Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων
Stati Uniti delle Isole Ionie (ιτ.)
1815–1864
Σημαία Έμβλημα
Πρωτεύουσα Κέρκυρα[1]15,900[2]
Γλώσσες Ελληνικά[3]
Ιταλικά κατά περιπτώσεις[4]
Πολίτευμα Ομοσπονδιακή
Κοινοβουλευτική Δημοκρατία
και Προτεκτοράτο
Ιστορία
 -  Ίδρυση 9 Νοεμβρίου 1815
 -  Ένωση με την Ελλάδα 21 Μαΐου 1864
Πληθυσμός
 -  4,694 km²[5] εκτ.
236,000[5]
50,3 κατ,/km² 
Νόμισμα Οβολός Ιονίου (1819-1863)
To Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων (1801)

Το Ηνωμένο Κράτος των Ιονίων Νήσων (Ιταλικά: Stati Uniti delle Isole Ionie, αναφερόμενη και ως Ιόνιος Πολιτεία) ήταν κράτος και προκεκτοράτο του Ηνωμένου Βασιλείου στο Ιόνιο πέλαγος μετάξυ του 1815 και του 1864. Ήταν ένα διάδοχο κράτος της Επτάνησου Πολιτεία. Ιδρύθηκε μετά τη Γαλλική Επανάσταση, όταν οι Βενετοί με τη Συνθήκη του Καμποφόρμιο (Campo Formio) το 1797 αποχώρησαν από τα Επτάνησα. Το 1850 το Κοινοβούλιο των Επτανήσων ψήφισε την Ένωση με την Ελλάδα, αλλά η Μεγάλη Βρετανία ως εγγυήτρια δύναμη την απέρριψε. Ύστερα από πιέσεις της Αυστρίας και της Ρωσίας η ένωση πραγματοποιήθηκε το 1864.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πριν από τους Πολέμους της Γαλλικής Επανάστασης, τα Ιόνια Νησιά αποτελούσαν μέρος της Δημοκρατίας της Βενετίας. Όταν η Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο το 1797 διαλυθεί, η Δημοκρατία της Βενετίας προσαρτήθηκε απο την Γαλλική Δημοκρατία, όπως και τα γαλλικά διαμερίσματα της Ελλάδος.

Τον Ιούνη του 1797, η άφιξη των Δημοκρατικών Γάλλων στην Κέρκυρα σημαίνει το τέλος της βενετικής  κυριαρχίας τεσσάρων αιώνων και τη διάχυση των ιδεών της Γαλλικής Επανάστασης στα Ιόνια Νησιά.

Μεταξύ του 1798 και του 1799, οι Γάλλοι εκδιώχθηκαν από μια κοινή Ρωσο-οθωμανική δύναμη. Οι δυνάμεις κατοχής ίδρυσαν την Επτάνησος Πολιτεία, που απολάμβαναν σχετική ανεξαρτησία υπό ονομαστική οθωμανική επικυριαρχία και ρωσικό έλεγχο από το 1800 έως το 1807.

Τα νησιά του Ιονίου βρίσκονται και πάλι υπό γαλλική κατοχή μετά τις Συνθήκες του Τιλσίτ το 1807.

Λίγα χρόνια αργότερα Αγγλία και Γαλλία βρίσκονται πάλι σε εμπόλεμη κατάσταση.

Το 1809, το Ηνωμένο Βασίλειο νίκησε τον γαλλικό στόλο στα ανοικτά της Ζακύνθου στις 2 Οκτωβρίου και κατέλαβε την Κεφαλονιά, τα Κύθηρα και τη Ζάκυνθο. Οι Βρετανοί κατέλαβαν τη Λευκάδα το 1810. Το νησί της Κέρκυρας παρέμεινε υπό την κυριαρχία των Γάλλων μέχρι το 1814.

 Η αγγλική σημαία υψώνεται στα κερκυραϊκά φρούρια στις 12 Ιούνη του 1814. Αρχικά τη διοίκηση των Νησιών ασκεί ο στρατηγός Campbell ενώ στα 1816 αναλαμβάνει ύπατος Αρμοστής ο Thomas Maitland.

Στο Συνέδριο της Βιέννης συμφώνησαν να τοποθετήθούν τα Ιόνια Νησιά υπό την αποκλειστική προστασία του Ηνωμένου Βασιλείου. Παρά την βρετανική στρατιωτική διοίκηση, η Αυστριακή Αυτοκρατορία ήταν η εγγυημένη εμπορική κυρίαρχος δύναμη όσο και το Ηνωμένο Βασίλειο. Η διάταξη αυτή επισημοποιήθηκε με την επικύρωση του "συντάγματος του Μαίτλαντ" στις 26 Αυγούστου του 1817, το οποίο δημιούργησε μια ομοσπονδία των επτά νησιών, με Αντιστράτηγο τον Θωμά Μαίτλαντ ως ο πρώτος «Κύριος Ύπατος Αρμοστής των Ιονίων Νήσων".

Στις 29 Μαρτίου του 1864 οι εκπρόσωποι του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ελλάδας, της Γαλλία και της Ρωσίας υπέγραψαν τη Συνθήκη του Λονδίνου, με τη δέσμευση της μεταβίβασης των νήσων στην Ελλάδα. Αυτό είχε ως στόχο να ενισχύσει τη βασιλεία του πρόσφατα νεοεγκατασταθέντα βασιλιά Γεωργίου Α' των Ελλήνων. Έτσι στις 28 Μαΐου, με την ανακήρυξη της Ύπατης Αρμοστείας του Κυρίου, τα Επτάνησα ενώθηκαν με την Ελλάδα.

Γλώσσες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύμφωνα με το δεύτερο Συντάγμα της Δημοκρατίας (1803), η Ελληνική ήταν η κύρια επίσημη γλώσσα, σε αντίθεση με την κατάσταση στην Επτάνησος Πολιτεία. Τα Ιταλικά ήταν ακόμα σε χρήση, όμως, κυρίως για επίσημους σκοπούς από την Ενετική Δημοκρατία. Το μοναδικό νησί στο οποίο τα Ιταλικά (Ενετικά) είχαν μια ευρύτερη εξάπλωση ήταν η Κεφαλονιά, όπου ένας μεγάλος αριθμός των ατόμων που είχαν εγκατασταθεί απο την εποχή των Βενετών είχαν ως κύρια γλώσσα τους την Ιταλική.

Κοινοβούλιο τον Επτανήσων (Γερουσία)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Ηνωμένες Πολιτείες των Ιονίων Νήσων ήταν μια ομοσπονδία και περιλάμβανε επτά νησιωτικά κράτη.

Κρατίδιο Πρωτεύουσα Βουλευτές
Κέρκυρα (Corfu) Πόλη της Κέρκυρας 7
Κεφαλλονιά Αργοστόλι 7
Κύθηρα (Cerigo) Πόλη των Κυθήρων 1 ή 2[6]
Ιθάκη Βαθύ 1 ή 2[6]
Παξοί Γάιος 1 ή 2[6]
Λευκάδα Λευκάδα 4
Ζάκυνθος (Zante) Ζάκυνθος 7

Κυβερνήτες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η κυβέρνηση διοργανώθηκε υπό τη διεύθυνση του Ύπατου Αρμοστή του Κυρίου, που διορίζονται από το βρετανικό μονάρχη με τη συμβουλή της βρετανικής κυβέρνησης. Συνολικά, δέκα άνδρες υπηρέτησαν με την ιδιότητα αυτή, συμπεριλαμβανομένων του Γουίλιαμ Γκλάντστοουν ως Λόρδος Έκτακος Ύπατος Αρμοστής .

Τα Ιόνια νησιά είχαν δύο νομοθετικά σώματα, το «Κοινοβούλιο των Ηνωμένων Πολιτειών των Ιονίων Νήσων» που αποτελείται από ένα Νομοθετικό Σώμα και δεύετερον την Γερουσία. [10]

Το 1818 το σύνταγμα καθιέρωσε επίσης το Ανώτατο Συμβούλιο Δικαιοσύνης των Ηνωμένων Πολιτειών των Ιονίων Νήσων, του οποίο ο πρόεδρος θα έπρεπε να είναι γνωστός ως Chief Justice, που θα κατατάσσονται στην προτεραιότητα αμέσως μετά τον Πρόεδρο της Γερουσίας.

Οι Chief Justice ήταν:

  • John Kirkpatrick (1820-1835)
  • Sir James John Reid 1837
  • Sir Charles Sargent (1860)
  • Sir Patrick MacChombaich de Colquhoun (1861-1864)

Υποσημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Constitution of the Ionian Islands, Article II
  2. Lahmeyer, Jan (14 Απριλίου 2004). «Greece: Urban population». Populstat. http://www.library.uu.nl/wesp/populstat/Europe/greecet.htm. Ανακτήθηκε στις 2006-07-21. 
  3. Constitution of the Ionian Islands, Article IV
  4. Constitution of the Ionian Islands, Article V
  5. 5,0 5,1 «Treaty of London». Greek Ministry for Foreign Affairs. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2005-03-08. http://web.archive.org/web/20050308000116/http://www.mfa.gr/greek/the_ministry/eny/1864_london_treaty.doc. Ανακτήθηκε στις 2006-07-21. 
  6. 6,0 6,1 6,2 Τα νησιά Κύθηρα, Ιθάκη και Παξοί είχαν από ένα βουλευτή. Η δεύτερη θέση δινόταν ανά εκλογική περίοδο εκ περιτροπής σε ένα από τα τρία νησιά. Σύνταγμα, άρθρο 4

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Π.Λάμπρου, «Νομίσματα και μετάλλια της Επτανήσου πολιτείας και της προσωρινής των Ιονίων νήσων παρά των Άγγλων κατοχής», Δελτίον της Ιστορικής κι Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος, τομ.Α, σσ. 185-208
  • Σπυρίδων Λουκάτος, «Οι αγώνες και οι θυσίαι του υπό την αγγλικήν δεσποτείαν Επτανήσιου κλήρου προς ένωσιν μετά της μητρός Πατρίδος», Δελτίον της Ιστορικής κι Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος, τομ.ΙΖ, σσ. 251-311
  • Μαριέττα Γιαννοπούλου, «Οι εφημερίδες που εκδίδονταν στα Εφτάνησα επί Αγγλοκρατίας»,Φιλολογική Πρωτοχρονιά-1950, σελ.241-246