Ρουμανία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 45°52′00″N 25°18′00″E / 45.8667°N 25.3°E / 45.8667; 25.3

Ρουμανία
România
Σημαία Εθνόσημο
Σημαία της Ρουμανίας Εθνόσημο της Ρουμανίας
Εθνικός ύμνος: Desteapta-te, Romane!
 
Τοποθεσία της χώρας στον κόσμο
Η θέση της Ρουμανίας (σκούρο πράσινο)
-στην Ευρωπαϊκή ήπειρο (πράσινο και σκούρο γκρι)
-στην Ευρωπαϊκή Ένωση (πράσινο)
 
Πρωτεύουσα
(και μεγαλύτερη πόλη)
 • Συντεταγμένες
Βουκουρέστι
 
44°25′00″N 26°06′00″E / 44.4167°N 26.1°E / 44.4167; 26.1 (Βουκουρέστι)
Επίσημες γλώσσες Ρουμανικά
Πολίτευμα Ημιπροεδρική Δημοκρατία
Τραϊάν Μπασέσκου
Βίκτορ Πόντα

Ανεξαρτησία
Από την Οθωμανική αυτοκρατορία
Iσχύον Σύνταγμα


10 Μαΐου 1877

8 Δεκεμβρίου 1991 (αναθεωρήθηκε στις 29 Οκτωβρίου του 2003)

Έκταση
 • Σύνολο
 • % Νερό
 • Σύνορα
Ακτογραμμή

238.391 km2 (82η)
3
2.508 km
225 km
Πληθυσμός
 • Εκτίμηση 2009 
 • Απογραφή 2011 
 • Πυκνότητα 

22.215.421[1] (52η) 
20.121.641[2]  
84 κατ./km2 (106η) 
Α.Ε.Π. (PPP)
 • Ολικό  (2009)
 • Κατά κεφαλή 

251,741 δισ. $[3] (44η)  
11.755 $[3] (69η) 
Α.Ε.Π. (Ονομαστικό)
 • Ολικό  (2009)
 • Κατά κεφαλή 

160,674 δισ. $[3] (47η)  
7.503 $[3] (64η) 
ΔΑΑ (2013) Red Arrow Down.svg 0,786 (56η) – υψηλή
Νόμισμα Λέου (πληθ. Λέι) (RON)
Ζώνη ώρας
 • Θερινή ώρα
(UTC +2)
(UTC +3)
Internet TLD .ro και .eu ως μέλος της ΕΕ

Κωδικός κλήσης

+40

Η Ρουμανία (ρουμανικά: România / Ρομάνια) είναι δημοκρατία στα βορειοανατολικά Βαλκάνια. Ο πληθυσμός της χώρας είναι 20.121.641 κάτοικοι, με βάση την απογραφή της 10ης Οκτωβρίου του 2011.[2]

Η οικονομία της χώρας δεν έχει συνέλθει ακόμα πλήρως μετά τη διάλυση του ανατολικού μπλοκ. Το ΑΕΠ κατά κεφαλήν προσεγγίζει τα 11.755 ευρώ και η αύξηση του ΑΕΠ τα τελευταία χρόνια κυμαινόταν στο 8,8%.

Οι Ρουμάνοι θεωρούν τους εαυτούς τους απογόνους των Ρωμαίων στρατιωτών στη ρωμαϊκή επαρχία της Δακίας (σημερινή Ρουμανία).

Η γλώσσα της χώρας είναι τα ρουμανικά, που ανήκει στην οικογένεια των λατινογενών γλωσσών.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η σημερινή Ρουμανία βρίσκεται στο έδαφος της αρχαίας Δακίας, κάτοικοι της οποίας ήταν σκυθικά φύλα, όπως οι Γέτες και οι Δάκες. Οι τελευταίοι δημιούργησαν και το πρώτο κράτος της Δακίας, που υποτάχθηκε στο Ρωμαίο αυτοκράτορα Τραϊανό (107 μ.Χ.). Η χώρα αποτέλεσε ρωμαϊκή επαρχία και χιλιάδες Ρωμαίοι μετανάστευσαν και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή. Οι άποικοι έλαβαν κλήρους γης και με τη μαζική μετοίκηση Ρωμαίων η εθνογραφική σύσταση του πληθυσμού μεταβλήθηκε. Η ρωμαϊκή περίοδος άφησε ανεξίτηλα ίχνη στην ιδιοσυγκρασία των Ρουμάνων. Η λατινικότητα αυτή διατηρήθηκε ανέπαφη σε όλο το μεσαίωνα, αν και από τη Ρουμανία πέρασε πλήθος λαών, όπως ήταν οι Ούννοι, οι Γότθοι, οι Άβαροι, οι Βούλγαροι και οι Μαγυάροι. Οι επιδρομές των Σλάβων και των Πετσενέγων ήταν οι τελευταίες από χρονική άποψη, πριν τους Μογγόλους που πραγματοποίησαν μια σύντομη επιδρομή, αλλά γρήγορα ξαναγύρισαν στις εστίες τους (13ος αι.).

Το 14ο αι. στην περιοχή διαμορφώθηκαν τρεις ηγεμονίες, η Βλαχία και η Μολδαβία, και δυτικά και βορειότερα αυτών η Τρανσυλβανία, που στο μεγαλύτερο διάστημα βρισκόταν υπό ουγγρική κηδεμονία. Η Βλαχία (1417) και η Μολδαβία, καλούμενες και Μολδοβλαχία (μέσα του 15ου αι.) μεταβλήθηκαν σε υποτελείς της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, διατηρώντας σημαντική αυτονομία στις εσωτερικές τους υποθέσεις. Η μοναδική εποχή που η Ρουμανία στο σύνολό της κέρδισε την ανεξαρτησία της ήταν την περίοδο της βασιλείας του Μιχαήλ του Γενναίου της Βλαχίας (1593-1601). Ο Μιχαήλ επαναστάτησε κατά του σουλτάνου και νίκησε τους Οθωμανούς επανειλημμένα, αλλά μετά το θάνατό του το βασίλειό του διαλύθηκε και οι Τούρκοι απεκατέστησαν την εξουσία τους.

"Γεωγραφικόν της Ρωμουνίας" (Λειψία, 1816)

Στην κορυφή των πριγκιπάτων αυτών βρίσκονταν οσποδάροι, τοπικοί ηγεμόνες που τους διόριζε ο σουλτάνος, συνήθως επί πληρωμή. Στη διάρκεια της υποτέλειας στους Τούρκους σημειώθηκαν επαναστατικά κινήματα, όπως του Δημητρίου Καντεμίρ (1711), ηγεμόνα της Μολδαβίας, με την υποστήριξη της Ρωσίας, και του μητροπολίτη Ουγγροβλαχίας Άνθιμου (1716), με την υποστήριξη της Αυστρίας. Η αποτυχία των κινημάτων οδήγησε στην αλλαγή του καθεστώτος με την πλήρη και ολοκληρωτική υποταγή των αποκαλούμενων παραδουνάβιων ηγεμονιών στους Τούρκους και την επιλογή των οσποδάρων από τους κόλπους των ελληνικών οικογενειών του Φαναρίου. Σχεδόν όλοι οι οσποδάροι από τις αρχές του 18ου αι. μέχρι την επανάσταση του 1821 ήταν ελληνικής καταγωγής (κυρίως Μαυροκορδάτοι και Υψηλάντηδες). Στις παραδουνάβιες ηγεμονίες το ελληνικό στοιχείο κυριάρχησε πολιτιστικά και οικονομικά. Σε πολλές πόλεις κατά μήκος του Δούναβη αναπτύχθηκαν πλούσιες ελληνικές παροικίες και αυτή η ελληνική υπεροχή διατηρήθηκε ως την εποχή που η Ρουμανία κέρδισε την ανεξαρτησία της. Σε αντίθεση όμως με λίγους πλούσιους γαιοκτήμονες, ο υπόλοιπος ρουμανικός λαός ζούσε σε συνθήκες οικονομικής εξαθλίωσης και πλήρους ανέχειας.

