Χρήστης:Actia Nicopolis/πρόχειρο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Actia Nicopolis/πρόχειρο

Βιογραφικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Γεώργιος Τσουράς γεννήθηκε στην Πρέβεζα τον Ιανουάριο του 1938. Από τα 18 του χρόνια έζησε στην Αθήνα για όλη του τη ζωή. Παντρεύτηκε τη Σύλβια Χατζηγεωργίου και απέκτησαν μαζί μία κόρη, τη Ναταλία. Πέθανε στο Ρέθυμνο, την 1 Ιανουαρίου 2011.[1]

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από την παιδική του ηλικία είχε μεγάλο ταλέντο στις εικαστικές δημιουργίες. Διακρίθηκε από μαθητής, ζωγραφίζοντας χάρτες και σκαλίζοντας δένδρα. Όταν υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ζωγράφισε αρκετούς χάρτες.

Στην Αθήνα γνωρίστηκε με τον ζωγράφο Στέφο Αλμαλιώτη, ο οποίος, μεταξύ άλλων, ζωγράφιζε μεγάλες αφίσες για κινηματογραφικά έργα. Από τον Αλμαλιώτη πήρε πολλά μαθήματα και τον προετοίμασε για τις εισαγωγικές εξετάσεις της Σχολής Καλών Τεχνών, αλλά λόγω ασθένειάς του δεν πήγε στις εξετάσεις. Από τότε συνέχισε μόνος του τη ζωγραφική και ασχολήθηκε επαγγελματικά ως γραφίστας, με δικό του γραφείο και εργαστήριο.

Συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους της Αθήνας της εποχής, όπως οι: Φύκιρης, Καρανάσης, Μέρμηγκας, Τακιδέλης, Εκδόσεις Αργώ, Κίτσος Τεγόπουλος της Ελευθεροτυπίας, Στρουμπούκης κ.ά. Εικονογράφησε αρκετά βιβλία τους, όπως την πεντάτομη Ελληνική Μυθολογία του Ζαν Ρισπέν, τα Άπαντα του Λασκαράτου, τα Άπαντα του Γεωργίου Παπανδρέου, τους Αγωνιστές του ’21, Ρωσική Μαγειρική, Μελισσοκομεία, Βιογραφίες συγγραφέων και ποιητών, κλπ. Γνωρίστηκε με τον Μάνο Χατζηδάκι και διακόσμησε το Ηλιοτρόπιο. Ασχολήθηκε με όλα τα είδη ζωγραφικής όπως μολύβι, λάδι, κάρβουνο, γκουάς, τέμπερες, αλλά διακρίθηκε κυρίως στο σχέδιο με το κοπίδι και την χαρακτική. Αποτύπωνε με μεγάλη ακρίβεια οτιδήποτε ήθελε να ζωγραφίσει: τοπία, νεκρή φύση, αλλά ξεχώρισε για τις προσωπογραφίες του. Έχει δημιουργήσει πορτραίτα πολλών γνωστών συγγραφέων όπως των Καζαντζάκη, Καβάφη, Κάλβου, Καρυωτάκη, πολιτικών όπως του Αντρέα Παπανδρέου, του Τσε Γκεβάρα, τον Ιωάννη Καποδίστρια, τον Λένιν και άλλων γνωστών προσωπικοτήτων.

Ο Γ. Τσουράς δημιούργησε, για πρώτη φορά, το πορτραίτο του Ανδρέα Κάλβου για το βιβλίο Βιογραφίες ποιητών, πεζογράφων και επιστημόνων των εκδόσεων Κ. Στρουμπούκη, το 1972, καθώς δεν υπήρχε μέχρι τότε καμία απεικόνιση του ποιητή.[2] Ασχολήθηκε επίσης με την Αγιογραφία. Τα έργα του τα δώριζε σε φίλους του και συνεργάτες χωρίς να ζητάει αντάλλαγμα.

Είχε αναλάβει την καλλιτεχνική επιμέλεια διαφόρων ταινιών του Πρεβεζάνου σκηνοθέτη και συμμαθητή του Νίκου Τζίμα, όπως «Ο Αστραπόγιαννος», «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», αλλά κυρίως την πρώτη του ταινία «Οι νέοι θέλουν να ζήσουν», στην οποία πρωταγωνιστούσαν η Σύλβια Χατζηγεωργίου και ο Φαίδων Γεωργίτσης και της οποίας αρκετά γυρίσματα έγιναν στο Κανάλι της Πρέβεζας. Στη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας αυτής γνωρίστηκαν με τη Σύλβια Χατζηγεωργίου και μετά από λίγα χρόνια παντρεύτηκαν.

Βιβλιογραφικές παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Βλ. Νίκος Δ. Καράμπελας, Βιογραφικό σημείωμα του παρουσιαζόμενου καλλιτέχνη Γεωργίου Τσουρά, Πρεβεζάνικα Χρονικά 53-54, Πρέβεζα 2017, σελ. 5-6.
  2. Βλ. Γιώργος Ανδρειωμένος, «Περί του ποιος “πρωτοδημιούργησε” τη μορφή του Ανδρέα Κάλβου», Τετράμηνα 38, Άμφισσα 1988, σελ. 2473-2477.


Στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

169.415 17.469 285.896 976 90 21 6 0 0
Αυτή είναι μια σελίδα χρήστη της Βικιπαίδειας, της ελεύθερης εγκυκλοπαίδειας.

Αν βρήκατε τη σελίδα οπουδήποτε αλλού εκτός από τη Βικιπαίδεια [1] τότε βλέπετε ένα mirror site με το οποίο ο Actia Nicopolis/πρόχειρο πιθανότατα δεν έχει καμία απολύτως σχέση. Η κανονική διεύθυνση της σελίδας είναι http://el.wikipedia.org/wiki/Χρήστης:Actia Nicopolis/πρόχειρο.

Τρίτη 22 Οκτωβρίου 2019

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]



Ασπρόμαυρα καρτ ποστάλ Ασπιώτη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στον κατάλογο που ακολουθεί παρουσιάζονται στοιχεία των ασπρόμαυρων καρτ ποστάλ που εξέδωσε ο Ασπιώτης από τις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι το 1930 περίπου. Από τις μέχρι σήμερα καταγραφές φαίνεται ότι ο Ασπιώτης εξέδωσε περί τα 350 ασπρόμαυρα καρτ ποστάλ. Από αυτά το ένα τρίτο περίπου φέρουν αρίθμηση, ενώ τα υπόλοιπα όχι. Η αρίθμηση των ασπρόμαυρων καρτ ποστάλ φαίνεται να ξεκινά από τον αριθμό 400. Το μεγαλύτερο νούμερο που έχει εντοπιστεί μέχρι σήμερα είναι το 681. Επειδή τα περισσότερα καρτ ποστάλ δεν φέρουν αρίθμηση ο κατάλογος δημιουργήθηκε κατά αλφαβητική σειρά της λεζάντας, παρέχεται όμως η δυνατότητα ταξινόμησης και με άλλα κριτήρια.
Η πρώτη στήλη περιέχει τον αριθμό που τυχόν εμφανίζεται στη λεζάντα του καρτ ποστάλ.
Στη δεύτερη στήλη εμφανίζεται φωτογραφία του καρτ ποστάλ, εφόσον είναι διαθέσιμη στα commons.
Στην τρίτη στήλη καταγράφεται η ελληνική λεζάντα του καρτ ποστάλ, με την ορθογραφία που υπάρχει σε αυτό. Στις περιπτώσεις που το ίδιο θέμα έχει εκδοθεί με διαφορετική λεζάντα, καταγράφεται και η δεύτερη λεζάντα, ακολουθώντας το διαζευκτικό ή.
Στην τέταρτη στήλη καταχωρίζεται ο τοπικός εκδότης των καρτποστάλ για τον οποίον τα παρήγαγε ο Ασπιώτης.
Στην πέμπτη στήλη καταχωρίζεται η πόλη ή το θέμα τα οποία απεικονίζονται στο καρτ ποστάλ.
Στην έκτη στήλη σημειώνονται τυχόν παρατηρήσεις σχετικά με το καρτ ποστάλ.


