Νικηταράς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Νικήτας Σταματελόπουλος
Nikitaras.jpg
Ψευδώνυμο Νικηταράς ο Τουρκοφάγος
Γέννηση 2 Φεβρουαρίου 1787
(Μεγάλη Αναστάσοβα)νυν [Νέδουσα] Μεσσηνίας τόπος θανάτου = Αθήνα, Αττική, Ελλάδα
Θάνατος 25 Σεπτεμβρίου 1849 (62 ετών)
Πειραιάς
Πίστη Flag of Greece (1822-1978).svg Ελλάδα
Βαθμός Οπλαρχηγός
Μάχες/πόλεμοι Μάχη του Βαλτετσίου, Μάχη των Δολιανών, Άλωση της Τριπολιτσάς, Μάχη των Δερβενακίων

Ο Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς (2 Φεβρουαίου 1787 - 25 Σεπτεμβρίου 1849) ήταν πολεμικός ηγέτης στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Ως προς το έτος γέννησης του οι απόψεις διίστανται . Άλλοι αναφέρουν το έτος 1782,άλλοι το 1784 και άλλοι το 1787 .

Γεννήθηκε στο χωριό Μεγάλη Αναστάσοβα των Πισινών Χωριών του Μυστρά .(σημερινή Νέδουσα Μεσσηνίας) , στους πρόποδες του Ταϋγέτου, 25 χλμ από την πόλη της Καλαμάτας όπως μας διηγήτε ο ίδιος στα απομνημονεύματα του που κατέγραψε ο Γ.Τερτσέτης στη σελ. 13 αναφέρει : "Εγεννήθηκα εις ένα χωριό Μεγάλη Αναστασίτσα (Αναστάσοβα) αποδώθε από του Μυστρά προς την Καλαμάτα . Ο προπάππος μου ήτον Προεστός και ο πατέρας μου έφυγε δεκαέξι χρόνων και επήγε με τα στρατεύματα τα Ρούσικα στην Πάρο και ήτον πολεμικός. Τον εσκότωσαν εις την Μονεμβασιά μαζί με έναν αδελφό και μ' εναν κουνιάδο μου. Από ένδεκα χρόνων, μαζί με τον πατέρα μου, έσερνα άρματα. Ετουφέκισα ένα Τούρκο στο Λεοντάρι."

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γονείς του είναι ο Σταματέλος - ονομαστός αγωνιστής της περιοχής Λεονταρίου - , από τη Μεγάλη Αναστάσοβα του Λεονταρίου και μητέρα του η Σοφία Καρούτσου , από τον Άκοβο του Λεονταρίου, δευτερότοκη θυγατέρα και αδελφή της γυναίκας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

Αδελφός του Πατέρα του και θείος του , είναι ο Παναγιώτης με το προσωνύμιο Κουλοχέρης.

Από τα αδέλφια του γνωστά μας είναι : Ο Ιωάννης (1805 - 1816), ο Νικόλαος και ο Γιωργάκης .[2] ,[7] (1797).

Από τα πρώτα εξαδέλφια του γνωστός μας είναι ο Αναστάσης του Παναγιώτη.¨

στιχομυθία ανάμεσα στα εξαδέλφια [5] , [7] .

(Αναστ(άσης Τουρκολέκας ή Κουλοχέρης) :Ξάδελφε και στρατηγέ μου, η ελευθερία μεγάλος λόγος . μείς που ζήσαμε και ζούμε την άγρια του Τούρκου τυραννία νοιώθουμε πιο πολύ την αξία της.

Νικήτας : Ξάδελφε Αναστάση, ο πατέρας σου ο μπάρμπα Παναγιώτης και ο αδελφός του, ο πατέρας μου Σταματέλος από παιδιά για την ελευθερία τους πολέμησαν. Ο πατέρας σου έχασε το χέρι του και λέγεσθε Κουλοχεραίοι.( Α. Π. Φωτόπουλου "Νικηταράς " σελ. 111 & Φωτάκος " Ο Βίος του Παπαφλέσσα " σελ. 42 .

Ενώ από τα ανίψια του γνωστός μας είναι ο Παρασκευάς Θεοδωρακόπουλος. (Αρχ. Ελλ. Παλ. τ.16, σελ. 76) .

Ο Νικηταράς κράτησε το οικογενειακό επώνυμο Σταματέλος εξού και υπέγραφε σαν Σταματελόπουλος από το όνομα του πατέρα του . Το παράδειγμα του ακολούθησαν και τα άλλα δύο του Αδέλφια. Στον Ελληνικό λαό όμως έμεινε με το αγαπημένο του προσωνύμιο Νικηταράς, το οποίο υιοθέτησε ως επώνυμο ο γιος του Ιωάννης .

