Γρατιανός

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Γρατιανός
Gratian Solidus.jpg
Περίοδος4 Αυγούστου 367 - 17 Νοεμβρίου 375 (Αύγουστος υπό τον πατέρα του Ουαλεντινιανό Α΄)
17 Νοεμβρίου 375 - 25 Αυγούστου 383 (συν-αύγουστος με τον Ουαλεντινιανό Β΄ στη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία)
ΠροκάτοχοςΟυαλεντινιανός Α΄
ΔιάδοχοςΟυαλεντινιανός Β΄
Γέννηση18 Απριλίου / 23 Μαΐου 359
Σίρμιο, σημερινή Σρέμσκα Μιτρόβιτσα, Σερβία
Θάνατος25 Αυγούστου 383 (24 ετών)
Λυών, Γαλλία
ΣύζυγοςΦλαβία Μαξίμα Κωνσταντία
Λαέτα
ΟίκοςΔυναστεία του Βαλεντινιανού
ΠατέραςΟυαλεντινιανός Α΄
ΜητέραΜαρίνα Σεβέρα
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

Ο Γρατιανός (18 Απριλίου 359 - 25 Αυγούστου 383) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας στην Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (367 - 383), μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του αυτοκράτορα Ουαλεντινιανού Α΄. Ο Γρατιανός συνόδευσε τον πατέρα του σε όλες τις εκστρατείες κατά μήκος του Ρήνου και του Δούναβη, προβιβάστηκε στο αξίωμα του Αυγούστου (367). Με τον θάνατο του πατέρα του (375) ο Γρατιανός ανακηρύχτηκε αυτοκράτορας στην δύση ενώ ο ετεροθαλής αδελφός του Ουαλεντινιανός Β΄ ανακηρύχτηκε αυτοκράτορας στην Παννονία, τις ανατολικές επαρχίες κυβερνούσε ο θείος του Ουάλης. Σε εκστρατεία στον Ρήνο ανάγκασε τα Γερμανικά φύλα να υποταχθούν (379), την ίδια χρονιά έπεσε ο θείος του Ουάλης στην Μάχη της Αδριανούπολης και τον διαδέχθηκε ο Θεοδόσιος Α΄. Ο Γρατιανός υποστήριξε τον Χριστιανισμό της Νίκαιας σε αντίθεση με την Θρησκεία στην αρχαία Ρώμη, εξέδωσε το Έδικτο της Θεσσαλονίκης με το οποίο αρνήθηκε τον τίτλο του Ύπατου Ποντίφηκα, μετακίνησε τον Βωμό της Νίκης από την Κούρια Ιούλια της Ρωμαϊκής Συγκλήτου. Η πόλη Κούλαρο στον ποταμό Ιζέρ της Ρωμαικής Γαλατίας ονομάστηκε προς τιμή του Γρατιανόπολις, αργότερα εξελίχτηκε στην σύγχρονη Γκρενόμπλ. Ο σφετεριστής Μάγνος Μάξιμος επαναστάτησε εναντίον του (383), ο Γρατιανός οδήγησε τον στρατό του στην Λουτέτια έξω από το Παρίσι, ηττήθηκε, δραπέτευσε στο Λούγδουνο και δολοφονήθηκε.

Πρώτα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Χρονικό του Ιερώνυμου και το Πασχάλιο χρονικό γράφουν ότι ο μεγαλύτερος γιος του Ουαλεντινιανού Α΄ Γρατιανός γεννήθηκε (18 Απριλίου 359) στο Σίρμιο σημερινή Σρέμσκα Μιτρόβιτσα στην Σερβία, πρωτεύουσα της Σεκούντας Παννονίας από την πρώτη σύζυγο του Μαρίνα Σεβέρα.[1][2][3][4] Ο Γρατιανός ήταν το μοναδικό παιδί των γονέων του, γεννήθηκε την εποχή που ο πατέρας του ήταν εξόριστος.[5][6][7] Ο ομώνυμος παππούς του Γρατιανός ο Πρεσβύτερος από τον οποίο πήρε το όνομα είχε υπηρετήσει τον αυτοκράτορα Μέγα Κωνσταντίνο και είχε διοριστεί κόμης της Βρετανίας.[8] Όταν πέθανε ο αυτοκράτορας Ιοβιανός (26 Φεβρουαρίου 364) τον διαδέχτηκε ο πατέρας του, σε έναν μήνα διόρισε τον αδελφό του Ουάλη Συναυτοκράτορα στην Ανατολή.[9] Ο Γρατιανός διορίστηκε από τον πατέρα του Ύπατος και κατόπιν Νωβελίσσιμος.[10][11] Την εποχή που ανακηρύχτηκε Νωβελίσσιμος ο Γρατιανός ήταν μόλις 8 ετών, ένδειξη ότι θα είναι διάδοχος.[12] Ο δάσκαλος του Γρατιανού ήταν ο περίφημος ρήτορας Αυσόνιος, η σχέση τους φαίνεται σε ένα επίγραμμα και ένα ποίημα.[13]