Όταν η δράση της Φιλικής Εταιρείας εξαπλώθηκε στις ηγεμονίες, πολλοί Ρουμάνοι των ανώτερων κοινωνικών τάξεων έγιναν μέλη της, όπως ο ρουμανικής καταγωγής μητροπολίτης Βενιαμίν Κοστάκι, ο βογιάρος (γαιοκτήμονας) Ιορδάνης Ροζνοβάνου, ο Γρηγόρης Μπρανκοβεάνου, ο Μπάρμπαν Βακαρέσκου, ο Γραδιστεάνου, ο Φιλιπέσκου κ.ά. Επιφανές μέλος της Φιλικής ήταν ο Ρουμάνος Θεόδωρος Βλαντιμιρέσκου, ο οποίος ανέλαβε τη στρατιωτική ηγεσία των Ρουμάνων και στην ορκωμοσία του οποίου παραβρέθηκαν οι δύο στρατιωτικοί αρχηγοί της Φιλικής Εταιρείας, ο Γεωργάκης Ολύμπιος και ο Ιωάννης Φαρμάκης. Ο Βλαντιμιρέσκου υποσχέθηκε να ξεσηκώσει το ρουμανικό λαό, αλλά όταν ο Υψηλάντης πέρασε τον Προύθο ποταμό κηρύσσοντας την επανάσταση, αθέτησε τις υποσχέσεις του. Χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα το γεγονός της επικήρυξής του από τη ρωσική κυβέρνηση και την Ιερή Συμμαχία (κάτι που είχε συμβεί με όλους σχεδόν τους άλλους αρχηγούς της επανάστασης), άλλαξε την πολιτική του θέση και άρχισε να εργάζεται για λογαριασμό του. Το αποτέλεσμα ήταν να συλληφθεί από τη Φιλική Εταιρεία και να εκτελεστεί σε άγνωστη τοποθεσία. Οι Ρουμάνοι όμως τον θεωρούν αρχηγό και εθνικό ήρωα. Αν και ο αγώνας των Ελλήνων για ελευθερία το 1821 ξεκίνησε από τη Μολδοβλαχία, ο απλός ρουμανικός λαός δεν ακολούθησε και μάλιστα στο μεγαλύτερο μέρος του συντάχθηκε με τους Τούρκους, ίσως γιατί η κυβέρνησή του από τους Φαναριώτες τού είχε αφήσει πικρή γεύση. Κάποιοι Ρουμάνοι ποιητές της εποχής εκείνης, συνεπαρμένοι από το ρομαντικό κλίμα της εθνικής αφύπνισης, συγκινήθηκαν από το ολοκαύτωμα των Ελλήνων στο Δραγατσάνι και αφιέρωσαν σελίδες τους στον ηρωικό αγώνα και το θάνατό τους. Το 1847 ο ποιητής Αλεξαντρέσκου έγραφε το «Πένθιμο τραγούδι του Δραγατσανίου».

Οι Τούρκοι πάντως είχαν συμφωνήσει να ορίζουν οσποδάρους Ρουμάνους στην καταγωγή, αλλά δεν μπορούσαν να αποφύγουν τις βλέψεις Ρώσων και Αυστριακών στη χώρα. Μετά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο (1828-1829), οι Ρώσοι κατέλαβαν τη Βλαχία και τη Μολδαβία, αλλά μετά αποχώρησαν. Οι οσποδάροι έγιναν ισόβιοι άρχοντες και στο διορισμό τους είχαν πλέον ουσιαστική και βαρύνουσα γνώμη και οι Ρώσοι. Η χώρα ήταν ακόμα χωρισμένη σε δύο ηγεμονίες, βρισκόταν στο οθωμανικό έδαφος, αλλά υπό ρωσική προστασία.

Την περίοδο αυτή οι βογιάροι απέκτησαν σημαντικό μερίδιο στη νομή της εξουσίας, αλλά ταυτόχρονα η εθνική συνείδηση των Ρουμάνων που είχε αφυπνιστεί ζητούσε την ανεξαρτητοποίηση της χώρας, από τους Ρώσους και από τους Τούρκους. Το 1848 σημειώθηκαν ταραχές όπως και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Οι ταραχές κατεστάλησαν με συνδυασμένη στρατιωτική δράση Ρώσων και Τούρκων, αλλά ο ρόλος των Ρώσων τερματίστηκε με τον Κριμαϊκό πόλεμο (1856), όταν τα στρατεύματά τους στη χώρα αντικαταστάθηκαν από αυστριακό στρατό. Στο Συνέδριο των Παρισίων (1856) η Βλαχία και η Μολδαβία (στην οποία προσαρτήθηκε η περιοχή της Βεσσαραβίας) αναγνωρίστηκαν ως αυτόνομα πριγκιπάτα, υπό την υψηλή κηδεμονία της Τουρκίας.

Τα εθνικά συμβούλια των ηγεμονιών είχαν όμως διαφορετική άποψη και αποφάσισαν να προχωρήσουν στην ένωση των ηγεμονιών. Έτσι, το 1859 εκλέχτηκε ηγεμόνας της Βλαχίας και της Μολδαβίας ο Αλέξανδρος Ιωάννης Κούζα, υπό το όνομα Ιωάννης Α', ενώ το 1862 τα δύο πριγκιπάτα ενώθηκαν σε ένα κράτος με το όνομα Ρουμανία.

Το 1866 ο Ιωάννης Α’ εκθρονίστηκε και ηγεμόνας έγινε ο Κάρολος της γερμανικής οικογένειας των Χοεντσόλερν, ιδρυτής της ρουμανικής δυναστείας. Το 1878, μετά το τέλος του ρωσοτουρκικού πολέμου του 1877-1878, η ανεξαρτησία της χώρας αναγνωρίστηκε, ο Κάρολος πήρε τον τίτλο του βασιλιά και το 1881 η Ρουμανία αναγορεύτηκε επίσημα σε βασίλειο. Μοναδικός όρος υπήρξε η παραχώρηση της νότιας Βεσσαραβίας στη Ρωσία, αλλά σε αντάλλαγμα η Ρουμανία πήρε τη βόρεια Δοβρουτσά από τη Βουλγαρία.

Η Ρουμανία παρέμεινε ουδέτερη στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, ενώ κήρυξε τελευταία τον πόλεμο εναντίον της Βουλγαρίας στο Β’ Βαλκανικό Πόλεμο και προσάρτησε τη νότια Δοβρουτσά. Το 1914 ο Φερδινάνδος διαδέχτηκε τον Κάρολο στο θρόνο, και στη διάρκεια του Α’ παγκοσμίου πολέμου τάχτηκε στο πλευρό των Συμμάχων εναντίον της Γερμανίας, διατηρώντας πάντως αρχικά ουδέτερη στάση στις πολεμικές αναμετρήσεις. Το 1916 όμως κήρυξε τον πόλεμο κατά της Αυστροουγγαρίας και της Γερμανίας και την ίδια χρονιά καταλήφθηκε από τους Γερμανούς. Το Φεβρουάριο του 1918 η Ρουμανία υποχρεώθηκε να συνυπογράψει τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου με τη Γερμανία και την Αυστροουγγαρία, οι όροι της οποίας ήταν ταπεινωτικοί για τη Ρουμανία. Όμως, τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, η Ρουμανία κήρυξε ξανά τον πόλεμο εναντίον της Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας και η Συνθήκη του Βουκουρεστίου ακυρώθηκε. Μετά την ανακωχή η Ρουμανία προσάρτησε από τη Ρωσία τη Βεσσαραβίας και από την Αυστροουγγαρίας, που διαλύθηκε, την Τρανσυλβανία, την Βουκοβίνα και το Βανάτο. Οι εδαφικές προσαρτήσεις αναγνωρίστηκαν από τις συνθήκες του Αγίου Γερμανού και του Τριανόν, αλλά η Ρωσία δεν αναγνώρισε την ενσωμάτωση της Βεσσαραβίας στη Ρουμανία.