Κατάλογος ασπρόμαυρων καρτ ποστάλ Ασπιώτη[1]
κατά αλφαβητική σειρά της ελληνικής λεζάντας
Αριθμός Φωτογραφία Λεζάντα Συνεκδότης Τόπος
ή θέμα
Σημειώσεις
ΑΓΓΛΟΓΑΛΛΙΚΟΣ ΣΤΟΛΟΣ ΕΝ ΜΟΥΔΡΩ
Αλεξ. Παναγιώτου, Καβάλλα.
Μούδρος
ΑΓ. ΚΩΝ/ΤΙΝΟΣ - ΖΑΚΥΝΘΟΣ
Δημ. Σαμαράς, Ζάκυνθος.
Ζάκυνθος
Το καμπαναριό και τοίχοι
ΑΓ. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ - ΖΑΚΥΝΘΟΣ
Δημ. Σαμαράς, Ζάκυνθος.
Ζάκυνθος
ΑΓΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΚΑΙ ΟΡΟΣ ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟΝ. ΕΝΘΥΜΗΜΑ ΑΓΡΙΝΙΟΥ
Οδυσσεύς Μπλίκας. Αγρίνιον.
Αγρίνιο
ΑΓΟΡΑ ΠΡΑΒΙΟΥ ΑΝ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
Ελευθερούπολη
ΑΘΗΝΑΙ - ΕΘΝΙΚΟΝ ΜΟΥΣΕΙΟΝ. ΑΙΘΟΥΣΑ ΑΝΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΛΥΦΩΝ
Αθήνα
652
ΑΘΗΝΑΙ - ΕΘΝΙΚΟΝ ΜΟΥΣΕΙΟΝ. ΑΙΘΟΥΣΑ ΑΡΧΑΪΚΩΝ ΕΡΓΩΝ
Αθήνα
ΑΘΗΝΑΙ - ΕΘΝΙΚΟΝ ΜΟΥΣΕΙΟΝ. ΑΙΘΟΥΣΑ ΕΠΙΤΥΜΒΙΩΝ ΑΝΑΓΛΥΦΩΝ
Αθήνα
ΑΘΗΝΑΙ - ΕΘΝΙΚΟΝ ΜΟΥΣΕΙΟΝ. ΕΡΓΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΩΝ ΚΑΙ ΡΩΜΑΪΚΩΝ ΧΡΟΝΩΝ
Αθήνα
ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΛΕΣΧΗ
Αθήνα
Ο κήπος της Λέσχης
ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΛΕΣΧΗ
Αθήνα
Όλο το κτήριο της Λέσχης
ΑΙ Α.Β.Υ. Ο ΠΡΙΓΚΗΨ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΙ Η ΠΡΙΓΚΗΠΙΣΣΑ ΜΑΡΙΑ
Βασιλικό
491
ΑΙ ΚΑΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ. (ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ).
Ζωγραφική
Έργο του Θεόδωρου Ράλλη
493
ΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΙ ΑΚΤΙΝΕΣ
Ζωγραφική
Έργο του Θεόδωρου Ράλλη
ΑΙ ΧΩΡΙΚΑΙ ΠΡΟ ΤΩΝ ΑΝΑΚΤΟΡΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΛΙΤΑΝΕΙΑΝ ΤΗΣ 6 ΑΠΡΙΛ. ΣΧ. ΕΦ. ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ
Κέρκυρα
423
ΑΚΑΔΗΜΙΑ - ΑΘΗΝΑΙ
Αθήνα
504
ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ ΚΑΙ ΘΗΣΕΙΟΝ - ΑΘΗΝΑΙ
Αθήνα
ΑΛΦΡΕΔΟΣ ΙΩ. ΑΘΑΝΑΣΟΥΛΑΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΖΗΤΩ Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ
Διαφημιστικό
Α.Μ. ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Β'
Βασιλικό
ΑΝΑΡΓΥΡΕΙΟΣ & ΚΟΡΓΙΑΛΕΝΕΙΟΣ ΣΧΟΛΗ ΣΠΕΤΣΩΝ - ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΟΨΙΣ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ
Σπέτσες
Ασπιώτη Ελκα Α.Ε.
ΑΝΑΡΓΥΡΕΙΟΣ & ΚΟΡΓΙΑΛΕΝΕΙΟΣ ΣΧΟΛΗ ΣΠΕΤΣΩΝ - ΔΙΔΑΚΤΗΡΙΟΝ
Σπέτσες
Ασπιώτη Ελκα Α.Ε.
ΑΝΑΡΓΥΡΕΙΟΣ & ΚΟΡΓΙΑΛΕΝΕΙΟΣ ΣΧΟΛΗ ΣΠΕΤΣΩΝ - ΧΗΜΙΚΟΝ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΝ
Σπέτσες
Ασπιώτη Ελκα Α.Ε.
ΑΝΑΡΓΥΡΕΙΟΣ & ΚΟΡΓΙΑΛΕΝΕΙΟΣ ΣΧΟΛΗ ΣΠΕΤΣΩΝ - ΓΗΠΕΔΟΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ
Σπέτσες
Ασπιώτη Ελκα Α.Ε.
ΑΝΑΡΓΥΡΕΙΟΣ & ΚΟΡΓΙΑΛΕΝΕΙΟΣ ΣΧΟΛΗ ΣΠΕΤΣΩΝ - ΓΗΠΕΔΟΝ ΤΕΝΝΙΣ
Σπέτσες
Ασπιώτη Ελκα Α.Ε.
ΑΝΑΡΓΥΡΕΙΟΣ & ΚΟΡΓΙΑΛΕΝΕΙΟΣ ΣΧΟΛΗ ΣΠΕΤΣΩΝ - ΤΟ ΘΕΑΤΡΟΝ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ
Σπέτσες
Ασπιώτη Ελκα Α.Ε.
ΑΝΑΡΓΥΡΕΙΟΣ & ΚΟΡΓΙΑΛΕΝΕΙΟΣ ΣΧΟΛΗ ΣΠΕΤΣΩΝ - ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟΝ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ
Σπέτσες
Ασπιώτη Ελκα Α.Ε.
ΑΝΑΡΓΥΡΕΙΟΣ & ΚΟΡΓΙΑΛΕΝΕΙΟΣ ΣΧΟΛΗ ΣΠΕΤΣΩΝ - ΕΞΕΔΡΑ
Σπέτσες
Ασπιώτη Ελκα Α.Ε.
661
ΑΝΑΣΚΑΦΑΙ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΔΩΡΩΝ - ΚΕΡΚΥΡΑ Η ΚΕΦΑΛΗ ΤΗΣ ΜΕΔΟΥΣΗΣ
Κέρκυρα
663
ΑΝΑΣΚΑΦΑΙ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΔΩΡΩΝ - ΚΕΡΚΥΡΑ Η ΚΕΦΑΛΗ ΤΟΥ ΛΕΟΝΤΟΣ
Κέρκυρα
659
ΑΝΑΣΚΑΦΑΙ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΔΩΡΩΝ - ΚΕΡΚΥΡΑ ΤΕΜΑΧΙΑ ΤΩΝ ΛΕΟΝΤΩΝ
Κέρκυρα
662
ΑΝΑΣΚΑΦΑΙ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΔΩΡΩΝ - ΚΕΡΚΥΡΑ TO ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΜΕΔΟΥΣΗΣ
Κέρκυρα
453
ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΑΠΟΨΙΣ ΣΤΥΛΩΝ ΟΛΥΜΠΙΟΥ ΔΙΟΣ - ΑΘΗΝΑΙ
Ζωγραφική
Έργο του Άγγελου Γιαλλινά. Ίδια με την έγχρωμη Νο. 123
ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΑΠΟΨΙΣ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΟΥ ΤΑΫΓΕΤΟΥ
Κ. Στασινάκης, Σπάρτη.
Σπάρτη
477
ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΑΠΟΨΙΣ "MON REPOS" -ΚΕΡΚΥΡΑ
Κέρκυρα
Υπάρχει και με το Νο. 474
492
ΑΝΤΙΔΩΡΟΝ
Ζωγραφική
Έργο του Θεόδωρου Ράλλη
ΑΝΥΨΩΣΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΗΜΑΙΑΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΥ ΦΡΟΥΡΙΟΥ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΤΗΝ 8 ΙΟΥΛΙΟΥ 1919
Κέρκυρα
ΑΠΟΨΙΣ ΑΙΓΙΝΗΣ
Ι. Δ. Μοίρας, Αίγινα.
Αίγινα
ΑΠΟΨΙΣ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ - ΑΘΗΝΑΙ
Ζωγραφική
Έργο του Άγγελου Γιαλλινά. Ίδια με την έγχρωμη Νο. 116
470
ΑΠΟΨΙΣ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ ΑΠΟ ΑΝΕΜΟΜΥΛΟΥ - ΚΕΡΚΥΡΑ
Κέρκυρα
472
ΑΠΟΨΙΣ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ ΑΠΟ ΕΠΑΥΛΕΩΣ "MON REPOS" - ΚΕΡΚΥΡΑ
Κέρκυρα
678
ΑΠΟΨΙΣ ΑΝΑΚΤΟΡΩΝ ΚΑΙ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΑΓ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ - ΚΕΡΚΥΡΑ
Ζωγραφική
Ίδιο με το Grand Hotel Saint Georges ....
ΑΠΟΨΙΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ
Κέρκυρα
ΑΠΟΨΙΣ ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΟΥ
Ν. Καραγιώργου & Κ. Κοτοπούλη, Καρπενήσιον.
Καρπενήσι
ΑΠΟΨΙΣ ΛΙΜΕΝΟΣ ΑΙΓΙΝΗΣ
Ι. Δ. Μοίρας, Αίγινα.
Αίγινα
ΑΠΟΨΙΣ ΜΟΥΔΡΟΥ
Αλεξ. Παναγιώτου, Καβάλλα.
Μούδρος
ΑΠΟΨΙΣ ΠΑΡΘΕΝΩΝΟΣ
Αθήνα
ΑΠΟΨΙΣ ΠΟΛΕΩΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ
Δημ. Σαμαράς, Ζάκυνθος.
Ζάκυνθος
ΑΠΟΨΙΣ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΑΓΡΙΝΙΟΥ ΕΚ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ
Οδυσσεύς Μπλίκας, Αγρίνιον.
Αγρίνιο
ΑΡΧΑΙΑ ΠΟΛΙΣ ΜΙΣΤΡΑ ΚΑΙ ΦΡΟΥΡΙΟΝ ΑΥΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗ
Κ. Στασινάκης, Σπάρτη.
Σπάρτη
ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΝ ΜΟΥΣΕΙΟΝ ΣΠΑΡΤΗ
Κ. Στασινάκης, Σπάρτη.
Σπάρτη
490
ΑΥΛΗ ΤΟΥ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΥ
Ζωγραφική
Έργο του Θεόδωρου Ράλλη
ΒΗMA ΠΝΥΚΟΣ ΚΑΙ ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ
Αθήνα
ΒΟΡΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ
Αθήνα
ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΤΑΝΑΣΣΗΣ ΕΝ ΜΙΣΤΡΑΙ ΣΠΑΡΤΗ
Κ. Στασινάκης, Σπάρτη.
Σπάρτη
ΓΑΛΑΚΤΟΚΟΜΕΙΟΝ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ - ΚΕΡΚΥΡΑ. ΑΜΕΛΞΙΣ.
Κέρκυρα
ΓΑΛΑΚΤΟΚΟΜΕΙΟΝ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ - ΚΕΡΚΥΡΑ. ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΒΟΥΤΥΡΟΥ
Κέρκυρα
ΓΑΛΑΚΤΟΚΟΜΕΙΟΝ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ - ΚΕΡΚΥΡΑ. ΠΙΕΣΙΣ ΒΟΥΤΥΡΟΥ
Κέρκυρα
ΓΑΛΑΚΤΟΚΟΜΕΙΟΝ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ - ΚΕΡΚΥΡΑ. ΣΥΣΚΕΥΗ ΚΑΙ ΚΑΤΕΡΓΑΣΙΑ ΒΟΥΤΥΡΟΥ
Κέρκυρα
426
ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΟΨΙΣ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ
Αθήνα
ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΟΨΙΣ ΔΕΔΕΑΓΑΤΣ
Αλεξανδρούπολη
681
ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΟΨΙΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
Ιωάννινα
Ίδια με την έγχρωμη Νο. 248
ΓΕΦΥΡΑ ΑΧΕΛΩΟΥ. ΕΝΘΥΜΗΜΑ ΑΓΡΙΝΙΟΥ
Οδυσσεύς Μπλίκας. Αγρίνιον.
Αγρίνιο
488
ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α'. ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
Βασιλικό
Μπούστο
ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α'. ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
Βασιλικό
Ολόσωμη
ΓΟΥΛΙΕΛΜΟΣ ΚΑΪΖΕΡ
Βασιλικό
647
ΓΥΜΝΑΣΙΑ ΕΥΖΩΝΩΝ
542
ΔΗΜΑΡΧΕΙΟΝ ΚΕΡΚΥΡΑΣ
Κέρκυρα
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΛΛΑΣ ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΚΕΡΚΥΡΑΙΩΝ
Κέρκυρα
468
ΔΗΜΟΤΙΚΟΝ ΘΕΑΤΡΟΝ ΚΕΡΚΥΡΑΣ
ή ΚΕΡΚΥΡΑ - ΔΗΜΟΤΙΚΟΝ ΘΕΑΤΡΟΝ
Κέρκυρα
ΔΗΜΟΤΙΚΟΝ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ - ΛΗΞΟΥΡΙΟΝ
Ληξούρι
660
ΔΙΑΦΟΡΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΠΙ ΤΟΠΟΥ ΤΩΝ ΑΝΑΣΚΑΦΩΝ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΔΩΡΩΝ - ΚΕΡΚΥΡΑ
Κέρκυρα
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΑΚΟΝΤΙΣΜΟΣ
Μεσολυμπιάδα 1906
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΑΛΜΑ ΕΠΙ ΚΟΝΤΩ
Μεσολυμπιάδα 1906
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΑΝΑΡΡΙΧΗΣΙΣ ΕΠΙ ΚΑΛΩ
Μεσολυμπιάδα 1906
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΑΝΑΡΡΙΧΗΣΙΣ ΕΠΙ ΚΑΛΩ. ΑΛΙΜΠΡΑΝΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΤΗΣ ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΗΣ
Μεσολυμπιάδα 1906
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΑΡΣΙΣ ΑΜΦΙΣΦΑΙΡΟΥ ΡΑΒΔΟΥ ΔΙ' ΑΜΦΟΤΕΡΩΝΝ
Μεσολυμπιάδα 1906
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΔΑΝΙΔΩΝ ΕΠΙ ΔΙΖΥΓΩΝ
Μεσολυμπιάδα 1906
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΜΑΘΗΤΩΝ
Μεσολυμπιάδα 1906
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΟΜΑΔΟΣ ΔΑΝΙΔΩΝ
Μεσολυμπιάδα 1906
Άποψη όλου του Σταδίου
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΟΜΑΔΟΣ ΔΑΝΙΔΩΝ
Μεσολυμπιάδα 1906
Η ομάδα σε πρώτο πλάνο
220
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΚΕΡΚΙΣ
Μεσολυμπιάδα 1906
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΓΚΟΥΔΕΡ ΝΙΚΗΤΗΣ ΕΙΣ ΤΟ ΑΛΜΑ ΕΠΙ ΚΟΝΤΩ
Μεσολυμπιάδα 1906
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΔΡΟΜΟΣ 100 ΜΕΤΡΩΝ
Μεσολυμπιάδα 1906
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΔΡΟΜΟΣ 800 Μ. ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΗΣ ΠΙΛΓΚΡΙΜ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ
Μεσολυμπιάδα 1906
222
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΔΡΟΜΟΣ 1000 ΜΕΤΡΩΝ
Μεσολυμπιάδα 1906
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΔΡΟΜΟΣ 1800 ΜΕΤΡΩΝ
Μεσολυμπιάδα 1906
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΕΙΣΟΔΟΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΕΝ ΤΩ ΣΤΑΔΙΩ
Μεσολυμπιάδα 1906
Στην είσοδο του Σταδίου
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΕΙΣΟΔΟΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΕΝ ΤΩ ΣΤΑΔΙΩ
Μεσολυμπιάδα 1906
Στο μέσον του Σταδίου
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΕΠΙΔΕΙΞΙΣ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΠΟΔΗΛΑΤΙΣΤΩΝ
Μεσολυμπιάδα 1906
212
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΙΠΠΙΚΟΝ ΕΦΑΛΤΗΡΙΟΝ ΑΝΕΥ ΛΑΒΩΝ
Μεσολυμπιάδα 1906
209
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΛΟΟΥΝ ΤΕΝΝΥΣ
Μεσολυμπιάδα 1906
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΝΑΥΤΙΚΑ ΑΓΩΝΙΣΜΑΤΑ
Μεσολυμπιάδα 1906
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΟΠΛΟΜΑΧΙΑ
Μεσολυμπιάδα 1906
Υπαίθρια
215
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΟΠΛΟΜΑΧΙΑ
Μεσολυμπιάδα 1906
Στο Ζάππειο
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΠΑΛΗ ΕΛΛΗΝΟΡΩΜΑΪΚΗ
Μεσολυμπιάδα 1906
213
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΠΑΡΑΣΤΑΣΙΣ ΟΙΔΙΠΟΔΟΣ
Μεσολυμπιάδα 1906
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΠΑΡΑΣΤΑΣΙΣ ΟΙΔΙΠΟΔΟΣ ΤΥΡΑΝΝΟΥ
Μεσολυμπιάδα 1906
410
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΠΗΔΗΜΑ ΜΗΚΟΥΣ
Μεσολυμπιάδα 1906
Ενώ πηδάει
226
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΠΗΔΗΜΑ ΜΗΚΟΥΣ
Μεσολυμπιάδα 1906
Έχει πηδήξει
216
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ Α.Β.Υ. ΤΟΥ ΔΙΑΔΟΧΟΥ
Μεσολυμπιάδα 1906
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΣΚΟΠΟΒΟΛΗ
Μεσολυμπιάδα 1906
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΣΤΑΙΜΠΑΧ ΝΙΚΗΤΗΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΡΣΙΝ ΒΑΡΩΝ ΔΙ' ΕΚΑΤΕΡΑΣ
Μεσολυμπιάδα 1906
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΣΦΑΙΡΟΒΟΛΙΑ ΣΕΡΙΔΑΝ Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ
Μεσολυμπιάδα 1906
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΤΟΦΑΛΟΣ ΝΙΚΗΤΗΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΡΣΙΝ ΒΑΡΩΝ ΔΙ' ΑΜΦΟΤΕΡΩΝ
Μεσολυμπιάδα 1906
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1906 - ΥΠΟΔΟΧΗ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ - ΑΘΗΝΑΙ
Μεσολυμπιάδα 1906