Συναυτοκράτορας με τον πατέρα του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το καλοκαίρι του 367 ο Ουαλεντινιανός Α΄ αρρώστησε σοβαρά στην Αμιένη δημιουργώντας αίνιγμα στην διαδοχή, μόλις ανάρρωσε (24 Αυγούστου 367) ανακήρυξε τον γιο του Συναυτοκράτορα.[14][15][16][17] Την ίδια μέρα πήρε από τον πατέρα του τον τίτλο του Αυγούστου, ο Ουαλεντινιανός ανησυχούσε για την απειρία του γιου του στις εκστρατείες λόγω της μικρής του ηλικίας.[18][19] Η μητέρα του Μαρίνα Σεβέρα πέθανε γύρω στο 370 και ενταφιάστηκε στον ναό των Αγίων Αποστόλων στην Κωνσταντινούπολη.[20] Ο Ουαλεντινιανός Α΄ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ιουστίνα, ο μικρότερος ετεροθαλής αδελφός του Ουαλεντινιανός Β΄ γεννήθηκε το φθινόπωρο του 371 στο Τριρ.[21][22] Ο Γρατιανός παντρεύτηκε σε ηλικία 15 ετών στο Τριρ την 13χρονη μεταθανάτια κόρη του Κωνστάντιου Β΄ Φλαβία Μαξίμα Κωνσταντία.[23][24][25][26][27] Ο γάμος ενίσχυσε τους δεσμούς της οικογένειας του με την Δυναστεία του Κωνσταντίνου, το ίδιο έκανε και ο πατέρας του στον δεύτερο γάμο του με την Ιουστίνα.[28] Οι Αλαμαννοί επισκέφτηκαν στα τέλη του 364 την αυλή του Ουαλεντινιανού Α΄, ο Μάγιστρος Ουρσάτιος τους πρόσφερε δώρα αλλά οι ίδιοι προσβλήθηκαν επειδή τα θεώρησαν μικρότερα από αυτά του προκατόχου του. Τον Ιανουάριο του 365 οι Αλαμαννοί εξοργισμένοι ξεκίνησαν να λεηλατούν την Ρωμαική Γερμανία και την Γαλατία.[29][30] Ο Μάγιστρος της Γαλατίας Ιοβίνος τους προξένησε σημαντικές φθορές στο Σαλόν-αν-Σαμπάνι και οπισθοχώρησαν.[31] Η δολοφονία του βασιλιά των Αλαμαννών σε πραξικόπημα τους εξασθένησε περισσότερο, ο Γρατιανός και ο πατέρας του βρήκαν την ευκαιρία να διασχίσουν τον Μάιν και να τους συντρίψουν.[32][33] Οι νίκες παραχώρησαν στον Γρατιανό τους τίτλους του "Γερμανικού Μάξιμου", του "Αλαμαννικού Μάξιμου" και του "Γοτθικού Μάξιμου" (369).[34]

