Ιοβιανός
| Ιοβιανός | |
|---|---|
 Επιγρ.: D N IOVIANVS PP AVG. | |
| Περίοδος | 27 Ιουνίου 363 – 17 Φεβρουαρίου 364 |
| Προκάτοχος | Ιουλιανός |
| Διάδοχος | Ουαλεντινιανός Α΄ (Δύση) Ουάλης (Ανατολή) |
| Γέννηση | 331 Μοισία (στο σημερινό Βελιγράδι, Σερβία) |
| Θάνατος | 17 Φεβρουαρίου 364 (33 ετών) Δαδάστανα, Βιθυνία, Μικρά Ασία |
| Τόπος ταφής | Ναός των Αγίων Αποστόλων (Κωνσταντινούπολη) |
| Σύζυγος | Χαριτώ |
| Απόγονοι | Δύο γιοι, εκ των οποίων ένας ονόματι Βαρρονιανός |
| Πατέρας | Βαρρονιανός |
| Θρησκεία | Χριστιανισμός |
 Σχετικά πολυμέσα | |
| δεδομένα () | |
Ο Ιοβιανός Φλάβιος Κλαύδιος, λατιν.: Flavius Claudius Iovianus (331 - 17 Φεβρουαρίου 364) ήταν Ρωμαίος Αυτοκράτορας από το 363 έως το 364. Μετά το τέλος τού Ιουλιανού το 363, και ενώ ο Ιοβιανός βρισκόταν σε εκστρατεία, ανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας από τον στρατό[1].
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Γεννήθηκε περίπου το 331 στην Άνω Μοισία, στην περιοχή που βρίσκεται το σημερινό Βελιγράδι. Ο πατέρας του Βαρρονιανός, ήταν διοικητής της αυτοκρατορικής φρουράς του Κωνστάντιου Β΄. Ο Ιοβιανός νυμφεύτηκε την κόρη του Λουκιλλιανού, αρχηγού του στρατού.
Με την ιδιότητα τού διοικητή τής αυτοκρατορικής φρουράς ακολούθησε τον Ιουλιανό το 363, στην εκστρατεία του εναντίον του Πέρση Σαπώρ Β' στη Μεσοποταμία. Μετά το θάνατο του Ιουλιανού, ο Σαλούτιος αρνήθηκε την πρόταση να τον διαδεχτεί, και έτσι ανέβηκε στο θρόνο ο Ιοβιανός.
Το χαρακτηριστικότερο σημείο της παρουσίας του ως Αυτοκράτορα είναι ότι αναίρεσε άμεσα όλα τα αντιχριστιανικά διατάγματα τού προκατόχου του, και επέτρεψε να επιστρέψουν από την εξορία οι επιφανείς επίσκοποι Ρώμης Λιβέριος, Αλεξανδρείας Αθανάσιος και Αντιοχείας Μελέτιος.
Απεβίωσε κατά την επιστροφή του από τη Συρία προς την Κωνσταντινούπολη στις 17 Φεβρουαρίου 364, στα Δαδάστανα της Βιθυνίας, χωρίς να προλάβει να ασκήσει ουσιαστική διοίκηση. Σύμφωνα με τον ιστορικό Αμμιανό Μαρκελλίνο, πιθανότερες αιτίες του τέλους του ήταν δηλητηρίαση από μανιτάρια, αναθυμιάσεις ξυλάνθρακα, ή δηλητηρίαση από εχθρούς του. Σε διάφορα βιβλία αναφέρεται ότι τον σκότωσε ο πεθερός του Λουκιλλιανός με την κόρη του[εκκρεμεί παραπομπή]. Ετάφη στον ναό των Αγίων Αποστόλων.
Οικογένεια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Νυμφεύτηκε τη Χαριτώ, κόρη του Λουκιλλιανού στρατιωτικού διοικητή στο Σίρμιον· είχε τέκνα:
- Βαρρονιανός άκμασε 363-380, ύπατος το 364.
- ένας ακόμη γιος.
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Βιβλιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Ammianus Marcellinus, Res gestae, Seyfarth, W. (ed.), Ammiani Marcellini Rerum gestarum libri qui supersunt (Leipzig 1978)