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ayris(1), Paul (1993). «God's Vicegerent and Christ's Vicar: the Relationship between the Crown and the Archbishopric of Canterbury, 1533–53». Στο: Ayris, Paul; Selwyn, David. Thomas Cranmer: Churchman and Scholar. Woodbridge, Suffolk, UK: The Boydell Press. ISBN 0-85115-549-9. 
  • Ayris(2), Paul (1993). «Canon Law Studies». Στο: Ayris, Paul; Selwyn, David. Thomas Cranmer: Churchman and Scholar. Woodbridge, Suffolk, UK: The Boydell Press. ISBN 0-85115-549-9. 
  • Ayris(3), Paul (2005). «The Revision of the Ordinal in the Church of England 1550–2005». Ecclesiology (London) 1 (2): 95–110. ISSN 1744-1366. 
  • Ayris(4), Paul (2000). «The Correspondence of Thomas Cranmer, Archbishop of Canterbury, and his English Audience 1533-–54». Reformation and Renaissance Review (London) 3: 9–33. doi:10.1558/rrr.v0i2.94. 
  • Ayris(5), Paul (2000). «The Public Career of Thomas Cranmer». Reformation and Renaissance Review 4: 75–125. doi:10.1558/rrr.v0i2.94. 
  • Bagchi, David V. N.; Steinmetz, David Curtis, επιμ. (2004). The Cambridge Companion to Reformation Theology. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-77662-7. .
  • Bernard, G. W. (2005). The King's Reformation: Henry VIII and the Remaking of the English Church. London: Yale University Press. ISBN 0-300-12271-3. .
  • Coleman-Norton, P. R. (1929). «The Correspondence of S. John Chrysostom (With Special Reference to His Epistles to Pope S. Innocent I)». Classical Philology 24 (3): 279. doi:10.1086/361140. 
  • Dowling, Maria (1993). «Cranmer as Humanist Reformer». Στο: Ayris, Paul; Selwyn, David. Thomas Cranmer: Churchman and Scholar. Woodbridge, Suffolk, UK: The Boydell Press. ISBN 0-85115-549-9. 
  • Hall(1), Basil (1993). «Cranmer's Relations with Erasmianism and Lutheranism». Στο: Ayris, Paul; Selwyn, David. Thomas Cranmer: Churchman and Scholar. Woodbridge, Suffolk, UK: The Boydell Press. ISBN 0-85115-549-9. 
  • Hall(2), Basil (1993). «Cranmer, the Eucharist, and the Foreign Divines in the Reign of Edward VI». Στο: Ayris, Paul; Selwyn, David. Thomas Cranmer: Churchman and Scholar. Woodbridge, Suffolk, UK: The Boydell Press. ISBN 0-85115-549-9. 
  • Heinze, Rudolph W. (1993). «'I pray God to grant that I may endure to the end': A New Look at the Martyrdom of Thomas Cranmer». Στο: Ayris, Paul; Selwyn, David. Thomas Cranmer: Churchman and Scholar. Woodbridge, Suffolk, UK: The Boydell Press. ISBN 0-85115-549-9. 
  • Howell, Thomas Bayly, επιμ. (1816). A Complete Collection of State Trials and Proceedings for High Treason and Other Crimes and Misdemeanors from the Earliest Period to the Year 1783. London: T. C. Hansard. OCLC 3815652. .
  • Loades, David (1993). «Thomas Cranmer and John Dudley: An Uneasy Alliance, 1549–1553». Στο: Ayris, Paul; Selwyn, David. Thomas Cranmer: Churchman and Scholar. Woodbridge, Suffolk, UK: The Boydell Press. ISBN 0-85115-549-9. 
  • Loades, David M. (2004). Intrigue and Treason: The Tudor Court, 1547–1558. Harlow, England: Pearson Longman. ISBN 0-582-77226-5. .
  • MacCulloch, Diarmaid (1996). Thomas Cranmer: A Life. London: Yale University Press. ISBN 0-300-06688-0. .
  • Matthew, H. C. G.; Harrison, Brian Howard, επιμ. (2004). «Oxford Dictionary of National Biography». Oxford Dictionary of National Biography. Oxford: Oxford University Press. OCLC 56568095. 
  • Null, Ashley (2006). Thomas Cranmer's Doctrine of Repentance: Renewing the Power to Love. Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-827021-6. 
  • Overell, Anne (2008). Italian reform and English Reformations, c.1535-c.1585. Farnham, Surrey, UK: Ashgate Publishing. ISBN 978-0-7546-5579-4. .
  • Schofield, John (2008). The Rise & Fall of Thomas Cromwell. Stroud, England: The History Press. ISBN 978-0-7524-4604-2. 
  • Spinks, Bryan D. (1993). «Treasures Old and New: A Look at Some of Thomas Cranmer's Methods of Liturgical Compilation». Στο: Ayris, Paul; Selwyn, David. Thomas Cranmer: Churchman and Scholar. Woodbridge, Suffolk, UK: The Boydell Press. ISBN 0-85115-549-9. 
  • Ridley, Jasper (1962). Thomas Cranmer. Oxford: Clarendon Press. OCLC 398369. .
  • Robinson, Ian (1998). The Establishment of Modern English Prose in the Reformation and the Enlightenment. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-48088-4. .
  • Selwyn, D. G. (1993). «Cranmer's Library». Στο: Ayris, Paul; Selwyn, David. Thomas Cranmer: Churchman and Scholar. Woodbridge, Suffolk, UK: The Boydell Press. ISBN 0-85115-549-9. 
  • Stevenson, Kenneth W. (1993). «Cranmer's Marriage Vow: Its Place in the Tradition». Στο: Ayris, Paul; Selwyn, David. Thomas Cranmer: Churchman and Scholar. Woodbridge, Suffolk, UK: The Boydell Press. ISBN 0-85115-549-9. 