Ο Ουαλεντινιανός Α΄ εξόπλισε τα σύνορα με την Ραιτία στο Βελγικό κανάλι αλλά οι Αλαμαννοί επιτέθηκαν στο Ρόττενμπουργκ αμ Νέκαρ. Ο Ουαλεντινιανός Α΄ ζήτησε την βοήθεια των αιώνιων εχθρών των Αλαμαννών, των Βουργουνδών αλλά απέτυχε την τελευταία στιγμή λόγω έλλειψης συνεννόησης.[35] Με το άκουσμα για την συμμαχία οι Αλαμαννοί τρομοκρατήθηκαν, ο στρατηγός Θεοδόσιος ο πρεσβύτερος βρήκε την ευκαιρία, επιτέθηκε και τους συνέτριψε, συνέλαβε πολλούς αιχμαλώτους και τους ανάγκασε να δραπετεύσουν στην Κοιλάδα του Πάδου στην Ιταλία.[36][37][38] Ο Ουαλεντινιανός Α΄ προσπάθησε να συλλάβει τον βασιλιά τους Μακριανό (372), απέτυχε και αναγκάστηκε να δεχτεί να κλείσει μαζί τους ειρήνη (374).[39] Οι Κουαντί μια άλλη Γερμανόφωνη φυλή στον βόρειο Δούναβη ξεκίνησε εχθρότητες (373), η αιτία ήταν η ανέγερση κάστρων στην περιοχή τους με τον ίδιο τρόπο που έκαναν οι Ρωμαίοι με τους Αλαμαννούς. Η κατάσταση επιδεινώθηκε όταν ο βασιλιάς των Κουαντί δολοφονήθηκε από τους Ρωμαίους στην διάρκεια διαπραγματεύσεων (374), το φθινόπωρο οι Κουαντί ξεκίνησαν επιδρομές, λεηλάτησαν την Παννονία και τις περιοχές νότια από αυτήν.[40] Μια άλλη ομάδα από Σαρμάτες επιτέθηκε στην Μοισία αλλά τους απέκρουσε με επιτυχία ο γιος του στρατηγού Θεοδόσιου, μετέπειτα αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α΄, τότε παρακάλεσαν ειρήνη.[41] Τον Αύγουστο του 375 μια ομάδα επιτέθηκε στους Κουαντί από τα βορειοδυτικά ενώ ο ίδιος ο Ουαλεντινιανός Α΄ βάδισε στην Βουδαπέστη και επιτέθηκε από τα νοτιοανατολικά. Η εκστρατεία είχε βαριές απώλειες για τον εχθρό, ο αυτοκράτορας επέστρεψε στο Ακουίνκουμ από εκεί μετέβη στο Μπριγκέτιο όπου και πέθανε στην διάρκεια των διαπραγματεύσεων με τον εχθρό (17 Νοεμβρίου 375).[42]

Αυτοκράτορας στην δύση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ανδριάντας του Γρατιανού

Με τον θάνατο του πατέρα του ο Γρατιανός κληρονόμησε την Δυτική Ρωμαική Αυτοκρατορία, ο ετεροθαλής αδελφός του Ουαλεντινιανός ανακηρύχτηκε Αύγουστος στην Παννονία.[43] Παρά το γεγονός ότι ο Ουαλεντινιανός Β΄ ανέλαβε την εξουσία στην Ιταλία, το Ιλλυρικό και την Αφρική ο πραγματικός κυρίαρχος ήταν ο Γρατιανός.[44] Το σώμα του Ουαλεντινιανού Α΄ έφτασε την επόμενη χρονιά στην Κωνσταντινούπολη για ταφή αλλά πρώτα θεοποιήθηκε ως "Άγιος Ουαλεντινιανός ο Πρεσβύτερος".[45][46] Με τον θάνατο του Ουαλεντινιανού Α΄ ο αδελφός του Ουάλης παρέμεινε ο μόνος Αύγουστος στην Ανατολική Ρωμαική Αυτοκρατορία και ο 16χρονος γιος του Γρατιανός στην Δυτική.[47] Πολλοί ευγενείς του Ουαλεντινιανού Α΄ που ήθελαν να περιορίσουν τις εξουσίες του Γρατιανού ανακήρυξαν με πραξικόπημα στην Βουδαπέστη Αύγουστο τον τετράχρονο ετεροθαλή αδελφό του Ουαλεντινιανό Β΄ (22 Νοεμβρίου 375).[48][49] Τον 4χρονο Ουαλεντινιανό Β΄ υποστήριζαν η μητέρα του Ιουστίνα και όλοι οι ευγενείς που ήταν πιστοί στην ίδια και τον Αρειανισμό.[50] Ο δάσκαλος του Γρατιανού Αυσόνιος ήταν η πραγματική δύναμη εξουσίας πίσω από τον θρόνο, οι διαπραγματεύσεις επέτρεψαν στον Γρατιανό να παραμείνει ο μοναδικός αυτοκράτορας στην δύση.[51] Ο Γρατιανός και ο Ουαλεντινιανός Β΄ σπάνια ταξίδευαν από φόβο μήπως αναγνωρίσει ο λαός ότι ήταν ανήλικοι, ο Γρατιανός ταξίδευσε στην Ρώμη να γιορτάσει τα δεκαήμερα (24 Αυγούστου 376) αλλά η πληροφορία αμφισβητείται.[52]

