Μετάβαση στο περιεχόμενο

Ιωάννης Δ΄ Λάσκαρης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ιωάννης Δ΄ Λάσκαρης Βατάτζης
Mικρογραφία από τον κώδικα Mutinensis gr. 122 (folio 294r) της Βιβλιοθήκης των Έστε στη Μόντενα.
Περίοδος1258 - 1261
ΠροκάτοχοςΘεόδωρος Β΄ Βατάτζης
ΔιάδοχοςΜιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος
Γέννηση1250
Θάνατοςπ.1305
ΟίκοςΒατάτζαι
ΠατέραςΘεόδωρος Β΄ Βατάτζης
ΜητέραΕλένα Ασανίνα
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

Ο Ιωάννης Δ΄ Λάσκαρης Βατάτζης (25 Δεκεμβρίου 1250 - 1305) ήταν Βυζαντινός Αυτοκράτορας, γιος του Αυτοκράτορα της Νίκαιας, Θεόδωρου Β΄ Λάσκαρη Βατάτζη και της Ελένας Ασανίνας, κόρης τού Ιβάν Ασέν Β΄ της Βουλγαρίας και της δεύτερης συζύγου της Άννας Μαρίας της Ουγγαρίας.[1]

Ο Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρης Βατάτζης απεβίωσε τον Αύγουστο του 1258. Ο Ιωάννης ήταν τότε μόλις οκτώ ετών. Για τον λόγο αυτό ο πατέρας του είχε φροντίσει να αναθέσει την επιμέλεια του κράτους και τη φροντίδα του ανήλικου γιου του στον Πατριάρχη Αρσένιο Αυτωρειανό και τον πρωτοβεστιάριο Γεώργιο Μουζάλωνα. Η απόφαση αυτή του Θεόδωρου B΄ είχε δυσαρεστήσει τον στρατηγό Μιχαήλ Παλαιολόγο, ο οποίος είχε την υποστήριξη του στρατού και πολλών ευγενών. Εννέα ημέρες μετά τον θάνατο του Θεόδωρου B΄, ο Μουζάλων δολοφονήθηκε από τους στρατιωτικούς και ο Παλαιολόγος έλαβε τον τίτλο του δούκα, ως κηδεμόνας του ανήλικου Ιωάννη. Μέσα σε τέσσερις μήνες ο Παλαιολόγος κατόρθωσε να προαχθεί σε δεσπότη και τέλος τιτλοφορήθηκε συμβασιλέας του Ιωάννη. Η στέψη έγινε την 1η Ιανουαρίου 1260. Με απαίτηση του Παλαιολόγου στέφθηκε μόνον αυτός αυτοκράτορας, ο δε Ιωάννης αποφασίστηκε να στεφθεί αργότερα, όταν θα ενηλικιωνόταν. Στις 26 Ιουλίου του 1261 όμως ο καίσαρας Αλέξιος Στρατηγόπουλος ελευθέρωσε την Κωνσταντινούπολη από τους Φράγκους και στις 15 Αυγούστου ο Μιχαήλ Η΄ Αυτοκράτορας των Ρωμαίων, αγνοώντας εντελώς τον Ιωάννη Δ΄.

Τύφλωση και εξορία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αργότερα, στις 25 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, στην επέτειο των ενδέκατων γενεθλίων του, ο Μιχαήλ Η΄ διέταξε να τυφλώσουν τον Ιωάννη Δ΄, ώστε να μην μπορέσει ποτέ να απειλήσει τη δυναστεία των Παλαιολόγων.[2] Γι' αυτήν την ενέργεια ο Μιχαήλ Η΄ αφορίστηκε από τον Πατριάρχη Αρσένιο, ενώ αργότερα προκλήθηκε επανάσταση από τον Ψευδοϊωάννη κοντά στη Νίκαια. Ο Ιωάννης Δ΄ πέρασε όλη την υπόλοιπη ζωή του ως μοναχός στην Δακίβυζα.[3] Υπάρχει ένα διάταγμα το οποίο αποκαλύπτει ότι ο Κάρολος ο Ανδεγαυός, ο άσπονδος εχθρός του Μιχαήλ Παλαιολόγου ζήτησε από τον Ιωάννη Δ΄ να δραπετεύσει από την Δακίβυζα και να τον επισκεφτεί στην αυλή του, το διάταγμα αυτό αποδεικνύεται με περισσότερα έγγραφα. Οι ιστορικοί Γεώργιος Παχυμέρης και Νικηφόρος Γρηγοράς αναφέρουν ωστόσο ότι ο Ιωάννης Δ΄ ζούσε μόνιμα στην Δακίβυζα και παρέμεινε πολλά χρόνια μετά τον θάνατο του Μιχαήλ Παλαιολόγου.

Με την μελέτη του ο σύγχρονος ιστορικός Ιωάννης Γιαννακόπουλος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι με τα διατάγματα του ο Κάρολος ο Ανδεγαυός προσπάθησε να κερδίσει την υποστήριξη των οπαδών του Λάσκαρη στην Νίκαια που μισούσαν τον Παλαιολόγο.[4] Ο γιος και διάδοχος του Μιχαήλ Η΄ Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος επισκέφτηκε τον Θεόδωρο Β΄ στην Δακίβυζα και του ζήτησε συγχώρεση για την άθλια συμπεριφορά του πατέρα του ο οποίος τον είχε τυφλώσει πριν από δεκαετίες. Ο ιστορικός Ντόναλντ Νίκολ σημειώνει σημειώνει ότι "η συνάντηση ήταν ντροπιαστική και για τις δύο πλευρές, ιδιαίτερα τον Ανδρόνικου ο οποίος ήταν ο μόνος κερδισμένος από την πράξη του πατέρα του αφού έγινε αυτοκράτορας".[5] Ο έκπτωτος και τυφλός αυτοκράτορας πέθανε γύρω στο 1305, αναγνωρίστηκε στην Κωνσταντινούπολη τον 14ο αιώνα ως Άγιος.

Γενεαλογία Ρωμαίων Αυτοκρατόρων 717 - 1453

  1. https://books.google.gr/books?id=0WJTAQAAQBAJ&dq=Elena+Asenina&pg=PA412&redir_esc=y#v=onepage&q=Elena%20Asenina&f=false
  2. Hackel 2001, σ. 71
  3. Gharipour Mohammad. Sacred Precincts: The Religious Architecture of Non-Muslim Communities Across the Islamic World Brill, 2014. σ. 147
  4. Geanakoplos, Emperor Michael Palaeologus and the West (Harvard University Press, 1959), σ. 217
  5. Donald M. Nicol, The Last Centuries of Byzantium, 1261–1453, second edition (Cambridge: University Press, 1993), σ. 99
  • Geanakoplos, Deno John (1959). Emperor Michael Palaeologus and the West, 1258–1282: A Study in Byzantine-Latin Relations. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press.
  • Hackel, Sergei (2001). The Byzantine saint (2001 ed.). St Vladimir's Seminary Press.
  • Nicol, Donald M. (1993). The Last Centuries of Byzantium, 1261–1453 (Second ed.). Cambridge: Cambridge University Press.
Προηγούμενος
Θεόδωρος Β' Λάσκαρης
Αυτοκράτορας του Βυζαντίου
Συναυτοκράτορας Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος
Επόμενος
Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος