Πάπας Παύλος Γ΄

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Πάπας
Παύλος Γ΄
Επίσκοπος Ρώμης
Titian - Pope Paul III - WGA22962.jpg
Από 13 Οκτωβρίου 1534
Έως 10 Νοεμβρίου 1549
Προκάτοχος Κλήμης Ζ΄
Διάδοχος Ιούλιος Γ΄
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση 29 Φεβρουαρίου 1468
Κανίνο, Λάτιο, Παπικά Κράτη
Θάνατος 10 Νοεμβρίου 1549 (81 ετών)
Ρώμη, Παπικά Κράτη
Προσφωνήσεις του
Πάπα Παύλου Γ΄
Coat of arms of Pope Paul III.svg
Προσφώνηση αναφοράς Αγιότατος
Προφορική προσφώνηση Αγιότατε
Θρησκευτική προσφώνηση Άγιος Πατέρας
Μεταθανάτια προσφώνηση Δ/Δ

Ο Πάπας Παύλος Γ΄ (Papa Paolo III, 29 Φεβρουαρίου 146810 Νοεμβρίου 1549), γεννημένος ως Αλέξανδρος Φαρνέζε, ήταν Πάπας από τις 13 Οκτωβρίου του 1534 έως το θάνατό του το 1549.

Ανήλθε στον παπικό θρόνο σε μία εποχή που ακολούθησε τη λεηλασία της Ρώμης το 1527, διάχυτη από αβεβαιότητες στην Καθολική Εκκλησία μετά την Μεταρρύθμιση. Κατά τη διάρκεια της αρχιερωσύνης του, και σύμφωνα με το πνεύμα της Αντιμεταρρύθμισης, νέα καθολικά θρησκευτικά τάγματα και κοινωνίες, όπως η Εταιρία του Ιησού, οι Βαρναβίτες κ.ά. προσέλκυαν πλήθος πιστών.

Συγκάλεσε τη Σύνοδο του Τρέντου το 1545. Ήταν σημαντικός προστάτης των τεχνών και χρησιμοποίησε τον νεποτισμό για να αυξήσει τη δύναμη και την περιουσία της οικογένειάς του. Στον Πάπα Παύλο Γ' αφιέρωσε ο Νικόλαος Κοπέρνικος το De Revolutionibus Orbium Coelestium (Περί των Περιστροφών των Ουρανίων Σφαιρών).

Νεότητα και σταδιοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννημένος στο Κανίνο, στο Λάτιο (τότε τμήμα των Παπικών Κρατών), ο Αλέξανδρος Φαρνέζε ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Πέτρου Λουδοβίκου Φαρνέζε, κυρίου του Μοντάλτο (1435-1487) και της συζύγου του Τζιοβάννας Καετάνι, μέλους της οικογένειας των Καετάνι από την οποία είχε επίσης προέλθει ο πάπας Βονιφάτιος Η΄. Η οικογένεια Φαρνέζε είχε ευημερήσει ανά τους αιώνες αλλά ακριβώς η επιρροή του Αλέξανδρου στην παπική εξουσία και η αφοσίωσή του στα οικογενειακά συμφέροντα ήταν ο παράγοντας που έφερε τη σημαντική αύξηση του οικογενειακού πλούτου και της δύναμης.

Η ουμανιστική εκπαίδευση του Αλέξανδρου έγινε στο Πανεπιστήμιο της Πίζας και στη αυλή του Λαυρέντιου των Μεδίκων.[1] Μετά τον αρχικό διορισμό του ως παπικού («αποστολικού») νοταρίου, έγινε μέλος της Ρωμαϊκής Κουρίας το 1491, και το 1493 ο Πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ τον διόρισε Καρδινάλιο-Διάκονο των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού. Η αδελφή του Ιουλία ήταν περιώνυμη ως εταίρα του πάπα Αλέξανδρου Βοργία και ασφαλώς συνετέλεσε τα μέγιστα στο διορισμό του αδελφού της. Ως επίσκοπος της Πάρμας δέχθηκε την επιρροή του αναπληρωτή του, (vicarius generalis) Βαρθολομαίου Guidiccioni. Η επιρροή αυτή οδήγησε τον μελλοντικό πάπα στο να διακόψει το δεσμό του με την ερωμένη του και να αφοσιωθεί στη μεταρρύθμιση της επισκοπής του της Πάρμας. Υπό τον Κλήμη Ζ΄ (1523–34) αναβαθμίστηκε σε Καρδινάλιο Επίσκοπο της Όστιας και αρχιμανδρίτη του Κολλεγίου των Καρδιναλίων. Με το θάνατο του Κλήμη Ζ΄, το 1534, εξελέγη πάπας ως Παύλος Γ΄.