Χαράλαμπος Τσόκας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Actia Nicopolis/πρόχειρο

Ο Μπάμπης Τσόκας (γνωστός και ως Χαράλαμπος Τσόκας, Babis Tsokas, γεν. Πρέβεζα, 26 Φεβρουαρίου 1945) είναι γνωστός Ελληνοσουηδός σκηνοθέτης. Η φιλμογραφία του αριθμεί τουλάχιστον χίλιες ταινίες μεγάλου και μικρού μήκους.

Βιογραφικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Πρέβεζα. Αφού ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του το 1963, μετανάστευσε στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Έπειτα από εξετάσεις πέρασε στην Κρατική Ακαδημία Κινηματογράφου της Σουηδίας και σπούδασε με δάσκαλο τον γνωστό σκηνοθέτη Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Η συνολική του φιλμογραφία ξεπερνά τις χίλιες ταινίες μεγάλου και μικρού μήκους, και έχει βραβευθεί επανειλημμένως σε διεθνή φεστιβάλ. Για τις σπουδές του στη Σουηδία ο ίδιος έχει δηλώσει: "Στη Σουηδία ξέρετε, δεν υπήρχαν και δεν υπάρχουν ακόμα ιδιωτικές σχολές κινηματογράφου, παρά μόνο η Ακαδημία Κινηματογράφου όπου κάθε χρόνο μπαίνουν μόνο 4 άτομα ανά ειδικότητα. Δηλαδή 4 για σκηνοθεσία, 4 για φωτογραφία, 4 για σκηνογραφία κλπ ενώ είναι και χρονιές που δεν παίρνουν κανέναν, ακριβώς για να μην μένουν άνεργοι. Και φυσικά αν δεν περάσεις τα μαθήματα του πρώτου έτους (είναι τετραετής η φοίτηση) σε διώχνουν"[1]. Σήμερα ζει και εργάζεται στη Στοκχόλμη. Τα καλοκαίρια πάντα επισκέπτεται την πατρίδα του την Πρέβεζα όπου συχνά παράγει καλλιτεχνικό έργο, είτε ντοκιμαντέρ, είτε σε συνεργασία με φίλους του Σουηδούς, γλυπτές κατασκευές.

Φιλμογραφία στη Σουηδία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

As Director: Ως σκηνοθέτης

  • Julrosor (1993)
  • Främlingar (1991)
  • Vi måste göra något (1989)
  • Middagsgästen (1988)
  • Hemkomsten (1987)
  • Avskedet (1986)

As Screenplayer: Ως σεναριογράφος

  • Julrosor (1993)
  • Främlingar (1991)
  • Middagsgästen (1988)
  • Hemkomsten (1987)

As Producer: Ως παραγωγός

  • Julrosor (1993)
  • Vi måste göra något (1989)
  • Middagsgästen (1988)
  • Hemkomsten (1987)

As Film Editor: Ως συντάκτης φιλμ

  • Hemkomsten (1987) [2]

Καλλιτεχνική προσφορά στην Ελλάδα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ντοκιμαντέρ: "Ψάρεμα στην Πρέβεζα", 1963
  • Ντοκιμαντέρ: "Η ναυμαχία του Ακτίου", 1999
  • Σεϊτάν Παζάρ, Πρέβεζα, "Η Ιστορία ενός δρόμου", 2002 Κείμενα γλυπτής κατασκευής Gorgen Larson
  • Μνημείο Αγάπης, Πρέβεζα: Οι τρεις γιατροί της Πρέβεζας: Κείμενα και ιδέα, 2003
  • Ντοκιμαντέρ: "Πού πορευθώ"; Η Πρέβεζα σήμερα, 2010
  • Ντοκιμαντέρ: "Δημήτρης Τσαντούλας, ο Καθηγητής Ιατρικής" από την Πρέβεζα, 2012
  • Σχεδιασμός Παραλιακού Φάρου Πρέβεζας, κατασκευή Gorgen Larson, Πρέβεζα 2012
  • Χημικός καθαρισμός αγάλματος Οδυσσέα Ανδρούτσου, Πρέβεζα, 2011
  • Ταινία Πορτρέτο για τον καθηγητή Πέτρο Θέμελη, Μεσσηνία, 2011 [3]
  • Nτοκιμαντέρ "Οι δρόμοι της Ελιάς" Μεσσηνία 2011


Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • (Αγγλικά) (Σουηδικά) Ιστοσ. Σουηδικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου-Σουηδική Βάση Δεδομένων Ταινιών, Babis Tsokas

