Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου
Konstantinos Papakonstantinou crop.jpg
Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων
Περίοδος
9 Δεκεμβρίου 1974 – 12 Δεκεμβρίου 1977
ΠρωθυπουργόςΚυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1974
ΠροκάτοχοςΔημήτριος Παπασπύρου
ΔιάδοχοςΔημήτριος Παπασπύρου
Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης της Ελλάδας
Περίοδος
28 Νοεμβρίου 1977 – 17 Σεπτεμβρίου 1981
ΠρωθυπουργόςΚυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1977 & Κυβέρνηση Γεωργίου Ράλλη 1980 διαδοχικά
Υπουργός Δικαιοσύνης
Περίοδος
24 Ιουλίου 1974 – 9 Οκτωβρίου 1974
ΠρωθυπουργόςΚυβέρνηση Εθνικής Ενότητας 1974
Περίοδος
4 Νοεμβρίου 1961 – 19 Ιουνίου 1963
ΠρωθυπουργόςΚυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1961
Περίοδος
29 Φεβρουαρίου 1956 – 5 Μαρτίου 1958
ΠρωθυπουργόςΚυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή 1956
Υπουργός Οικονομικών
Περίοδος
3 Απριλίου 1967 – 21 Απριλίου 1967
ΠρωθυπουργόςΚυβέρνηση Παναγιώτη Κανελλόπουλου 1967
Περίοδος
17 Μαΐου 1958 – 20 Σεπτεμβρίου 1961
ΠρωθυπουργόςΚυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1958
Υπουργός Γεωργίας
Περίοδος
6 Οκτωβρίου 1955 – 29 Φεβρουαρίου 1956
ΠρωθυπουργόςΚυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1955
Προσωπικά στοιχεία
ΓέννησηΑπρίλιος 1907, Καστανιά Κορινθίας
Θάνατος12 Ιουλίου 1989 (82 ετών), Αθήνα
ΕθνικότηταΕλληνική
ΥπηκοότηταΕλληνική
Πολιτικό κόμμαΝέα Δημοκρατία - ΕΡΕ - Ελληνικός Συναγερμός -Λαϊκό Κόμμα
ΕπάγγελμαΝομικός

Ο Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου του Ευσταθίου (Απρίλιος 190712 Ιουλίου 1989), ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής Αργολιδοκορινθίας και Κορινθίας, πολλές φορές υπουργός, Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων και αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στην Καστανιά Κορινθίας τον Απρίλιο του 1907. Ο πατέρας του, Ευστάθιος Παπακωνσταντίνου, ήταν για πολλά χρόνια βουλευτής Αργολιδοκορινθίας. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1928. Άσκησε τη δικηγορία ασχολούμενος παράλληλα με την πολιτική. Εκλέχθηκε πρώτη φορά βουλευτής Αργολιδοκορινθίας στις εκλογές του 1946 με το Λαϊκό Κόμμα καθώς και στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις του 1951 και 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό, και του 1956, 1958, 1961, 1963, 1964 με την ΕΡΕ. Μετά τη μεταπολίτευση συντάχθηκε με τη Νέα Δημοκρατία και επανεκλέχθηκε βουλευτής Κορινθίας το 1974 και το 1977 και βουλευτής Επικρατείας το 1981.

Προδικτατορικά, επί κυβερνήσεων Παπάγου και Καραμανλή, διετέλεσε υφυπουργός Συγκοινωνιών (1954—1955), υπουργός Γεωργίας (1955—1956), υπουργός Δικαιοσύνης (1956—1958), υπουργός Οικονομικών (1958—1961), και ξανά υπουργός Δικαιοσύνης (1961—1963)

Μεταπολιτευτικά, επί κυβερνήσεων Καραμανλή και Ράλλη, διετέλεσε υπουργός Δικαιοσύνης για τρίτη φορά (1974), Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων (1974—1977) και από το 1977 ως το 1981 υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου και αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης.

Συνέγραψε πολλές νομικές μελέτες, κυρίως σε θέματα Αστικού Δικαίου, Δικονομικού Δικαίου και Συνταγματικού Δικαίου, που δημοσιεύτηκαν σε διάφορα νομικά περιοδικά. Υπήρξε μέλος της Εταιρείας Διοικητικών Μελετών. Τιμήθηκε με πολλά παράσημα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ βραβεύθηκε και από τους βασιλείς Παύλο και Κωνσταντίνο, καθώς επίσης και από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό.

Ο Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου ήταν μόνιμος κάτοικος Αθήνας. Πέθανε το 1989.

Σύγκρουση με Βουλπιώτη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ως υφυπουργός Συγκοινωνιών είχε αναλάβει την ευθύνη των διαπραγματεύσεων με τον Ιωάννη Βουλπιώτη, εκπρόσωπο της Siemens, για την προμήθεια τηλεφωνικού και ραδιοφωνικού εξοπλισμού. Κατά τη διάρκεια όμως των διαπραγματεύσεων, ο Βουλπιώτης φέρεται να προχώρησε σε υπερβολικές απαιτήσεις με αποτέλεσμα οι Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής, υπουργός δημοσίων έργων, και Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου, υφυπουργός συγκοινωνιών, να αποχωρήσουν από αυτές. Μετά από αυτή την εξέλιξη, τον Αύγουστο του 1955, ο Βουλπιώτης απέστειλε επιστολή στον Παπάγο με την οποία τον ενημέρωνε ότι ο Παπακωνσταντίνου του ζήτησε 100.000 δολάρια προκειμένου να υπογράψει τη σύμβαση. Ο Παπακωνσταντίνου αρνήθηκε την κατηγορία, υπέβαλε την παραίτησή του - η οποία δεν έγινε δεκτη- κατέθεσε μήνυση εναντίον του Βουλπιώτη ενώ αποκάλυψε πως ο τελευταίος απαιτούσε να προσληφθεί ως τεχνικός σύμβουλος με αμοιβή ένα εκατομμύριο δολλάρια. Λίγες μέρες αργότερα η Siemens έπαυσε τον Βουλπιώτη από την θέση του εκπροσώπου της δηλώνοντας άγνοια για τις ενέργειές του αποστέλλοντας παράλληλα γερμανικά στελέχη στην Αθήνα για την συνέχιση των διαπραγματεύσεων.[1]

Στην δική που ακολούθησε της κατάθεσης της μήνυσης του Παπακωνσταντίνου ο Βουλπιώτης καταδικάστηκε για συκοφαντική δυσφήμιση σε ενάμιση χρόνο φυλάκιση ενώ το Εφετείο, στο οποίο προσέφυγε, επικύρωσε την καταδίκη με αποτέλεσμα να οδηγηθεί στην φυλακή.[1]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Καραγεώργος Δημήτρης, Η διαδρομή του Ελληνικού Συναγερμού από την ίδρυσή του ως την αδρανοποίησή του, 1951-1956, διδακτορική διατριβή ΕΚΠΑ, Αθήνα 2015, σελ. 424 - 426

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Who's Who 1979, σελ.526.
  • Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα τομ.48ος, σελ.107