Βιετνάμ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 14°01′60″N 107°54′00″E / 14.0333, 107.9

Cộng hòa xã hội chủ nghĩa Việt Nam
Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Βιετνάμ
Σημαία Εθνόσημο
Σημαία του Βιετνάμ Εθνόσημο του Βιετνάμ
Εθνικό σύνθημα: 'Độc lập - Tự do - Hạnh phúc
"Ανεξαρτησία - Ελευθερία - Ευτυχία"
Εθνικός ύμνος: Tien Quan Ca
 
Τοποθεσία της χώρας στον κόσμο
 
Πρωτεύουσα
 • Συντεταγμένες		 Ανόι
21°2′0″N 105°51′0″E / 21.03333, 105.85 (Ανόι)
Μεγαλύτερη πόλη Χο Τσι Μινχ
Επίσημες γλώσσες Βιετναμέζικα
Πολίτευμα Σοσιαλιστική δημοκρατία
Πρόεδρος
Πρωθυπουργός
Γενικός Γραμματέας ΚΚΒ
 Νγκουγιέν Μινχ Τρίετ
Νγκουγιέν Ταν Ντουνγκ
Νγκουγιέν Φου Τρονγκ

Ανεξαρτησία
Από τη Γαλλία
Ισχύον Σύνταγμα


2 Σεπτεμβρίου 1945
15 Απριλίου 1992
Έκταση
 • Σύνολο
 • % Νερό
 • Σύνορα
Ακτογραμμή
331.690[1] km2 (65η)
1,3
4,639 km
3.4441 km
Πληθυσμός
 • Εκτίμηση 2012 
 • Απογραφή 1999 
 • Πυκνότητα 
91.519.289[2] (13η) 
76.323.173[3]  
273 κατ./km² (43η) 
Α.Ε.Π. (PPP)
 • Ολικό  (2009)
 • Κατά κεφαλή 
255,773 δισ. $[4] (41η)  
2.933 $[4] (128η) 
Α.Ε.Π. (Ονομαστικό)
 • Ολικό  (2009)
 • Κατά κεφαλή 
91,764 δισ. $[4] (59η)  
1.052 $[4] (138η) 
ΔΑΑ (2007) Red Arrow Down.svg 0,725 (116η) – μεσαίος
Νόμισμα Ντονγκ (₫) (VND)
Ζώνη ώρας (UTC +7)
Internet TLD .vn

Κωδικός κλήσης

+84

Χωρίς τα νησιά.

Η Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Βιετνάμ είναι χώρα της Νοτιοανατολικής Ασίας στο ανατολικό άκρο της Ινδοκίνας. Συνορεύει με την Κίνα, το Λάος, την Καμπότζη, και βρέχεται από τη Νότια Κινεζική θάλασσα. Προήλθε από τη συνένωση δύο νεοσύστατων κρατών που ανήκαν άλλοτε στη Γαλλική Ινδονησία, το Βόρειο Βιετνάμ ή Λαϊκή Δημοκρατία του Βιετ-Μινχ και το Νότιο Βιετνάμ ή Δημοκρατία του Βιετ-Ναμ.

Πίνακας περιεχομένων

Γεωγραφία [Επεξεργασία]

To Βιετνάμ βρίσκεται στην ανατολική ακτή της χερσονήσου της Ινδοκίνας και καταλαμβάνει περίπου 331.688 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Βρέχεται από τον Κόλπο του Τονκίνου (βορειοανατολικά), τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας (νοτιοανατολικά) και τον Κόλπο της Ταϊλάνδης (νοτιοδυτικά). Συνορεύει βόρεια με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, δυτικά με το Λάος και νοτιοδυτικά με την Καμπότζη. Η χώρα σχηματίζει ένα S, απόστασης (από τον βορρά προς τον νότο) 1.650 χιλιομέτρων. Το στενότερο σημείο της χώρας έχει περίπου 50 χιλιόμετρα πλάτος. Η χώρα έχει ακτογραμμή 3.260 χιλιομέτρων, χωρίς να υπολογίζονται τα νησιά.

Το Βιετνάμ είναι μια χώρα με τροπικά πεδινά, λόφους και πυκνές δασώδεις ορεινές περιοχές. Στο βόρειο τμήμα του Βιετνάμ, το οποίο είναι πλατύτερο από την υπόλοιπη χώρα, υπάρχουν ορεινές περιοχές και η πεδιάδα του Δέλτα του Ερυθρού Ποταμού, μια επίπεδη έκταση 15.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Μεταξύ των βουνών στο βόρειο τμήμα βρίσκεται και το όρος Φαν Σι Παν, το υψηλότερο ολόκληρης της Ινδοκίνας (3.143 μέτρα). Το νότιο τμήμα της χώρας είναι πιο στενό. Ορίζεται από την οροσειρά Γκιάι Τρουόνγκ Σον (Κεντρικά Όρη), τις παράκτιες πεδιάδες και το Δέλτα του ποταμού Μεκόνγκ.