Η Ρουμανία είχε γίνει σημαντικός παράγοντας των γεωπολιτικών ισορροπιών στην κεντρική Ευρώπη και το 1919 εισέβαλε στην Ουγγαρία για να ανατρέψει το κομουνιστικό καθεστώς του Μπέλα Κουν. Οι αγροτικές μεταρρυθμίσεις ομαλοποίησαν κάπως τις εσωτερικές ταραχές, αλλά η ισχυρή ουγγρική μειονότητα προκαλούσε συνεχείς τριβές στις σχέσεις της Ρουμανίας με την Ουγγαρία. Στο εσωτερικό μέτωπο οι πολιτικές δολοφονίες ήταν το συνηθέστερο μέσο για την επίλυση των πολιτικών διαφωνιών, ενώ ο θάνατος του Φερδινάνδου (1927) όξυνε ακόμα περισσότερο την πολιτική σύγχυση. Ο Κάρολος, γιος του Φερδινάνδου, αρνήθηκε το θρόνο και έτσι ο Μιχαήλ, εγγονός του Φερδινάνδου, ανέβηκε στο θρόνο. Όμως, το 1930, ο Κάρολος μετάνιωσε και επανήλθε στη χώρα, ανέτρεψε το γιο του και ανέβηκε ο ίδιος στο θρόνο υπό το όνομα Κάρολος Β΄. Ο Κάρολος και η ερωμένη του Μάγδα Λουπέσκου δεν ήταν καθόλου αγαπητοί στο λαό και η αντιπολίτευση προς το πρόσωπό του ήταν βαθιά διχασμένη.

Τη δεκαετία του ’30 σημειώθηκε αύξηση της επιρροής των φασιστικών ιδεών. Το Εθνικό Χριστιανικό Κόμμα βρισκόταν σε μυστική σύνδεση με την οργάνωση Σιδηρά Φρουρά, μια τρομοκρατική οργάνωση που εμπνεόταν από τις ναζιστικές ιδέες και δολοφονούσε τους αντιπάλους της. Μοναδικός αντίπαλος των φασιστών ήταν ο υπουργός Εξωτερικών την περίοδο 1927-1936 Νικολάε Τιτουλέσκου, που αναγκάστηκε να παραιτηθεί μετά από επανειλημμένες συστάσεις της Σιδηράς Φρουράς. Το 1938 ο Κάρολος αποφάσισε να αναλάβει δράση: αφού κάλεσε σε δημοψήφισμα το λαό για να υπερψηφίσει το Σύνταγμά του, οργάνωσε τη δολοφονία του αρχηγού της Σιδηράς Φρουράς Κορνίλιου Κοντρεάνου και άλλων 13 ηγετικών στελεχών της και αναγνώρισε ως μοναδικό νόμιμο κόμμα το Μέτωπο Εθνικής Αναγέννησης. Ο Κάρολος Β’ φαινόταν λοιπόν να κυριαρχεί στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό.

Το 1939 η Ρουμανία αναγκάστηκε να παραχωρήσει τη Βεσαραβία στη Σοβιετική Ένωση. Στην αρχή της παγκόσμιας σύρραξης η Ρουμανία διατήρησε την ουδετερότητά της, αν και τάχθηκε στο στρατόπεδο του Άξονα. Η Ρουμανία αναγκάστηκε να υποχωρήσει στις απαιτήσεις της Σοβιετικής Ένωσης και συναίνεσε στην παραχώρηση της βόρειας Μπουκοβίνα, ενώ το ίδιο έγινε και με τις απαιτήσεις της Βουλγαρίας για τη νότια Δοβρουτσά και της Ουγγαρίας για τη βόρεια Τρανσυλβανία, που υποστηρίχτηκαν από τη Γερμανία. Οι συνεχείς υποχωρήσεις προκάλεσαν την εξέγερση της Σιδηράς Φρουράς, που υποστήριξε το πραξικόπημα του στρατηγού Ίον Αντονέσκου (1940), που έγινε δικτάτορας, εκθρόνισε το βασιλιά Κάρολο Β' και επανέφερε το γιο του Μιχαήλ.

Ρουμανία, 1939
Romania1941.png

Ο Αντονέσκου, στη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, οδήγησε τη χώρα στο γερμανικό στρατόπεδο. Η χώρα αποτέλεσε τη μοναδική πηγή καυσίμων για τη Ναζιστική Γερμανία. Η Ρουμανία συμμετείχε, επίσης, στη ρωσική εκστρατεία, αλλά το τέλος της εκστρατείας υπήρξε καταστροφικό για την χώρα, αφού, εκτός από τις βαριές απώλειες στις μάχες του Στάλινγκραντ, η Ρουμανία είδε να κατακλύζεται το έδαφός της από δύο ρωσικές στρατιές, που εισήλθαν από διαφορετικές διευθύνσεις. Έτσι, μετά την κατάληψη του Βουκουρεστίου από τους Σοβιετικούς, ο Μιχαήλ προχώρησε στην ανατροπή του Αντονέσκου και, τον Αύγουστο του 1944, η Ρουμανία άλλαξε στρατόπεδο και συμμάχησε με τη Σοβιετική Ένωση. Με τη συνθήκη ειρήνης (Παρίσι, 17 Ιανουαρίου 1947) η Ρουμανία απώλεσε τη Βεσσαραβία και τη βόρεια Μπουκοβίνα, που προσαρτήθηκαν στη Σοβιετική Ένωση, και τη νότια Δοβρουτσά, που ενσωματώθηκε στη Βουλγαρία, ενώ σε αντάλλαγμα ανέκτησε τη βόρεια Τρανσυλβανία από την Ουγγαρία.

Πρώτος μεταπολεμικός πρωθυπουργός της Ρουμανίας ήταν ο Πέτρου Γκρόζα, επικεφαλής ενός συνασπισμού με το κομμουνιστικό κόμμα ως σημαντικότερο. Το κόμμα αυτό σταδιακά κυριάρχησε στην πολιτική ζωή της χώρας, επωφελούμενο και από την ολοκληρωτική εξάρτηση της Ρουμανίας από τη Σοβιετική Ένωση. Τον Δεκέμβριο του 1947 ο Μιχαήλ εξαναγκάστηκε σε παραίτηση και η μοναρχία καταλύθηκε. Το πολίτευμα της χώρας έγινε Λαϊκή Δημοκρατία. Το Σύνταγμα του 1945 ανεστάλη και το Σύνταγμα που ψηφίστηκε το 1952 προέβλεπε το σοβιετικό πρότυπο στην οργάνωση του κράτους. Η Ρουμανία έγινε μέλος της ΚΟΜΕΚΟΝ (1949), του Συμφώνου της Βαρσοβίας και του ΟΗΕ (1955).