Υπηρέτης των τεχνών αλλά και των οικογενειακών συμφερόντων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ως νεαρός κληρικός ο Αλέξανδρος ζούσε επιδεικτικά άσωτη ζωή, έχοντας ερωμένη, την Σίλβια Ρουφφίνι, με την οποία απέκτησε τέσσερις νόθους απογόνους. Ο ένας γιος του ήταν ο Πέτρος Λουδοβίκος Φαρνέζε, τον οποίο έκανε Δούκα της Πάρμας. Άλλα τέκνα του ήταν ο Ρανούτσιο Φαρνέζε και η Κωστάντζα Φαρνέζε. Το γεγονός ότι με μία από τις πρώτες πράξεις του μόλις ανέβηκε στο θρόνο (18 Δεκεμβρίου 1534) διόρισε καρδιναλίους τους εγγονούς του Αλέξανδρο Φαρνέζε και ο Γκουίντο Ασκάνιο Σφόρτσα, ηλικίας δεκατεσσάρων και δεκαέξι ετών αντίστοιχα, δυσαρέστησε τη μερίδα των μεταρρυθμιστών στους κόλπους της Εκκλησίας και προκάλεσε διαμαρτυρία του αυτοκράτορα. Οι διαμαρτυρίες μετριάστηκαν με την κατοπινή αναγόρευση σημαντικών προσωπικοτήτων στο Κολλέγιο των Καρδιναλίων, όπως οι Γκάσπαρο Κονταρίνι, Γιάκοπο Σαντολέτο, Ρέτζιναλντ Πόουλ και Τζιοβάνι Πιέτρο Καράφα, που έγινε αργότερα Πάπας Παύλος Δ΄.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • "The problem of slavery in Western culture", David Brion Davis, Oxford University Press US, 1988, ISBN 0-19-505639-6
  • "Indigenous peoples and human rights", Patrick Thornberry, Manchester University Press, 2002, ISBN 0-7190-3794-8
  • "Slavery and the Catholic Church,The history of Catholic teaching concerning the moral legitimacy of the institution of slavery", John Francis Maxwell, 1975 , Chichester Barry-Rose, ISBN 0-85992-015-1
  • "The Popes and Slavery", Father Joel S Panzer, The Church In History Centre, 22 April 2008 [1], retrieved 9 August 2009
  • "That the world may believe: the development of Papal social thought on aboriginal rights", Michael Stogre S.J, Médiaspaul, 1992, ISBN 2-89039-549-9
  • "The Truth About the Catholic Church and Slavery", Rodney Stark, Christianity Today, 7 January 2003 [2]
  • "Encyclopedia of the middle passage", Toyin Falola, Amanda Warnock,Greenwood Publishing Group, 2007, ISBN 0-313-33480-3
  • "The problem of slavery in Western culture", David Brion Davis, Oxford University Press US, 1988, ISBN 0-19-505639-6
  • "That the world may believe: the development of Papal social thought on aboriginal rights", Michael Stogre S.J, Médiaspaul, 1992, ISBN 2-89039-549-9
  • "Religions and the abolition of slavery - a comparative approach", W. G. Clarence-Smith [3], Professor of the Economic History of Asia and Africa, University of London, retrieved 11 August 2009 [4]
  • "The Encyclopedia Of Christianity", Volume 5, Wm. B. Eerdmans Publishing, 2008, ISBN 0-8028-2417-X
  • "Christianity in the Caribbean: essays on church history", Armando Lampe, 2001,University of the West Indies Press,ISBN 976-640-029-6
  • "Slavery and the Catholic Church", John Francis Maxwell, Barry Rose Publishers, 1975

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
  1. Verellen Till R. Pope Paul III (Alessandro Farnese) Oxford Art Online
Προκάτοχος:
Κλήμης Ζ΄
Πάπας Διάδοχος:
Ιούλιος Γ΄