Κλίμα [Επεξεργασία]

Καθώς το Βιετνάμ εκτείνεται μόλις νότια του Τροπικού του Καρκίνου, το κλίμα του από τον πιο ορεινό βορρά προς τον παράκτιου κλιματικού τύπου επηρεαζόμενο νότο, μετατρέπεται διαδοχικά αντίστοιχα από υγρό υποτροπικό στις βόρειες και ορεινές περιοχές σε καθαρά υγρό τροπικό κλίμα μουσωνικού τύπου προς τις νότιες ακτές, ευνοώντας έτσι κατά μήκος όλης της χώρας την ανάπτυξη πυκνών ισημερινών δασών και αμέτρητων μεγάλων και μικρών ποταμών.

Ιστορία [Επεξεργασία]

Μπρούτζινο τύμπανο των Ντονγκ Σον

Η περιοχή του Βιετνάμ κατοικείται για αρκετές χιλιάδες χρόνια. Πέτρινα εργαλεία από την παλαιολιθική εποχή που βρέθηκαν στο Βιετνάμ, κύριως στην περιοχή του Ερυθρού Ποταμού, έχουν ομοιότητες με εργαλεία που βρέθηκαν στην Ταϊλάνδη, την Ιάβα και τη βόρεια Μιανμάρ.

Το 1200 π.Χ. άρχισε στο Βιετνάμ η παραγωγή ρυζιού με ορυζώνες και η κατασκευή μπρούντζινων αντικειμένων. Αυτές οι δύο καινοτομίες οδήγησαν στην εμφάνιση του πολιτισμού Ντονγκ Σον, γνωστού από τα μπρούτζινα τύμπανά του, αρκετά από αυτά διακοσμημένα με εγχαράξεις που απεικονίζουν σκηνές από την καθημερινή ζωή και διάφορες τελετές. Η τεχνολογία επεξεργασίας μπρούντζου θεωρείται ότι προήλθε είτε από την Κίνα είτε από την Ταϊλάνδη. Η ακμή αυτού του πολιτισμού ήταν την περίοδο 800-200 π.Χ. Εκείνη την περίοδο θεωρείται ότι διοικούσε την περιοχή του Κόκκινου Ποταμού η θρυλική δυναστεία Χονγκ Μπανγκ (2879 - 257 π.Χ.).[5]

Μετά το 200 π.Χ. άρχισε μια περίοδος έντονης μετανάστευσης στη Νοτιοανατολική Ασία. Μετά την πτώση της δυναστείας Τσιν στην Κίνα, η δυναστεία Χαν που την διαδέχτηκε εξόρισε τα μέλη της κυβέρνησης και του στρατού της προηγούμενης δυναστείας, τα οποία εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Κόκκινου Ποταμού. Αυτοί οι άνθρωποι μεταλαμπάδευσαν τον πολιτισμό και την τεχνογνωσία τους στους κατοίκους της περιοχής, ενός πολιτισμού υπαρκτού τον 20ο αιώνα. To 111 π.Χ. η δυναστεία Χαν προσάρτησε το βόρειο Βιετνάμ στις κτήσεις της. Παράλληλα, στο κεντρικό Βιετνάμ υπήρχε ένας παράκτιος πολιτισμός ο οποίος εξελίχθηκε στο βασίλειο Τσάμπα, το οποίο είχε έντονες ινδουϊστικές και γενικότερα ινδικές επιρροές.[5]

Η Κίνα ήλεγχε το βόρειο Βιετνάμ σχεδόν για μια χιλιετία. Αυτονομιστικά κινήματα εμφανίστηκαν νωρίς, όπως οι αδελφότητες των Τρουνγκ το 40 μ.Χ., τα οποία είχαν προσωρινή μόνο επιτυχία. Το βόρειο Βιετνάμ έγινε ανεξάρτητο κατά την πρώιμη δυναστεία Λι την περίοδο 544 με 602, αλλά η κινεζική κυριαρχία συνεχίστηκε μέχρι το 938, όταν ο Βιετναμέζος άρχοντας Νγκο Κουγιέν νίκησε τις κινεζικές δυνάμεις στη μάχη του ποταμού Μπαχ Ντανγκ.[6] Το κράτος έλαβε τη νέα ονομασία "Đại Việt" (μεγάλο Βιετ) και είχε μια περίοδο ακμής υπό την εξουσία των δυναστειών Λι και Τραν, όταν και κατάφεραν επίσης να αποκρούσουν τρεις εφόδους Μογγόλων.[7] Εν των μεταξύ, ο Βουδισμός αναπτύχθηκε και έγινε η θρησκεία του κράτους. Ανάμεσα στον 11ο και το 18ο αιώνα μ.Χ., το Βιετνάμ επεκτάθηκε προς τα νότια, κατακτώντας τους Τσάμπα και μέρος της αυτοκρατορίας των Χμερ.[8][9]

Μετά το 16ο αιώνα αναταραχές έλαβαν χώρα στο Βιετνάμ. Το Βιετνάμ μοιράστηκε ανάμεσα στους άρχοντες Τρινχ, μια σειρά αρχόντων που διοικούσαν το βόρειο Βιετνάμ σαν βασιλιάδες από το 1545 μέχρι το 1787. Οι οικογένειες της ελίτ αύξαναν τον πλούτο τους, χωρίς όμως να δίνουν σημασία στην κατάσταση του λαού τους. Το νότιο Βιετνάμ διοικούσαν οι άρχοντες Νγκουγιέν και η κατάσταση που επικρατούσε ήταν παρόμοια. Οι αδελφοί Τάι Σον κατάφεραν να ενώσουν προσωρινά το Βιετνάμ, όμως νικήθηκαν το 1792 από τα απομεινάρια των αρχόντων Νγκουγιέν, οι οποίοι είχαν τη βοήθεια των Γάλλων. Το 1802 ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας ο Γκία Λονγκ, ο οποίος αναβίωσε την γραφειοκρατία στα χνάρια του κομφουκιανισμού και μετέφερε την πρωτεύουσα στη Χουέ. Παράλληλα οι Γάλλοι άρχισαν να καταλαμβάνουν βιετναμέζικες πόλεις. Οι διάδοχοί του συνέχισαν με παρόμοια συστήματα, όμως η γαλλική κυριαρχία στην περιοχή γινόταν όλο και πιο έντονη.[5]

Γαλλικό Βιετνάμ [Επεξεργασία]

Η Γαλλική Ινδοκίνα (1903)

Οι Γάλλοι συνέχισαν να υπονομεύουν την ανεξαρτησία του Βιετνάμ και με μια σειρά στρατιωτικών επεμβάσεων την περίοδο 1859-1885 προσάρτησαν όλο το Βιετνάμ στη Γαλλική Ινδοκίνα. Επισήμως, η αποικιοκρατία της Γαλλίας στο Βιετνάμ άρχισε το 1874. Οι Γάλλοι εισήγαγαν στο Βιετνάμ τους δυτικούς τρόπους εκπαίδευσης και προσηλύτισαν τους ντόπιους στον Ρωμαιοκαθολικισμό. Οι περισσότεροι Γάλλοι εγκαταστάθηκαν στο νότιο τμήμα του Βιετνάμ, κοντά στην πόλη Σαϊγκόν. Οι Γάλλοι ανέπτυξαν την οικονομία τους ώστε να έχει ως βάση τις φυτείες, τα προϊόντα των οποίων (καπνός, τσάι και καφές) εξάγονταν.

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ιαπωνία εισέβαλε στο Βιετνάμ το 1941. Το καθεστώς Βισύ στη Γαλλία αναγκάστηκε από το Τρίτο Ράιχ να παραδώσει τη Γαλλική Ινδοκίνα στην Ιαπωνία. Η Ιαπωνία εκμεταλλεύτηκε τους πόρους της Ινδοκίνας ώστε να συνεχίσει τις εκστρατείες της στην Ινδονησία, τη Μαλαισία και τη Βιρμανία.

Πρώτος Πόλεμος της Ινδοκίνας [Επεξεργασία]

Το 1941, ιδρύθηκε από τον Χο Τσι Μινχ το Βιετ Μινχ (απλούστερα Βιετμίνχ), ένα κομμουνιστικό απελευθερωτικό κίνημα. Την ημέρα της παράδοσης της Ινδοκίνας στην Ιαπωνία, το Βιετμίνχ έκανε μια συμφωνία. Θα άφηνε τους Ιάπωνες να δρουν ανεμπόδιστοι, με την προϋπόθεση να αφήσουν τον εξοπλισμό τους στους Βιετναμέζους. Μετά την ήττα των Ιαπώνων τον Αύγουστο του 1945, οι αντάρτες Βιετμίνχ κατέλαβαν το Ανόι και έφτιαξαν μια μεταβατική κυβέρνηση, η οποία κήρυξε την εθνική ανεξαρτησία της χώρας στις 2 Σεπτεμβρίου 1945.[10]

Η μεταβατική κυβέρνηση της Γαλλίας αντέδρασε και το 1946 έστειλε στρατεύματα ώστε να καταστείλουν την εξέγερση. Το Νοέμβριο του 1946, οι γαλλικές δυνάμεις βομβάρδισαν το λιμάνι Χάι Φονγκ και σύντομα άρχισε ο ανταρτοπόλεμος των Βιετμίνχ ενάντια στους Γάλλους. Ο πόλεμος της Ινδοκίνας συνεχίστηκε μέχρι τις 20 Ιουλίου 1954, λήγοντας τελικώς μετά τη νίκη των Βιετναμέζων επί των Γάλλων στη μάχη του Ντιεν Μπιεν Φου. Τον ίδιο χρόνο το Συνέδριο της Γενεύης αναγνώρισε την ανεξαρτησία του Βιετνάμ, αλλά χώρισε προσωρινά τη χώρα στα δύο, κατά μήκος του 17ου Παράλληλου, ορίζοντας ότι η ενοποίηση θα έπρεπε να γίνει με γενικές εκλογές μέσα στο 1956. Εν τω μεταξύ όμως, το Νότιο Βιετνάμ, νωρίτερα αυτοκρατορικό, ανακηρύχθηκε ως δημοκρατία από τον Νγκο Ντιν Νιεμ, η οποία είχε την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, που δεν ήθελαν την επικράτηση των κομμουνιστών του Χο Τσι Μινχ σε όλη τη χώρα.