Ουσιαστικός κυβερνήτης της Ρουμανίας την περίοδο 1945-1965 υπήρξε ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Γκεόργκε Γκεοργκίου Ντεζ. Το 1965 ο Νικολάε Τσαουσέσκου διαδέχτηκε τον Γκεοργκίου Ντεζ και μετονόμασε τη χώρα σε Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ρουμανίας, θέλοντας να δείξει ότι η Ρουμανία εισήλθε σε μια ανώτερη φάση υλοποίησης του σοσιαλισμού. Η διακυβέρνηση της Ρουμανίας από τον Τσαουσέσκου υπήρξε προβληματική. Τελικά, η αγανάκτηση του λαού, αλλά και η δυσαρέσκεια των ανώτερων στελεχών του κόμματος και του στρατού προκάλεσαν την ανατροπή του.

Τον Δεκέμβριο του 1989 από την Τιμισοάρα ξεκίνησαν μαζικές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, που εξαπλώθηκαν σε όλη τη χώρα. Ο Τσαουσέσκου διέταξε το στρατό να χτυπήσει τους διαδηλωτές, αλλά οι στρατηγοί αρνήθηκαν και ο Τσαουσέσκου στηρίχθηκε στη μυστική αστυνομία, τη διαβόητη Σεκουριτάτε. Όμως, όταν και η αστυνομία αντιλήφθηκε το μάταιο της αντίστασης, παρέδωσε τα όπλα και το αποτέλεσμα των μυστικών διαβουλεύσεων ήταν η σύλληψη του Τσαουσέσκου και της συζύγου του Έλενας και η άμεση εκτέλεσή τους. Προσωρινός πρόεδρος ανέλαβε ο παλαιός συνεργάτης του Τσαουσέσκου Ίον Ιλιέσκου, που επανέφερε το πολυκομματικό, δημοκρατικό σύστημα, αναδείχτηκε νικητής στις πρώτες εκλογές το Μάιο του 1990 και ξεκίνησε μαζικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις φέρνοντας τη χώρα πιο κοντά στο δυτικό καπιταλιστικό σύστημα.

Στις εκλογές του 1992 ο πρόεδρος Ιλιέσκου επανεξελέγη στο αξίωμά του. Στις αρχές του επόμενου χρόνου (1993) χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν στο Βουκουρέστι για την άσχημη οικονομική κατάσταση της χώρας, την υψηλή ανεργία και τους χαμηλούς μισθούς. Το 1993 ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις για την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η αποτυχία των οικονομικών μεταρρυθμίσεων και το κλείσιμο πολλών ορυχείων οδήγησε και πάλι τους εργάτες και άλλα λαϊκά στρώματα σε γενική απεργία το 1994. Το 1995 ανακοινώθηκε η ιδιωτικοποίηση χιλιάδων κρατικών επιχειρήσεων. Στις εκλογές του 1996 νικητής αναδείχτηκε ο φιλελεύθερος Εμίλ Κονσταντινέσκου. Το 1997 η χώρα έθεσε υποψηφιότητα για την είσοδό της στο ΝΑΤΟ. Το 1998, ύστερα από μαζικές λαϊκές διαμαρτυρίες για την αδυναμία της κυβέρνησης να υλοποιήσει τις προεκλογικές υποσχέσεις της, παραιτείται ο πρωθυπουργός Βίκτορ Τσόρμπεα. Πρωθυπουργός αναλαμβάνει ο Ράντου Βασίλε. Η οικονομική κρίση στη χώρα συνεχίζεται. Το 1999 ανακοινώνει την υποψηφιότητά της για την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αν και αυτή τοποθετείται χρονικά το 2007. Στις εκλογές του 2000 πρόεδρος εκλέχτηκε και πάλι ο Ίον Ιλιέσκου, ο οποίος έτσι επανήλθε στην εξουσία. Τον Μάρτιο του 2004, στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, η Ρουμανία γίνεται δεκτή ως πλήρες μέλος και ο Ρουμάνος υπουργός Άμυνας δηλώνει ότι η χώρα του είναι έτοιμη να συμμετάσχει σε νατοϊκές επιχειρήσεις. Τον Δεκέμβριο του 2004 στις προεδρικές εκλογές νικητής αναδείχτηκε ο Τραϊάν Μπασέσκου, υποψήφιος της κεντροδεξιάς παράταξης, που υπερίσχυσε του αντιπάλου του Αντριάν Ναστάσε. Στις αρχές του 2005 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε την αίτηση ένταξης της χώρας στην ΕΕ το 2007. Την 1η Ιανουαρίου 2007 η Ρουμανία έγινε κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Φυσική Εξέταση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεωγραφικά όρια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Ρουμανία βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο της Βαλκανικής χερσονήσου και ανήκει στις παραδουνάβιες χώρες. Συνορεύει βόρεια με την Ουγγαρία και την Ουκρανία, νότια με τη Βουλγαρία, δυτικά με την Ουγγαρία και τη Σερβία και ανατολικά με τη Μολδαβία και την Ουκρανία, ενώ νοτιοανατολικά βρέχεται από τον Εύξεινο Πόντο.

Γεωφυσικός χάρτης της Ρουμανίας

Μορφολογία εδάφους[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μορφολογικά η Ρουμανία χωρίζεται σε τρεις περιοχές: στην ορεινή Τρανσυλβανία, στις πεδιάδες του Κάτω Δούναβη και της Μολδαβίας και την ενδιάμεση περιοχή των Καρπαθίων. Η Τρανσυλβανία, που καταλαμβάνει το δυτικό τμήμα της Ρουμανίας, αποτελείται από σειρά οροπεδίων και βουνών, που σχηματίστηκαν από αρχαϊκούς γρανίτες και υπερβαίνουν το ύψος των 2.500 μ. Οι Τρανσυλβανικές Άλπεις με τις κορυφές Νεγκόιου (2.535 μ.) και Μολντοβεάνου (2.544 μ.) ενώνονται στο κέντρο της χώρας με τα Καρπάθια. Στα δυτικά φτάνουν ως τις Σιδηρές πύλες του Δούναβη, στα σύνορα με τη Σερβία. Βόρεια του οροπεδίου βρίσκεται η λοφώδης περιοχή των αριστερών παραποτάμων του Δούναβη, χαρακτηριστικό της οποίας είναι οι πολλές κοιλάδες. Το τόξο των Καρπαθίων αποτελεί τη σπονδυλική στήλη της Ρουμανίας. Είναι συνέχεια των Άλπεων, διαφέρει όμως από τις οροσειρές της κεντρικής Ευρώπης και ως προς το ύψος και από άποψη εδαφολογικής διαμόρφωσης. Τα Καρπάθια της Μολδαβίας είναι συνέχεια των Καρπαθίων της Ουκρανικής Γαλικίας και από βορειοδυτική διεύθυνση καταλήγουν νοτιοανατολικά. Οι σπουδαιότερες κορυφές είναι οι Πιετρόσου (2.305 μ.) και Πιετρόσουλ (2.103 μ.). Στο κέντρο περίπου της βορειοδυτικής Ρουμανίας υψώνεται ο ορεινός όγκος Μπιχόρ (1.840 μ.), που πλαισιώνεται από πεδιάδες και κοιλάδες.

Το δυτικό τμήμα της χώρας, στα σύνορα με τη Σερβία και την Ουγγαρία, καταλαμβάνεται από την πεδιάδα του Τίσα. Στα ανατολικά και στα νότια των Καρπαθίων απλώνονται οι ρουμανικές πεδινές εκτάσεις που αποτελούν συνέχεια της νότιας ρωσικής στέπας. Η πεδιάδα της Βλαχίας, που βρίσκεται ανάμεσα στις Τρανσυλβανικές Άλπεις και τον Αίμο, διαρρέεται από το Δούναβη και είναι άδενδρη. Στην περιοχή της Δοβρουτσάς, ανάμεσα στα βουλγαρικά και τα μολδαβικά σύνορα, στο Δούναβη και τον Εύξεινο Πόντο, απλώνεται ένα χαμηλό οροπέδιο με γρανιτώδες έδαφος και λιμνάζοντα νερά. Με διάφορα τεχνικά έργα έχει αποξηρανθεί και παραδοθεί στην καλλιέργεια. Στα βορειοανατολικά της πεδιάδας της Δοβρουτσάς απλώνεται το δέλτα του Δούναβη με συνολική έκταση 4.300.000 στρεμμάτων, που σχηματίστηκε από τις προσχώσεις του ποταμού. Στη Βεσαραβία οι πεδιάδες διακόπτονται από χαμηλούς λοφίσκους και αρδεύονται από τους παραποτάμους του Δούναβη Προύθο και Σιρέτ.