Με την κηδεμονία του Αυσόνιου ο Γρατιανός εξέδοσε στο Σίρμιο (378) ένα Έδικτο ανοχής θρησκειών, το Έδικτο που υπέγραψαν οι εξόριστοι επίσκοποι από τον Ουάλη έδινε πλήρη ανοχή σε όλες τις θρησκείες.[53] Ο θείος του Γρατιανού Ουάλης επιστρέφοντας από εκστρατεία στην Αυτοκρατορία των Σασσανιδών ζήτησε από τον Γρατιανό ενισχύσεις στους πολέμους του απέναντι στους Γότθους.[54] Ο Αμμιανός Μαρκελλίνος γράφει ότι ο Ουάλης ζήτησε από τον Γρατιανό να του στείλει τον Σεβαστιανό να τον βοηθήσει, ο Σεβαστιανός πήγε τελικά στην Κωνσταντινούπολη χάρη σε ίντριγκες Ευνούχων στην δυτική αυλή.[55] Στις αρχές του 378 ο Γρατιανός απέκρουσε τις εισβολές και τόνισε στον Ουάλη ότι θα έρθει στην Θράκη να τον βοηθήσει στους πολέμους του εναντίον των Γότθων. Τον Ιούλιο ο Ουάλης πληροφορήθηκε ότι οι Γότθοι βάδιζαν προς την Αδριανούπολη και την Θρακική Νίκη, μετακινούσαν τις δυνάμεις τους στην περιοχή. Ο στρατός του Γρατιανού καθυστέρησε επειδή βρήκε εμπόδια από τους Αλανούς στην Δακία, στα δυτικά Βαλκάνια. Ο Ουάλης αγνόησε την καθυστέρηση και αποφάσισε να ριχτεί μόνος στην μάχη, ήταν σίγουρος ότι θα νικήσει και δεν ήθελε να μοιραστεί την δόξα με άλλον.[56] Οι δυνάμεις του Γρατιανού δεν έφτασαν τελικά ποτέ επειδή ο στρατηγός του δήλωσε ασθένεια.[57] Σε μερικές βδομάδες ο Γρατιανός έφτασε στο Κάστρα Μαρτίς με μερικές εκατοντάδες άντρες, την ίδια ώρα ο Ουάλης βρισκόταν στην Αδριανούπολη έτοιμος να πέσει στην μάχη.[58] Οι δυνάμεις του Ουάλη επιτέθηκαν εναντίον των Γότθων, ακολούθησε η Μάχη της Αδριανούπολης στην οποία οι Ρωμαίοι γνώρισαν από τους Γότθους ολοκληρωτική συντριβή, ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και ο ίδιος ο αυτοκράτορας Ουάλης και ο Σεβαστιανός. [59][60][61] Μετά την μάχη ο αυτοκράτορας Ουάλης θεοποιήθηκε με τον τίτλο "ο θείος Ουάλης".[62]

Διορισμός Θεοδοσίου στην ανατολή ως Συναυτοκράτορα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετάλλιο με παράσταση των Συναυτοκρατόρων Ουάλη, Γρατιανού και Ουαλεντινιανού Β΄

Μετά την νίκη τους στην Μάχη της Αδριανούπολης οι Γότθοι λεηλάτησαν την Θράκη (377) και το Ιλλυρικό (378).[63][64] Ο Γρατιανός ήταν βέβαιος ότι δεν μπορούσε να ελέγξει το ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας του μετά τον θάνατο του θείου του, όρισε Συναυτοκράτορα στην ανατολή τον Θεοδόσιο Α΄, γιο του περίφημου στρατηγού Θεοδόσιου (19 Ιανουαρίου 379).[65][66][39] Ο Θεοδόσιος ο πρεσβύτερος που είχε πέσει σε μάχη (375) θεοποιήθηκε ως "Άγιος Πατήρ Θεοδόσιος".[67] Ο Γρατιανός εξέδοσε διάταγμα εναντίον των αιρέσεων (3 Αυγούστου 379).[68] Ο Γρατιανός έγινε Πρόξενος για πέμπτη φορά και ο Θεοδόσιος για πρώτη (380). Τον Σεπτέμβριο του 380 οι δύο άντρες συναντήθηκαν και αποφάσισαν να περιέλθει η Δακία στο δυτικό τμήμα και η Μακεδονία στο ανατολικό.[69][70] Ο Γρατιανός ανακοίνωσε την ίδια χρονιά στην Κωνσταντινούπολη μια νίκη εναντίον των Αλαμαννών.[71] Το φθινόπωρο του 378 ο Γρατιανός έκδοσε διάταγμα που παρείχε θρησκευτικές ελευθερίες.[72] Οι Γότθοι επιτέθηκαν ξανά στην Παννονία αλλά ηττήθηκαν από τον Γρατιανό (380).[73] Οι Βάνδαλοι και οι Αλαμαννοί διέσχισαν τον Ρήνο και ανάγκασαν τον Γρατιανό να υποχωρήσει.[74] Με την κατάρρευση των συνόρων του Δούναβη από τους Ούνους και τους Γότθους ο Γρατιανός αποφάσισε να μετακινήσει την πρωτεύουσα της δυτικής αυτοκρατορίας από το Τριρ στα Μεδιόλανα, σημερινό Μιλάνο, επίσκοπος της νέας πρωτεύουσας του ήταν ο Αμβρόσιος Μεδιολάνων (374–397).[75][76][77] Με την επίδραση του φανατισμένου Αμβρόσιου ο Γρατιανός αποφάσισε να αλλάξει την θρησκευτική του πολιτική και να ξεκινήσει διωγμούς εναντίον των ειδωλολατρών.[78]