Πόλεμος του Βιετνάμ [Επεξεργασία]

Κύριο λήμμα: Πόλεμος του Βιετνάμ

Για την καταπολέμηση του αστικού καθεστώτος του κράτους του Νοτίου Βιετνάμ, άρχισε το 1957 ο εμφύλιος αγώνας των Βιετκόνγκ, κομμουνιστών ανταρτών του Νοτίου Βιετνάμ και της Καμπότζης, ενισχυόμενων από εφόδια και τακτικό στρατό του κομμουνιστικού Βορείου Βιετνάμ. Για να προστατεύσουν το καθεστώς του Νοτίου Βιετνάμ, οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν να στέλνουν στρατεύματα στο Βιετνάμ, των οποίων ο αριθμός ξεπέρασε τις 500.000 άνδρες το 1965. Το 1968, το Βόρειο Βιετνάμ έκανε την επίθεση του Τετ, η οποία είχε σκοπό να αιφνιδιάσει τους Αμερικανούς, με τα κομμουνιστικά στρατεύματα να φτάνουν μέχρι τη Σαϊγκόν. Αν και η επιχείρηση στρατιωτικά απέτυχε, η κοινή γνώμη στις ΗΠΑ άλλαξε στάση και ο πόλεμος στο Βιετνάμ άρχισε να κατακρίνεται. Εξαιτίας του μεγάλου κόστους του πολέμου, της ολοένα και μικρότερης ανεκτικότητας των Αμερικανών πολιτών στο θέαμα των νεκρών στρατιωτών τους και της γενικότερης εσωτερικής αντιπολεμικής κατακραυγής, τα αμερικανικά στρατεύματα άρχισαν να αποχωρούν από το Βιετνάμ το 1973 και τελικώς το Βόρειο Βιετνάμ άρχισε μια πλήρους κλίμακας επίθεση το 1974, που έληξε στις 30 Απριλίου 1975 με την πτώση της Σαϊγκόν. Στις 2 Ιουλίου 1976, το Βόρειο και το Νότιο Βιετνάμ ενώθηκαν και σχημάτισαν τη Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Βιετνάμ. Ο πόλεμος ρήμαξε το ανθρώπινο και υλικό δυναμικό του Βιετνάμ με το συνολικό αριθμό των νεκρών να κυμαίνεται από 1 έως 4 εκατομμύρια.

Μετά τον πόλεμο [Επεξεργασία]

Μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ, μεγάλο μέρος της αγροτικής παραγωγής καταστράφηκε και η κυβέρνηση για να ενδυναμώσει την οικονομία επέβαλε κολλεκτιβοποίηση των καλλιεργειών και των εργοστασίων. Το οικονομικό αυτό σύστημα ήταν ανεπαρκές και υπονομευόταν περισσότερο από τη διαφθορά σε όλα τα κλιμάκια της κυβέρνησης. Τα προβλήματα αυτά έγιναν εντονότερα στα τέλη της δεκαετίας του 1980, με τη σταδιακή πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, κύριας εμπορικής εταίρου του Βιετνάμ. Επίσης, το 1978 το Βιετνάμ εισέβαλε στην Καμπότζη για να συντρίψει τους ενοχλητικούς Ερυθρούς Χμερ. Η εκστρατεία ήταν επιτυχής και το Βιετνάμ αποσύρθηκε από την Καμπότζη το 1989. Το 1994 οι Ηνωμένες Πολιτείες απέσυραν τις κυρώσεις εναντίον του Βιετνάμ και έγινε άρση του τριαντάχρονου εμπάργκο με αποτέλεσμα οι σχέσεις των δύο χωρών να εξομαλυνθούν πλήρως την επόμενη χρονιά.[11]

Το 1986 λήφθηκε η απόφαση να επιβληθούν μεταρρυθμίσεις για τη δημιουργία ελεύθερης αγοράς. Η ιδιωτικοποίηση επιτράπηκε από την κυβέρνηση και χάρις σε αυτές τις αλλαγές, την περίοδο 1990-1997, το ΑΕΠ της χώρας αυξανόταν κατά 8% κάθε χρόνο. Ο ρυθμός αυτός μειώθηκε ελαφρά την περίοδο 2000-2005 στο 7%, καθιστώντας το Βιετνάμ μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες χώρες. Το 1997, το Βιετνάμ έγινε μέλος της Ένωσης Χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας και το 2007 έγινε μέλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου[11].

Δημογραφία [Επεξεργασία]

Η ανάπτυξη του πληθυσμού (1961-2003) από στοιχεία του FAOSTAT.

Ο πληθυσμός της χώρας είναι 91.519.289 (13η στον κόσμο)[2]. Η πυκνότητα πληθυσμού είναι 273/km² και ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού είναι 0.977% (εκτίμηση 2009). Ρυθμός γεννήσεων 16,47 γεννήσεις/1000 πληθυσμού και θανάτου 6,18 θάνατοι/1000 πληθυσμού (εκτίμηση 2008). Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού ήταν σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2009 τα 71,58 χρόνια (68,78 χρόνια οι άνδρες και 74,57 οι γυναίκες).[2]

Γλώσσες [Επεξεργασία]

