Ανρί ντε Ρινί

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ανρί ντε Ρινί
Rigny, Henri de.jpg
Ο Ανρί ντε Ρινί σε πίνακα του Φρανσουά-Γκαμπριέλ Λεπώλ
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Henri de Rigny (Γαλλικά)
Γέννηση2  Φεβρουαρίου 1782[1][2][3][4][5]
Τουλ
Θάνατος6  Νοεμβρίου 1835[2][3][6][4]
Παρίσι
Τόπος ταφήςΚοιμητήριο του Περ-Λασαίζ[7]
ΕθνικότηταΓάλλοι
Χώρα πολιτογράφησηςΓαλλία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσαΓαλλικά
Ομιλούμενες γλώσσεςΓαλλικά[1]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός
Officer of the French Navy
διπλωμάτης
Οικογένεια
ΑδέλφιαAlexandre Gaulthier de Rigny
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Βαθμός/στρατόςvice admiral/Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό
Πόλεμοι/μάχεςΝαπολεόντειοι Πόλεμοι
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΒουλευτής της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης
πρέσβης
Maritime prefect of Toulon‎
d:Q98210582
Υπουργός Εξωτερικών
ΒραβεύσειςΜεγαλόσταυρος της Λεγεώνας της Τιμής
Μεγαλόσταυρος Ιππότης του Τάγματος του Λουτρού
Τάγμα του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι
Μεγαλόσταυρος του Σωτήρος
Ιππότης του Βασιλικού και Στρατιωτικού Τάγματος του Αγίου Λουδοβίκου
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Ανρί ντε Ρινί, γνωστός στην Ελλάδα ως Δεριγνύ (πλήρες όνομα: Marie Henri Daniel Gauthier, comte de Rigny, ελληνικά: Μαρί Ανρί Ντανιέλ Γκοτιέ, κόμης του Ρινύ, 2 Φεβρουαρίου 17826 Νοεμβρίου 1835) ήταν Γάλλος ευγενής, ναύαρχος του γαλλικού στόλου στην περίφημη Ναυμαχία του Ναβαρίνου στη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.[8][9][10]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νεολαία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ήταν ανιψιός του βαρώνου του Λουί, Ζοζέφ Ντομινίκ, και γιος ενός πρώην λοχαγού του συντάγματος δραγώνων Παντιέβρ, ο οποίος απεβίωσε αφήνοντας πέντε μικρά αγόρια, ανάμεσά τους και τον αδερφό τού Δεριγνύ, τον μελλοντικό στρατηγό Ρινύ. Κατά τη Γαλλική Επανάσταση εκδιώχθηκε από το περίφημο σχολείο του Ποντ-α-Μουσόν (Pont-à-Mousson), όπου σπούδαζε εσώκλειστος. Στα δέκα του χρόνια, είχε χάσει τον πατέρα του, ενώ η μητέρα του ήταν στη λίστα των μεταναστριών και έπρεπε να εγκαταλείψει τη Γαλλία. Μια θεία του φρόντισε την οικογένεια του μικρού Ανρί, μαζεύοντάς τους σε ένα σπίτι με την κόρη της, δεκαέξι ετών, και τα πέντε αγόρια, με μεγαλύτερο τον Ανρί.[8][10]

Είσοδος στο Πολεμικό Ναυτικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αφού πέρασε αρκετούς μήνες σε Ειδικό Σχολείο στη Βρέστη, όπου είχε σταλεί να τελειώσει τις εγκύκλιες σπουδές του, κατατάχθηκε το 1798 στο γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό ως δόκιμος αξιωματικός υπό τις διαταγές του ονομαστού ναυάρχου Ετιέν Εστάς Μπρουί. Το 1799 έγινε σημαιοφόρος.[8]

Έλαβε μέρος στον αποκλεισμό του λιμανιού του Πόρτο Φερράχο και στη μάχη της Αλγεθίρας, ενώ κατόπιν συμμετείχε στην εκστρατεία του Ναπολέοντα στην Αίγυπτο καθώς και στις αποστολές στον Άγιο Δομίνικο, στην Κορσική και στην Ισπανία. Το 1803 στάλθηκε στο έμπεδο (στρατόπεδο) της Βουλώνης, υπεύθυνος για τη διοίκηση της κορβέττας Λα Τριομφάντ (Η Τροπαιοφόρος).[8]

Ανακρίθηκε από τον ίδιο τον Ναπολέοντα για την αποτυχία της εισβολής στην Αγγλία, όπου έδωσε στον αυτοκράτορα μια απάντηση γεμάτη αυτοπεποίθηση και περιεκτικότητα.[8][10]

Στρατιωτικές εκστρατείες από ξηρά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη συνέχεια συμμετείχε στις εκστρατείες στην Πρωσία, την Πολωνία και την Πομερανία. Πολέμησε αυτά τα δυο χρόνια στην Ιένα, το Πολτόλσκ, την πολιορκία του Στράλσουντ και του Γκράουντεντς, όπου τραυματίστηκε. Το 1808, συμμετείχε στη στρατιά της ισπανικής εκστρατείας, όπου χρημάτισε στρατοπεδάρχης του στρατάρχη Μπεσιέρ. Διακρίθηκε στη μάχη της Μεδίνας ντε Ριοσέκο και τραυματίστηκε πάλι στη μάχη της Σομοσιέρρα. Ήταν επίσης παρών στην κατάληψη της Μαδρίτης το 1809 και στη μάχη του Βαγκράμ.[8][10]

Τον ίδιο χρόνο προάχθηκε στο βαθμό του Υποπλοίαρχος (lieutenant de vaisseau) και το 1811 ήταν πια Αντιπλοιάρχου (capitaine de frégate), λαμβάνοντας διαταγές να αποπλεύσει για να συναντήσει τον αντίπαλο αγγλικό στόλο που είχε αποκλείσει τα λιμάνια του Σερμπούρ και της Χάβρης, όπου και έφερε σε πέρας με μεγάλο σθένος αυτή την επικίνδυνη αποστολή. Το 1813 τραυματίστηκε ακόμα μια φορά, κατά τη διάρκεια εκκαθαριστικών επιχειρήσεων στο γαλλικό χωριό Μπαρσελέν που είχαν καταλάβει οι Βρετανοί.[8][10]

Παλινόρθωση των Βουρβόνων και Σταθμό του Λεβάντε[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μνημείο των τριών ναυάρχων της Ναυμαχίας του Ναβαρίνου στην κεντρική πλατεία της Πύλου: de Rigny (ΔΕΡΙΓΝΥ).

Ο Ανρί ντε Ρινί προάχθηκε στο βαθμό του Πλοίαρχος (capitaine de vaisseau) το 1816.[11] Στις 27 Ιανουαρίου 1823 ανέλαβε την διοίκηση της γαλλικής στολής στις θάλασσες του Λεβάντε, την οποία άφησε τον Μάιο του 1824 (για λόγους υγείας), αλλά την ανέλαβε πάλι τη 18 Απριλίου 1825. Ήταν υπεύθυνος ειδικότερα για την καταστολή της τουρκικής ή της ελληνικής πειρατείας, η οποία είχε αναπτυχθεί κατά την διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Η έξυπνη φροντίδα του έθεσε στο Αρχιπέλαγος την αστυνομία της ναυσιπλοΐας και ο Γάλλος καπετάνιος ήταν, σύμφωνα με τη δική του και γραφική έκφραση, ένα αληθινό Ειρηνοδίκη. Παρακολούθησε διάφορα επεισόδια της σύγκρουσης ως παρατηρητής και ενίοτε διαδραμάτισε ενδιάμεσο ρόλο κατά τις διαπραγματεύσεις, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που προηγήθηκαν της παράδοσης της Ακρόπολης Αθηνών τον Ιούνιο του 1827.[8]

Ορίστηκε Υποναύαρχος (contre-amiral) στις 22 Μαΐου 1825 και συμμετείχε το 1827 στις κοινές επιχειρήσεις της Γαλλίας, της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, οι οποίες αποφασίσθηκαν μετά τη Συνθήκη του Λονδίνου προκειμένου να τεθεί τέρμα στη σύγκρουση. Έτσι διέταξε το γαλλικό στόλο στη ναυαρχίδα η Σειρήνα στην περίφημη Ναυμαχία του Ναβαρίνου στις 20 Οκτωβρίου 1827, συντριπτική νίκη των Γάλλων, Ρωσικών και Αγγλικών συμμαχικών δυνάμεων πάνω στον Τουρκικό-Αιγυπτιακό στόλο του Ιμπραήμ Πασά. Ο Ανρί ντε Ρινί έτσι κέρδισε των τίτλων του Ιππότη Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Λουτρού (Ηνωμένο Βασίλειο), του Ιππότη του Τάγματος του Αγίου Αλέξανδρου Νιέφσκι (Ρωσική Αυτοκρατορία), του Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Σωτήρος (Ελλάδα) και του Αντιναυάρχου.[12][13][14]

Επιστροφή στη Γαλλία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γελοιογραφία, Ονορέ Ντωμιέ, 1833

Επιστρέφοντας στη Γαλλία μετά την εκκένωση των γαλλικών στρατευμάτων από την εκστρατεία του Μοριά στην οποία είχε λάβει μέρος, ο ναύαρχος ντε Ρινί δημιουργήθηκε Κόμης και ορίστηκε ναυτικός νομάρχης στην Τουλόν το 1829, αλλά στις 8 Αυγούστου του ίδιου έτους, αρνήθηκε το Υπουργείο Ναυτικών, στην κυβέρνηση Πολινιάκ.[8]

