Συνθήκη του Λονδίνου (1827)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Στη συνθήκη του Λονδίνου της 6 Ιουλίου 1827 οι Μεγάλες Δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία), παρακινούμενες από την επιθυμία ενίσχυσης της επιρροής τους στα Βαλκάνια, αποφάσισαν την ειρήνευση στην Ελλάδα προτείνοντας παράλληλα στον Σουλτάνο Μαχμούτ Β΄ την παραχώρηση ανεξαρτησίας στους Έλληνες.[1] Ήταν μία απόφαση που άλλαξε ουσιαστικά τα δεδομένα του ελληνικού ζητήματος και οδήγησε τελικά στην ίδρυση του Ελληνικού Κράτους.[1] Η επανάσταση ωστόσο δεν είχε ακόμη τελειώσει καθώς η Οθωμανική Αυτοκρατορία απέρριψε τη Συνθήκη[2]. Η οριστική ανεξαρτησία του νέου ελληνικού κράτους παγιώθηκε δυόμισι χρόνια αργότερα με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου.

Η υπογραφή της συνθήκης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις δυο μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις οι οποίες είχαν υπογράψει το Πρωτόκολλο της Πετρούπολης Ρωσία και Αγγλία, είχε πλέον προστεθεί και η Γαλλία έπειτα από την επίσκεψη του Τζωρτζ Κάνινγκ στο Γάλλο μονάρχη Κάρολο Ι ο οποίος εξέφρασε τη θερμή του συμπαράσταση προς τους Έλληνες επαναστάτες[3] Μάλιστα, ο Γάλλος πρωθυπουργός Βιλλέλ, υπηρετώντας πιστά τον ηγεμόνα του, προσπάθησε να προσελκύσει στη σχεδιαζόμενη συμφωνία και την Αυστρία, όμως ο καγκελάριος Μέτερνιχ ήταν απαισιόδοξος σχετικά με την προοπτική επίτευξης συμφωνίας μεταξύ των Ελλήνων και της Πύλης και δεν ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση. Από τη μεριά του, ο σουλτάνος δεν έδειχνε διατεθειμένος πλέον για την παραμικρή παραχώρηση, καθώς οι στρατιωτικές επιτυχίες του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο και του Κιουταχή στη Στερεά Ελλάδα τον έκαναν να πιστεύει ότι σύντομα θα κατέστειλε οριστικά την ελληνική εξέγερση και το ζήτημα της ελληνικής απελευθέρωσης θα καταντούσε "νεκρό γράμμα". Τελικά, στις 6 Ιουλίου του 1827 οι «τρεις προστάτιδες δυνάμεις», όπως αποκαλούνταν έκτοτε, δηλαδή η Αγγλία, η Γαλλία και η Αυτοκρατορική Ρωσία ήρθαν σε συμφωνία στο Λονδίνο με την υπογραφή της λεγόμενης «Ιουλιανής συνθήκης» που άνοιγε πια το δρόμο για τη δικαίωση του ήδη επταετή ένοπλου αγώνα των Ελλήνων[4].

Με τη συνθήκη ανατίθενταν στη Γαλλία "... να ειρηνεύση την χώραν, πράγμα που εσήμαινε την απόδιωξιν του Ιμβραήμ ..."[5]. Η προς ελευθέρωση χώρα καθοριζόνταν ως "η κλασσική Ελλάς", με την οποία οι ευρωπαίοι διπλωμάτες ενοούσαν την Πελοπόννησο, τις Κυκλάδες, την Αττική μαζί με μικρή προς τα δυτικά "ενδοχώρα" και την Εύβοια.[6] Η δημιουργία ανεξάρτητης Ελλάδα]]ς φάνηκε τότε πως πρόβαλλε σαν ευρωπαϊκή ανάγκη[7]

Η Συνθήκη δημοσιεύτηκε στην "Ανεξάρτητο Εφημερίδα της Ελλάδος" την 6η Αυγούστου 1827.[8]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 «1827: Υπογράφεται η Συνθήκη του Λονδίνου». Σαν σήμερα. Ριζοσπάστης. 6/7/2000, σσ. 2. http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=346804&publDate=. Ανακτήθηκε στις 15/06/2009. 
  2. Διονύσιος Κόκκινος, "Η Ελληνική Επανάστασις", έκδοση "Μέλισσα", Αθήνα, 1974, πρόλογος 6ου Τόμου, σελ. 9: "... Ο σουλτάνος εξακολουθούσε να θεωρή την υπογραφείσα συνθήκην διπλωματικήν παιδειάν ανίσχυρον προς της δυναμικής πραγματικότητος που παρουσίαζαν αι νίκαι δύο στραταρχών και η αγωνιώδης συσπείρωσις όλης της ελληνικής εξουσίας εις τας μεταξύ της Αττικής και της Αργολίδος μικράς νήσους..."
  3. Διονύσιος Κόκκινος, «Η Ελληνική Επανάστασις», έκδοση «Μέλισσα», Αθήνα, 1974, τόμος 6, σελ. 136 : «Η συνθήκη του Λονδίνου»
  4. Δ. Κόκκινος, ό. πρ., σελ. 139-140
  5. Δ. Κόκκινος, ό. πρ., πρόλογος ΣΤ΄τόμου, σελ. 9
  6. Κόκκινος, ο. πρ., σελ 9
  7. Κόκκινος, ο. πρ., σελ. 10
  8. "Συνθήκη περί της αποκαταστάσεως της Ελλάδος", Ανεξάρτητος Εφημερίς της Ελλάδος, 6-8-1827.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]