Νίκος Βούτσης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Νίκος Βούτσης
Nikos Voutsis a Mar 2016 cropped.jpg
Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων
Εν ενεργεία
Ανέλαβε καθήκοντα
4 Οκτωβρίου 2015
Αντιπρόεδρος
Προκάτοχος Ζωή Κωνσταντοπούλου
Υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης Ελλάδας
Περίοδος
27 Ιανουαρίου 2015 – 28 Αυγούστου 2015
Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας
Διάδοχος Αντώνης Μανιτάκης
Βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου
Εν ενεργεία
Ανέλαβε καθήκοντα
6 Μαΐου 2012
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση 4 Μαρτίου 1951 (1951-03-04) (66 ετών)
Αθήνα
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελλάδα
Πολιτικό κόμμα ΣΥΡΙΖΑ
Σπουδές Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο
Επάγγελμα Πολιτικός μηχανικός

Ο Νίκος Βούτσης (1951) είναι Έλληνας πολιτικός και νυν Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.

Τα πρώτα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Νίκος Βούτσης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 4 Μαρτίου 1951[1] με καταγωγή από την Τεγέα Αρκαδίας. Αποφοίτησε από το Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Αθηνών (1957-1969).

Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, όπου και συμμετείχε ενεργά στο μαζικό αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα ως στέλεχος των φοιτητικών επιτροπών αγώνα (ΦΕΑ) του ΕΜΠ. Αντιπρόεδρος στο πρώτο μεταδικτατορικό Κεντρικό Συμβούλιο της ΕΦΕΕ το 1975 που προέκυψε από τη σύγκλιση του Εθνικού Συμβουλίου στο οποίο ήταν μέλος του προεδρείου. Εργάστηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας (1975-2010). Γνωρίζει τη γερμανική γλώσσα.

Πολιτική καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από το 1980 έως το 1985 ο Βούτσης διετέλεσε γραμματέας της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος, της νεολαίας του ΚΚΕ Εσωτερικού, του οποίου ήταν στέλεχος. Ήταν επίσης μέλος της κεντρικής επιτροπής και της εννεαμελούς γραμματείας του κόμματος μέχρι το 1986. Συμμετείχε στην αποκαλούμενη πλατφόρμα της αναβάθμισης και για το λόγο αυτό, μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ Εσωτερικού το 1986 προτίμησε να ενταχθεί στο ΚΚΕ Εσωτερικού - Ανανεωτική Αριστερά και όχι στην ΕΑΡ, η οποία στη συνέχεια συνεργάστηκε με το ΚΚΕ για τον σχηματισμό του Συνασπισμού. Προσχώρησε στον Συνασπισμό μετά τις εκλογές του 1993 και εξελέγη στην Πολιτική Γραμματεία. Υπεύθυνος Τύπου του ΣΥΝ την περίοδο 2000-2006. Μετά τη συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν υποψήφιος βουλευτής του από το 2004 και είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής από το ιδρυτικό του συνέδριο μέχρι σήμερα.

Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010 εξελέγη περιφερειακός σύμβουλος Αττικής στον Κεντρικό Τομέα με τον συνδυασμό Αττική Συνεργασία - Όχι στο Μνημόνιο που στήριξε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Α΄Αθηνών στις εκλογές του Μαΐου 2012 και ανανέωσε τη θητεία του στις εκλογές του Ιουνίου του 2012. Στη Βουλή που σχηματίστηκε ανέλαβε γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ (Ιούνιος 2012-Δεκέμβριος 2014). Επίσης, ήταν μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης και μέλος της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής.

Εξελέγη για τρίτη συνεχόμενη φορά βουλευτής στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 με το κόμμα του να καταλαμβάνει την πρώτη θέση. Στο υπουργικό συμβούλιο που προέκυψε, ανέλαβε το νεοσύστατο υπερυπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης.

Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 ανανέωσε τη βουλευτική του θητεία.

Προεδρία της Βουλής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 4 Οκτωβρίου 2015 εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής της ΙΖ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου με 181 ψήφους.

Προσωπική ζωή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Νίκος Βούτσης είναι νυμφευμένος με την Αγγελική Παπάζογλου και πατέρας του Γιώργου, της Αριάννας-Νίκης και του Πάνου.

Ο γιος του Βούτση από τον πρώτο του γάμο με την Σοφία Βογιατζή, Γιώργος Βογιατζής-Βούτσης, συνελήφθη στις 4 Οκτωβρίου 2007 για συμμετοχή σε ληστεία σε τράπεζα στου Γκύζη. Είχε καταδικαστεί σε 8 χρόνια κάθειρξης, χρηματική ποινή 1.500 ευρώ και δύο χρόνια στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων, αλλά αργότερα αφέθηκε ελεύθερος με όρους.[2] Στην κατάθεση του ως μάρτυρας υπεράσπισης, ο Νίκος Βούτσης είχε δηλώσει πως η πράξη αυτή του παιδιού του είναι κάτι που τον υπερβαίνει από πλευράς επιλογών, καθώς δεν έχει αυτή την ιδεολογική κατεύθυνση,[3] ενώ ταυτόχρονα ανέφερε ότι, παρότι δεν εγκρίνει τις επιλογές του γιου του, τις σέβεται και προσπαθεί να τις ερμηνεύσει.[4]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]