Ο Χαλασμός της Πρέβεζας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο (17 Οκτωβρίου 1797)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο (Campoformido και μετέπειτα Campoformio, πόλη της Ιταλίας στη ΒΔ επαρχία Ούντινε) που συνάφθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1797 ήταν μια σπουδαία συνθήκη ειρήνης μεταξύ Γαλλίας και Αυστρίας η οποία και επισφράγισε την προκαταρκτική Συνθήκη ειρήνης Λεόμπεν που είχαν συνομολογήσει οι ίδιες χώρες έξι μήνες πριν. Υπογράφηκε στο Κάμπο Φόρμιο, ένα χωριό της Βενέτσια Τζούλια, (Βενετίας), ύστερα από την ήττα των Αυστριακών και τον τερματισμό της νικηφόρας εκστρατείας του Ναπολέοντος στην Ιταλία. Γεγονός είναι πως όταν ο Ναπολέων Βοναπάρτης μετέφερε ο ίδιος τη Συνθήκη αυτή στο Παρίσι μέσα σε εορταστική ατμόσφαιρα την παρέδωσε στα μέλη του Διευθυντηρίου στο λόγο του τόνισε τα εξής (κατά μετάφραση εποχής): «Αι δύο ωραιότεραι χώραι της Ευρώπης (Ιταλών και Ελλήνων) αι φημισμέναι άλλοτε δια τας τέχνας και τας επιστήμας και δοξασμέναι δια τους μεγάλους άνδρες που εγέννησαν, βλέπουν τώρα το πνεύμα της ελευθερίας να εξέρχεται του τάφου των προπατόρων τους». Σύμφωνα με τη Συνθήκη αυτή ισχύουν οι εξής όροι: Τέθηκε τέρμα στη μέχρι τότε ένδοξη Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας μετά από 11 αιώνες ανεξαρτησίας. Λόγω δε της παρακμής της η Βενετία τελικά αναγκάζεται να δεχθεί συμμαχία με τον Ναπολέοντα η οποία ουσιαστικά είναι μια υποταγή για αυτήν. Η Βενετία χάνει το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών της μεταξύ των οποίων και τα Επτάνησα που περιέρχονται στη Γαλλία. Η Αυστρία εγκατέλειψε τις επαρχίες της στο Βέλγιο και συμφώνησε επίσης, με τον όρο της επικύρωσης από διάσκεψη των χωρών της αυτοκρατορίας, ότι η Γαλλία μπορούσε να προσαρτήσει τα εδάφη που είχε κυριεύσει και κατείχε στην αριστερή όχθη του Ρήνου, από τη Βασιλεία έως το Άντερναχ, συμπεριλαμβανομένου και του Μάιντς. Σε αντάλλαγμα, για την απώλεια των Αυστριακών αυτών κτήσεων στη Λομβαρδία, ο Ναπολέων παραχώρησε στους Αυστριακούς τα βενετικά εδάφη ανατολικά του ποταμού Αδίγη, στα οποία συμπεριλαμβάνονταν η Ίστρια, η Δαλματία, και η ίδια η πόλη της Βενετίας. Περιέρχονται στη Γαλλία τα περισσότερα από τα εδάφη, που κατέκτησε ο Ναπολέων στην εκστρατεία του αυτή κατά του Πρώτου Συνασπισμού, κυρίως στη βόρεια Ιταλία καθώς επίσης τις ενετικές κτήσεις του ελλαδικού χώρου μεταξύ των οποίων το Βουθρωτό (σημερινή Αλβανία), την Πάργα (Νομός Πρέβεζας), την Πρέβεζα και την Άρτα. Σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης ιδρύθηκαν οι Δημοκρατίες των Ιταλικών Άλπεων (παράλπεια Δημοκρατία) και της Λιγουρίας στη βόρεια Ιταλία, που τελούσαν μέχρι τότε υπό γαλλική επιρροή. Επίσης η Γαλλία υποσχέθηκε να χρησιμοποιήσει την επιρροή της για να βοηθήσει την Αυστρία να αποκτήσει το Σάλτσμπουργκ και τμήμα της Βαυαρίας, ενώ ακολούθησε μυστική συμφωνία ότι κανένα εδαφικό αντάλλαγμα δεν θα δινόταν στην Πρωσία, πρώην σύμμαχο της Αυστρίας.

Γάλλοι γρεναδιέροι στην Πρέβεζα (Νοέμβριος 1797)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την κατάρρευση της Δημοκρατίας της Βενετίας, και με βάση τη Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο, η Πρέβεζα, η Πάργα και τα Ιόνια νησιά περιέρχονται στους Γάλλους. O Μέγας Ναπολέων έστειλε στην Πρέβεζα ως πολιτικούς εκπροσώπους τους επιφανείς Έλληνες της Κορσικής αδελφούς Στεφανόπολι. Τον έναν από τους αδελφούς αυτούς τον είχε δηλώσει ως «κηδεμόνα» στη Στρατιωτική Σχολή όπου σπούδασε.

Ο στρατηγός Λα Σαλέστ με 280 Γάλλους Γρεναδιέρους στρατιώτες (κατ΄ άλλη άποψη 700) φτάνει στην Πρέβεζα με πλοία και μία μικρή δύναμη Γαλλικού στρατού καταφθάνει ειρηνικά επίσης στην πόλη της Πάργας. Οι Πρεβεζάνοι υποδέχονται με χαρά τους Γάλλους. Γράφουν στα έγγραφά τους "ΠΕΑ" (= «Πρώτο ‘Ετος Απελευθέρωσης»). Ο ιστορικός Κάδμιος (ψευδώνυμο μάλλον του Μάρκου Βότσαρη ΙΙ, συνταγματάρχη του Μηχανικού) γράφει (1900) για την άφιξη των Γάλλων στην Πρέβεζα:

Τω 1798, ότε υψώθη η Γαλλική σημαία επί των δήθεν επάλξεων του ερειπωμένου φρουρίου της Πρεβέζης, δεν υπήρχον επ αυτού ή τρία σιδηρά τηλεβόλα, η δε Γαλλική Δημοκρατία από πολλών μεριμνών περισπωμένη, ελάχιστον εφρόντιζε περί της σπουδαίας ταύτης θέσεως. Η άμυνα αυτής, μετά περιοχής της Νικοπόλεως είχεν εμπιστευθή εις διακοσίους ογδοήκοντα Γρεναδιέρους, υπό την διοίκησιν του Στρατηγού Λα Σαλέστ (ή La Salchette) . Μόλις ούτος ώπλισεν και ωργάνωσε την Εθνοφυλακήν της Πρεβέζης και απέστειλε πολεμοφόδια εις τους Σουλιώτας, τους προσφερθέντας να ταχθώσιν υπό την Γαλλικήν σημαίαν και συμπράξωσι προς απόκρουσιν του Αλή Πασά, εσκέφθη διά την άμυναν της προκεχωρημένης θέσεως Νικοπόλεως

Η Μάχη της Νικοπόλεως (1798 μΧ, Οκτώβριος 12)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όπως αναφέρθηκε, στις 17 Οκτωβρίου 1797, υπεγράφη μεταξύ Βενετών και Γάλλων του Μεγάλου Ναπολέοντα Ι (Ναπολέων Βοναπάρτης), η Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο (The Treaty of Campo Formio), με την οποία η Πρέβεζα με την Πάργα και τα Ιόνια νησιά περιήλθαν στους Γάλλους, ερήμην του Σουλτάνου. Οι κάτοικοι της Πρέβεζας υποδέχθηκαν τους 280 Γάλλους γρεναδιέρους υπό τον στρατηγό Λα Σαλσέτ με μεγάλη χαρά σαν απελευθερωτές, διότι είχαν δεινοπαθήσει οικονομικά και διοικητικά από τους Βενετούς. Η Πρέβεζα όμως, δυστυχώς παρέμεινε στα χέρια των Γάλλων λιγότερο από ένα χρόνο, γιατί τον Οκτώβριο του 1798 μΧ, πέρασε βιαίως στα χέρια του Αλή Πασά Τεπελενλή (Ale Pasha Tepelena), μετά τη Μάχη της Νικοπόλεως. Προφανώς, η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν είδε με καλό μάτι τη Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο, διότι υπεγράφη άνευ της δικής της συγκατάθεσης.

Πριν τη Μάχη της Νικοπόλεως: Στις 12 Οκτωβρίου 1798 (ή στις 22 Οκτωβρίου κατά την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους), στα ερείπια της Νικοπόλεως, έγινε μία σκληρή μάχη, η Μάχη της Νικοπόλεως, στην οποία έλαβε μέρος η Γαλλική Φρουρά Πρέβεζας αποτελούμενη από 280-300 γρεναδιέρους υπό τον στρατηγό Λα Σαλσέτ, συνεπικουρούμενη από 200 Πρεβεζάνους πολιτοφύλακες και 60 Σουλιώτες πολεμιστές υπό τον καπετάν Χρηστάκη (Μάνος Δημήτριος, 1965). Κατά άλλη άποψη, επικεφαλής των Πρεβεζάνων πολιτοφυλάκων ήταν ο Παναγιώτης Τσαρλαμπάς, παππούς του Οδυσσέα Ανδρούτσου, και επικεφαλής των Σουλιωτών ήταν ο τυχαίως ευρεθείς στην Πρέβεζα Γεώργιος Μπότσαρης και επίσης ένα μικρότερο σώμα από την περιοχή Λάκκα Σούλι υπό τον καπετάν Χρηστάκη (Θεόφιλος Σπυράκος, 2007, σελίδα 178). Της μάχης αυτής προηγήθηκε προετοιμασία δύο μηνών με οχυρωματικά έργα. Η προετοιμασία καθυστέρησε πολύ λόγω της διαφωνίας των μηχανικών των Γάλλων, με αντικείμενο εάν οι οχυρώσεις θα είναι υπέργειες, δηλαδή ξύλινοι πύργοι, ή επίγειες, δηλαδή χαρακώματα. Πέραν αυτού, η θέση άμυνας ήταν λανθασμένη (στην σημερινή θέση Μάζωμα Πρέβεζας, ή «έλεγχος» πού βρίσκεται η ταβέρνα του Αριστείδη Ακρίβη, έξω από τα τείχη της Νικοπόλεως). Είναι προφανές ότι τα Ελληνογαλλικά στρατεύματα μειονεκτούσαν τόσο ως προς τον αριθμό στρατιωτών όσο και ως προς τη θέση τους.