Η επίσημη γλώσσα του Βιετνάμ είναι η βιετναμέζικη γλώσσα. Η γλώσσα ομιλείται σε ολόκληρη τη χώρα, αν και υπάρχουν αρκετά ιδιώματα. Είναι η μητρική γλώσσα του 86% των κατοίκων του Βιετνάμ. Επειδή το Βιετνάμ βρισκόταν υπό κινεζική κυριαρχία για σχεδόν 1000 χρόνια, οι μίσες περίπου λέξεις της βιετναμέζικης προέρχονται από τα κινέζικα.[12] Τα Βιετναμέζικα είναι μια από τις λίγες γλώσσες στην νοτιοανατολική Ασία που χρησιμοποιούν το λατινικό αλφάβητο. Το σύγχρονο αλφάβητο που χρησιμοποιεί η βιετναμέζικη γλώσσα είναι δημιουργία Ισπανικής Ιεραποστολής και χρησιμοποιήθηκε για να διευκολύνει τον αποικισμό από τους Γάλλους. Γι' αυτό το λόγο η πρόφορα μοιάζει με αυτή της ισπανικής γλώσσας. Μια από τις διαφορές ανάμεσα στις δύο γλώσσες είναι η ύπαρξη έξι ειδών τονισμού στη βιετναμέζικη γλώσσα.[13] Οι περισσότερες από τις μειονότητες στο Βιετνάμ, τουλάχιστον 50, μιλούν τη δική τους γλώσσα. Οι περισσότερες από αυτές τις μειονότητες ζουν στα ορεινά τμήματα του κεντρικού και βόρειου Βιετνάμ. Η Χμερ (Καμποτζιανή γλώσσα) ομιλείται στο δέλτα του Μενκόνγκ από περίπου μισό εκατομμύριο ανθρώπους.[12]

Μετά τον αποικισμό από τους Γάλλους στα τέλη του 19ου αιώνα, η κύρια γλώσσα που διδασκόταν στα σχολεία ήταν μέχρι το 1945 τα γαλλικά και συνέχισαν να χρησιμοποιούνται στο νότιο Βιετνάμ μέχρι το 1975. Τα γαλλικά παραμένουν μέχρι σήμερα η γλώσσα στην οποία γίνονται οι διπλωματικές και διεθνείς επαφές του Βιετνάμ, όμως η χρήση τους έχει αρχίσει να φθίνει στην ίδια χώρα.[12] Μετά την ενοποίηση του Βιετνάμ το 1975 η κύρια δεύτερη γλώσσα που διδασκόταν στα σχολεία ήταν τα ρώσικα.[14] Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, τα αγγλικά ξεπέρασαν τα ρώσικα ως η δεύτερη γλώσσα με τους περισσότερους ομιλητές. Άλλες γλώσσες που ομιλούνται όλο και περισσότερο από τους Βιετναμέζους εξαιτίας των οικονομικών ευκαιριών που προσφέρουν είναι τα κινέζικα και τα ιαπωνικά.[15]

Θρησκεία [Επεξεργασία]

Ο Βουδισμός, ο Ταοϊσμός και ο Κομφουκιανισμός ήταν οι κύριες θρησκείες του Βιετνάμ για πολλά χρόνια. Οι περισσότεροι Βιετναμέζοι θεωρούν τον εαυτό τους Βουδιστή, αν και δεν ακολουθούν όλοι τακτικά τη θρησκεία.[16] Σύμφωνα με στοιχεία του Γενικού Γραφείου Στατιστικών του Βιετνάμ το 2009, 6,8 εκατομμύρια (ή 7.9% του συνολικού πληθυσμού) είναι Βουδιστές, 5,7 εκατομμύρια (6,6%) είναι Καθολικοί, 1,4 εκατομμυρία (1,7%) ακολουθούν το Χόα Χάο, 0,8 εκατομμύρια (0,9%) ασκούν το Κάο Ντάι και 0,7 εκατομμύρια (0.9%) είναι Διαμαρτυρόμενοι. Συνολικά, 15.651.467 Βιετναμέζοι (18,2%) έχουν δηλωθεί ότι ανήκουν σε μια θρησκεία.[17] Το υπόλοιπο 81% είναι άθεοι.[18]

Το σύνταγμα του Βιετνάμ εξασφαλίζει την ανεξιθρησκεία, όμως το 2004 και το 2005 το Στέιτ Ντιπάρτμεντ συμπεριέλαβε το Βιετνάμ στις χώρες στις οποίες παραβιάζεται η ελευθερία άσκησης μιας πίστης, καθώς η κυβέρνηση του Βιετνάμ έθετε περιορισμούς στις οργανωμένες θρησκευτικές ομάδες, με την ψήφιση νομικού πλαισίου σχετικά με την άσκηση θρησκειών. Μέχρι το 2007, εξαιτίας νέων ψηφισμάτων, οι πιστοί μπορούσαν να ασκήσουν τη θρησκεία τους πιο ελεύθερα, ενώ νέες θρησκευτικές ομάδες εμφανίστηκαν. Παρόλα αυτά, φαίνεται ότι οι αρχές καθυστερούσαν την έκδοση αδειών σε προτεσταντικές εκκλησίες στο βόρειο τμήμα της χώρας και στην εκπαίδευση καθολικών και διαμαρτυρόμενων παστόρων.[19]

Διακυβέρνηση [Επεξεργασία]

Το Βιετνάμ είναι μονοκομματικό κράτος και η πολιτική ζωή της χώρας ελέγχεται από το Κομμουνιστικό Κόμμα Βιετνάμ (στα Αγγλικά: Communist Party of Vietnam - CPV). Αρχηγός Κράτους είναι ο Πρόεδρος. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από την Εθνοσυνέλευση, η οποία εκλέγει τον Πρόεδρο και τον Πρωθυπουργό. Στις 24 Ιουλίου του 2007 με ποσοστό 98,78% επανεξελέγη Πρόεδρος ο Νγκουγιέν Μινχ Τρίετ. Οι βουλευτές εκλέγονται απευθείας από το λαό για μια πενταετία και οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές έγιναν στις 22 Μαΐου του 2011.

