Σφαγή του Ναυαρίνου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Σφαγή του Ναβαρίνου)
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Η σφαγή του Ναυαρίνου[1] αφορά σφαγή που συνέβη μετά το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης κατά του άμαχου τουρκικού πληθυσμού πού κατοικούσε στην περιοχή (γνωστή σήμερα ως Πύλος).

Πολιορκία της πόλης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πριν συνθηκολογήσει η τουρκική φρουρά του Ναυαρίνου, πολλές οικογένειες Τούρκων υποχρεώθηκαν από την πείνα να παραδοθούν στους Έλληνες της περιοχής, όμως παρ' όλα αυτά ορισμένοι από αυτούς σφαγιάστηκαν. Οι εναπομείναντες κλεισμένοι Τούρκοι προσφέρθηκαν τότε να παραδοθούν, όντας στα όρια της πείνας. Οι Έλληνες πρότειναν συνθήκη, σύμφωνα με την οποία οι Τούρκοι θα παραδίδονταν και θα τους χορηγείτο ασφαλής διέλευση στην Αίγυπτο. Όταν έγινε η συνθηκολόγηση, οι Τούρκοι εγκατέλειψαν όλη τη δημόσια περιουσία στο φρούριο, μαζί με όλα τους τα χρήματα και τα τιμαλφή[2]. Ωστόσο, οι Έλληνες δεν είχαν ούτε την πρόθεση ούτε τα μέσα για να παράσχουν την ασφαλή δίοδο που υποσχέθηκαν[3].

Ένας από τους Έλληνες διαπραγματευτές, ονόματι Πονηρόπουλος, καυχήθηκε μερικά χρόνια αργότερα στον στρατηγό Γκόρντον ότι κατέστρεψε το αντίγραφο της συνθηκολόγησης που δόθηκε στους Τούρκους, έτσι ώστε να μη μείνει καμία απόδειξη ότι έγινε ποτέ η συγκεκριμένη συναλλαγή[4].

Η σφαγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 9 Αυγούστου (19 Αυγούστου με το νέο ημερολόγιο) άρχισε η παράδοση των πολιορκημένων. Οι Έλληνες, με πρόφαση τον θάνατο του Κωνσταντίνου Πιερράκου Μαυρομιχάλη, ξεκίνησαν επεισόδια τα οποία κατέληξαν σε γενική άγρια σφαγή των Τούρκων.[5] Οι Έλληνες όρμησαν στην πόλη και το σύνολο του πληθυσμού, αριθμούσε γύρω στις 3.000, σφαγιάστηκε, με εξαίρεση 160 κατοίκους που κατάφεραν να διαφύγουν[6].

Ο ιστορικός Τζορτζ Φίνλεϊ σημειώνει ότι ένας Έλληνας ιερέας, που ονομαζόταν Φραντζής, ήταν αυτόπτης μάρτυρας στις σφαγές. Με βάση τις περιγραφές που παρείχε ο Φραντζής, έγραψε πως οι γυναίκες πληγωμένες από τα βόλια ορμούσαν στη θάλασσα για να διαφύγουν, αλλά τις πυροβολούσαν εσκεμμένα ...[7]. Το κείμενο του Φραντζή έχει ως εξής:

Τοιαύτη σφαγή τραγική και φόνος δεν εφάνησαν εις κανενός αιώνος ιστορίαν, καθότι όσοι εθανατώνοντο από βολήν πυροβόλου πάραυτα ελυτρούντο, αλλά όσοι επληγώντο, γυναίκες και άνδρες, έτρεχον εις την θάλασσαν ημιθανείς, τους οποίους, πλέοντας εις την θάλασσαν δι’ αλλεπαλλήλων πυροβολισμών εθανάτωναν. Άλλοι δε πάλιν βλέποντες άλλους να θανατώνονται ανηλεώς, δειλιώντες τον θάνατον, μάλιστα αι γυναίκες με τα βρέφη εις τας αγκάλας, ερρίπτοντο εις την θάλασσαν ολόγυμνοι (καθότι τους εξέδυον ολογύμνους), οι δε Έλληνες και εν τη θαλάσση επυροβόλουν κατ’ αυτών, ώστε τα ύδατα της θαλάσσης κατεφοινίσσοντο (κοκκίνισαν) από τα εκχεόμενα αίματα των δυστυχών αυτών ανθρώπων. Πολλοί δε πάλιν Έλληνες ήρπαζον εις χείρας των τα βρέφη και τους τριετείς και πενταετείς παίδας, και άλλα μεν έρριπτον κατά των πετρών και τα εθανάτωναν, άλλα δε ρίπτοντες ζώντα εις ην θάλλασσαν, επυροβόλουν κατ’ αυτών εντός του ύδατος ώστε τα δυστυχή πλάσματα και πνιγόμενα ακόμη υπό των θαλασσίων υδάτων, επυροβολούντο είναι δε απερίγραπτα όλα όσα έγιναν τα οποία τω όντι είναι έργα θηριωδίας μάλλον, ή εκδικήσεως[8]

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. William St. Clair, That Greece Might Still Be Free: The Philhellenes in the War of Independence, Oxford University Press, London, 1972 p.40 ISBN 0-19-215194-0
  2. George Finlay, History of the Greek Revolution, Volume 1. William Blackwood and Sons, Edinburgh and London, 1861. Online copy σ. 262
  3. St. Clair, σ. 41
  4. Finlay, σ. 262
  5. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμος ΙΒ'. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών, 1975, σ. 43
  6. St. Clair, σ. 43
  7. Finlay, p. 263
  8. Φραντζής 1839, Α 399-400

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]