Βιογραφία .[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Διωγμένος και επικηρυγμένος ο πατέρας του,- καθώς ήταν πολεμικός -από τους Τούρκους 16 χρονών πολέμησε στην Πάρο με Ρώσικα στρατεύματα, βρήκε καταφύγιο στο Τουρκολέκα (όπου εκεί γεννήθηκε ο υιός του Γιάννης(1805) αδελφός του ΝΙΚΗΤΑΡΑ που θανατώθηκε βάναυσα από τους Τούρκους το 1816 μαζί με τον γερο-Σταματέλο στην Μονεμβασιά και αγιοποιήθηκε αργότερα από την Ορθόδοξη Εκκλησία ως "Άγιος Ιωάννης ο Τουρκολέκας")και αργότερα πέρασε στην Ζάκυνθο. Το 1816, κατά τον ανηλεή διωγμό των κλεφταρματολών της Πελοποννήσου, ο πατέρας του σκοτώθηκε από τους Τούρκους και ο Νικηταράς ακολούθησε τον θείο του Κολοκοτρώνη στα Επτάνησα, όπου εντάχθηκε στα Ρωσικά τάγματα και μετέβη στην Ιταλία για να πολεμήσει κατά του στρατού του Ναπολέοντα. Στη συνέχεια επέστρεψε στα Επτάνησα και υπηρέτησε τους Γάλλους, οι οποίοι στο μεταξύ τα είχαν καταλάβει με τη συνθήκη του Τίλσιτ. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους αγωνιστές της Επανάστασης του 1821. Συντηρούσε δικό του Σώμα Ενόπλων με άνδρες που προέρχονταν από διάφορα μέρη της Ελλάδας.
Με την έκρηξη της Επανάστασης, στην πρώτη Μάχη που δόθηκε στο Βαλτέτσι της Αρκαδίας στις 12 και 13 Μαΐου του 1821, (είχε προηγηθεί μια συμπλοκή στο Λεβίδι τον Απρίλιο), ο Νικηταράς που κρατούσε με 200 άντρες τα Άνω Δολιανά, κατάφερε να αποκρούσει 2.000 Τούρκους που επιτίθεντο με πυροβολικό. Επειδή έπεσαν πολλοί Τούρκοι από το χέρι του σ' εκείνη τη Μάχη, οι άντρες του τον ονόμασαν Τουρκοφάγο. Διακρίθηκε και στις μάχες που ακολούθησαν, όπου συνεργάστηκε με το θείο του, κυρίως δε στην πολιορκία και την άλωση της Τρίπολης.

Νικηταρά - Νικηταρά

πού 'χεις στα πόδια σου φτερά

και στην καρδιά ατσάλι

Προτομή του Νικηταρά στο Πεδίο του Άρεως, στην Αθήνα

Όταν η Τρίπολη καταλήφθηκε από τους Έλληνες, δε ζήτησε κανένα λάφυρο για τον εαυτό του και όταν του πρόσφεραν ένα αδαμαντοκόλλητο σπαθί, το έκανε δώρο στην προσωρινή Κυβέρνηση. Όταν οι Έλληνες κατέστρεψαν τη στρατιά του Δράμαλη στα στενά των Δερβενακίων, ο Νικηταράς μαζί με τους Δημήτριο Υψηλάντη και Παπαφλέσσα, είχε καταλάβει τη χαράδρα γύρω από τον Άγιο Σώστη, απ' όπου θα περνούσαν οι Τούρκοι, προκαλώντας τους μεγάλη καταστροφή. Καθώς ο Δράμαλης υποχωρούσε προς το Άργος, ο Νικηταράς κατέλαβε την οχυρή θέση Αγινόρι και σκότωσε πολλούς Τούρκους που προσπάθησαν να διαφύγουν μέσω αυτής. Συνετέλεσε στο να υποχωρήσει τελικά ο Δράμαλης, υφιστάμενος πανωλεθρία (26 - 28 Ιουλίου 1822).
Ο Νικηταράς πήρε μέρος σε πολλές ακόμη μάχες μέχρι που απελευθερώθηκε η χώρα. Επί Καποδίστρια και Όθωνα ανήκε στο Κόμμα των Ναπαίων (Ρωσόφιλων). Η ελληνική Κυβέρνηση, φοβούμενη ότι το ρωσόφιλο Κόμμα επεδίωκε να αντικαταστήσει τον Βασιλιά Όθωνα με κάποιον Ρώσο Πρίγκιπα, συνέλαβε το Νικηταρά το 1839 και τον καταδίκασε, αν και παντελώς αθώο, σε ενάμιση χρόνο φυλάκιση, την οποία εξέτισε στις φυλακές της Αίγινας. Όταν αποφυλακίστηκε, ή υγεία του ήταν εξασθενημένη από τα βασανιστήρια που υπέστη κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του. Έπασχε από ζάχαρο χωρίς να το γνωρίζει, με αποτέλεσμα να χάσει σε μεγάλο βαθμό την όρασή του. Βίωσε την αχαριστία και την αγνωμοσύνη του νεοσύστατου τότε ελληνικού κράτους, το οποίο του αρνήθηκε μια αξιοπρεπή σύνταξη ώστε να ζει αυτός και η οικογένειά του ευπρεπώς και αντί αυτού, του χορηγήθηκε "άδεια επαιτείας" στον χώρο όπου υπάρχει σήμερα ο ναός της Ευαγγελίστριας κάθε Παρασκευή. Το 1843, όταν ο Βασιλιάς Όθωνας αναγκάστηκε να δώσει Σύνταγμα στην Ελλάδα, οπότε του απονεμήθηκε ο Βαθμός του υποστράτηγου μαζί με μία πενιχρή σύνταξη. Απεβίωσε το 1849 σε ηλικία 61 ετών. Τελευταία του επιθυμία ήταν να ταφεί δίπλα στο Κολοκοτρώνη.[1]

Μάχες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τιμητικές Διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Για τις υπηρεσίες που προσέφερε στον του υπέρ Ανεξαρτησίας των Ελλήνων αγώνα, μετά την ίδρυση του Νεοελληνικού Κράτους έλαβε τις παρακάτω τιμητικές διακρίσεις [7] :

1. Το 1834 του απονέμεται ο βαθμός του Συνταγματάρχη του Τακτικού Στρατού και διορίζεται Στρατιωτικός Νομοεπιθεωρητής

2. Στις 18 (30) Σεπτεμβρίου 1835 εγκρίθηκε η απονομή του Αργύρου σταυρού του Αγώνα (Αργυρού Αριστείου). Το σχετικό δίπλωμα υπογράφηκε από τη Βασίλισσα Αμαλία και τέθηκε η ανάγλυφη Μεγάλη του Κράτους Σφραγίδα, στις 20 Φεβρουαρίου (3 Μαρτίου)1836. Το Πρωτότυπο του Διπλώματος φυλάσσεται . στα Γενικά Αρχεία του Κράτους των οποίων αποτελεί ιδιοκτησία . Ακριβές αντίγραφο τηρείται στο προσωπικό Αρχείο του Σμηνάρχου (ΤΥΕ) ε.α. Ηλία Λαζάρου (Ιστοριοδίφη – Ερευνητή) και συντάκτη της παρούσης παραγράφου .

3. Στις 23 Ιανουαρίου 1835 με Β. Δ. το οποίο δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ. / 1 Α /23-1-1835 , τιμήθηκε με το (Χρυσό) Σταυρό των Ταξιαρχών του Τάγματος του Σωτήρος .

4. Την 1 Ιανουαρίου 1838 με Β. Δ. το οποίο δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ. / 1 Α /1-1-1838 τιμήθηκε με το (Χρυσό) Σταυρό των Ανωτέρων Ταξιαρχών του Τάγματος του Σωτήρος.

5. Το 1843 προάγεται από Συνταγματάρχης σε Υποστράτηγο (τότε δεν υπήρχε ο ενδιάμεσος Βαθμός του Ταξιάρχου).

6. Το 1847 διορίστηκε Γερουσιαστής.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. στο: Η μηχανή του Χρόνου, Ήρωες του 1821 - Η αχαριστία της πολιτείας

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • 1. Αγαπητός Σ. Αγαπητός (1877). «Οι Ένδοξοι Έλληνες του 1821, ή Οι Πρωταγωνισταί της Ελλάδος». Τυπογραφείον Α. Σ. Αγαπητού, Εν Πάτραις, σσ. 208-216. http://www.archive.org/details/hoiendoxoihelln00unkngoog. Ανακτήθηκε στις 13 Αυγούστου 2009. 
  • 2. Γενικά Αρχεία του Κράτους / Κεντρική Υπηρεσία (ΓΑΚ / ΚΥ)
  • 3. Αρχείο της Ελληνικής Παλιγγενεσίας
  • 4. Γρηγορίου Ε. : Ο Νικηταράς 1942
  • 5. Φωτόπουλου Α. : Νικηταράς 1963
  • 6. Πρακτικά του Β΄ Τοπικού συνεδρίου Αργολικών Σπουδών τόμος 14, Άργος 30 Μαΐου-1 Ιουνίου 1986, Ιωάννης Π. Χιωτακάκος, σελ.414-418.
  • 7. Σμηνάρχου (ΤΥΕ) ε.α. Ηλία Λαζάρου " Πισινοχωρίτες Αγωνιστές 1821- 1829 / Μέρος Β΄, Ενότητα Η΄, Κεφ. Σταματελόπουλος ή Νικηταράς Νικήτας του Σταματέλου ."