Κωνσταντίνος Τασούλας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Κωνσταντίνος Τασούλας
Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων
Εν ενεργεία
Ανέλαβε καθήκοντα
18 Ιουλίου 2019
Αντιπρόεδρος
ΠρωθυπουργόςΚυριάκος Μητσοτάκης
ΠροκάτοχοςΝίκος Βούτσης
Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού
Περίοδος
10 Ιουνίου 2014 – 27 Ιανουαρίου 2015
ΠρωθυπουργόςΑντώνης Σαμαράς
ΠροκάτοχοςΠάνος Παναγιωτόπουλος
ΔιάδοχοςΝίκος Γ. Ξυδάκης
Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας
Περίοδος
19 Σεπτεμβρίου 2007 – 7 Οκτωβρίου 2009
ΠρωθυπουργόςΚώστας Καραμανλής
ΠροκάτοχοςΙωάννης Λαμπρόπουλος
Βασίλης Μιχαλολιάκος
Βουλευτής Ιωαννίνων του Ελληνικού Κοινοβουλίου
Εν ενεργεία
Ανέλαβε καθήκοντα
2000
Δήμαρχος Κηφισιάς
Περίοδος
1995 – 1998
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση17 Ιουλίου 1959 (1959-07-17) (60 ετών)
Ιωάννινα, Ελλάδα
ΕθνικότηταΕλληνική
ΥπηκοότηταΕλληνική
Πολιτικό κόμμαΝέα Δημοκρατία
ΕπάγγελμαΔικηγόρος

Ο Κωνσταντίνος (Κώστας) Τασούλας (Ιωάννινα, 17 Ιουλίου 1959) είναι Έλληνας πολιτικός, βουλευτής Ιωαννίνων με τη Νέα Δημοκρατία και ο νυν Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.

Από τις εκλογές του 2000 μέχρι και σήμερα εκλέγεται αδιαλείπτως βουλευτής Ιωαννίνων, ενώ έχει διατελέσει Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας στην κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή (2007 - 2009) καθώς και Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού στην κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά (2014 - 2015).

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα και σπούδασε νομικά στο Τμήμα Νομικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ιδιώτευσε ως δικηγόρος Αθηών ενώ την περίοδο 1988 - 1989 εργάστηκε σε δικηγορική εταιρεία του Λονδίνου.[1]

Διετέλεσε ιδιαίτερος γραμματέας του Ευάγγελου Αβέρωφ - Τοσίτσα την περίοδο 1981 - 1990, ειδικός σύμβουλος στα Υπουργεία Εθνικής Οικονομίας, Εμπορίου και Γεωργίας την περίοδο 1989 - 1990 καθώς και πρόεδρος του Οργανισμού Προώθησης Εξαγωγών (Ο.Π.Ε.) από τον Οκτώβριο του 1990 έως τον Σεπτέμβριο του 1993.

Από το 2013 έως το 2014 ήταν πρόεδρος του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής.[2][3]

Είναι νυμφευμένος με τη Φανή Σταθοπούλου και έχουν δύο παιδιά.[4]

Πολιτική σταδιοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1990 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Κηφισιάς και στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 1994 έθεσε υποψηφιότητα για τον δημαρχιακό θώκο στον Δήμο Κηφισιάς, θέση στην οποία εξελέγη παραμένοντας δήμαρχος μέχρι και την λήξη της θητείας του το 1998.[5]. Μετά τη λήξη της θητείας του έθεσε υποψηφιότητα στις εθνικές εκλογές του 2000 στην περιφέρεια Ιωαννίνων εκλεγόμενος βουλευτής με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας. Επανεξελέγη βουλευτής Ιωαννίνων με τη Ν.Δ. στις εκλογές του 2004, του 2007, του 2009, του Μαΐου 2012, του Ιουνίου 2012, του Ιανουαρίου 2015, του Σεπτεμβρίου 2015 και του 2019 (πρώτος με 12.474 ψήφους).[6]

Υπήρξε, επίσης, Αναπληρωτής Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας (2006 - 2007) και Γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας της Νέας Δημοκρατίας (2010). Διετέλεσε Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας στην κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή (2007 - 2009) καθώς και Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού στην κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά (2014 - 2015). Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως υπουργός Πολιτισμού χειρίστηκε υποθέσεις που αφορούσαν το Μέγαρο Μουσικής, το ΕΜΣΤ καθώς και το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Λίγο πριν τα εγκαίνια του ΕΜΣΤ, ζήτησε την παραίτηση της από ίδρυσης διευθύντριας του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, Άννας Καφέτση, την οποία -μετά την άρνησή της να παραιτηθεί- απομάκρυνε τοποθετώντας στη θέση της την Κατερίνα Κοσκινά, κίνηση, η οποία προκάλεσε αντιδράσεις από μερίδα του καλλιτεχνικού κόσμου.[7] Όσον αφορά το ΕΚΚ, η απόφασή του να διορίσει στην προεδρία του κέντρου τον Χάρη Παπαδόπουλο (ύστερα, όμως, από πρόταση του Δ.Σ. του ΕΚΚ) δημιούργησε αρκετές αντιδράσεις από μερίδα του καλλιτεχνικού κόσμου με αποτέλεσμα να ανακαλέσει την απόφασή του και να παγώσει την διαδικασία.[8][9] Η απόφασή του αυτή προκάλεσε την αντίδραση του Παπαδόπουλου, ο οποίος κατέθεσε εναντίον του Τασούλα μήνυση για το αδίκημα της παράβασης καθήκοντος.[10]

Στις 31 Οκτωβρίου 2018, ορίστηκε από τον Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, Γενικός Εισηγητής του κόμματος για την Συνταγματική Αναθεώρηση.

Αίτημα άρσης ασυλίας και καταδίκη από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1996, ο Βασίλειος Τσαλκιτζής, εργολάβος και ιδιοκτήτης οικοπέδου στην Κηφισιά, ζήτησε από την πολεοδομία να αυξήσει την δόμηση κατά 300 τ.μ. (από τα 1.200 τ.μ.) στο οικόπεδο που διατηρούσε και για το οποίο είχε εκδοθεί άδεια ανέγερσης εμπορικού κέντρου. Αν και αρχικά έγινε δεκτή η αίτησή του, δύο μήνες μετά, ο νέος διευθυντής της Πολεοδομίας προχώρησε σε ανάκληση αυτής, με αποτέλεσμα ο Τσαλκιτζής να προσφύγει στα δικαστήρια.[11] Τον Νοέμβριο του 2001 ο τελευταίος μήνυσε τον Τασούλα για εκβίαση ισχυριζόμενος ότι σε κατ' ιδίαν συνάντηση του είχε ζητήσει 70 εκατομμύρια δραχμές προκειμένου, ως δήμαρχος Κηφισιάς, να άρει τον χαρακτηρισμό ως κοινόχρηστου χώρου των 300 τ.μ.[12]

Λόγω της βουλευτικής ιδιότητας του Τασούλα η υπόθεση συζητήθηκε στην ολομέλεια της Βουλής προκειμένου να αποφασιστεί η άρση ή μη της βουλευτικής ασυλίας που απαιτείται σε τέτοιου είδους περιπτώσεις. Η Βουλή, με απλή πλειοψηφία, αποφάνθηκε να μην άρει την βουλευτική ασυλία του Τασούλα καθώς θεωρήθηκε ότι η καθυστέρηση υποβολής της μήνυσης, αλλά και ότι ο Τσαλκιτζής είχε δώσει συνεντεύξεις στα Γιάννενα (εκλογική περιφέρεια του Τασούλα) μαζί με πολιτευτή που δεν είχε καταφέρει να εκλεγεί βουλευτής, φανέρωναν την πολιτική σκοπιμότητα της κίνησής τους. Σύμφωνα με τον ίδιο τον βουλευτή η καθυστέρηση της υποβολής της μήνυσης αλλά και το περιεχόμενο αυτής αποδεικνύουν ότι αυτή έγινε για λόγους προκλήσεως πολιτικής βλάβης.[12]

Τον Αύγουστο του 2003 ο Τσαλκιτζής υπέβαλε νέα μήνυση, για την οποία ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου γνωμοδότησε ότι αφορούσε την ίδια υπόθεση χωρίς την προσκόμιση νέων στοιχείων. Εν συνεχεία διαβιβάστηκε στη Βουλή, όπου ο Πρόεδρος της Βουλής, Απόστολος Κακλαμάνης, απέρριψε το αίτημα για άρση της ασυλίας χωρίς σύγκληση της Ολομέλειας.[11] Κατά αυτής της απόφασης ο Τσαλκιτζής προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.[13] Παράλληλα προσέφυγε με αγωγή αποζημίωσης στα Πολιτικά Δικαστήρια κατά του Τασούλα, τα οποία, όμως, απέρριψαν τις αγωγές του.[11]

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου καταδίκασε την Ελλάδα για παραβίαση του δικαιώματος δίκαιης δίκης (πρόσβαση σε δικαστήριο) θεωρώντας ότι οι καταγγελόμενες πράξεις του δεν συνδέονταν με την άσκηση του κοινοβουλευτικού του έργου.[11]

Προεδρία της Βουλής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 18 Ιουλίου του 2019, εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων συγκεντρώνοντας 283 ψήφους, τις περισσότερες δηλαδή ψήφους που έχουν συγκεντρωθεί ποτέ σε αντίστοιχη διαδικασία.[14]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Υπουργείο - Βιογραφικό σημείωμα». culture.gr. Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. 8 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2019. 
  2. IEFIMERIDA.GR, NEWSROOM (26 Ιουνίου 2013). «Νέος πρόεδρος του «Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής» ο Κώστας Τασούλας | ΠΟΛΙΤΙΚΗ». iefimerida.gr. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουλίου 2019. 
  3. «Ρόδη Κράτσα: Η νέα πρόεδρος του ιδρύματος Καραμανλή». Newpost.gr. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουλίου 2019. 
  4. «Βιογραφικά στοιχεία». hellenicparliament.gr. Βουλή των Ελλήνων. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2019. 
  5. «Διατελέσαντες Δήμαρχοι | ΔΗΜΟΣ ΚΗΦΙΣΙΑΣ». kifisia.gr. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2019. 
  6. «Εκλογική Περιφέρεια Ιωαννίνων | Εθνικές εκλογές – Ιούλιος 2019». ekloges.ypes.gr. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2019. 
  7. Κατερίνα Κοσκινά: «Δεν είμαι άνθρωπος που φοβάται», από την εφημερίδα Η Καθημερινή
  8. Και επισήμως ακυβέρνητο, από την εφημερίδα Η Καθημερινή
  9. Το σινεμά μας άξιζε καλύτερο υπουργό, από την "εφημερίδα των Συντακτών"
  10. Μήνυση εναντίον του Κώστα Τασούλα από τον Χάρη Παπαδόπουλο, από την "Ναυτεμπορική"
  11. 11,0 11,1 11,2 11,3 «Ευρωχαστούκι» για τη βουλευτική ασυλία, από την εφημερίδα Το Βήμα
  12. 12,0 12,1 Στο εδώλιο και για τη βουλευτική ασυλία, από την εφημερίδα Το Βήμα
  13. Ευρω-φρένο στη βουλευτική ασυλία, από την εφημερίδα Τα Νέα
  14. Νέος πρόεδρος της Βουλής ο Κώστας Τασούλας με ρεκόρ 283 ψήφων