Επιστρέφοντας στην Τουλόν για λόγους υγείας, τον Σεπτέμβριο του 1830, διορίστηκε μέλος του Συμβουλίου Ναυαρχείου και έλαβε τον τίτλο του Μεγαλόσταυρος του Εθνικού Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής.[15]

Εκλέχτηκε τ 1831 στην Βουλή με διπλές εκλογές (παρέμεινε βουλευτής του νομού Μοζέλ, και μετά του Πα-ντε-Καλαί μέχρι το θάνατο του το 1835).[9] Ο ναύαρχος ντε Ρινί έλαβε το χαρτοφυλάκιο των Ναυτικών στις 3 Μαρτίου του ίδιου έτους. Ορίστηκε στις 4 Απριλίου 1834, Υπουργός Εξωτερικών.[8]

Στις 12 Μαρτίου 1835, η υγεία του, η οποία έγινε όλο και πιο ασταθής, ανάγκασε τον κόμη του Ρινί να παραιτηθεί από τα καθήκοντα του ως Υπουργός. Ωστόσο, τον Αύγουστο, δέχτηκε μια σύντομη αποστολή στη Νάπολη. Μόλις τελείωσε στο τέλος του Οκτωβρίου, ένιωσε τα πρώτα σημάδια της ασθένειας του στην οποία υπέκυψε τη νύχτα της 6-7 Νοεμβρίου 1835, σε ηλικία 52 ετών. Τότε θάφτηκε στο Κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ (36ο τμήμα), και αργότερα το σώμα του μεταφέρθηκε στο νεκροταφείο της Μονμάρτρης (4ο τμήμα) όπου βρίσκεται τώρα.[8]

Ο Ανρί ντε Ρινί ήταν παντρεμένος με Adèle Narcisse Defontaine (17 Σεπτεμβρίου 1834), και τρεις μήνες μετά το θάνατό του, η χήρα του γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1836 στο Παρίσι σε ένα κορίτσι με το όνομα Marie Amélie Louise Philippine Gaultier de Rigny.[8]

Τιμητικές διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραρτήματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Λεπτομέρειες έκδοσης Βικηθήκη

  • Prosper Levot, A. Doneaud, Les gloires maritimes de la France. Notices biographiques sur les plus célèbres marins, εκδόσεις Arthus Bertrand, Παρίσι, 1866, σ. 439-442.
  • C. M. Woodhouse, The Battle of Navarino (Η Ναυμαχία του Ναβαρίνου), Λονδίνο, Hodder and Stoughton, 1965.
  • Eugène Bogdanovitch, La Bataille de Navarin d'après des documents inédits des archives impériales russes., G. Charpentier, E. Fasquelle, Παρίσι, 1897.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σχετικά άρθρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σημειώσεις και αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb11319657t. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  2. 2,0 2,1 2,2 (Γαλλικά) Sycomore. www.assemblee-nationale.fr/sycomore/index.asp. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. 3,0 3,1 3,2 Comité des travaux historiques et scientifiques. 107203. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 4,2 GeneaStar. gaultierhen.
  5. 5,0 5,1 Roglo. p=henri;n=gaultier+de+rigny.
  6. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) BnF authorities. 15367070g.
  7. 7,0 7,1 Théophile Astrié: «Guide dans les cimetières de Paris» (Γαλλικά) 1865. σελ. 37.
  8. 8,00 8,01 8,02 8,03 8,04 8,05 8,06 8,07 8,08 8,09 8,10 8,11 (Γαλλικά) «Ανρί ντε Ρινί», in Adolphe Robert & Gaston Cougny, Dictionnaire des parlementaires français (1789-1891), Edgar Bourloton, Παρίσι, 1889-1891 Λεπτομέρειες έκδοσης Βικηθήκη
  9. 9,0 9,1 Κατάλογος των κοινοβουλευτικών του θητειών και βιογραφία του στην ιστοσελίδα της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης: Marie, Henri, Daniel Gaulthier de Rigny (1782 - 1835)
  10. 10,0 10,1 10,2 10,3 10,4 Prosper Levot, A. Doneaud, Les gloires maritimes de la France. Notices biographiques sur les plus célèbres marins, εκδόσεις Arthus Bertrand, Παρίσι, 1866, σ. 439-442.
  11. « Ανρί ντε Ρινί », στο Charles Mullié, Biographie des célébrités militaires des armées de terre et de mer de 1789 à 1850, 1852
  12. C. M. Woodhouse, The Battle of Navarino, London, Hodder and Stoughton, 1965.
  13. Georges Douin, Navarin : (6 juillet - 20 octobre 1827), Institut français d'archéologie orientale du Caire, 1927.
  14. Eugène Bogdanovitch, La Bataille de Navarin d'après des documents inédits des archives impériales russes., G. Charpentier, E. Fasquelle, Paris, 1897.
  15. «Σημείωση LH/2330/67». Base Léonore, Γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού.  (Εθνικού Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής)