Απόστολος Κακλαμάνης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Απόστολος Κακλαμάνης
Apostolos Kaklamanis in 2008.JPG
Ο Απόστολος Κακλαμάνης στη Βουλή των Ελλήνων το 2008
Υπουργός Εργασίας
Περίοδος
23 Νοεμβρίου 1989 – 13 Φεβρουαρίου 1990
ΠρωθυπουργόςΞενοφών Ζολώτας
ΠροκάτοχοςΙωάννης Κουκιάδης
ΔιάδοχοςΙωάννης Κουκιάδης
Περίοδος
21 Οκτωβρίου 1981 – 5 Ιουλίου 1982
ΠρωθυπουργόςΑνδρέας Παπανδρέου
ΠροκάτοχοςΚωνσταντίνος Λάσκαρης
ΔιάδοχοςΕυάγγελος Γιαννόπουλος
Υπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων
Περίοδος
18 Νοεμβρίου 1988 – 2 Ιουλίου 1989
ΠρωθυπουργόςΑνδρέας Παπανδρέου
ΠροκάτοχοςΓιάννης Φλώρος
ΔιάδοχοςΜιλτιάδης Έβερτ
Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
Περίοδος
9 Μαΐου 1988 – 22 Ιουνίου 1988
ΠρωθυπουργόςΑνδρέας Παπανδρέου
ΠροκάτοχοςΑντώνης Τρίτσης
ΔιάδοχοςΓιώργος Α. Παπανδρέου
Περίοδος
5 Ιουλίου 1982 – 25 Απριλίου 1986
ΠρωθυπουργόςΑνδρέας Παπανδρέου
ΠροκάτοχοςΕλευθέριος Βερυβάκης
ΔιάδοχοςΑντώνης Τρίτσης
Υπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως
Περίοδος
5 Φεβρουαρίου 1987 – 18 Νοεμβρίου 1988
ΠρωθυπουργόςΑνδρέας Παπανδρέου
ΠροκάτοχοςΆκης Τσοχατζόπουλος
ΔιάδοχοςΑγαμέμνων Κουτσόγιωργας
Υπουργός Δικαιοσύνης
Περίοδος
25 Απριλίου 1986 – 5 Φεβρουαρίου 1987
ΠρωθυπουργόςΑνδρέας Παπανδρέου
ΠροκάτοχοςΓεώργιος - Αλέξανδρος Μαγκάκης
ΔιάδοχοςΕλευθέριος Βερυβάκης
Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων
Περίοδος
22 Οκτωβρίου 1993 – 19 Μαρτίου 2004
ΑντιπρόεδροςΠαναγιώτης Κρητικός
Κώστας Γείτονας
ΠροκάτοχοςΑθανάσιος Τσαλδάρης
ΔιάδοχοςΆννα Μπενάκη - Ψαρούδα
Βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου
Περίοδος
17 Νοεμβρίου 1974 – 25 Ιανουαρίου 2015
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση7 Σεπτεμβρίου 1936 (1936-09-07) (84 ετών), Καρυά, Λευκάδα
Πολιτικό κόμμαΠΑΣΟΚ
ΣπουδέςΕθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Ο Απόστολος Κακλαμάνης (7 Σεπτεμβρίου 1936) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, βουλευτής Β΄ Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ από το 1974 μέχρι το 2015. Ήταν υπουργός σε όλες τις κυβερνήσεις της περιόδου 1981-1989, ενώ από το 1993 έως το 2004 ήταν Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, ο μακροβιότερος στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στην Καρυά Λευκάδας τον Σεπτέμβριο του 1936 και αποφοίτησε από το Ζ΄ Εσπερινό Λύκειο. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και εργάστηκε ως δικηγόρος. Πήρε ενεργό μέρος στην πολιτική ζωή της χώρας. Ως φοιτητής είχε εκλεγεί πρόεδρος της ΔΕΣΠΑ και του συλλόγου των εργαζομένων φοιτητών. Το 1963, νεότατος, διορίστηκε γενικός γραμματέας του υπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών (Πρόνοιας) στην Κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου (1963-1965). Διώχθηκε επανειλημμένα στον πρώτο και δεύτερο «Ανένδοτο», αλλά αθωώθηκε από τα τακτικά δικαστήρια. Το 1967 διώχθηκε και φυλακίστηκε για αντιστασιακή δράση[1] με τον Νόμο 509, ως μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του Δημοκρατικού Εθνικού Κινήματος Αντίστασης (ΔΕΚΑ), αλλά το 1968 αποφυλακίστηκε με την «αμνηστία» του Φεβρουαρίου και υπήρξε συνήγορος υπεράσπισης στις περισσότερες δίκες μέχρι την πτώση της δικτατορίας. Μεταξύ άλλων, υπερασπίστηκε τους Ξ. Πελοποννήσιο και Θ. Κόκκινο (κατηγορούμενους από έκτακτο στρατοδικείο για συμμετοχή στο ΠΑΚ). Συνέχισε, όμως, τη δράση του μέσα από τις γραμμές του ΠΑΚ, γι' αυτό και η δικτατορία του αφαίρεσε το διαβατήριο, απαγορεύοντάς του την έξοδο από τη χώρα. Επίσης, ήταν ο πρώτος[2] πρόεδρος της ΕΔΗΝ, της νεολαίας της Ένωσης Κέντρου.

Μετά τη μεταπολίτευση υπήρξε από τα ιδρυτικά στελέχη[3] του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και το 1974 εξελέγη βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στη Β΄ Αθηνών, καθώς και το 1977 πρώτος βουλευτής (σε ψήφους) όλης της χώρας.

Από τον Οκτώβριο του 1981 έως τον Ιούλιο του 1982 διετέλεσε υπουργός Εργασίας, και ήταν υπεύθυνος για το Νόμο 1264/82, που ήταν από τους πιο προοδευτικούς στην τότε Ευρώπη (συνδικαλιστικές ελευθερίες, άδεια 4 εβδομάδων και 40 ωρών, μέτρα για άτομα με αναπηρία, έγκυες γυναίκες και εργαζόμενους νέους κ.ά.).[4]

Aπό τον Ιούλιο του 1982 έως τον Απρίλιο του 1986 ήταν υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων. Ίδρυσε τα ΤΕΙ, το Πανεπιστήμιο Αιγαίου και το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.[4]

Από τον Απρίλιο του 1986 έως τον Φεβρουάριο του 1987 διετέλεσε υπουργός Δικαιοσύνης. Ιστορική σημασίας ήταν η απόφασή του για διαχωρισμό των εμπόρων από τους χρήστες ναρκωτικών, που μέχρι τότε δεν υπήρχε.[4]

Στη συνέχεια, διετέλεσε υπουργός Προεδρίας Κυβερνήσεως (1987-1988) και υπουργός Υγείας (1988-1989), όπου ήταν υπεύθυνος για την ολοκλήρωση των πανεπιστημιακών νοσοκομείων Πάτρας, Ιωαννίνων και Ηρακλείου Κρήτης.[4]

Το 1990 είχε μια σύντομη θητεία στο υπουργείο Εργασίας, επί κυβέρνησης Ζολώτα, και πέρασε το Νόμο ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων, καθώς επίσης και μέτρα για την απασχόληση των Ποντίων προσφύγων.

Το 1993 εξελέγη[5] πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, ύστερα από πρόταση του ΠΑ.ΣΟ.Κ., και παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι το 2004.

Είναι νυμφευμένος με την Αθηνά-Άννα Γκαβέρα και έχουν δύο παιδιά, ένα γιο και μια κόρη. Ομιλεί αγγλικά και γερμανικά και είναι μόνιμος κάτοικος Αθηνών (κέντρο).

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Επίσημος διαδικτυακός τόπος του Απόστολου Κακλαμάνη». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Οκτωβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2007. 
  2. εφημερίδα Ελευθεροτυπία
  3. «Σύντομο βιογραφικό του Απόστολου Κακλαμάνη». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Ιουλίου 2004. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουλίου 2004. 
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 http://www.apkaklamanis.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=68&Itemid=471
  5. «Επίσημη ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Οκτωβρίου 2002. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2002. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]