Ο Γρατιανός, ο Θεοδόσιος Α΄ και ο Αμβρόσιος συναντήθηκαν και υπέγραψαν το Έδικτο της Θεσσαλονίκης.[79] Το Έδικτο αυτό ορίζει σαν μοναδική θρησκεία τον Χριστιανισμό της Νίκαιας και διώκει τις υπόλοιπες θρησκείες ως αιρέσεις, αυτό έβαλε τέλος στις θρησκευτικές ελευθερίες που υπήρχαν μέχρι τότε.[80][81] Τον χειμώνα του 382 ο Γρατιανός διέταξε να αφαιρεθεί ο Βωμός της Νίκης από την Κουρία Ιουλία της Ρωμαϊκής Συγκλήτου.[82][83] Ο Ζώσιμος έγραψε ότι ο Γρατιανός αρνήθηκε να φορέσει το ένδυμα του Μάξιμου Ποντίφηκα αλλά δεν είναι επιβεβαιωμένο ότι υπήρχε τέτοια ενδυμασία.[84] Τα οστά του πατέρα του Ουαλεντινιανού Α΄ μεταφέρθηκαν στο Μαυσωλείο της Κωνσταντινούπολης που ενσωματώθηκαν στην Εκκλησία των Αγίων Αποστόλων (21 Φεβρουαρίου 382), τοποθετήθηκαν δίπλα στην πρώτη του σύζυγο και μητέρα του Γρατιανού Μαρία Σεβέρα.[85] Με διάταγμα ο Γρατιανός (382) διέταξε να αφαιρεθεί το άγαλμα της φτερωτής θεάς Βικτώριας από την αίθουσα της Γερουσίας και να αφαιρεθούν τα προνόμια από τις Εστιάδες Παρθένες.[86][87] Ο Γρατιανός διέταξε την κατάσχεση της περιουσίας όλων των αρχαίων ναών και ιερών, τα έσοδα από την κατάσχεση θα πήγαιναν απ΄ευθείας στο αυτοκρατορικό ταμείο.[88] Ο Ύπατος Κόιντος Αυρήλιος Σύμμαχος αντέδρασε έντονα αλλά ο Πάπας Δάμασος Α΄ και οι χριστιανοί οπαδοί του αντεπιτέθηκαν.[89] Η πρώτη σύζυγος του Γρατιανού Κωνσταντία πέθανε πρόωρα (350), ο αυτοκράτορας παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Λαέτα που ο πατέρας της ήταν Ύπατος στην Ρωμαϊκή Συρία.[90] Οι δύο γάμοι του Γρατιανού παρέμειναν άτεκνοι μέχρι το τέλος.[91]

Δολοφονία και ταφή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετάλλιο του Γρατιανού και του πατέρα του Ουαλεντινιανού Α΄