Η υδρογραφία της Ρουμανίας κυριαρχείται από τον ποταμό Δούναβη (οι Ρουμάνοι τον ονομάζουν «Ντούναρεα») και τους παραποτάμους του. Ο ποταμός σχηματίζει μέρος των συνόρων με τη Σερβία και τη Βουλγαρία και μέσα στη χώρα διανύει σχετικά λίγα χιλιόμετρα. Μετά τη βουλγαρική Σιλίστρα στρέφεται βόρεια, μπαίνει στη Ρουμανία, στο ύψος του Γαλατσίου, στρέφεται πάλι ανατολικά και χύνεται, με πλατύ δέλτα, στον Εύξεινο Πόντο. Τα νερά των Καρπαθίων συλλέγονται από τον Τίσα ή Σόμες, που μπαίνει σε Ουγγαρία και Σερβία, όπου και χύνεται στο Δούναβη. Ο Τίμις και ο Μούρες, παραπόταμοι του Τίσα, συγκεντρώνουν τα νερά του τρανσυλβανικού οροπεδίου. Άλλος μεγάλος ποταμός της περιοχής είναι ο Ολτ (700 χλμ. μήκος), που χύνεται επίσης στο Δούναβη. Κοντά στο Γαλάτσι χύνονται ο Προύθος (704 χλμ.), φυσικό σύνορο της Ρουμανίας με τη Μολδαβία, και ο Σιρέτ (592 χλμ.), που ρέουν από το βόρεια προς τα νότια. Λίμνες υπάρχουν πολλές στις όχθες και στο δέλτα του Δούναβη, αλλά δεν είναι μεγάλες ούτε αξιόλογες από φυσική ή οικονομική άποψη. Πολλές, μάλιστα, έχουν αποξηρανθεί, ώστε οι λεκάνες τους να αποδοθούν στην καλλιέργεια.

Κλίμα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το κλίμα της Ρουμανίας γενικά είναι ηπειρωτικό. Στα βουνά και τα οροπέδια είναι ψυχρό ορεινό. Στα δυτικά είναι ηπειρωτικό. Στις πεδιάδες ο χειμώνας είναι ψυχρότατος και το καλοκαίρι θερμό και υγρό. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 11°C στα νότια και 7°C στα βόρεια μέρη, αν και υπάρχουν μεγάλες διακυμάνσεις λόγω του υψομέτρου. Ακραίες θερμοκρασίες που έχουν σημειωθεί στη χώρα είναι 44°C στη περιοχή Μπαραγκάν και μέχρι -39°C στη περιοχή της Μπρασόβ. Οι μέσες ετήσιες βροχοπτώσεις φθάνουν τα 660 χιλιοστά, ενώ ειδικά στα Καρπάθια φθάνουν και τα 1400 χιλιοστά.

Χλωρίδα - Πανίδα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η βλάστηση παρουσιάζει μεγάλη ποικιλία και εξαρτάται από τις κλιματικές συνθήκες κάθε περιοχής. Οι δυτικές και νότιες πεδιάδες καλύπτονται με χορτάρια και αποτελούν χειμερινούς βοσκότοπους για τα κοπάδια, που το καλοκαίρι ανεβαίνουν στα Καρπάθια. Τα βουνά καλύπτονται με δάση βελανιδιάς, οξιάς και κωνοφόρων, ενώ στα μεγαλύτερα υψόμετρα η βλάστηση είναι αλπική. Κοντά στους ποταμούς αναπτύσσονται λεύκες, ιτιές και άλλα δέντρα από μαλακό ξύλο. Πολλά είδη άγριων ζώων ζουν στα δάση και στα Καρπάθια συναντώνται αρκούδες, λύγκες, λύκοι, αλεπούδες. Στο δέλτα του Δούναβη, που είναι σημαντικός υδροβιότοπος, παρατηρούνται εκατοντάδες είδη πουλιών. Εδώ σταματούν για λίγο πολλά είδη μεταναστευτικών πουλιών.

Οικονομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αξιόλογη είναι η ανάπτυξη της χημικής βιομηχανίας. Μεγάλα εργοστασιακά συγκροτήματα δημιουργήθηκαν στην Κραϊόβα στο Τίργκου Μούρες στο Γκαλάτσι όπου το Κομπινάτ, πέρνει την πρώτη θέση ώς το μεγαλύτερο εργοστάσιο μετάλλου στην Ευρώπη. Επίσης η χαλυβουργία, με κεντρικό κορμό το συγκρότημα της Χουνεντοάρα, κατέχει σημαντική θέση στη βιομηχανική παραγωγή. Λειτουργούν ακόμα βιομηχανίες ηλεκτρονικών, μηχανοκατασκευών, ναυπηγεία, αυτοκινητοβιομηχανίες, ναυπηγεία κ.ά.

Στις εξαγωγές της χώρας συμπεριλαμβάνονται μηχανήματα και εργαλεία, χημικά προϊόντα, βιομηχανικά προϊόντα άμεσης κατανάλωσης, βιομηχανικά προϊόντα διατροφής και προϊόντα από πετρέλαιο, πλαστικά και ελαστικά. Εισάγονται βιομηχανικά προϊόντα, τρόφιμα, βαμβάκι κ.ά.


Στη χώρα καλλιεργούνται κυρίως δημητριακά, αλλά και καλαμπόκι, ζαχαροκάλαμο, πατάτες. Το σιτάρι καλλιεργείται στη δυτική πεδιάδα του Τίσα και στις πεδιάδες της Βλαχίας και της Μολδαβίας. Το καλαμπόκι ευδοκιμεί σε πιο ορεινά μέρη. Το κριθάρι καλλιεργείται στη στέπα του Μαραγκάνουλ, στη δυτική Μολδαβία, στη Δοβρουτσά. Στη Μολδαβία υπάρχουν αμπέλια. Η κτηνοτροφία είναι ανεπτυγμένη κυρίως στην Τρανσυλβανία, όπου υπάρχουν απέραντα λιβάδια. Εκτρέφονται βοοειδή, χοίροι και αιγοπρόβατα.

Τα υπέροχα βουνά της Ρουμανίας, που καλύπτονται από διάφορα δέντρα, αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους φυσικούς πόρους της χώρας. Η άφθονη ξυλεία επιτρέπει τη λειτουργία βιομηχανιών επίπλων.

Το κτίριο της εθνικής τράπεζας της Ρουμανίας

Το ρουμανικό υπέδαφος δεν είναι πλούσιο σε ορυκτά. Οι διαθέσιμες ορυκτές πρώτες ύλες είναι λίγες και έτσι οι ανάγκες καλύπτονται με εισαγωγές. Όμως η χώρα έχει σημαντικά αποθέματα πετρελαίου. Αποθέματα υπάρχουν στη λοφώδη εξωτερική προκαρπαθιακή ζώνη και σε όλο το μήκος του τόξου. Ιδιαίτερα πετρελαιοφόρες περιοχές είναι αυτές του Πλοέστι, της Ολτένια και του Νταρμανέστι. Υπάρχουν επίσης λιθανθρακοφόρα στρώματα σε όλη τη χώρα και εξάγεται λιγνίτης στα νότια Καρπάθια και σιδηρομεταλλεύματα στο Βανάτο και πιο βόρεια.

Δημογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι Ρουμάνοι αποτελούν την πλειοψηφία των κατοίκων της χώρας και είναι απόγονοι των αρχαίων κατοίκων της Δακίας, της περιοχής που αποτέλεσε ρωμαϊκή επαρχία μετά την κατάκτησή της το 2ο μ.Χ. αι. Εδώ εκτός από τους Δάκες ζούσαν Σαρμάτες και Σκύθες, που διασταυρώθηκαν με τους Ρωμαίους και αργότερα με τους Σλάβους. Στη χώρα και κυρίως στην Τρανσυλβανία ζει μια σημαντική ουγγρική μειονότητα. Ο υπόλοιπος πληθυσμός αποτελείται από Τσιγγάνους, Γερμανούς, Εβραίους, και ολιγάριθμες κοινότητες όλων σχεδόν των γειτονικών κρατών.

Χάρτης της Ρουμανίας

Επίσημη γλώσσα είναι η ρουμανική, νεολατινική γλώσσα με λίγα σλαβικά στοιχεία και με ελληνικές, γερμανικές και γαλλικές επιρροές στο λεξικό της. Οι μειονότητες ομιλούν τις δικές τους γλώσσες. Το μεγαλύτερο ποσοστό των Ρουμάνων είναι χριστιανοί ορθόδοξοι, με επικεφαλής το Ρουμάνο πατριάρχη. Η ελληνοκαθολική Εκκλησία (ουνίτες), που αναγνωρίζει ως αρχηγό της τον Πάπα, υποχρεώθηκε το 1968 να αναγνωρίσει τον Πατριάρχη.

Πρωτεύουσα της Ρουμανίας είναι το Βουκουρέστι, ιστορική πόλη, παλιά πρωτεύουσα της Βλαχίας. Άλλες μεγάλες πόλεις είναι το Ιάσιο (349.000 κάτ.), ιστορική πρωτεύουσα της Μολδαβίας και σημαντικό ιστορικό κέντρο, η Κονστάντσα (344.876 κάτ.), το λιμάνι της Ρουμανίας στις ακτές του Εύξεινου Πόντου, το Κλουζ-Ναπόκα (332.350 κάτ.), ιστορική πόλη με ωραία κτίρια που παλιότερα ανήκε στην Αυστροουγγρική αυτοκρατορία, η Κραϊόβα (306.825 κάτ.), υφαντουργικό και πετροχημικό κέντρο, το Μπρασόβ (319.908 κάτ.), βιομηχανικό κέντρο, η Τιμισοάρα (334.098 κάτ.), η Βράιλα (242.000 κάτ.), το Πλοέστι (253.600 κάτ.), το Σιμπίου (170.000 κάτ.) κ.ά.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2013, το προσδόκιμο ζωής στους άνδρες είναι 70,99 χρόνια, στις γυναίκες 78,13 χρόνια και στο σύνολο του πληθυσμού τα 74,45 χρόνια[1].

Διακυβέρνηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρόεδρος της χώρας είναι ο Τραϊάν Μπασέσκου, που αποπέμφθηκε από το αξίωμά του νωρίτερα, λόγω υπέρβασης των εξουσιών του.

Εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.

Προεδρικές εκλογές 2009[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, ο οποίος διεξήχθη στις 22 Νοεμβρίου[4] έλαβαν μέρος 12 συνολικά υποψήφιοι, εκ των οποίων οι 3 κατήλθαν ως ανεξάρτητοι. [5] Στον δεύτερο γύρο, στις 6 Δεκεμβρίου, αναμετρήθηκαν ο σημερινός πρόεδρος και νικητής του πρώτου γύρου, Τραϊάν Μπασέσκου με τον αντίπαλό του, Μίρτσεα Τζεοάνα. Ο Μπασέσκου αναδείχθηκε νικητής με 50,33% των ψήφων, έναντι 49,66 για τον σοσιαλδημοκράτη αντίπαλό του.[6]. Η αντιπολίτευση αμφισβήτησε το αποτέλεσμα και προσέφυγε στο συνταγματικό δικαστήριο[7], κατηγορώντας τον Μπασέσκου για εκλογική νοθεία[8]. Η νίκη του Μπασέσκου στο δεύτερο γύρο επιβεβαιώθηκε στις 13 Δεκεμβρίου έπειτα από την επαναληπτική καταμέτρηση των ψήφων, που είχαν ακυρωθεί με εντολή του συνταγματικού δικαστηρίου.[9]


Πρόεδρος, 22 Νοεμβρίου και 6 Δεκεμβρίου 2009
Υποψήφιοι Πρώτος γύρος Δεύτερος γύρος
Υποψήφιος Κόμμα στο οποίο πρόσκειται Ψήφοι % Ψήφοι %
Τραϊάν Μπασέσκου PD-L - RO
(Partidul Democrat Liberal)
3.153.640 32,44 5.275.808 50,33
Μίρτσεα Τζεοάνα PSD - RO + PC - RO
(Alianţa Electoralǎ Partidul Social Democrat + Partidul Conservator)
3.027.838 31,15 5.205.760 49,66
Κριν Αντονέσκου PNL - RO
(Partidul Naţional Liberal)
1.945.831 20,02
Κορνέλιου Βαντίμ Τούντορ PRM - RO
(Partidul România Mare)
540.380 5,56
Ούνορ Κέλεμεν UDMR - RO
(Uniunea Democrată Maghiară din România)
372.761 3,83
Σορίν Οπρέσκου Ανεξάρτητος 309.764 3,18
Γκεόργκε Μπεκάλι PNG-CD - RO
(Partidul Noua Generaţie – Creştin Democrat)
186.390 1,91
Ρέμους Τσέρνεα Κόμμα Πρασίνων
(Partidul Verde)
60.539 0,62
Κονσταντίν Ροτάρου PAS - RO
(Partidul Alianţa Socialistă)
43.684 0,45
Γκεόργκε-Έντουαρντ Μανόλε Ανεξάρτητος 34.189 0,35
Οβίντιου-Κριστιάν Ιάνε Οικολογικό Κόμμα της Ρουμανίας
(Partidul Ecologist Român)
22.515 0,23
Κονσταντίν-Νινέλ Ποτίρτσα Ανεξάρτητος 21.306 0,21
Σύνολο - έγκυρα ψηφοδέλτια (α΄ γύρος): 9.718.840 100 %
Σύνολο - έγκυρα ψηφοδέλτια (β΄ γύρος): 10.481.568 100 %
Πηγή: Biroul Electoral Central


Δημοψήφισμα 2009[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επίσης στις 22 Νοεμβρίου διεξήχθη δημοψήφισμα για να εισαχθεί ένα μονοθάλαμο κοινοβούλιο με συνολικά ως 300 βουλευτές σε αντικατάσταση του σημερινού διθάλαμου. Το δημοψήφισμα κηρύχθηκε έγκυρο καθώς η συμμετοχή ήταν της τάξης του 50,16% και πάνω από 70% των ψηφισάντων υπερψήφισαν την πρόταση.[10]

Δημοψήφισμα 2012[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 6 Ιουλίου 2012 ο Τραϊάν Μπασέσκου έπαψε να είναι Πρόεδρος για 2η φορά. Στο δημοψήφισμα που επακολούθησε, στις 29 Ιουλίου, οι ψηφοφόροι τάχθηκαν με μεγάλη πλειοψηφία (88,7%) υπέρ της καθαίρεσής του έναντι 11,3% που καταψήφισαν την πρόταση[11] . Ωστόσο, το Συνταγματικό Δικαστήριο ακύρωσε το δημοψήφισμα εξαιτίας της χαμηλής προσέλευσης στην κάλπη (46,24%).[12] Ο Μπασέσκου επέστρεψε στα καθήκοντά του στις 27 Αυγούστου 2012.

