.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Κίεβο είναι μία από τις παλαιότερες πόλεις της Ευρώπης. Ιδρύθηκε τον 5ο αι. μ.Χ. ως εμπορικός σταθμός για τα ανατολικά σλαβικά φύλα που κατοικούσαν στην ευρύτερη περιοχή. Με την άφιξη των Βαράγγων και την άνθιση του εμπορίου με τους Βυζαντινούς, η πόλη μετετράπη σε κομβικό εμπορικό και συνεπακόλουθα πολιτιστικό κέντρο, φθάνοντας στο απόγειό της κατά το 10ο και 11ο αιώνα, όταν αποτέλεσε την πρωτεύουσα του κράτους των Ρως.

Όμως μετά τα μέσα του 11ου αιώνα, το κράτος των Ρως άρχισε να παρακμάζει και την ίδια τύχη είχε η πρωτεύουσά του. Στα 1240 το Κίεβο καταστράφηκε από τους Μογγόλους και έκτοτε υποβιβάσθηκε σε μια μικρή περιφερειακή πόλη.[15]

Η δεύτερη περίοδος ακμής ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν η πόλη αναδεικνύεται σε σημαντικό βιομηχανικό κέντρο στα πλαίσια της ρωσικής βιομηχανικής επανάστασης. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση και το σχηματισμό της Σοβιετικής Ένωσης, το Κίεβο γίνεται πρωτεύουσα (1934) της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας.

Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη κατακτήθηκε από το γερμανικό στρατό, ο οποίος προέβη σε μαζικές σφαγές και εκτελέσεις, ιδιαίτερα εναντίον του πολυάριθμου εβραϊκού στοιχείου. Πολλοί ήταν και οι κάτοικοι που εντάχθηκαν στη Βέρμαχτ, κυρίως ως παραστρατιωτικά σώματα, είτε λόγω του έκδηλου αντικομμουνισμού τους, είτε γιατί ήλπιζαν πως ο Χίτλερ μετά τη νίκη του θα τους αντάμειβε με ανεξαρτησία από τη Σοβιετική Ένωση.

Παρά τις ολοσχερείς καταστροφές που προκάλεσαν οι Γερμανοί, το Κίεβο ανοικοδομήθηκε άμεσα και έγινε ξανά η τρίτη σπουδαιότερη (μετά τη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη) πόλη της ΕΣΣΔ στη μεταπολεμική εποχή.

Η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 ανέδειξε την Ουκρανία σε ανεξάρτητο κράτος. Έκτοτε το Κίεβο είναι η πρωτεύουσα της χώρας.Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά γνωρίσματα του Κιέβου είναι ο καθεδρικός ναός της αγίας Σοφίας που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης .Το Κίεβο ήταν η πρώτη πρωτεύουσα των Ρους του Κιέβου (Київська Pусь) και ονομάζεται χαρακτηριστικά «Μητέρα όλων των Ρους».

Οι πιο σημαντικές εκκλησίες και Μοναστήρια του Κιέβου είναι: το μοναστήρι του Αγίου Μιχαήλ, ο καθεδρικός ναός της Αγίας Σοφίας, η Λαύρα του Πετσέρσκ, ο καθεδρικός ναός του Αγίου Ανδρέα, η Χρυσή Πύλη και το μοναστήρι Βυντουμπύτσι.

Φωτογραφίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 web.archive.org/web/20150918152231/http://atu.gki.com.ua/atu/26.
  2. Πρότυπο:Cite EPD
  3. Πρότυπο:Cite LPD
  4. Zraick, Karen (13 November 2019). «Wait, How Do You Pronounce Kiev?». The New York Times. https://www.nytimes.com/2019/11/13/us/politics/kiev-pronunciation.html. Ανακτήθηκε στις 22 November 2019. 
  5. Чисельність населення м.Києва [Population of Kyiv city] (στα Ουκρανικά). UkrStat.gov.ua. 1 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2016. 
  6. The most recent Ukrainian census, conducted on 5 December 2001, gave the population of Kyiv as 2 611 300 (Ukrcensus.gov.ua – Kyiv city Web address accessed on 4 August 2007). Estimates based on the amount of bakery products sold in the city (thus including temporary visitors and commuters) suggest a minimum of 3.5 million. "There are up to 1.5 mln undercounted residents in Kiev", Korrespondent, 15 June 2005 (in ρωσική)
  7. «City Mayors: The 500 largest European cities (1 to 100)». www.citymayors.com. 
  8. «Kiev». TheFreeDictionary.com. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2015. 
  9. «Kyiv - History». Encyclopædia Britannica (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2020. 
  10. Magocsi, Paul Robert (2010). A History of Ukraine: The Land and Its Peoples (2nd, Revised έκδοση). University of Toronto Press. σελ. 481. ISBN 978-1-4426-9879-6. 
  11. (in ουκρανική) Виборчі комісії фіксують перемогу опозиційних кандидатів у Києві
  12. (στα uk). Kontrakty. 19 March 2013. http://kontrakty.ua/article/59790. Ανακτήθηκε στις 19 August 2013. 
  13. У кожного киянина в голові – досвід Майдану (στα Ουκρανικά). 20 Απριλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2013. 
  14. (in ουκρανική) Interactive parliamentary election 2012 result maps by Ukrayinska Pravda (in ουκρανική) Election results in Ukraine since 1998, Central Election Commission of Ukraine Nations and Nationalism: A Global Historical Overview, ABC-CLIO, 2008, (ISBN 1851099077) (page 1629) Ukraine on its Meandering Path Between East and West by Andrej Lushnycky and Mykola Riabchuk, Peter Lang, 2009, (ISBN 303911607X) (page 122) After the parliamentary elections in Ukraine: a tough victory for the Party of Regions, Centre for Eastern Studies (7 November 2012) Communist and Post-Communist Parties in Europe by Uwe Backes and Patrick Moreau, Vandenhoeck & Ruprecht, 2008, (ISBN 978-3-525-36912-8) (page 396) Party of Regions gets 185 seats in Ukrainian parliament, Batkivschyna 101 – CEC, Interfax-Ukraine (12 November 2012) UDAR submits to Rada resolution on Ukraine's integration with EU, Interfax-Ukraine (8 January 2013) (in ουκρανική) Electronic Bulletin "Your Choice – 2012". Issue 4: Batkivshchyna Αρχειοθετήθηκε 3 December 2013 στο Wayback Machine., Ukrainian Center for Independent Political Research (24 October 2012) Ukraine's Party System in Transition? The Rise of the Radically Right-Wing All-Ukrainian Association "Svoboda" by Andreas Umland, Centre for Geopolitical Studies (1 May 2011)«Archived copy». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Αυγούστου 2013. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2013. 
  15. «Kiev (Ukraine) – Britannica Online Encyclopedia». Encyclopædia Britannica. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2011. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Σφάλμα αναφοράς: Υπάρχουν ετικέτες <ref> για κάποια ομάδα με το όνομα «lower-greek», αλλά δεν βρέθηκε καμία αντίστοιχη ετικέτα <references group="lower-greek"/>, ή λείπει η ετικέτα κλεισίματος </ref>