Πατριάρχης Γερμανός Δ΄

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Πατριάρχης Γερμανός Δ΄
Patr-germanusIV.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Γερμανός Δ΄ (Ελληνικά)
Γέννηση1790
Κωνσταντινούπολη
Θάνατος16ιουλ. / 28  Σεπτεμβρίου 1853γρηγ.
Κωνσταντινούπολη
Χώρα πολιτογράφησηςΟθωμανική Αυτοκρατορία
Ελλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΕλληνικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταιερέας
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΟικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Γερμανός Δ΄ (1788 ή 17901853) ήταν δις Οικουμενικός Πατριάρχης, κατά τα έτη 1842-1845 και 1852-1853.

Η ζωή του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στην συνοικία Βαλατά (Μπαλάτ) της Κωνσταντινούπολης[1] το 1788[2]. Περί το 1825, επί Πατριαρχίας Χρυσάνθου έγινε Μέγας Πρωτοσύγκελλος του Πατριαρχείου.

Τον Αύγουστο του 1826, μετά την παραίτηση του Μητροπολίτη Βιδύνης Παϊσίου, εξελέγη διάδοχός του ο Γερμανός. Παρέμεινε στην επαρχία αυτή ως το 1830, οπότε και εξορίστηκε συνεπεία του Ρωσοτουρκικού Πολέμου του 1828 και του ανερχόμενου βουλγαρικού εθνικισμού[3]. Κατόπιν διέμεινε στην Κωνσταντινούπολη μέχρι τον Μάιο του 1831, οπότε εξελέγη Μητροπολίτης Δράμας. Στις 22 Νοεμβρίου 1835 εξελέγη Μητροπολίτης Δέρκων μετά τον θάνατο του προκατόχου του, Νικηφόρου[4].

Το 1842, μετά τον θάνατο του Ανθίμου Ε΄, εξελέγη για πρώτη φορά Οικουμενικός Πατριάρχης και παρέμεινε στο Θρόνο μέχρι τις 18 Απριλίου 1845, οπότε παραιτήθηκε επικαλούμενος φόρτο εργασίας[α]. Την 1η Νοεμβρίου 1852, μετά την απομάκρυνση από τον θρόνο του Ανθίμου Δ΄, επανεξελέγη Πατριάρχης και παρέμεινε στον θρόνο μέχρι τον θάνατό του, στις 16 Σεπτεμβρίου 1853. Ετάφη στον περίβολο της Ιεράς Μονής Ζωοδόχου Πηγής (Βαλουκλή)[6].

Το έργο του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχίας του ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για τους φτωχούς. Ίδρυσε ναούς, σχολεία, βιβλιοθήκες, ορφανοτροφεία[7] και το όνομά του συνδέθηκε με τη μόρφωση του Ορθόδοξου κλήρου, καθώς ήταν ο ιδρυτής της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης στην εκεί μονή της Αγίας Τριάδας, στο λεγόμενο λόφο της Ελπίδας. Όταν επισκέφθηκε την εγκαταλελειμένη Μονή το 1842, είδε κατεστραμμένες και ερειπωμένες τις εγκαταστάσεις της και αφού πήρε άδεια από τις τουρκικές αρχές, προχώρησε στην ίδρυση και ανοικοδόμησή της[8]. Η Σχολή λειτούργησε ανελλιπώς μέχρι το 1971, οπότε έκλεισε με νόμο και για όλα αυτά τα χρόνια φοίτησαν εκεί θεολόγοι, ιερείς, επίσκοποι και πατριάρχες.

Υποσημειώσεις και παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Υποσημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «μη αντέχοντες τοις μόχθοις και τη πολυειδεί τύρβη των συνημμένων τω πατριαρχικώ αξιώματι υποθέσεων»[5]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Σάρδεων και Πισιδίας Γερμανoύ (1931). Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Γερμανός Δ' (ο από Δέρκων). σελ. 7. 
  2. Στην απογραφή του 1843-44 αναφέρεται ως «Γερμανός Πατριάρχης ετών 55» (Μανουήλ Γεδεών, Αρχείον εκκλησιαστικής ιστορίας, τόμ. Α΄, σελ. 282)
  3. Σάρδεων και Πισιδίας Γερμανoύ (1931). Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Γερμανός Δ' (ο από Δέρκων). σελ. 9. 
  4. Σάρδεων και Πισιδίας Γερμανoύ (1931). Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Γερμανός Δ' (ο από Δέρκων). σελ. 13. 
  5. Σάρδεων και Πισιδίας Γερμανoύ (1931). Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Γερμανός Δ' (ο από Δέρκων). σελ. 25. 
  6. Σάρδεων και Πισιδίας Γερμανoύ (1931). Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Γερμανός Δ' (ο από Δέρκων). σελ. 17. 
  7. Σάρδεων και Πισιδίας Γερμανoύ (1931). Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Γερμανός Δ' (ο από Δέρκων). σελ. 35-36. 
  8. «Οικουμενικό Πατριαρχείο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Μαΐου 2014. Ανακτήθηκε στις 20 Μαρτίου 2013. 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


τίτλοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Προκάτοχος
Παΐσιος
Μητροπολίτης Βιδύνης
1826-1830
Διάδοχος
Άγνωστο
Προκάτοχος
Διονύσιος
Μητροπολίτης Δράμας
1831-1835
Διάδοχος
Άνθιμος
Προκάτοχος
Νικηφόρος
Μητροπολίτης Δέρκων
1835-1842
Διάδοχος
Νεόφυτος Γ΄
Προκάτοχος
Άνθιμος Ε΄
Οικουμενικός Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης
1842-1845 (1η θητεία)
Διάδοχος
Μελέτιος Γ΄
Προκάτοχος
Άνθιμος Δ΄
Οικουμενικός Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης
1852-1853(2η θητεία)
Διάδοχος
Άνθιμος ΣΤ΄