2,3-διυδροπυρρόλιο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
2,3-διυδροπυρρόλιο
2,3-dihydro-1H-pyrrole.svg
Γενικά
Όνομα IUPAC 2,3-Διυδρο-1H-αζολίνη
Άλλες ονομασίες 2,3-διυδροπυρρόλιο
Δ2-πυρρολίνη
2-αζολίνη
1-αζα-2-κυκλοπεντένιο
1,4-επαζω-2-βουτένιο
Χημικά αναγνωριστικά
Χημικός τύπος C4H7N
Μοριακή μάζα 69,10508 amu[1]
PubChem CID 94395
Δομή
Ισομέρεια
Φυσικές ιδιότητες
Χημικές ιδιότητες
Επικινδυνότητα
Εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά, τα δεδομένα αφορούν υλικά υπό κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος (25°C, 100 kPa).

Το 2,3-διυδρο-1H-πυρρόλιο ή 2,3-διυδρο-1Η-αζολίνη[2] (αγγλικά 2,3-dihydro-1H-pyrrole ή 2,3-dihydro-1Η-azoline) είναι οργανική, ετεροκυκλική ένωση, που αποτελείται από άνθρακα, υδρογόνο και άζωτο, με μοριακό τύπο C4H7N, αν και παριστάνεται επίσης με τον κάπως πιο αναλυτικό ημισυντακτικό τύπο C4H6NH. Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται για μια ακόρεστη ετεροκυκλική αμίνη, με πενταμελή δακτύλιο, αποτελούμενο από τέσσερα (4) άτομα άνθρακα, ένα (1) άτομο αζώτου και ένα διπλό δεσμό. Υπάρχουν, επίσης τα ισομερή 3,4-διυδρο-2H-πυρρόλιο1-αζολίνη) και 2,5-διυδρο-1H-πυρρόλιο3-αζολίνη). Εκτός από τις «μητρικές» ενώσεις, οι όροι διυδροπυρρόλιο και διυδροαζολίνη επεκτείνονται, επίσης, και σε μια σειρά «θυγατρικές» ενώσεις ή «υποκατεστημένα» παράγωγα, που περιέχουν (τουλάχιστον) ένα διυδροπυρρολικό ή διυδροαζολινικό δακτύλιο.

Πηγές πληροφόρησης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. SCHAUM'S OUTLINE SERIES, «ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ», Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999
  2. «Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας» Ν. Α. Πετάση 1982
  3. Αναστάσιου Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991
  4. Καραγκιοζίδη Σ. Πολυχρόνη, «Ονοματολογία Οργανικών Ενώσεων στα Ελληνικά & Αγγλικά» Β΄ ΈκδοσηΘεσσαλονίκη 1991
  5. Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, «Γενική Οργανική Χημεία», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1985
  6. Δημητρίου Ν. Νικολαΐδη, «Ειδικά Μαθήματα Οργανικής Χημείας», ΑΠΘ, θεσσαλονίκη 1983
  7. Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, Αναστάσιου Βάρβογλη, Φαίδωνα Χατζημηχαλάκη, «Εργαστηριακός Οδηγός», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1986
  8. Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, Αναστάσιου Βάρβογλη, Δημητρίου Ν. Νικολαΐδη: «Χημεία Ετεροκυκλικών Ενώσεων», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1985
  9. Διαδικτυακοί τόποι που αναφέρονται στις «Αναφορές και παρατηρήσεις».

Παραπομπές και παρατηρήσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Διαδικτυακός τόπος PubChem
  2. Για εναλλακτικές ονομασίες δείτε τον πίνακα πληροφοριών.