Αλή Πασάς Τεπελενλής, Τεπελένι Αλβανίας

Από την άλλη μεριά παρατάχθηκε ο 58χρονος τότε Αλή Πασάς Τεπελενλής, διορισμένος «περιφερειάρχης» Ηπείρου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με επικεφαλής το νεαρό γιό του Μουχτάρ Πασά, με 4.000 πεζούς και 3.000 έφιππους Τουρκαλβανούς, ένα ασκέρι δηλαδή 7.000-8.000 ανδρών. Από ότι φαίνεται, οι Γάλλοι δεν πρόλαβαν να προετοιμασθούν αμυντικά, γιατί προδόθηκαν οι οχυρωματικές εργασίες τους και η στρατιωτική τους παράταξη, με αποτέλεσμα να δεχθούν ταχεία επίθεση από τον Αλή Πασά. Ο ιστορικός Κάδμιος γράφει χαρακτηριστικά: «Ο Ισθμός ούτος της Νικοπόλεως απέχει μίαν ώραν (εννοεί με πεζοπορία φυσικά) από της πόλεως της Πρεβέζης και εθεωρήθη επιδεκτικός αμύνης. Εκτός των διακοσίων ογδοήκοντα Γάλλων Γρεναδιέρων, προσεφέρθησαν ενθουσιωδώς περί τους διακοσίους Πρεβεζαίους και εξήκοντα Σουλιώτες, ίνα αμυνθώσιν εν τη θέσει ταύτη, εκτός των προσφερθέντων ήδη και αναμενομένων Σουλιωτών. Μόλις είχεν αποπερατωθή έν πυροβολείον από λέκτρου, εις ό ο Richemont, Αξιωματικός του Μηχανικού, ετοποθέτησε δύο πυροβόλα εκ χυτοσιδήρου, όπερ ήτο και το μόνον πυροβολικόν θέσεως, γίνεται γνωστόν ότι επήρχετο ο στρατός του Αλή Πασσά, εις όν προδόται, τον ίδιον προπαρασκευάζοντες όλεθρον, είχον προδόσει την στρατιωτικήν παράταξιν των Γάλλων». Κάδμιος: «Πολεμικαί Επιχειρήσεις παρά την Πρέβεζαν», Αθήναι, Εκδόσεις Μιχαήλ Σαλίβερου, 1900, σελίδες 14-15. Μάνος Δημήτριος: «Αλή Πασάς Τεπελενλής», Εκδόσεις Άλφα, Αθήνα 1965. Σπυράκος Θεόφιλος: «Ιστορία και αρχαιότητες της Ηπείρου», Αθήνα 2007, σελίδα 178-179.

Η Μάχη της Νικοπόλεως: Τα στρατεύματα του Αλή Πασά κατέφτασαν από το Μιχαλίτσι και σχεδόν περικύκλωσαν τους Γάλλους και Ελληνες. Γράφει γλαφυρά ο ιστορικός Κάδμιος: «Η πρωτοπορία του Πασσά συγκειμένη εξ επτακοσίων Αλβανών και διοικουμένη υπό του υιού αυτού Μουχτάρ, προσέβαλε πρώτη τας αμυντικάς θέσεις των Γάλλων. Οι εν Νικοπόλει ημύνθησαν καρτερικώς μέχρι πρωίας, ότε δύο λόχοι Γάλλων προσέβαλον ερρωμένως τους Αλβανούς και εξώθησαν αυτούς μέχρι των ερειπίων του αρχαίου θεάτρου της Νικοπόλεως, ευρισκομένων επί των δυτικών κλιτύων των υψωμάτων και επί της από Πρεβέζης εις Ιωάννινα αγούσης οδού. Κατά την στιγμήν εκείνην, οι εξήκοντα Σουλιώται πυροβολήσαντες εις τον αέρα κατέφυγον εις τα όρη, ήρχισε δε και εις τας τάξεις της εγχωρίου φρουράς να αναφαίνεται σύγχυσις, οι δε της προτεραίας καυχησιολόγοι να καταλαμβάνονται υπό λιποψυχίας. Ιδόντες τούτο οι εν τη πρωτοπορεία Αλβανοί επέπεσαν σφοδρότερον, αλλά δεν ηδυνήθησαν να προχωρήσωσι. Εξ άλλου ο στρατηγός La Salchette παρατηρήσας ότι το κατερχόμενον μέτωπον ήτο δυσανάλογον της αμυνομένης δυνάμεως και φοβηθείς διάσπασιν, διέταξεν την συμπύκνωσιν των ανδρών, ούτω δε η μάχη έμεινεν αμφίρροπος μέχρις της 8ης πρωϊνής, ότε ήρξαντο κατερχόμεναι αι εκ τεσσάρων χιλιάδων τουρκαλβανών, ών το τρίτον ιππείς, ορδαί του Αλή Πασσά μετ’ αλαλαγμών αγρίων…» (Κάδμιος, σελίδα 15). Η μάχη ήταν ιδιαίτερα φονική, διήρκεσε μία ολόκληρη μέρα και παρά τα οχυρωματικά έργα των Γάλλων, φυσικά τη μάχη κέρδισε ο Αλή Πασάς. Ο «συνταγματάρχης Hotte, παλαίων επί πολύ διά του ξίφους, κατώρθωσεν να φθάση μέχρι της περιβολής εις ήν ημύνετο και ο στρατηγός Λα Σαλσέτ, αγωνιζόμενος μετά εικοσιπέντε ανδρών, μέχρις εξαντλήσεως των πυρομαχικών, οπότε και παρεδόθησαν. Ο δε γενναίος Richemont ηγωνίσατο τον άπελπιν τούτον αγώνα μετ’ ολίγων στρατιωτών εντός του μεγάλου αμφιθεάτρου, ένθα και συνελήφθη…» (Κάδμιος, σελ. 16) Ο ίδιος ο Λα Σαλσέτ συνελήφθη αιχμάλωτος, βαριά τραυματισμένος και απεβίωσε. Στο μεταξύ ο λοχαγός Τίσοτ είχε την ευθύνη των αποθηκών της Πρεβέζης με τριάντα πέντε άνδρες. Συγκέντρωσε ογδόντα άνδρες και ήρθε γρήγορα στη Νικόπολη, όπου έδωσε μάχη για να απελευθερώσει τον στρατηγό Λα Σαλσέτ και τον συνταγματάρχη Hotte, αλλά συνάντησε ορδές τουρκαλβανών Έτσι ο Τίσοτ επανέκαμψε στην Πρέβεζα για να σώσει τους κατοίκους από την επερχόμενη σφαγή των Αλβανών, όπου βρήκε να τον περιμένουν τουρκαλβανοί εισελθόντες στην πόλη από άλλη οδό. Ο λοχαγός Τίσοτ έφτασε στο λιμάνι και παρατάχθηκε πίσω από την εκκλησία Αγιος Χαράλαμπος, έτσι ώστε τα νώτα του να προστατεύονται από θαλάσσης και τα πλευρά του από διπλανές κατοικίες. Ο Τίσοτ έδωσε ηρωϊκή μάχη επί δυόμιση ώρες έτσι ώστε έδωσε τον απαραίτητο χρόνο στις χριστιανικές οικογένειες να επιβιβασθούν σε βάρκες και να πάνε στο Άκτιο, ενώ η αναμενόμενη βοήθεια από τη Λευκάδα ουδέποτε έφτασε λόγω ενάντιου ανέμου. Όμως η μάχη του Tissot ήταν άνιση και «μετά πεισματώδη αγώνα οι εναπομείναντες εννέα άνδρες του, εκ των τριάκοντα έξ συνελήφθησαν, αφοπλίστηκαν και οδηγήθηκαν ενώπιον του Μουχτάρ Πασσά» (Κάδμιος, σελίδα 17). Έτσι μόνον 9 γρεναδιέροι με τους αξιωματικούς Τίσοτ και Camus έμειναν ζωντανοί, αιχμαλωτίσθηκαν και αλυσοδεμένοι στην Πρέβεζα όπου έγιναν σκοπίμως μάρτυρες της σφαγής των γυναικόπαιδων, και των προυχόντων, του εμπρησμού και της λεηλασίας της πόλης που αριθμούσε τότε 16.000 άτομα πληθυσμό. Στη συνέχεια οι Γάλλοι αιχμάλωτοι μέσω Ιωαννίνων οδηγήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, ενώ τα στρατεύματα του Αλή Πασά κυρίευσαν ανενόχλητα πλέον στην Πρέβεζα.
O Μικρός Τυμπανιστής στη Μάχη της Νικόπολης
Για πολλά χρόνια, αργότερα, κυκλοφορούσε στη Γαλλία η σοκολάτα Chocolate Poulain η οποία απεικόνιζε τον Μικρό Γάλλο Τυμπανιστή στη Μάχη της Νικόπολης (Le Petit Tambour au Siege de Nicopolis) λίγο πριν αποκεφαλιστεί. Από τη σφαγή της Νικοπόλεως ξέφυγαν λιγοστοί Σουλιώτες πολεμιστές και ελάχιστοι Πρεβεζάνοι Πολιτοφύλακες. Ο Βρετανός ναύαρχος Νέλσον (1758-1805) είχε τόσο μίσος εναντίον του Μεγάλου Ναπολέοντα, ώστε μετά τη Μάχη της Νικοπόλεως έστειλε συγχαρητήρια επιστολή στον Αλή Πασά όπου έγραφε