Βουλευτικές εκλογές 2008[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν στις 30 Νοεμβρίου του 2008, οι Σοσιαλδημοκράτες προβάλλουν ως νικητές. Το Δημοκρατικό Φιλελεύθερο Κόμμα συγκέντρωσε λίγο περισσότερο από το 30% των ψήφων. Τρίτο κόμμα ήρθε το κυβερνών Κόμμα των Εθνικοφρόνων Φιλελευθέρων με ποσοστό άνω του 20%.[13] Χαρακτηριστική στις εκλογές αυτές ήταν η χαμηλή προσέλευση στις κάλπες, της τάξεως του 39%. Το ποσοστό αυτό θεωρείται το μικρότερο ποσοστό συμμετοχής αφότου κατέρρευσε το κομμουνιστικό σύστημα της χώρας το Δεκέμβριο του 1989.[14]. Οι εκλογές διεξήχθησαν με νέο εκλογικό σύστημα και συνέπεσαν με εθνική εορτή, κάτι που δικαιολογεί σε μεγάλο βαθμό την υψηλή αποχή. Στις 10 Δεκεμβρίου του 2008 ο οικονομολόγος Τεοντόρ Στολόζαν διορίστηκε από τον πρόεδρο Μπασέσκου νέος πρωθυπουργός[15]. Λίγες ημέρες μετά, ο Στολοζάν παραιτήθηκε. Νέος πρωθυπουργός διορίστηκε από τον Μπασέσκου ο αρχηγός του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος (PDL), Εμίλ Μποκ.[16]. Λίγο αργότερα οριστικοποιήθηκαν και οι λεπτομέρειες της νέας κυβέρνησης συνασπισμού, ανάμεσα σε Σοσιαλιστές και Φιλελεύθερους. Το Δημοκρατικό Φιλελεύθερο Κόμμα (PDL) έλαβε τα υπουργεία Οικονομικών στη νέα κυβέρνηση, ενώ το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα PSD ανέλαβε τα υπουργεία Κοινωνικής Πρόνοιας, συμπεριλαμβανομένων των Υπουργείων Εσωτερικών και Εξωτερικών.[17] Η νέα κυβέρνηση έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή στις 22 Δεκεμβρίου του 2008.

Αποτελέσματα βουλευτικών εκλογών 2008[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Βουλή και Γερουσία, 30 Νοεμβρίου 2008
Κόμματα και συνασπισμοί Βουλή (Αίθουσα των Αντιπροσώπων) Γερουσία
Ψήφοι % Έδρες +/– Ψήφοι % Έδρες +/–
Δημοκρατικό Φιλελεύθερο Κόμμα (Partidul Democrat-Liberal) 2.228.860 32,36% 115 +48 2.312.358 33,57% 51 +22
Συμμαχία PSD+PC (Alianţa PSD+PC)
  • Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (Partidul Social Democrat)
  • Συντηρητικό Κόμμα (Partidul Conservator)
2.279.449 33,09% 114 –10 2.352.968 34,16% 49 –6
Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα (Partidul Naţional Liberal)
  • Χριστιανοδημοκρατικό Εθνικό Κόμμα Αγροτών (Partidul Naţional Ţărănesc Creştin Democrat) (15 candidates)
1.279.063 18,57% 65 +5 1.291.029 18,74% 28 +4
Δημοκρατική Ένωση Ούγγρων Ρουμανίας (Uniunea Democrată Maghiară din România) 425.008 6,17% 22 ±0 440.449 6,39% 9 –1
Ρουμανικά μειονοτικά κόμματα 243.908 3,56% 18 ±0
Κόμμα Μείζονος Ρουμανίας (Partidul România Mare) 217.595 3,15% 0 –21 245.930 3,57% 0 –13
Νέα Γενιά – Κόμμα Χριστιανοδημοκρατών (Partidul Noua Generaţie) 156.901 2,27% 0 174.519 2,53% 0
Κόμμα Πρασίνων- Οικολόγων (Partidul Verde Ecologist) 18.279 0,27% 48.119 0,70%
Κόμμα για τη Λαϊκή και την Κοινωνική Προστασία (Partidul Popular şi al Protecţiei Sociale) 8.388 0,12% 10.805 0,16%
Εθνικό Δημοκρατικό Χριστιανικό Κόμμα (Partidul Naţional Democrat Creştin) 316 0,00% 1.365 0,02%
Ρουμανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (Partidul Socialist Român) 585 0,01% 445 0,02%
Κόμμα της Ευρωπαϊκής Ρουμανίας (Partidul României Europene) 87 0,00%
"Λευκά" (Voturi albe)
Άκυρα (Voturi nule)
Σύνολο έγκυρων ψηφοδελτίων (συμμετοχή 39,2%) 6.858.439 100,00% 334 +1 6.877.987 100,00% 137
Πηγή: Biroul Electoral Central

Μεταφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.

Πολιτισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο ρουμανικό πολιτισμό ανιχνεύονται αρκετές και σημαντικές επιρροές από γειτονικούς πληθυσμούς και από άλλους πολιτισμούς που, ευρισκόμενοι σε υψηλότερο βαθμό ανάπτυξης, άσκησαν έλξη και γοητεία στους Ρουμάνους. Οι Έλληνες, οι Γερμανοί και οι Γάλλοι είναι αυτοί που επηρέασαν τους Ρουμάνους χάρη στη δύναμη του πολιτισμού τους, ενώ στη μακροχρόνια συμβίωση και στις επιμειξίες με τους Σλάβους και τους Ούγγρους οφείλονται οι επιδράσεις του σλαβικού και του μαγυάρικου πολιτισμού. Τέλος, η υποταγή στον τουρκικό ζυγό επέδρασε και στον πολιτισμικό τομέα.

Εξέχουσα θέση κατέχουν στη λαϊκή ρουμανική παράδοση οι λαϊκοί μύθοι και δοξασίες, τα παραμύθια και τα τραγούδια που αναφέρονται σε σημαντικά γεγονότα της ιστορίας, που διαμόρφωσαν την εθνική συνείδηση και την πολιτιστική ταυτότητα των Ρουμάνων. Σε πολλές από αυτές τις φολκλοριστικές εκδηλώσεις εντοπίζονται στοιχεία που είναι κοινά σε όλους σχεδόν τους βαλκανικούς λαούς, απόδειξη του ενιαίου πολιτισμικού χώρου της Βαλκανικής χερσονήσου, στον οποίο διαμορφώθηκαν οι επιμέρους ιστορικές συνειδήσεις. Σημαντικό ρόλο στη λαϊκή ψυχή κατέχει η μουσική, που ως κύριο όργανο έχει το βιολί και τους αυλούς.