Το καλοκαίρι του 383 οι Αλαμαννοί επιτέθηκαν ξανά στην Ραετία.[92] Ο Γρατιανός προσέλαβε στον στρατό του Αλανούς, αυτό προξένησε σφοδρές αντιδράσεις στους χριστιανούς στρατιώτες του επειδή οι Αλανοί ήταν τόσο ειδωλολάτρες που έκαναν ακόμα Ανθρωποθυσίες. Ο στρατηγός Μάγνος Μάξιμος που είχε πετύχει μια σημαντική νίκη στους Πίκτους υπό τον κόμη Θεοδόσιο (382) ξεκίνησε εξέγερση στην Βρετανία, κατόπιν επιτέθηκε στην Γαλατία και έφτασε μέχρι το Παρίσι.[93] Ο Γρατιανός συγκέντρωσε όλες τις δυνάμεις του, γνώρισε όμως την συντριβή από τον σφετεριστή και αναγκάστηκε να δραπετεύσει.[94][95][96][97][98] Ο Γρατιανός καταδιώχθηκε από τον Μάγιστρο του Μάγνου, έφτασε μέχρι το Λούγδουνο όπου δολοφονήθηκε (25 Αυγούστου 383).[99][100][101][102][103] Ο Μάγνος Μάξιμος που είχε αυτοανακηρυχθεί Αύγουστος μεταφέρθηκε στο Τριρ και εγκατέστησε την αυλή του.[104] Ο μικρότερος 12χρονος ετεροθαλής αδελφός του Γρατιανού Ουαλεντινιανός Β΄ παρέμεινε ο μοναδικός νόμιμος κυρίαρχος του αυτοκρατορικού τίτλου στην δύση. Η σωρός του Γρατιανού μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη και τάφηκε στο συγκρότημα των εκκλησιών των Αγίων Αποστόλων, δίπλα από την πρώτη του σύζυγο Κωνσταντία (1 Δεκεμβρίου 383). Ο Γρατιανός ήταν το τελευταίο μέλος της δυτικής αυτοκρατορικής οικογένειας που τάφηκε στην ανατολή, ένα νέο ταφικό μαυσωλείο οικοδομήθηκε στην Βασιλική του Αγίου Πέτρου στην Ρώμη.[105][106] Ο Αυγουστίνος Ιππώνος στο έργο του "Πόλη του Θεού" και ο Θεοδώρητος ο Κύρου στο έργο του "Εκκλησιαστική Ιστορία" γράφουν ότι ο Γρατιανός και η Κωνσταντία είχαν έναν γιο που πέθανε σε βρεφική ηλικία, πέθανε πριν το 383 αλλά γεννήθηκε πριν το 379.[107] Αργότερα (387) λίγο μετά τον θάνατο του Μάγνου Μάξιμου τα οστά του μεταφέρθηκαν στο αυτοκρατορικό Μαυσωλείο των Μεδιολάνων.[108] Ο Γρατιανός θεοποιήθηκε με το όνομα "Θείος Γρατιανός".[109][110]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Bond & Nicholson 2018
  2. Kienast 2017c
  3. Lenski 2002, σ. 50
  4. Vanderspoel 1995, σ. 183
  5. Lenski 2002, σ. 50
  6. Vanderspoel 1995, σ. 183
  7. Tomlin 1973, σ. 14
  8. Tomlin 1973, σ. 1
  9. Lee 2013, σ. 21
  10. Bond & Nicholson 2018
  11. Lenski 2002, σ. 90
  12. Lenski 2002, σ. 90
  13. Bond & Nicholson 2018
  14. Kienast 2017c
  15. Bond & Nicholson 2018
  16. Kienast 2017d
  17. Curran 1998, σσ. 83–84
  18. Lenski 2002, σ. 90
  19. Hebblewhite 2019, σσ. 18–19
  20. Kienast 2017d
  21. Kienast 2017f
  22. Bond 2018
  23. Bond & Nicholson 2018
  24. Kienast 2017c
