Κωνσταντίνος Β΄
| Κωνσταντίνος Β΄ | |
|---|---|
 Ανδριάντας του Κωνσταντίνου Β΄ στη Ρώμη | |
| Περίοδος | 1 Μαρτίου 317 – 337 (ως Καίσαρας στο δυτικό τμήμα υπό τον πατέρα του)· 337 – 340 (συναυτοκράτορας με τον Κωνστάντιο Β΄ και τον Κώνστα, το 340 σε αποτυχημένο ανταγωνισμό με τον Κώνστα) |
| Προκάτοχος | Κωνσταντίνος Α΄ |
| Διάδοχος |
|
| Γέννηση | Φεβρουάριος 316 Αρλ, Γαλλία |
| Θάνατος | Απρίλιος 340 (24 ετών) Ακυληία, σημερινή Ιταλία |
| Πατέρας | Κωνσταντίνος Α΄ |
 Σχετικά πολυμέσα | |
| δεδομένα () | |
Ο Φλάβιος Κλαύδιος Κωνσταντίνος Αύγουστος, λατινική γλώσσα: Flavius Claudius Constantinus (Φεβρουάριος 316 - Απρίλιος 340), ή Κωνσταντίνος Β΄[1], ήταν Ρωμαίος Αυτοκράτορας από το 337 ως το 340 (ουσιαστικά ο δεύτερος Βυζαντινός Αυτοκράτορας). Μοιράστηκε τον θρόνο με τα αδέλφια του, τα παιδιά του Κωνσταντίνου Α΄ του Μεγάλου: Κωνστάντιο Β΄ και Κώνστα, αλλά η σύντομη διακυβέρνησή του τελείωσε μετά από μία αποτυχημένη εισβολή στην Ιταλία το 340.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Κωνσταντίνος Β΄ ήταν ο μεγαλύτερος και μάλλον νόθος[1][2] γιος του Κωνσταντίνου Α΄ του Μεγάλου· γεννήθηκε στην Αρλ της σημερινής Γαλλίας[3] το Φεβρουάριο του 317. Μεγάλωσε ως Χριστιανός. Την 1η Μαρτίου του 317, έγινε Καίσαρας[4] και σε ηλικία μόλις 7 χρόνων· το 323 πήρε μέρος στην εκστρατεία τού πατέρα του ενάντια στους Σαρμάτες[5]. Στα δέκα του έγινε διοικητής Γαλατίας, μετά το τέλος τού Κρίσπου. Μία επιγραφή του 330 τον αναφέρει ως «Αλαμανικό», συνεπώς θεωρείται πιθανό οι στρατηγοί του να είχαν σημειώσει κάποια νίκη έναντι των Αλαμανών[5]. Η στρατιωτική του σταδιοδρομία συνεχίστηκε, όταν ο πατέρας του τον διόρισε διοικητή τής στρατιάς του 332 κατά των Γότθων[6].
Μετά το τέλος τού Κωνσταντίνου Α΄ του Μεγάλου το 337, ο Κωνσταντίνος Β΄ έγινε Αυτοκράτορας μαζί με τους αδελφούς του Κωνστάντιο Β΄ και Κώνστα[7], με την Αυτοκρατορία διαιρεμένη μεταξύ αυτών και των εξαδέλφων τους Δαλμάτιου και Αννιβαλιανού[8]. Ο διακανονισμός αυτός κρατήθηκε μετά βίας ως το θάνατο τού Κωνσταντίνου Α΄, καθώς οι γιοι του οργάνωσαν τη σφαγή των περισσότερων μελών της οικογένειάς τους[9]. Οι τρεις τους συγκεντρώθηκαν στην Παννονία[5] στις 9 Σεπτεμβρίου του 337[1][9] και μοίρασαν την Αυτοκρατορία αναμεταξύ τους: ο Κωνσταντίνος Β΄ ανακηρύχθηκε Αύγουστος από τα στρατεύματά του[1] και ανέλαβε τη Γαλατία, τη Βρετανία και την Ισπανία[6].
Σύντομα ενεπλάκη στη διαμάχη μεταξύ των διαφόρων ερμηνειών των Χριστιανικών Δογμάτων, η οποία υπονόμευε την ενότητα της Εκκλησίας[5]. Το δυτικό τμήμα της Αυτοκρατορίας που επηρεαζόταν από τους πάπες της Ρώμης παρέμενε πιστή στα δόγματα της ενιαίας (καθολικής) Αποστολικής Εκκλησίας και κατά του Αρειανισμού. Οι δυτικοί κατάφεραν να πείσουν τον Κωνσταντίνο Β΄ να ελευθερώσει τον Αθανάσιο, ώστε να επιστρέψει στην Αλεξάνδρεια[10]. Η πράξη αυτή εξόργισε τον Κωνστάντιο Β΄, που ήταν θερμός οπαδός του Αρειανισμού[6]. Στην αρχή, ο Κωνσταντίνος Β΄ ήταν προστάτης του μικρότερου Κώνστα, ο οποίος κατείχε την Ιταλία, την Αφρική και την Ιλλυρία. Ωστόσο ο Κωνσταντίνος Β΄ άρχισε να παραπονιέται, πως το μερίδιό του ήταν μικρότερο από αυτό που τού αναλογούσε, με την αιτιολογία πως ήταν ο πρεσβύτερος αδελφός[9]. Ενοχλημένος που ο Κώνστας ανέλαβε τη Θράκη και τη Μακεδονία μετά το τέλος τού Δαλματίου, ο Κωνσταντίνος Β΄ απαίτησε την παράδοση της Αφρικής σε αυτόν, και ο Κώνστας, για να διατηρήσει τις ισορροπίες, συμφώνησε[9][11]. Εντούτοις, η διαμάχη συνεχίστηκε για τη δικαιοδοσία επί της Καρχηδόνας [12].
Στην πορεία προέκυψαν επιπλέον τριβές, όταν ο Κώνστας ενηλικιώθηκε· και ο Κωνσταντίνος Β΄, που είχε συνηθίσει να επιτροπεύει τον αδελφό του, αρνήθηκε να αποποιηθεί τής κηδεμονίας του. Το 340 πορεύτηκε προς την Ιταλία επικεφαλής του στρατού[11]. Ο Κώνστας, που βρισκόταν στη Δακία, απέστειλε μία επίλεκτη και σκληραγωγημένη μονάδα στρατού από την Ιλλυρία, λέγοντας πως ο ίδιος θα τους ακολουθούσε σύντομα[9]. Ο Κωνσταντίνος Β΄ εγκλωβίστηκε σε κάποια μάχη κοντά στην Ακυληία[7], και σκοτώθηκε μετά από ενέδρα[11]. Το βασίλειο τού Κωνσταντίνου Β΄ ανέλαβε ο Κώνστας.
Παραπομπές και σημειώσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 3 4 Jones, σελ. 223
- ↑ Zosimus 2:20:2
- ↑ Victor, 41:4
- ↑ Victor, 41:6
- 1 2 3 4 DiMaio, Constantine II (337–340 A.D.)
- 1 2 3 Canduci, σελ. 129
- 1 2 Eutropius, 10:9
- ↑ Victor, 41:20
- 1 2 3 4 5 Gibbon, Ch. 18
- ↑ A. H. M. Jones, «The Later Roman Empire» (Baltimore, 1986), σελ. 114
- 1 2 3 Victor, 41:21
- ↑ Zosimus, 2:41-42
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Πρωτογενείς
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Ζώσιμος, Historia Nova, Book 2 Historia Nova (αγγλικά)
- Αυρήλιος Βίκτωρ, Epitome de Caesaribus (αγγλικά)
- Ευτρόπιος, Breviarium ab urbe condita (αγγλικά)
Δευτερογενείς
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- DiMaio, Michael, and Robert Frakes, "Constantine II (337–340 A.D.)", D.I.R. (αγγλικά)
- Jones, AH.M., Martindale, J.R. The Prosopography of the Later Roman Empire, Vol. I: AD260-395, Cambridge University Press, 1971 (αγγλικά)
- Canduci, Alexander (2010), Triumph & Tragedy: The Rise and Fall of Rome's Immortal Emperors, Pier 9, ISBN 978-1741965988 (αγγλικά)
- Gibbon. Edward Decline & Fall of the Roman Empire (1888) (αγγλικά)