Οι απαρχές της γραπτής ρουμανικής παράδοσης και λογοτεχνίας βρίσκονται στους βίους αγίων, στους οποίους οι σκλαβωμένοι Ρουμάνοι ανακάλυπταν την ιδιαιτερότητά τους και ένα λόγο ελπίδας για ένα καλύτερο μέλλον. Με τις ιδέες του διαφωτισμού και την ανακάλυψη της εθνικής συνείδησης, οι Ρουμάνοι αγωνίστηκαν να διαφυλάξουν την ιδέα της αρχαίας καταγωγής τους από τους Δάκες και της νεολατινικής προέλευσης της γλώσσας τους. Με τα δύο αυτά στοιχεία ήθελαν να αποδείξουν ότι αποτελούσαν αναπόσπαστο τμήμα μιας ευρύτερης ευρωπαϊκής οικογένειας, στους κόλπους της οποίας θα έπρεπε να επιστρέψουν. Βαθμιαία οι ιδέες αυτές απόκτησαν όλο και μεγαλύτερη ωριμότητα, με ποιητές όπως ο Βασίλε Αλεξαντρί, στο έργο του οποίου αντανακλάται ο πόθος για την εθνική χειραφέτηση των Ρουμάνων. Εξίσου σημαντικός είναι και ο Μιχάι Εμινέσκου, ρομαντικός ποιητής που αναγνωρίζεται ως ο εθνικός ποιητής των Ρουμάνων. Ο Μιχάι Σαντοβεάνου είναι ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του μεσοπολέμου, ενώ τη μεταπολεμική περίοδο ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός και ο κρατικός έλεγχος κυριάρχησαν στη ρουμανική λογοτεχνία. Ο μεγαλύτερος συγγραφέας της περιόδου αυτής είναι ο Ευγένιος Ιονέσκο, ο οποίος βέβαια είναι Ρουμάνος μόνο στην καταγωγή, αφού το έργο του είναι γραμμένο στα γαλλικά και έζησε στο Παρίσι. Το ίδιο είχε γίνει και στο μεσοπόλεμο, με τον Τριστάν Τζαρά, από τους μεγαλύτερους εκπροσώπους του γαλλικού σουρεαλισμού και του νταντά, που ήταν ρουμανικής καταγωγής.

Η μεσαιωνική ζωγραφική της Ρουμανίας έχει θρησκευτικό περιεχόμενο και είναι επηρεασμένη από τη βυζαντινή τέχνη. Απόδειξη του γεγονότος αυτού είναι οι εκκλησίες και τα μοναστήρια της Ρουμανίας, ενώ στα κάστρα και στα ανάκτορα αντανακλάται η πολυτάραχη ιστορία της χώρας. Στις μονές της Μπουκοβίνα οι τοιχογραφίες και οι αγιογραφίες αντανακλούν έντονες βυζαντινές επιρροές. Τα μοναστήρια αυτά είναι τα πρώτα που φέρουν ζωγραφιές και στις εξωτερικές τους προσόψεις. Όπως και η λογοτεχνία, έτσι και οι εικαστικές τέχνες έφτασαν στο απόγειό τους το 19ο αι. και ωρίμασαν τον 20ό αι., με ζωγράφους όπως ο Τεοντόρ Αμάν, ο Νικολάε Γκριγκορέσκου και ο Γκαμπριέλ Πόπα. Οι Ρουμάνοι συμβάδισαν με τις τάσεις του 20ού αιώνα και ο γλύπτης Κονσταντίν Μπρανκούσι είναι αυθεντικός εκπρόσωπος της σύγχρονης τέχνης. Στο Τίργκου Ζίου, το χωριό που γεννήθηκε, σε ένα καλλιτεχνικό πάρκο εκτίθενται διάφορα έργα του.

Όμως η τέχνη που κυρίως χαρακτηρίζει τους Ρουμάνους είναι η μουσική, η οποία καλλιεργείται ιδιαίτερα στη χώρα, τόσο η λαϊκή όσο και η κλασική και η σύγχρονη. Ο βιολονίστας Τζόρτζε Ενέσκου, οι πιανίστες Ράντου Λούπου και Ντίνου Λιπάτι, αλλά και ο διάσημος Γκεόργκε Ζαμφίρ με τους αυλούς του Πανός είναι γνωστοί εκπρόσωποι της ρουμανικής μουσικής.

Στη Ρουμανία υπάρχουν πολλά μουσεία, τα οποία εκθέτουν κάθε μορφή ρουμανικής τέχνης. Εκτός από τα μεγαλύτερα μουσεία, όπως το Εθνικό Μουσείο Τέχνης, το Μουσείο Συλλογών Τέχνης, το Μουσείο του Χωριού (Μουζέου Σάτουλουι) (στη μεγάλη ανοικτή έκταση του οποίου παρουσιάζονται περισσότερα από 300 σπίτια με τα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά τους), το Μουσείο του Ρουμάνου Αγρότη και το Μουσείο Μπρούκενταλ στο Σιμπίου, υπάρχουν και πολλά μικρότερα.

Διεθνείς σχέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη Ρουμανία υπάρχουν πολλές πρεσβείες και προξενεία από χώρες που εκπροσωπούνται άμεσα σε αυτήν.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 CIA World Fact Book
  2. 2,0 2,1 Census Results (geohive)
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 «World Economic Outlook Database». ΔΝΤ. Οκτώβριος 2009. http://www.imf.org/external/pubs/ft/weo/2009/02/weodata/weorept.aspx?sy=2009&ey=2009&scsm=1&ssd=1&sort=country&ds=%2C&br=1&pr1.x=35&pr1.y=10&c=968&s=NGDPD%2CNGDPDPC%2CPPPGDP%2CPPPPC%2CLP&grp=0&a=. Ανακτήθηκε στις 18-10-2009. 
  4. Romanian presidential election is set for November 22 | Earth Times News
  5. Κεντρική Εκλογική Επιτροπή της Ρουμανίας
  6. [1] - Romanian Presidential Election Final Results: Basescu - 50.33%, Geoana - 49.66%
  7. Romania incumbent president Basescu wins second term - South Eastern Europe - The Sofia Echo
  8. Social Democrats decided to contest elections / Mircea Geoana: we exclude any collaboration with the Democrat Liberals and maintain the majority with the Liberals and Hungaria...
  9. Καθημερινή, Υπέρ Μπασέσκου η επανακαταμέτρηση των ψήφων στη Ρουμανία, 13 Δεκεμβρίου 2009.
  10. (Ρουμανικά) 53,52% DINTRE ROMÂNI AU VOTAT LA ALEGERI. REFERENDUMUL VALID
  11. http://www.becreferendum2012.ro/DOCUMENTE%20BEC/Rezultate/Rezultate%20finale.pdf
  12. «Curtea Constitutionala a invalidat referendumul cu scorul 6-3. Traian Basescu revine la Cotroceni». http://www.hotnews.ro/stiri-essential-13063437-ora-10-00-incepe-sedinta-curtii-constitutionale-care-urmeaza-decida-daca-referendumul-este-sau-nu-valid.htm. 
  13. Flash.gr, Ρουμανία: Πρώτο κόμμα οι Σοσιαλδημοκράτες, 30 Νοεμβρίου 2008.
  14. Εξπρές, Ρουμανία. Πολύ μικρή συμμετοχή στις βουλευτικές εκλογές, 30 Νοεμβρίου 2008.
  15. Καθημερινή, Νέος πρωθυπουργός της Ρουμανίας ο Τεοντόρ Στολόγιαν. 10 Δεκεμβρίου 2008.
  16. ΚαθημερινήΡουμανία: Νέος πρωθυπουργός ο ηγέτης του PDL, 15 Δεκεμβρίου 2008
  17. Καθημερινή, Κυβέρνηση συνεργασίας Σοσιαλιστών - Φιλελεύθερων στη Ρουμανία, 17 Δεκεμβρίου 2008.

Προτεινόμενη Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Μαριλένα Κοππά, Η συγκρότηση των κρατών στα Βαλκάνια (19ος αιώνας) Τρεις και μία περιπέτειες,εκδ.Α.Α.Λιβάνης, Αθήνα, 2002, σελ.327-370

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Wiktionary logo
Το Βικιλεξικό έχει λήμμα που έχει σχέση με το λήμμα:
Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα