Λουδοβίκος Α΄ της Βαυαρίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Λουδοβίκος Α΄
Ludwig I of Bavaria.jpg
Βασιλιάς της Βαυαρίας
Περίοδος 13 Οκτωβρίου 1825 - 20 Μαρτίου 1848
Προκάτοχος Μαξιμιλιανός Α' Ιωσήφ
Διάδοχος Μαξιμιλιανός Β΄
Σύζυγος Θηρεσία
Επίγονοι Μαξιμιλιανός Β΄
Ματθίλδη
Όθων της Ελλάδας
Θεοντελίντε
Λεοπόλδος
Αντελγκούντε
Χίλντεγκαρντ
Αλεξάνδρα
Άνταλμπερτ
Οίκος Βίττελσμπαχ
Πατέρας Μαξιμιλιανός Α΄ Ιωσήφ
Μητέρα Βιλελμίνη της Έσσης-Ντάρμσταντ
Γέννηση 25 Αυγούστου 1786
Στρασβούργο, Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Θάνατος 29 Φεβρουαρίου, 1868
Νίκαια, Γαλλία
Τόπος ταφής Theatinerkirche, Μόναχο, Βαυαρία
Commons page Πολυμέσα σχετικά με το θέμα
δεδομέναπ  σ  ε )

Ο Λουδοβίκος Α΄ της Βαυαρίας (γερμανικά: Ludwig I, 25 Αυγούστου 1786, Στρασβούργο - 29 Φεβρουαρίου 1868, Νίκαια) διετέλεσε βασιλιάς της Βαυαρίας από το 1825 μέχρι τις επαναστάσεις του 1848 στα γερμανικά κράτη.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γονείς του ήταν ο Μαξιμιλινός Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας και η Βιλελμίνη (Wilhelmina) της Έσσης-Ντάρμσταντ. Τον Οκτώβριο του 1810 νυμφεύθηκε την Θηρεσία των Βέττιν (1792-1854), κόρη του Φρειδερίκου δούκα της Σαξωνίας-Χίλντμπουργκχάουζεν. Ο γάμος του αποτέλεσε το πρώτο Οκτόμπερφεστ. Ο Λουδοβίκος Α΄ απέρριψε έντονα τη συμμαχία του πατέρα του με τον Ναπολέοντα Α΄ της Γαλλίας.

Ο Λουδοβίκος ήταν φιλέλληνας, φανατικός ελληνιστής συλλέκτης και φίλος των τεχνών. Επί βασιλείας του το Μόναχο αναδείχτηκε καλλιτεχνικά. Άρχισε τις ανοικοδομητικές εργασίες πριν ακόμα βασιλεύσει, όταν ήταν πρίγκηπας, και συνέχισε ακόμα και μετά την καθαίρεσή του. Διέταξε την ανέγερση πολλών νεοκλασικών και νεοουμανιστικών κτηρίων, με πρότυπο την αρχιτεκτονική της αρχαίας Ελλάδας. Πολλά από τα έργα του διατηρούνται μέχρι σήμερα και βρίσκονται στο Μόναχο. Διαρρύθμισε την Λούντβιχστράσσε (γερμ. Ludwigstraße, οδός Λουδοβίκου) με το Πανεπιστήμιο του Μονάχου που το μετέφερε από την πόλη Λούντβιχσμπουργκ, την Φέλντχέρρενχάλλε (γερμ. Feldherrnhalle, αίθουσα των στραταρχών), το Σίγκεστορ (γερμ. Siegestor, Πύλη της Νίκης), η Εθνική Βιβλιοθήκη του Μονάχου, η Πλατεία του Βασιλέα, (γερμ. Königsplatz), η Γλυπτοθήκη, τα Προπύλαια, η Κρατική αρχαιολογική συλλογή Μονάχου, η Νέα και η Παλαιά Πινακοθήκη, η Ρούμεσχάλλε (γερμ. Ruhmeshalle, Αίθουσα της Δόξας), και το άγαλμα της Βαυαρίας. Σε δύο βουνοπλαγιές έκτισε το μνημείο της Βαλχάλας και την Αίθουσα της Απελευθέρωσης.

Ο Λουδοβίκος υποστήριξε την ελληνική επανάσταση του 1821 και αναδείχθηκε σπουδαίος φιλέλληνας (ο Διονύσιος Κόκκινος στο 5τομο έργο του "Η Ελληνική Επανάστασις", έκδοση "Μέλισσα", Αθήνα, 1974, στον 5ο τόμο και σελ. 549 αναφέρει ότι, μόλις ο Λουδοβίκος πληροφορήθηκε τη θριαμβευτική νίκη του Καραϊσκάκη στη μάχη της Αράχωβας, αναφώνησε ευτυχής: "Ανεστήθη η Ελλάς μου") ενώ ο δευτερότοκος γιος του Όθων επιλέχτηκε ως βασιλιάς της Ελλάδας το 1832. Μετά από την επανάσταση του Ιουλίου στη Γαλλία το 1830, η προηγούμενη φιλελεύθερη πολιτική του έγινε όλο και περισσότερο κατασταλτική. Στο δημοκρατικό φεστιβάλ στο Hambacher το 1832 εκδηλώθηκε η δυσαρέσκεια του πληθυσμού, που υπέφερε από τους υψηλούς φόρους και τη λογοκρισία. Παραιτήθηκε στις 20 Μαρτίου του 1848 υπέρ του γιου του Μαξιμιλιανού. Ακόμη και μετά την παραίτησή του ο Λουδοβίκος παρέμεινε σημαντικός χορηγός των τεχνών. Ωστόσο, στη διαδικασία ανοικοδόμησης των νέων Ανακτόρων, επίσημη κατοικία του εν Ελλάδι εστεμμένου γιου του, η παρέμβασή του αποδείχτηκε ζημιογόνος για τα ελληνικά δημοσιονομικά δεδομένα, ενώ για την αποπεράτωσή τους κατεχράσθη και απέστειλε στην Ελλάδα χρήματα του βαυαρικού ταμείου, τα οποία προορίζονταν για τεχνικά έργα υψίστης σημασίας.[1]

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νυμφεύτηκε την Τερέζα των Βέττιν, κόρη του Φρειδερίκου δούκα του Χιλντμπουργκάουζεν. είχε τέκνα:

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα