Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1956

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1956
ESC 1956 logo.svg
Ημερομηνίες
Τελικός 24 Μαΐου 1956
Διοργάνωση
Χώρος Διεξαγωγής Teatro Kursaal
Λουγκάνο, Ελβετία
Παρουσιαστές Λόενγκριν Φιλιπέλλο
Μουσική Διεύθυνση Φερνάντο Πάτζι
Σκηνοθέτης Φράνκο Μαράτζι
Εκτελεστικός επόπτης Ρόλφ Λιέμπερμαν
Διοργανωτής Radiotelevisione svizzera di lingua italiana (RTSI)
Κατά τη διάρκεια του σόου Les Joyeux Rossignols &
Les Trois Ménestrels
Συμμετέχοντες
Αριθμός συμμετοχών 14 (7 χώρες παρουσίασαν απο 2 τραγούδια η καθεμιά)
Πρώτη εμφάνιση Flag of Belgium (civil).svg Βέλγιο
Flag of France.svg Γαλλία
Flag of Germany.svg Γερμανία
Flag of Switzerland.svg Ελβετία
Flag of Italy.svg Ιταλία
Flag of Luxembourg.svg Λουξεμβούργο
Flag of the Netherlands.svg Ολλανδία
Ψηφοφορία
Σύστημα ψηφοφορίας Κάθε χώρα είχε 2 μέλη της κριτικής επιτροπής που είχε κάθε δύο ψήφους,
μόνο ο νικητής ανακοινώθηκε.
Νικητής Flag of Switzerland.svg Ελβετία
"Refrain"
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision1957 →

Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision του 1956 ήταν ο πρώτος Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision που πραγματοποιήθηκε στο Teatro Kursaal στο Λουγκάνο της Ελβετίας την Πέμπτη 24 Μαΐου.

Οργανωμένος από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση, ο πανευρωπαϊκός διαγωνισμός ήταν εμπνευσμένος από το Ιταλικό Φεστιβάλ Τραγουδιού του Σαν Ρέμο. Ο Λόενγκριν Φιλιπέλλο ήταν ο πρώτος παρουσιαστής του διαγωνισμού, ο οποίος διαγωνισμός είχε διάρκεια 1 ώρα και 40 λεπτά. Επτά χώρες συμμετείχαν, με την καθεμιά να παρουσιάζει δύο τραγούδια. Δύο μέλη της κριτικής επιτροπής από όλες τις συμμετέχουσες χώρες ψήφισαν μυστικά με βάση το αγαπημένο τους τραγούδι. Η Λιζ Άσια κέρδισε το διαγωνισμό για την οικοδέσποινα χώρα Ελβετία με το τραγούδι "Refrain".[1]

Αυτή η πρώτη έκδοση του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision περιελάμβανε πολλές διαδικασίες που δεν επαναλήφθηκαν σε οποιαδήποτε μεταγενέστερη έκδοση: δύο τραγούδια για κάθε χώρα, μυστική ψηφοφορία, διπλή ψήφος μιας χώρας για λογαριασμό άλλης χώρας, εμφάνιση μόνο του τίτλου "Grand Prix" για το νικητή και μόνο ένας άνδρας παρουσίασε τον διαγωνισμό. Οι άλλοι διαγωνισμοί περιλαμβάνουν: ένα τραγούδι για κάθε χώρα, αναλυτικό πίνακα βαθμολογίας, κριτική επιτροπή για κάθε χώρα, αποκλεισμό της χώρας από τις ψήφους της κριτικής επιτροπής και μια γυναίκα να παρουσιάζει τον διαγωνισμό αποκλειστικά ή μαζί με έναν άνδρα.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης στο Μονακό το 1955, τα μέλη της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης συζητούσαν ιδέες για τη δημιουργία ενός πανευρωπαϊκού μουσικού διαγωνισμού, με έμπνευση το Ιταλικό Φεστιβάλ Τραγουδιού του Σαν Ρέμο. Από αυτή τη συνάντηση, προήλθε ο διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision. Λήφθηκε μια απόφαση για τη φιλοξενία του πρώτου διαγωνισμού να λάβει χώρα στο ελβετικό θέρετρο του Λουγκάνο την επόμενη χρονιά, δηλαδή το 1956.[1]

Τοποθεσία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το μέρος που φιλοξένησε τον διαγωνισμό ήταν το Teatro Kursaal στο Λουγκάνο, μια πόλη στη νότια Ελβετία, στην ιταλόφωνη επαρχία του Τιτσίνο, που συνορεύει με την Ιταλία. Ο διαγωνισμός εμπνεύστηκε από το ιταλικό μουσικό φεστιβάλ και για τον λόγο αυτό έγινε στα Ιταλικά.

Μορφή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο πρώτος διαγωνισμός παρουσιάστηκε από τον Λόενγκριν Φιλιπέλλο και διήρκεσε 1 ώρα και 40 λεπτά. Ωστόσο ήταν ένα πρόγραμμα του ραδιοφώνου, αλλά υπήρχαν και κάμερες στο στούντιο για τους λίγους Ευρωπαίους που είχαν τηλεόραση.[1]

Μόνο σόλο καλλιτέχνες είχαν τη δυνατότητα να συμμετάσχουν, και τα τραγούδια δεν επιτρεπόταν να υπερβαίνουν τα 3 λεπτά και 30 δευτερόλεπτα, τα οποία συνοδεύονταν από μια ορχήστρα 24 μουσικών, της οποίας επικεφαλής ήταν ο Φερνάντο Πάτζι. Το κλείσιμο διαγωνισμού, από τους Joyeux Rossignols, έπρεπε να διαρκέσει περισσότερο, λόγω μιας καθυστέρησης στην βαθμολογία. Είχε ειπωθεί ότι κάθε συμμετέχουσα χώρα είχε έναν προκαταρκτικό εθνικό διαγωνισμό τραγουδιού.[1]

Βαθμολογία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δύο μέλη της κριτικής επιτροπής από κάθε χώρα ταξίδεψαν στο Λουγκάνο για να δώσουν την ψήφο τους μυστικά στα αγαπημένα τους τραγούδια, αλλά τα μέλη της κριτικής επιτροπής του Λουξεμβούργου δεν μπορούσαν να πάνε στο Λουγκάνο. Το σύστημα βαθμολόγησης σε αυτόν το διαγωνισμό, επέτρεπε την κριτική επιτροπή να ψηφίζει για κάθε συμμετέχον τραγούδι, ακόμη και το τραγούδι της ίδιας του της χώρας. Επιπλέον, η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση επέτρεψε στην ελβετική κριτική επιτροπή να ψηφίσει και για τη θέση του Λουξεμβούργου. Αυτό το σύστημα δεν επαναλήφθηκε ποτέ.[1]

Χαμένες κασέτες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ενώ ο διαγωνισμός παρουσιάστηκε και καταγράφηκε για τηλεοπτικές μεταδόσεις σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες (οι τηλεοράσεις ήταν κάπως σπάνιες ακόμα εκείνη την εποχή), δεν σώθηκαν αντίγραφα, με εξαίρεση τις επαναληπτικές ερμηνείες της Λιζ Άσια στο τέλος του διαγωνισμού. Αυτός του 1956, είναι ένας από τους δύο διαγωνισμούς (ο άλλος του 1964 όπου οι κασέτες καταστράφηκαν από πυρκαγιά) που δεν έχουν σωθεί κασέτες.

Συμμετέχουσες χώρες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επτά χώρες συμμετείχαν στον πρώτο διαγωνισμό, με κάθε μία να εκπροσωπείται από δύο τραγούδια. Τρεις επιπλέον χώρες, η Αυστρία, η Δανία και το Ηνωμένο Βασίλειο ήθελαν να λάβουν μέρος στον πρώτο διαγωνισμό, αλλά έχασαν την προθεσμία υποβολής των συμμετοχών και ως εκ τούτου δεν μπορούσαν να λάβουν μέρος. Το τηλεοπτικό βρετανικό σόου "Festival of British Popular Song" του BBC, το οποίο είχε σχεδιαστεί για να επιλέξει την συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου, δεν πραγματοποιήθηκε μετά το διαγωνισμό της Eurovision.[1]

Διευθυντές ορχηστρών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κάθε συμμετοχή είχε και έναν διευθυντή ορχήστρας που καθοδηγούσε την ορχήστρα.[2] Οι παρακάτω διευθυντές ορχήστρας, καθοδήγησαν και τις δύο συμμετοχές της ανάλογης χώρας.

Αποτελέσματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκτός από το νικητήριο τραγούδι, τα αποτελέσματα δεν εκδόθηκαν και δεν έγιναν γνωστά ποτέ. Το βιβλίο του Σάινον Μπέρκλεϊ The Complete and Independent Guide to the Eurovision Song Contest 2010 - (Ο Πλήρης και Ανεξάρτητος Οδηγός για το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2010) περιλαμβάνει έναν πίνακα με το ποια μπορεί να ήταν τα αποτελέσματα, αλλά ο συγγραφέας δεν δίνει μια πηγή και κάτω από τον πίνακα γράφει ότι <<οι ψήφοι δεν έχουν αποκαλυφθεί ποτέ>>."[3]

Σειρά[4] Χώρα[4] Καλλιτέχνης[4] Τραγούδι[4] Γλώσσα Θέση[4]
01 Flag of the Netherlands.svg Ολλανδία Jetty Paerl "De Vogels Van Holland" Ολλανδικά 2
02 Flag of Switzerland.svg Ελβετία Lys Assia "Das alte Karussell" Γερμανικά 2
03 Flag of Belgium.svg Βέλγιο Fud Leclerc "Messieurs les Noyés de la Seine" Γαλλικά 2
04 Flag of Germany.svg Γερμανία Walter Andreas Schwarz "Das Lied vom großen Glück" Γερμανικά 2
05 Flag of France.svg Γαλλία Mathé Altéry "Le temps perdu" Γαλλικά 2
06 Flag of Luxembourg.svg Λουξεμβούργο Michèle Arnaud "Ne Crois Pas" Γαλλικά 2
07 Flag of Italy.svg Ιταλία Franca Raimondi "Aprite le Finestre" Ιταλικά 2
08 Flag of the Netherlands.svg Ολλανδία Corry Brokken "Voorgoed Voorbij" Ολλανδικά 2
09 Flag of Switzerland.svg Ελβετία Lys Assia "Refrain" Γαλλικά 1
10 Flag of Belgium.svg Βέλγιο Mony Marc "Le plus beau jour de ma vie" Γαλλικά 2
11 Flag of Germany.svg Γερμανία Freddy Quinn "So geht das jede Nacht" Γερμανικά 2
12 Flag of France.svg Γαλλία Dany Dauberson "Il est là" Γαλλικά 2
13 Flag of Luxembourg.svg Λουξεμβούργο Michèle Arnaud "Les Amants de Minuit" Γαλλικά 2
14 Flag of Italy.svg Ιταλία Tonina Torielli "Amami se Vuoi" Ιταλικά 2

Διεθνείς αναμεταδόσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι συμμετέχοντες εθνικοί ραδιοτηλεοπτικοί φορείς έστειλαν σχολιαστές για τον διαγωνισμό στην δική τους γλώσσα. Στον παρακάτω πίνακα φαίνονται λεπτομέρειες για τους σχολιαστές εκείνους.[5]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επίσημη ιστοσελίδα