Βουλευτικές εκλογές 2011 [Επεξεργασία]

Στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 22 Μαΐου 2011 το Κομμουνιστικό Κόμμα του Βιετνάμ εξασφάλισε την νίκη, καθώς η χώρα είναι μονοκομματική.[20][21] Συνολικά υπήρξαν 827 υποψήφιοι, εκ των οποίων το 31,4% ήταν γυναίκες, 14,3% δεν ήταν μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος, 16,1% ήταν μέλη των εθνικών μειονοτήτων και το 22,1% ήταν υποψήφιοι που διεκδικούσαν επανεκλογή.[22]


Εθνοσυνέλευση του Βιετνάμ, 22 Μαΐου 2011
Λίστα Έδρες
Βιετναμέζικο Μέτωπο της Πατρίδας (Mặt Trận Tổ Quốc Việt Nam)
  • Κομμουνιστικό Κόμμα του Βιετνάμ (Đảng Cộng sản Việt Nam)
  • μαζικές οργανώσεις και προσκείμενοι
    μη κομματικοί υποψήφιοι (38 εξελέγησαν)
 496
Αυτοδιορισμένοι υποψήφιοι 4
Σύνολο 500

Προηγούμενες εκλογές [Επεξεργασία]

Εκλογές 2007 [Επεξεργασία]


Εθνοσυνέλευση 20 Μαΐου 2007
Λίστα Έδρες
Μέτωπο της Πατρίδας των Βιετναμέζων (Mặt Trận Tổ Quốc Việt Nam)
  • Κομμουνιστικό Κόμμα του Βιετνάμ (Đảng Cộng sản Việt Nam)
  • μαζικές οργανώσεις και άλλα προσκείμενα
  • ανεξάρτητοι υποψήφιοι (42 εκλεγέντες)
 492
Υποψήφιοι που έλαβαν από μόνοι τους το χρίσμα 1
Σύνολο 493

Οικονομία [Επεξεργασία]

Στο παρελθόν η οικονομία του Βιετνάμ βασιζόταν στα αγροτικά προϊόντα, και ιδίως στην παραγωγή ρυζιού σε οριζώνες. Μετά το πόλεμο του Βιετνάμ, μεγάλο μέρος της αγροτικής παραγωγής καταστράφηκε και η κυβέρνηση για να ενδυναμώσει την οικονομία επέβαλε κολλεκτιβοποίηση των καλλιεργειών, των εργοστασίων. Το οικονομικό αυτό σύστημα ήταν ανεπαρκές και υπομονευόταν περισσότερο από την διαφθορά στην κυβέρνηση. Τα προβλήματα αυτά έγιναν εντονότερα στα τέλη της δεκαετίας του 1980, με την σταδιακή πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, κύριου εμπορικού εταίρου του Βιετνάμ.

Το 1986 λήφθηκε η απόφαση να υπηβληθούν μεταρρυθμίσεις για την δημιουργία ελεύθερης αγοράς. Η ιδιωτικοποίηση επιτράπηκε από την κυβέρνηση και χάρις σε αυτές τις αλλαγές, την περίοδο 1990-1997, το ΑΕΠ την χώρας αυξανόταν κατά 8% κάθε χρόνο. Ο ρυθμός αυτός μειώθηκε ελαφρά την περίοδο 2000-2005 στο 7% καθιστώντας το Βιετνάμ μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες χώρες. Όσον αφορά το 2009, το ΑΕΠ της χώρας ήταν 89,2 δισ. δολάρια ΗΠΑ, σε ονομαστικές τιμές, εκτίμηση 2009[4]. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι 1.019 $. Το 2012 το ΑΕΠ της χώρας σε ονομαστικές τιμές ήταν 135,4 δις $.

Σήμερα το Βιεντάμ βασίζεται στον κατασκευαστικό τομέα, στην πληροφοριακή τεχνολογία και την ανάπτυξη νέων τεχνολογιών. Επίσης, το Βιέτναμ είναι η τρίτη μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγός χώρα στην Νοτιοανατολική Ασία, με παραγωγή 400.000 βαρέλια ημερισιώς. Η χώρα αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς ρυζιού της Νοτιοανατολικής Ασίας, ενώ παράλληλα αναπτύσσεται και ο τουρισμός.[23]

Μεταφορές [Επεξεργασία]

Το 2008 λειτουργούσαν 44 αεροδρόμια και 1 ελικοδρόμιο. Από αυτά, το αεροδρόμιο Νόι Μπάι στην πρωτεύουσα Ανόι, το Ταν-Σον-Νχατ στη Χο-τσι-Μινχ και το αεροδρόμιο του Ντα Ναγκ είναι διεθνή. Το αεροδρόμιο Λονγκ Τανχ, το οποίο κατασκευάζεται στη Χο-τσι- Μινχ, αναμένεται να αντικαταστήσει το Ταν-Σον-Νχατ ως κύριος αερολιμένας της χώρας.[24] Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.

Κουζίνα [Επεξεργασία]

Φο μπο με μοσχαρίσιο κρέας και νουντλ, το εθνικό πιάτο του Βιετνάμ

Η βάση της βιετναμέζικης κουζίνας είναι το ρύζι. Η λέξη που σημαίνει ρύζι στο ατμό σημαίνει επίσης και γεύμα. Το ρύζι συνοδεύεται από ποικιλία ψαριών και πουλερικών που έχουν μαγειρευεί μαζί λαχανικά. Επίσης φτιάχνονται σπρινγκ ρολ με ζύμη από ρύζι. Περιέχουν κομμάτια από χοιρινό, κοτόπουλο ή καβούρι. Φρούτα που καταναλώνονται στο Βιετνάμ είναι οι μπανάνες, τα γκρέιπφρουτ, τα ραμπουτάν, το φρούτο του δράκου, τα μάνγκο, τα ντούριαν, τα λίτσι, τα καρπούζια, οι καρύδες, η παπάγια, το αβοκάντο και ζαχαροκάλαμο. Επίσης καταναλώνονται ανανάδες καρυκευμένοι με αλάτι και μπαχάρι.[25] Εθνικό πιάτο της χώρας χαρακτηρίζεται η σούπα με νουτλ φο μπο.[26]

Για την κατανάλωση των φαγητών χρησιμοποιούνται ξυλάκια. Από την Κίνα ενσωματώθηκαν στη βιετναμέζικη κουζίνα τα νουντλ και το κινέζικο τηγάνισμα (stir-frying). Στα βόρεια της χώρας καταναλώνονται συχνά πιάτα κινεζικής προέλευσης, όπως οι σούπες και άλλα φαγητά μαγειρεμένα μέσα σε ζωμό. Στο κεντρικό τμήμα της χώρας έχει της απαρχές της η αυτοκρατορική κουζίνα του Βιετνάμ, η προστάζει ένα γεύμα να αποτελείται από πολλά μικρά, κατά προτίμηση χορτοφαγικά, πιάτα. Στο νότο της χώρας στη μαγειρική χρησιμοποιείται πολύ η ζάχαρη και τα μπαχαρικά.[26] Στη περιοχή του δέλτα του Μεκόνγκ χρησιμοποιείται πολύ η πάστα γαρίδας.

Στη βιετνάμεζικη κουζίνα επίσης παρατηρούνται και επιρροές από τη γαλλική κουζίνα, με ποιο εμφανή τη χρήση παρόμοιων συστατικών όπως η πατάτα, η ντομάτα, τα καρότα, το μπρόκολο, το λάχανο και τα σπαράγγια και το κρέας. Άλλες επιρροές αποτελεί η χρήση του τηγανιού με επίπεδο πάτο αντί του κινέζικου γουοκ.[26]

Δείτε επίσης [Επεξεργασία]

Πηγές [Επεξεργασία]