Εξοχότατε, παρακαλώ δεχθείτε τα θερμά μου συγχαρητήρια, για τη μεγαλειώδη νίκη σας εναντίον των Γάλλων

Οι Γάλλοι και Έλληνες αιχμάλωτοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκτός από μεγάλος ληστής, μεγάλος δικτάτωρ, και μεγάλος σφαγέας, ο Αλή Πασάς Τεπελενλής ήταν και μεγάλος διπλωμάτης, δολοπλόκος και δημαγωγός. Μετά τη σφαγή της Νικόπολης, της Πρέβεζας και της Σαλαώρας, για επικοινωνιακούς λόγους, οργάνωσε μεγαλειώδη επιστροφή και υποδοχή των δυνάμεών του στα Ιωάννινα, βάζοντας τους λιγοστούς Έλληνες και Γάλλους άτυχους αιχμαλώτους να προπορεύονται της πομπής κρατώντας στα χέρια τους τα κομμένα και αλατισμένα κεφάλια των συντρόφων τους, υπό τους αλαλαγμούς και τις ζητωκραυγές του Τουρκαλβανικού πληθυσμού των Ιωαννίνων. Πολλοί από αυτούς τους αιχμαλώτους πέθαναν από τις κακουχίες στο δρόμο προς τα Ιωάννινα. Από τα Ιωάννινα, οι εννέα Γάλλοι γρεναδιέροι αιχμάλωτοι, και δύο αξιωματικοί Tissot και Camus οδηγήθηκαν σιδηροδέσμιοι στην Κωνσταντινούπολη για ανάκριση. Ο λοχαγός Camus αργότερα απελευθερώθηκε, πιθανόν με μεσολάβηση της μητέρας του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, Μαρίας Λετίτσια, και επιστρέφοντας στη Γαλλία έγινε στρατηγός και έγραψε τα απομνημονεύματά του, σε τρεις τόμους. Ο στρατηγός Camus σε κάποιο σημείο των απομνημονευμάτων του αναφέρει ότι

κατά την εκτέλεση οχυρωματικών έργων στη θέση Μάζωμα, η σκαπάνη των Γάλλων στρατιωτών αποκάλυψε το ανατολικό νεκροταφείο της Νικοπόλεως και σε λίγο πλήθος κτερισμάτων (κοσμήματα, λυχνάρια, πήλινα, κλπ) ήρθε στο φως, τα οποία όλα συλήθηκαν.

Είναι άγνωστο τι απέγιναν αυτά τα ευρήματα, γιατί σχεδόν όλοι οι Γάλλοι στρατιώτες σκοτώθηκαν στη μάχη και τα υπάρχοντά τους λεηλατήθηκαν από τους Τουρκαλβανούς του Μουχτάρ.

Ο Χαλασμός της Πρέβεζας, ή, Σφαγή της Πρέβεζας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά τη λήξη της Μάχης της Νικοπόλεως, στις 13 Οκτωβρίου 1798, οι 7.000 Τουρκαλβανοί του Αλή Πασά, πεζικάριοι και ιππείς, εισήλθαν νικητές στην απροστάτευτη πλέον Πρέβεζα, την οποία είχε ήδη εγκαταλείψει το μεγαλύτερο μέρος του ενεργού τμήματος του πληθυσμού της, μεταβαίνοντας στο Άκτιο και από εκεί στα βουνά της Ακαρνανίας (Ακαρνανικά Όρη) για να διασωθεί. Αρχικά συνελήφθησαν οι Πρεβεζάνοι προεστοί, συνεργάτες των Γάλλων και αποκεφαλίστηκαν στην παραλία της Πρέβεζας, μπροστά στους Γάλλους αιχμαλώτους γρεναδιέρους και τους λοχαγούς Tissot και Camus. Η πόλη λεηλατήθηκε και πυρπολήθηκε ενώ όσοι Χριστιανοί δεν πρόλαβαν να την εγκαταλείψουν, σφάχτηκαν ανηλεώς. Ο Αλή Πασάς μπήκε στην Πρέβεζα δύο μέρες μετά και όπως αναφέρει ο Pouquevil αποκεφάλισε στη Σαλαώρα, 170 προύχοντες, ενώ κατά τον Αραβαντινό οι εκτελεσμένοι ήταν συνολικά 400, που παραπλανημένοι από τις υποσχέσεις του είχαν επιστρέψει. Ελάχιστοι κάτοικοι απέμειναν και αυτοί ήταν κυρίως μουσουλμάνοι. Η πλειοψηφία των προσφύγων εγκαταστάθηκε στα Επτάνησα. Ο Αλή Πασάς παρέδωσε την πόλη στη σφαγή, τους βιασμούς, τη λεηλασία και τις φλόγες, διάρκειας δύο ημερών. Αφού λεηλατήθηκαν συστηματικά όλες οι ελληνικές συνοικίες, οι Οθωμανοί βίασαν, έσφαξαν, σκότωσαν άμαχους και στο τέλος έβαλαν φωτιά και έκαψαν τα σπίτια και τις εκκλησίες των Ελλήνων. Ο Αλή Πασάς, ανάμεσα σε πολλά από τα λάφυρα του, έδειξε την προτίμησή του σε ένα χρυσό δισκοπότηρο του ναού του Αγίου Ανδρέα ή του Αγίου Χαραλάμπους, και, ένιωθε τη μεγαλύτερη ευχαρίστηση πίνοντας από αυτό το ποτήρι το αγαπητό του ρακί, συστηματικά κάθε μέρα. Το διήμερο αυτό της σφαγής και λεηλασίας αποκαλείται «Ο Χαλασμός της Πρέβεζας».

Η σφαγή της Σαλαώρας (1798 μΧ, Οκτώβριος 14)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Πρεβεζάνοι πολίτες που είχαν καταφύγει στο Άκτιο και τα Ακαρνανικά όρη, για να γλιτώσουν, εξαπατήθηκαν με δόλο του Αλή Πασά, ο οποίος παρέσυρε τον τότε Μητροπολίτη Άρτας Ιγνάτιο να δράσει ως δήθεν μεσολαβητής. Ο Ιγνάτιος απέστειλε κάποιον αρχιμανδρίτη μαζί με εκπρόσωπο του Αλή Πασά και διεμήνυσαν στους φυγάδες «να γυρίσουν πίσω ειρηνικά και δεν κινδυνεύουν». Η ομάδα αυτή των Πρεβεζάνων εξαπατηθείσα, οδηγήθηκε με πλοία στο λιμάνι της Σαλαώρας του Αμβρακικού Κόλπου, με την υπόσχεση ότι δήθεν «δεν διατρέχουν κανένα κίνδυνο», και ότι «θα εγγυόταν ο ίδιος ο Αλής την ασφάλειά τους, μέχρι να ηρεμήσουν οι Τουρκαλβανοί». Τελικά εκεί στη Σαλαώρα, χιλιάδες Πρεβεζάνοι περικυκλώθηκαν από τους Τουρκαλβανούς και αποκεφαλίστηκαν μπροστά στον Αλή Πασά! Είναι τέτοια η αγριότητα της ομαδικής σφαγής της Σαλαώρας, (διήρκεσε μία ολόκληρη μέρα) ώστε ο πρώτος δήμιος πέθανε από ανακοπή και αντικαταστάθηκε από άλλον ώρες αργότερα. Αποτέλεσμα της Σφαγής: Υπολογίζεται ότι μετά το «Χαλασμό της Πρέβεζας» από τους 12.000 τότε κατοίκους της πόλης παρέμειναν ζωντανοί μόνο 4.000 στην πλειοψηφία τους Αλβανοί και Οθωμανοί. Οι υπόλοιποι 8.000 είτε σφαγιάσθηκαν, είτε στάλθηκαν ως δούλοι στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής. O Πρόξενος των Γάλλων στά Ιωάννινα Φρ. Πουκεβίλ περιγράφει "σφαγή 170 Ελλήνων στην Πρέβεζα" αλλά είναι προφανές ότι εννοεί την σφαγή εντός της πόλεως, όχι αυτή της Σαλαώρας ("Ο Πουκεβίλ στήν Ελλάδα", εκδόσεις Ολκός, και "Ξένοι Περιηγητές στην Πρέβεζα", Η "Καθημερινή", 28 Ιανουαρίου 2001). Κατά μία άποψη οι σφαγιασθέντες με αποκεφαλισμό ανέρχονται σε 500 άτομα (Θεόφιλος Σπυράκος, σελίδα 179). Η πόλη τελικά ξανακατοικήθηκε από πολίτες γειτονικών περιοχών και απέκτησε πάλι σταδιακά τον αρχικό πληθυσμό της. (Ελευθεροτυπία: «Τα Ιστορικά»). Ενας Άγγλος περιηγητής το έτος 1808 αναφέρει ότι «βρήκε την Πρέβεζα σε άθλια κατάσταση, με πληθυσμό 3.000 άτομα, εκ των οποίων οι μισοί ήταν Τούρκοι και Αλβανοί». Είναι ενδιαφέρον αλλά όχι και παράξενο, ότι στο σημερινό Τεπελένι της Αλβανίας, την είσοδο της πόλης μπροστά στο Δημαρχείο κοσμεί ένα καλοφτιαγμένο πρόσφατο μπρούτζινο άγαλμα του Αλή Πασά Τεπελενλή σε βάση από καφέ γρανίτη [εκκρεμεί παραπομπή], ενώ υπάρχει στην Αλβανία και το ομώνυμο διάσημο στην Αλβανία συγκρότημα δημοτικής μουσικής «Grupo Tepelenes Ali Pasha», το οποίο σε ένα από τους τελευταίους δίσκους του αφιερώνει δύο τραγούδια στα Ιωάννινα και ένα τρίτο, το τραγούδι «Koke Nestabul», ή «Koka në Stambollë» (σημαίνει «Το κεφάλι στην Κωνσταντινούπολη») αποτελεί ύμνο στον «αδικοχαμένο» Αλή Πασά Τεπελενλή.

