Διονύσιος Β΄

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Διονύσιος Β΄
Facial Chronicle - b.22, p. 357.gif
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση15ος αιώνας
Κωνσταντινούπολη
ΘάνατοςΙουλίου 1556
Κωνσταντινούπολη
ΘρησκείαΟρθόδοξος Χριστιανισμός
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταιερέας
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΟικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Ο Διονύσιος Β΄ ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1546 έως το 1556.

Γεννήθηκε στο Γαλατά της Κωνσταντινούπολης, εξ ου και το προσωνύμιό του «Γαλατιανός» ή «Γαλατιώτης». Χειροτονήθηκε κληρικός από τον Πατριάρχη Θεόληπτο. Αργότερα, περί το 1540, εξελέγη Μητροπολίτης Νικομηδείας. Μετά το θάνατο του Πατριάρχη Ιερεμία Α΄, συνεκλήθη Σύνοδος υπό την προεδρία του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Γερμανού, η οποία αποφάσισε να εκλέγεται στο εξής Πατριάρχης από Σύνοδο Μητροπολιτών «Ανατολής, Δύσης και Πελοποννήσου». Παρά ταύτα, και χωρίς να τηρηθεί η διαδικασία αυτή[1], εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης ο Διονύσιος στις 17 Απριλίου του 1546 με την στήριξη των Γαλατιανών[2].

Επιχειρώντας να βελτιώσει τα οικονομικά της Εκκλησίας, χειροτόνησε Μητροπολίτη Καισαρείας τον φίλο του Μητροφάνη και τον έστειλε στη Ρώμη[3] και τη Βενετία για έρανο και επαφές[4]. Εκείνος όμως ήρθε σε κοινωνία με τον Πάπα Παύλο Γ΄, γεγονός που προξένησε μεγάλες διαμαρτυρίες και ταραχές, τόσο ενάντια στο Μητροφάνη, όσο και ενάντια στον Πατριάρχη Διονύσιο που τον είχε αποστείλει. Προξενήθηκαν επεισόδια και τον Νοέμβριο του 1547 συνεκλήθησαν αρχιερείς και οφφικιάλοι, οι οποίοι αποκήρυξαν και τους δύο[5].

Προκειμένου να παραμείνει στον θρόνο μετά από τις εξελίξεις αυτές, ο Διονύσιος αύξησε το ποσό που δινόταν από τους Πατριάρχες στον Σουλτάνο[6]. Έτσι, παρά τις αντιδράσεις που προκάλεσε και αυτή του η ενέργεια, παρέμεινε στον θρόνο μέχρι τον Ιούλιο του 1556, οπότε δολοφονήθηκε με μαχαίρι εντός κάποιου ναού. Ετάφη στη Μονή Καμαριώτισσας στη Χάλκη, την οποία είχε επισκευάσει ο ίδιος.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Αθανασίου Κομνηνού Υψηλάντου (1870). Εκκλησιαστικών και πολιτικών των εις δώδεκα, ήτοι τα μετά την Άλωσιν (1453-1789). Κωνσταντινούπολη: Τυπογρ.Ι.Α.Βρετού. σελ. 91. 
  2. Ζαχαριάδου, Ελισάβετ Α. (1996). Δέκα τουρκικά έγγραφα για την Μεγάλη Εκκλησία (1483-1567). Αθήνα: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Ινστιτούτο Βυζαντινών Ερευνών. σελ. 67. ISBN 960-7094-69-7. 
  3. Παπαδόπουλος, Χρυσόστομος. «Σχέσεις Ὀρθοδόξων καὶ Λατίνων κατὰ τὸν ΙΣΤ´ αἰῶνα» (PDF). Περιοδικό «Θεολογία». Εκκλησία της Ελλάδος. σελ. 98. Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2020. 
  4. Αριστείδης Πανώτης (2008). Το Συνοδικόν της εν Ελλάδι Εκκλησίας. A. Εκδόσεις Σταμούλη. σελ. 395. ISBN 978-960-8116-17-7. 
  5. Παπαδόπουλος, Χρυσόστομος. «Σχέσεις Ὀρθοδόξων καὶ Λατίνων κατὰ τὸν ΙΣΤ´ αἰῶνα» (PDF). Περιοδικό «Θεολογία». Εκκλησία της Ελλάδος. σελ. 99. Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2020. 
  6. Παπαδόπουλος, Χρυσόστομος. «Σχέσεις Ὀρθοδόξων καὶ Λατίνων κατὰ τὸν ΙΣΤ´ αἰῶνα» (PDF). Περιοδικό «Θεολογία». Εκκλησία της Ελλάδος. σελ. 100. Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2020. 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ζαχαριάδου Ελισάβετ Α., Η πατριαρχεία του Διονυσίου Β΄ σε μία παραλλαγή του Ψευδο-Δωροθέου, Θησαυρίσματα / Thesaurismata, τομ. 1 (1962), σελ. 142-161


τίτλοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Προκάτοχος
Ιερεμίας Α΄
Οικουμενικός Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης
1546-1556
Διάδοχος
Ιωάσαφ Β΄