  25. Lenski 2002, σ. 103
  26. Sivan 2011, σ. 182
  27. McEvoy 2013, σ. 105
  28. McEvoy 2016
  29. Bond & Darley 2018b
  30. Curran 1998, σ. 83
  31. Curran 1998, σ. 83
  32. Kienast 2017c
  33. Curran 1998, σ. 84
  34. Kienast 2017c
  35. Bond & Darley 2018b
  36. Kienast 2017d
  37. Bond & Darley 2018b
  38. Kienast 2017b
  39. Bond & Darley 2018b
  40. Kienast 2017d
  41. Kienast 2017b
  42. Curran 1998, σσ. 84–85
  43. Lenski 2002, σ. 357
  44. McEvoy 2013, σ. 62
  45. Kienast 2017d
  46. Kulikowski 2019, σ. 80
  47. Kienast 2017d
  48. Bond & Nicholson 2018
  49. Bond 2018
  50. Bond 2018
  51. Kulikowski 2019, σ. 80
  52. Kulikowski 2019, σ. 80
  53. McEvoy 2013, σσ. 119–121
  54. Lenski 2002, σ. 356
  55. Martindale, John R.; Jones, A. H. M.; Morris, John, eds. (1971). "Sebastianus 2". The Prosopography of the Later Roman Empire: Volume I, AD 260–395. Cambridge: Cambridge University Press. σσ. 812–813
  56. Bond & Nicholson 2018
  57. Lenski 2002, σ. 339
  58. Lenski 2002, σ. 339
  59. Lenski 2002, σ. 366
  60. Heather 2006, σ. 181
  61. Martindale, John R.; Jones, A. H. M.; Morris, John, eds. (1971). "Sebastianus 2". The Prosopography of the Later Roman Empire: Volume I, AD 260–395. Cambridge: Cambridge University Press. σσ. 812–813
  62. Kienast 2017e
  63. Heather 2006, σ. 183
  64. Williams & Friell 1995, σσ. 27–28
  65. Grainger 2020, σ. 244
  66. Heather 2006, σ. 187
  67. Kienast 2017b
  68. Kienast 2017c
  69. Kienast 2017c
  70. Kienast 2017b
  71. Kienast 2017c
  72. Kienast 2017c
  73. Heather 2006, σ. 183
  74. Williams & Friell 1995, σ. 29
  75. Bond & Nicholson 2018
  76. McEvoy 2016
  77. Curran 1998, σ. 104
  78. Radde-Gallwitz 2018, σ. 14
  79. Medina 2018, σ. 92
  80. Medina 2018, σ. 92
  81. Dill 1958, σ. 26
  82. Bond & Nicholson 2018
  83. Kienast 2017c
  84. Bond & Nicholson 2018
  85. Kienast 2017d
  86. Testa 2015, σ. 407
  87. Hinson 1995, σ. 218
  88. Crosby 2015, σ. 151
  89. Clark 2011, σ. 75
  90. Bond & Nicholson 2018
  91. Oost 1968, σ. 38
  92. Kienast 2017c
  93. Halsall 2007, σ. 186
  94. McEvoy 2013, σσ. 83–84
  95. Kienast 2017c
  96. Harries 2018
  97. Halsall 2007, σ. 186
  98. White 2011, σ. 154
  99. McEvoy 2013, σσ. 83–84
  100. Kienast 2017c
  101. Harries 2018
  102. Halsall 2007, σ. 186
  103. White 2011, σ. 154
  104. McEvoy 2016, σ. 36
  105. Kienast 2017c
  106. McEvoy 2016
  107. Kienast 2017c
  108. Johnson 2009, σσ. 210–211
  109. Kienast 2017c
  110. McEvoy 2013, σσ. 83–92

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Bond, Sarah E (2018). "Valentinian II (371–92)". In Nicholson, Oliver (ed.). The Oxford Dictionary of Late Antiquity, Volume 2: J–Z. Oxford: Oxford University Press.
  • Bond, Sarah E; Darley, Rebecca (2018). "Valentinian I (321–75)". In Nicholson, Oliver (ed.). The Oxford Dictionary of Late Antiquity, Volume 2: J–Z. Oxford: Oxford University Press.
  • Bond, Sarah E; Darley, Rebecca (2018). "Valens (328–78)". In Nicholson, Oliver (ed.). The Oxford Dictionary of Late Antiquity, Volume 2: J–Z. Oxford: Oxford University Press.
  • Bond, Sarah E.; Nicholson, Oliver (2018). "Gratian". In Nicholson, Oliver (ed.). The Oxford Dictionary of Late Antiquity. Oxford: Oxford University Press.
  • Curran, John (1998). "Chapter 3: From Jovian to Theodosius". In Cameron, A.; Garnsey, P. (eds.). The Cambridge Ancient History XIII: The Late Empire, A.D. 337 - 425. Cambridge University Press.
  • Clark, Gillian (2011). Late Antiquity: A Very Short Introduction. Oxford University Press.
  • Cooley, Alison E. (2012). The Cambridge Manual of Latin Epigraphy. Cambridge University Press.
  • Crosby, Daniel J. (2015). ""Arrows Fletched from Our Own Wings": The Early Church Fathers and the "Delphi of the Mind"". In Johnston, W. Marshall; Crosby, Daniel J. (eds.). A Dangerous Mind: The Ideas and Influence of Delbert L. Wiens. Wipf and Stock Publishers.
  • Dill, Samuel (1958). Roman Society in the Last Century of the Western Empire (2nd ed.). Meridian.
  • Grainger, John D (2020). The Roman Imperial Succession. Pen & Sword.
  • Halsall, Guy (2007). Barbarian Migrations and the Roman West, 376–568. Cambridge University Press.
  • Harries, Jill (2018). "Magnus Maximus". In Nicholson, Oliver (ed.). The Oxford Dictionary of Late Antiquity, Volume 2: J–Z. Oxford: Oxford University Press.
  • Heather, Peter (2006). The Fall of the Roman Empire: A New History of Rome and the Barbarians. Oxford University Press.
  • Hebblewhite, Mark (2019). The Emperor and the Army in the Later Roman Empire, AD 235–395. Routledge.
  • Hebblewhite, Mark (2020). Theodosius and the Limits of Empire. Routledge.
  • Hinson, E. Glenn (1995). The Church Triumphant: A History of Christianity Up to 1300. Mercer.
  • Johnson, Mark Joseph (2009). The Roman Imperial Mausoleum in Late Antiquity. Cambridge University Press.
  • Jolly, Karen Louise (1997). Tradition & Diversity: Christianity in a World Context to 1500. M.E. Sharpe.
  • Kienast, Dietmar (2017b) [1990]. "Theodosius I". In Kienast, Dietmar; Eck, Werner; Heil, Matthäus (eds.). Römische Kaisertabelle: Grundzüge einer römischen Kaiserchronologie (in German) (6 ed.). Darmstadt: Wissenschaftliche Buchgesellschaft.
  • Kienast, Dietmar (2017c) [1990]. "Gratian". In Kienast, Dietmar; Eck, Werner; Heil, Matthäus (eds.). Römische Kaisertabelle: Grundzüge einer römischen Kaiserchronologie (in German) (6 ed.). Darmstadt: Wissenschaftliche Buchgesellschaft.
  • Kienast, Dietmar (2017d) [1990]. "Valentinian I". In Kienast, Dietmar; Eck, Werner; Heil, Matthäus (eds.). Römische Kaisertabelle: Grundzüge einer römischen Kaiserchronologie (in German) (6 ed.). Darmstadt: Wissenschaftliche Buchgesellschaft.
  • Kienast, Dietmar (2017e) [1990]. "Valens". In Kienast, Dietmar; Eck, Werner; Heil, Matthäus (eds.). Römische Kaisertabelle: Grundzüge einer römischen Kaiserchronologie (in German) (6 ed.). Darmstadt: Wissenschaftliche Buchgesellschaft.
  • Kienast, Dietmar (2017f) [1990]. "Valentinian II". In Kienast, Dietmar; Eck, Werner; Heil, Matthäus (eds.). Römische Kaisertabelle: Grundzüge einer römischen Kaiserchronologie (in German) (6 ed.). Darmstadt: Wissenschaftliche Buchgesellschaft.
  • Kulikowski, Michael (2019). The Tragedy of Empire: From Constantine to the Destruction of Roman Italy. Harvard University Press.
  • Lee, A. D (2013). From Rome to Byzantium AD 363 to 565. Edinburgh University Press.
  • Lenski, Noel Emmanuel (2002). Failure of Empire: Valens and the Roman state in the fourth century A.D. University of California Press.
  • McEvoy, Meaghan (2013). Child Emperor Rule in the Late Roman West, AD 367–455. Oxford University Press.
  • McEvoy, Meaghan (2016). "Constantia: The Last Constantinian". Antichthon. 50: 154–179.
  • Medina, Néstor (2018). Christianity, Empire and the Spirit: (Re)Configuring Faith and the Cultural. Brill.
  • Oost, Stewart Irvin (1968). Galla Placidia Augusta. A Biographical Essay. University of Chicago Press.
  • Radde-Gallwitz, Andrew (2018). Gregory of Nyssa's Doctrinal Works: A Literary Study. Oxford University Press.
  • Sivan, Hagith (2011). Galla Placidia: The Last Roman Empress. Oxford University Press.
  • Testa, Rita Lizzi (2015). "The Famous 'Altar of Victory Controversy' in Rome: The Impact of Christianity at the End of the Fourth Century". In Wienand, Johannes (ed.). Contested Monarchy: Integrating the Roman Empire in the Fourth Century AD. Oxford University Press.
  • Tomlin, R. (1973). The Emperor Valentinian I. Oxford University Press.
  • Vanderspoel, John (1995). Themistius and the Imperial Court: Oratory, Civic Duty, and Paideia from Constantius to Theodosius. University of Michigan Press.
  • White, Cynthia (2011). The Emergence of Christianity: Classical Traditions in Contemporary Perspective. Fortress Press.
  • Williams, Stephen; Friell, Gerard (1995). Theodosius: The Empire at Bay. Yale University Press.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προηγούμενος
Βαλεντινιανός Α΄ και Ουάλης
Αυτοκράτορας της Ρώμης
συναυτοκράτορες: Ουάλης (375-378),

Βαλεντινιανός Β΄ (375-383), Θεοδόσιος Α΄ (379-383)
375-383

Επόμενος
Βαλεντινιανός Β΄ και Θεοδόσιος Α΄