Αίτιο της κατάληψης της Πρέβεζας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Φαίνεται ότι στα Ιωάννινα ο Αλή Πασάς Τεπελενλής ένοιωθε ανασφαλής και σκόπευε τη μετεγκατάσταση της έδρας του στην Πρέβεζα για να έχει άμεση πρόσβαση σε ουδέτερο δυτικό έδαφος, όταν θα αυτονομείτο από την Πύλη ("θα σήκωνε μπαϊράκι"). Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός των πολύ καλών σχέσεων πού είχε με τους δυτικούς διπλωμάτες και τους περιηγητές της περιοχής, Άγγλους, Γάλλους, Ολλανδούς, Δανούς, στους οποίους παρείχε στην Πρέβεζα πλουσιοπάροχη φιλοξενία, σε σημείο πού οι ίδιοι στις περιγραφές τους τον περιγράφουν με αξιοθαύμαστα λόγια. Ακόμα και οι σύζυγοι των Ευρωπαίων διπλωματών δεν φείδονται καλών λόγων για τον «ευγενέστατο κύριο Αλή Πασά, πού ήταν αβρότατος μαζί τους και τους δώριζε συχνά διαμάντια και μαργαριτάρια». Μετά τη δεύτερη κατάληψη της Πρέβεζας, ο Αλή Πασάς αν και δήλωσε πως θα σεβόταν την εσωτερική αυτονομία της πόλης, φρόντισε να τοποθετήσει στην ηγεσία της «Εξάρας» (όργανο αυτοδιοίκησης) πρόσωπα πιστά σε αυτόν. Οι Αλβανοί Μπεκήρ Αγάς και Τσατς Μπέης, όργανα του Αλή, ασκούσαν τρομοκρατία στην πόλη. Κύριο τους μέλημα ήταν να δημεύουν περιουσίες κατοίκων και να τις παραχωρούν είτε σε συμπατριώτες τους είτε σε Έλληνες πιστούς στον Αλή. (Κ.Ρωμαίος: «Eλλάς», τόμος 2ος, σελ 368-370, εκδ. Γιοβάνη). Τελικά, ο Αλή Πασάς δεν πρόλαβε να εδραιωθεί στην νέα έδρα του την Πρέβεζα, γιατί το 1822 είχε το γνωστό άδοξο τέλος στο νησάκι των Ιωαννίνων με τον αποκεφαλισμό του από στρατεύματα του Χουρσίτ Πασά, το δε κεφάλι του πήρε αλατισμένο την οδό προς Κωνσταντινούπολη. Ο τάφος του ακέφαλου σώματός του βρίσκεται σήμερα στο Φρούριο του Ιτς Καλέ στα Ιωάννινα. Μετά το βίαιο θάνατο του Αλή Πασά, σε ηλικία 82 ετών, το 1822, η Πρέβεζα παρέμεινε στα χέρια των Οθωμανών άλλα 90 χρόνια, μέχρι την 21η Οκτωβρίου 1912, οπότε απελευθερώθηκε από τον Ελληνικό Στρατό υπό τον Ταγματάρχη Παναγιώτη Σπηλιάδη, προς τιμήν του οποίου φέρει το όνομα η παραλιακή λεωφόρος της Πρέβεζας.


Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Μπάμπης Τσόκας: "Συνέντευξη στην Μαρία Τομαρά, 2011"
  2. Ιστοσελίδα Σουηδικής Ακαδημίας Κινηματογράφου: http://www.sfi.se/sv/svensk-filmdatabas/Item/?type=PERSON&itemid=177398
  3. http://content.yudu.com/Library/A1tei7/32011/resources/9.htm

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Chandler, David G: «Dictionary of the Napoleonic Wars», New York: Simon & Schuster; 1993.
  • «Chronicles of the French Revolution London»: Chronicle Communications Ltd., 1989; P. 581.
  • Κάδμιος: «Πολεμικαί Επιχειρήσεις παρά την Πρέβεζαν», εκδόσεις Σαλίβερου, εν Αθήναις, 1900, σελίδα 14.
  • Εκδοτική Αθηνών: «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών.
  • Μάνος Δημήτριος: «Αλή Πασάς Τεπελενλής», Εκδόσεις Άλφα, Αθήνα.
  • Στρατηγός Camus: «Απομνημονεύματα», Παρίσι, 1815.
  • Cronin, Vincent: «Napoleon», εκδόσεις Harper Collins Publishers, Λονδίνο 1994; pp. 141–143.
  • Herold J. Christopher: «The Age of Napoleon», εκδόσεις Houghton Mifflin Company, Boston, 1987; pp. 58–59.
  • Markham, Felix: «Napoleon» εκδόσεις A Mentor, New York, 1966; pp. 53–54.
  • Goodwin Jason: «Lords of the Horizons», κεφάλαιο 24, The Auspicious Event, έκδοση 1998.
  • Davis Claire: «The Palace of Topkapi in Istanbul», Εκδόσεις Charles Scribner's Sons, Ney York 1970. pp. 213–217. ASIN B000NP64Z2.
  • Ελευθεροτυπία: «Τα Ιστορικά: Ο Αλή Πασάς στην Πρέβεζα. Περιγραφή Περιηγητών».
  • Plombar William: «Αλή Πασάς Το Διαμάντι των Ιωαννίνων» (1741-1822), Εκδόσεις: Δωδώνη.
  • Ρωμαίος Κωνσταντίνος: «Eλλάς», τόμος 2ος, σελ 368-370, εκδόσεις Γιοβάνη.
  • Θεόφιλος Σπυράκος: «Ιστορία και Αρχαιότητες της Ηπείρου», Αθήνα, 2007.



Χρονολόγιο Πρέβεζας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Χρονολόγιο Πρέβεζας
Ημερομηνία ΕΕΕΕ.ΜΜ.ΗΗ Πληροφορία Συγγραφέας Τίτλος άρθρου Τίτλος βιβλίου ή περιοδικού Σελίδα/ες Σύνδεσμος
1809.03.09
Το μπρίκι (πλοίο) Κονφάουντερ (Confounder) έφτασε στην Πρέβεζα. Καπετάνιος ο James Valobra
Λιβιτσάνης Γεράσιμος
Τα Ιόνια νησιά κατά τους Ναπολεόντιους πολέμους. Το βρετανικό μπρίκι Κονφάουντερ (Confounder), α΄ μέρος
Η Κεφαλονίτικη Πρόοδος, (τριμηνιαίο περιοδικό ιστορίας, λαογραφίας, τέχνης και επικαιρότητας), τχ. 29, Ιανουάριος-Μάρτιος 2019
σελ. 25
https://www.academia.edu/38971308
2019.02.15
Πέθανε ο Θανάσης Π. Τσόκας, εκδότης αρκετών εφημερίδων της Πρέβεζας. Κηδεύθηκε από τον ναό άγιου Νικολάου την Κυριακή 17.2.2019
ΝΔΚ
1963.09.00
Ολοκληρώθηκε η κατασκευή των Στρατιωτικών Οικημάτων Αξιωματικών (ΣΟΑ) στην Πρέβεζα και κατοίκησαν οι πρώτοι ένοικοι αξιωματικοί. Μπορούσαν να μείνουν μάξιμουμ τρία χρόνια. Ο Στέγανος Γ. Κοκκινέλης, αξιωματικός πεζικού, έμεινε με την οικογένειά του για πρώτη φορά στο κάτω αριστερά διαμέρισμα για τρία χρόνια (Σεπτέμβριος 1963-1966) και ξαναμείνανε το 1970.
Χρυσόστομος (Μάκης) Κοκκινέλης (30.4.2019)
1966.07.00
Κατασκευάζονταν οι ογκόλιθοι για το λιμάνι της Πρέβεζας από τον εργολάβο/πολιτικό μηχανικό Σπύρο Κονοφάγο. Μέχρι τότε στο χώρο που είναι σήμερα το Τουριστικό Περίπτερο ήταν χαλάσματα από το Κάστρο της Μπούκας.
Χρυσόστομος (Μάκης) Κοκκινέλης (30.4.2019)