Ναυμαχία της Πάτρας (1822)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ναυμαχία της Πάτρας
Ελληνική Επανάσταση του 1821
Patras gulf.jpg
Ο Πατραϊκός κόλπος όπου διεξήχθη η ναυμαχία.
Χρονολογία20 Φεβρουαρίου 1822
ΤόποςΠατραϊκός κόλπος
ΈκβασηΝίκη των Ελλήνων
Αντιμαχόμενοι
Ηγετικά πρόσωπα
Δυνάμεις
63 πλοία
108 πλοία
Απώλειες
1 φρεγάτα, αρκετές ζημιές σε άλλα πλοία και αρκετοί νεκροί ή τραυματίες[1]

Η Ναυμαχία της Πάτρας το 1822 ήταν μία από τις πολεμικές εμπλοκές της ελληνικής επανάστασης του 1821, με νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες.

Η εξέλιξη των γεγονότων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι προύχοντες και οι Φιλικοί θεωρούσαν σημαντική τη συμμετοχή του στόλου των νησιών στην Επανάσταση του 1821, γιατί τα παραθαλάσσια φρούρια της Πελοποννήσου κινδύνευαν ανά πάσα στιγμή από τα παράλια της Μικράς Ασίας. Τα τρία νησιά, Ύδρα, Σπέτσες και Ψαρά, σχημάτισαν το στόλο εξήντατριών ελληνικών πλοίων (27 υδραίικα, 20 σπετσιώτικα, 16 ψαριανά),[2] ο οποίος γι’ αυτό το λόγο ονομάστηκε «Τρινήσιος». Τα πλοία ήταν μικρά εμπορικά, ενώ στον αντίποδα τα οθωμανικά ήταν μεγάλα, ακριβά αλλά και γερασμένα. Το στόλο διοικούσαν ο Ανδρέας Μιαούλης, o Νικολής Αποστόλης και ο Γκίκας Τσούπας.

Οι Έλληνες δεν έκαναν επίθεση κατά μέτωπο, αλλά συνήθιζαν να παρενοχλούν τα εχθρικά πλοία, με σκοπό να παρεμποδίζουν τις κινήσεις του εχθρού και όχι να του επιτίθενται. Όμως στις 24 Ιανουαρίου του 1822, όταν ο Καρά Πεπέ Αλή με 72 καράβια κατευθύνθηκε στο λιμάνι της Πάτρας και αποβίβασαν 4.000 Μικρασιάτες Τούρκους,[3] οι Έλληνες πήραν την τολμηρή απόφαση για πρώτη φορά ο στόλος τους να αντιμετωπίσει τον εχθρό κατά παράταξη.

Γι’ αυτό το λόγο τα ελληνικά πλοία έφτασαν στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου στις 16 Φεβρουαρίου 1822.[4] Στις 20 Φεβρουαρίου και επιτέθηκαν στο λιμάνι της Πάτρας και άρχισαν να κανονιοβολούν εναντίον του τούρκικου στόλου στον οποίο είχαν προστεθεί άλλα 36 πλοία.[5]Οι καιρικές συνθήκες ήταν άσχημες και η θάλασσα ήταν φουρτουνιασμένη και για αυτό οι Οθωμανοί αιφνιδιάστηκαν, καθώς δεν περίμεναν πως οι Έλληνες θα έκαναν επίθεση με τέτοια κακοκαιρία. Πανικοβλημένοι προσπαθούσαν να σηκώσουν τις άγκυρες και να εκπλεύσουν αλλά τους περικύκλωσαν τα ελληνικά πλοία. Η ναυμαχία που ακολούθησε ήταν σκληρή και κράτησε πεντέμισι ώρες.[6] Τελικά οι Έλληνες κατάφεραν να καταστρέψουν σχεδόν ολοκληρωτικά μία φρεγάτα, άλλα πλοία του εχθρού υπέστησαν σημαντικές ζημιές και αρκετοί Τούρκοι τραυματίστηκαν ή σκοτώθηκαν. Έτσι ο τουρκικός στόλος αναγκάστηκε να διαφύγει πανικόβλητος στη Ζάκυνθο.[7]

Το αποτέλεσμα αυτό ανέβασε το ηθικό των Ελλήνων και κατάλαβαν ότι μπορούν να επιτεθούν και να αντιμετωπίσουν τον εχθρό κατά παράταξη.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τόμος ΙΒ΄, σελ. 243.
  2. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τόμος ΙΒ΄, σελ. 242.
  3. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τόμος ΙΒ΄, σελ. 241.
  4. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τόμος ΙΒ΄, σελ. 242.
  5. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τόμος ΙΒ΄, σελ. 242.
  6. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τόμος ΙΒ΄, σελ. 242-243.
  7. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τόμος ΙΒ΄, σελ. 243.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τόμος ΙΒ΄, σελ. 241-243.