  1. ↑ Επίσημη πύλη Κυβέρνησης Βιετνάμ - Γεωγραφία
  2. ↑ 2,0 2,1 2,2 Βιετνάμ CIA World Factbook
  3. ↑ Στατιστική Υπηρεσία Βιετνάμ - Απογραφή 1999
  4. ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 World Economic Outlook Database. ΔΝΤ. Οκτώβριος 2009. http://www.imf.org/external/pubs/ft/weo/2009/02/weodata/weorept.aspx?sy=2009&ey=2009&scsm=1&ssd=1&sort=country&ds=%2C&br=1&pr1.x=35&pr1.y=10&c=582&s=NGDPD%2CNGDPDPC%2CPPPGDP%2CPPPPC%2CLP&grp=0&a=. Ανακτήθηκε στις 18-10-2009. 
  5. ↑ 5,0 5,1 5,2 Vietnam - History. Asian Studies, Michigan State University. http://asia.isp.msu.edu/wbwoa/southeast_asia/vietnam/history.htm. Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2012. 
  6. ↑ Spears offer insight into early military strategy. Viet Nam News. 22 Ιανουαρίου 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2009. http://web.archive.org/web/20090304011202/http://vietnamnews.vnagency.com.vn/showarticle.php?num=04SUN220106. 
  7. ↑ The Trần Dynasty and the Defeat of the Mongols. Countrystudies.us. http://countrystudies.us/vietnam/9.htm. Ανακτήθηκε στις 28 Απρίλιου 2010. 
  8. ↑ The Kingdom of Champa. Ancientworlds.net. http://www.ancientworlds.net/aw/Article/549713. Ανακτήθηκε στις 28 Απρίλιου 2010. 
  9. ↑ The Chams: Survivors of a Lost Civilisation. Cpamedia.com. http://www.cpamedia.com/history/cham_survivors/. Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2010. 
  10. ↑ Declaration of Independence, Democratic Republic of Vietnam (2 September 1945). Vietnam Documents. Ανακτήθηκε την 15 Οκτωβρίου 2012.
  11. ↑ 11,0 11,1 Vietnam profile - Timeline BBC News. Ανακτήθηκε την 7 Νοεμβρίου 2012
  12. ↑ 12,0 12,1 12,2 Colin Ronald Baker, Sylvia Prys Jones (1998). Encyclopedia/Bilingualism/Bili. Multilingual Matters. σελ. 384. ISBN 1853593621. http://books.google.gr/books?id=YgtSqB9oqDIC&pg=PA384&dq=french+language+in+vietnam&hl=el&sa=X&ei=_3fgUPKXEceY0QWYwoGQDw&ved=0CDUQ6AEwAQ#v=onepage&q=french%20language%20in%20vietnam&f=false. 
  13. ↑ Vietnamese Language Overview. vietnamonline.com. http://www.vietnamonline.com/culture/language-overview.html. Ανακτήθηκε στις 2012-12-30. 
  14. ↑ P. A. Denham (Μάρτιος 1992). "English in Vietnam". World Englishes 11 (1): 61. doi:10.1111/j.1467-971X.1992.tb00047.x. http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/j.1467-971X.1992.tb00047.x/abstract. 
  15. ↑ The Vietnamese Language. haivenu-vietnam.com. http://www.haivenu-vietnam.com/vietnam-culture-language.htm. Ανακτήθηκε στις 2012-12-30. 
  16. ↑ Huynh Dinh Te. Religion of the Vietnamese. Mertsahinoglu.com. http://mertsahinoglu.com/research/religion-of-the-vietnamese/. Ανακτήθηκε στις 28 April 2010. 
  17. ↑ The 2009 Vietnam Population and Housing Census: Completed Results. General Statistics Office of Vietnam: Central Population and Housing Census Steering Committee. 2010-06. σσ. 281. http://www.gso.gov.vn/Modules/Doc_Download.aspx?DocID=12724. Ανακτήθηκε στις 12 Μαρτίου 2012. 
  18. ↑ Zuckerman, Phil. "Atheism: Contemporary Rates and Patterns" (PDF), από το Cambridge Companion to Atheism. University of Cambridge Press, 2007. Ανακτήθηκε 23 Μαΐου 2012.
  19. ↑ Vietnam: International Religious Freedom Report 2007. U.S. Department of State: Bureau of Democracy, Human Rights, and Labor. 14 Σεπτεμβρίου 2007. http://www.state.gov/g/drl/rls/irf/2007/90159.htm. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2012. 
  20. ↑ Truong Sa residents cast early votes in legislative elections. Thanh Nien. 20-5-2011. http://www.thanhniennews.com/2010/Pages/20110516100659.aspx. 
  21. ↑ Ian Timberlake (22-5-2011). One-party Vietnam votes in national election. AFP. http://www.google.com/hostednews/afp/article/ALeqM5if2Z8EcyMNAQO70JpKCuTR8SGcTw. Ανακτήθηκε στις 22-5-2011. 
  22. ↑ http://english.people.com.cn/90001/90777/90851/7387493.html
  23. ↑ Βιετνάμ: Μια γλυκιά λωρίδα γης στη Νοτιοανατολική Ασία Καθημερινή (2007). Ανακτήθηκε την 18 Οκτωβρίου 2012
  24. ↑ Airports in Vietnam. business-in-asia.com. 2006. http://www.business-in-asia.com/airports_vietnam.html. Ανακτήθηκε στις 2012-12-30. 
  25. ↑ Πασχάλη Μαρία (5 Ιανουαρίου 2013). Βιετνάμ: Στο δέλτα του Μεκόνγκ. Το Βήμα. http://www.tovima.gr/travel/article/?aid=491206. Ανακτήθηκε στις 2013-01-06. 
  26. ↑ 26,0 26,1 26,2 Robert Carmack, Didier Corlou, Nguyen Thanh Van (2006). Vietnamese Cooking: ベトナム料理レシピ集. Tuttle Publishing. σελ. 10, 11. ISBN 0794650317. http://books.google.gr/books?id=wV2icWfCepkC&dq=vietnamese+cuisine&hl=el&source=gbs_navlinks_s. 

Εξωτερικές συνδέσεις [Επεξεργασία]

Commons logo
Τα Κοινά έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα


Globe stub.svg Αυτό το λήμμα γεωγραφίας χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!


π • σ • ε
Χώρες της Ασίας
Ανεξάρτητα κράτη
Cartography of Asia.svg
Εξαρτημένα εδάφη
Αυστραλία
Ηνωμένο Βασίλειο
Γαλλία
Αμφισβητούμενα εδάφη
Μη αναγνωρισμένα κράτη
1 Τμήμα της χώρας ανήκει στην Αφρική. 2 Συνήθως γεωγραφικά θεωρείται Ασιατική χώρα, αλλά ωστόσο για πολιτισμικούς και ιστορικούς λόγους εντάσσεται συχνά στην Ευρώπη. 3 Τμήμα της χώρας ανήκει στην Ευρώπη.

Ανακτήθηκε από "http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Βιετνάμ&oldid=4084221"