Μάχη των Βασιλικών Φθιώτιδας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Μάχη στα Βασιλικά
Ελληνική Επανάσταση του 1821
Vasilika.jpg
Η μάχη στα Βασιλικά.
Πίνακας του Πέτερ φον Ες.
Χρονολογία25 και 26 Αυγούστου 1821
ΤόποςΒασιλικά Φθιώτιδας
38°42′29″N 22°45′14″E / 38.708°N 22.754°E / 38.708; 22.754
ΈκβασηΝίκη των Ελλήνων
Αντιμαχόμενοι
Ηγετικά πρόσωπα
Στρατάρχης Μπεχρέμ Πασάς
Χατζή Μπεκήρ Πασάς
Μεμίς Πασάς
Σαχήν Αλής Πασάς
Δυνάμεις
περίπου 2.300 άνδρες[1]
7.000 ιππείς και πεζοί με πυροβολικό[2]
Απώλειες
10 νεκροί, 30 τραυματίες
1.000 νεκροί και τραυματίες, 800 άλογα, 2 πυροβόλα και 18 σημαίες
Πόλεμος των Βασιλικών. Εικών αριθ: 7: .η. Πίνακας του Παναγιώτη Ζωγράφου με την καθοδήγηση του Στρατηγού Μακρυγιάννη

Η Μάχη στα Βασιλικά ήταν πολεμική σύγκρουση της επανάστασης του 1821 που έλαβε χώρα στα Βασιλικά Φθιώτιδας στις 25 και 26 Αυγούστου 1821, με νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες.

Εξέλιξη των γεγονότων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Τούρκοι μετά την καταστολή της επανάστασης στη Μακεδονία προχώρησαν μέσω Λάρισας προς τη Λαμία (Ζητούνι), με σκοπό να εισβάλουν στην Πελοπόννησο. Την εκστρατεία προς την Πελοπόννησο ανέλαβε ο Μπεχρέμ Πασάς με άλλους τρεις στρατηγούς, τον Χατζή Μπεκήρ Πασά, τον Μεμίς Πασά και τον Σαχήν Αλή Πασά. Η δύναμή τους αριθμούσε 7.000 ιππείς και πεζούς, με πυροβολικό. Οι οπλαρχηγοί της Ανατολικής Ελλάδας πληροφορήθηκαν την εκστρατεία αυτή και μαζεύτηκαν στην Εργίνα της Βοδονίτσας για να αποφασίσουν την επόμενή τους κίνηση. Αποφάσισαν να εμποδίσουν την προέλαση των Τούρκων καταλαμβάνοντας τη θέση των Βασιλικών. Αυτό το πρότεινε ο Γιάννης Δυοβουνιώτης. Ο παπα-Ανδρέας Κοκοβιστιανός με 300 άνδρες κατέλαβε το πυκνό δάσος κοντά στην είσοδο της κοιλάδας. Ο Αντώνης Κοντοσόπουλος και ο Κωνσταντής Καλύβας με άλλους 600 τοποθετήθηκαν στο εσωτερικό της κοιλάδας, ενώ ο Ιωάννης Δυοβουνιώτης μαζί με τον γιο του, Γεώργιο, και τον Νάκο Πανουργιά και άλλους 1.100 κατέλαβαν την έξοδο. Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος δεν μπορούσε να παρευρεθεί αλλά είχε στείλει ως αντικαταστάτη του τον Γιάννη Γκούρα.[3]

Στις 25 Αυγούστου 1821 το τουρκικό ιππικό, δύναμης 2.000, που είχε σταλεί προς αναγνώριση της στενωπού, αποδεκατίστηκε. Μία μέρα αργότερα, στις 26 Αυγούστου, ο Μπεχρέμ Πασάς κινήθηκε με όλο του το στρατό κατά των Κοντοσόπουλου και Καλύβα. Οι Δυοβουνιώτηδες, ο Πανουργιάς, ο Γκούρας, και ο Βασίλης Μπούσγος που είχε φτάσει με 300 άνδρες να βοηθήσει, έκαναν επίθεση, ενώ ο παπα-Ανδρέας Κοκοβιστιανός χτύπησε τους Τούρκους από τα νώτα. Ακολούθησε γενναία μάχη, στην οποία νίκησαν οι Έλληνες. Οι Τούρκοι με τη δύση του ήλιου τράπηκαν σε φυγή προς την Πλατανιά, αφήνοντας στο πεδίο της μάχης πάνω απο 1.000 νεκρούς και τραυματίες. Μεταξύ των νεκρών βρίσκονταν και ο Μεμίς Πασάς, τον οποίο σκότωσε ιδιοχείρως ο Γκούρας. Επίσης, οι Τούρκοι έχασαν 800 άλογα, 2 κανόνια και 18 σημαίες. Από τους Έλληνες σκοτώθηκαν 10 και τραυματίστηκαν 30, μεταξύ των οποίων και ο οπλαρχηγός Κοντοσόπουλος.[4]

Σημασία της μάχης των Βασιλικών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η νίκη των Ελλήνων ήταν μια από τις πιο λαμπρές του ελληνικού αγώνα. Συνετέλεσε στην ακύρωση της εκστρατείας των Τούρκων κατά της Πελοποννήσου.[5]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Τρικούπης Σπυρίδων, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, τ. Β', κεφ.ΚΔ. σελ.68-70.
  2. Τρικούπης Σπυρίδων, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, τ. Β', κεφ.ΚΔ. σελ.68-70.
  3. Τρικούπης Σπυρίδων, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, τ. Β', κεφ.ΚΔ. σελ.68-70.
  4. Τρικούπης Σπυρίδων, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, τ. Β', κεφ.ΚΔ. σελ.68-70.
  5. Τρικούπης Σπυρίδων, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, τ. Β', κεφ.ΚΔ. σελ.68-70.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]