Σλοβενία

Republika Slovenija
Δημοκρατία της Σλοβενίας

Σημαία της Σλοβενίας Εθνόσημο της Σλοβενίας
Εθνικός ύμνος: 7η στροφή από το Zdravljica
Η θέση της Σλοβενίας (σκούρο πράσινο) -στην Ευρωπαϊκή ήπειρο (πράσινο και σκούρο γκρι) -στην Ευρωπαϊκή Ένωση (πράσινο)
Πρωτεύουσα (και μεγαλύτερη πόλη)  • Συντεταγμένες	Λιουμπλιάνα   46°03′N 14°30′E
Επίσημες γλώσσες	Σλοβενικά
Πολίτευμα	Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία
Πρόεδρος Πρωθυπουργός	Μπορούτ Παχόρ Αλένκα Μπράτουσεκ
Ανεξαρτησία από τη Γιουγκοσλαβία Ισχύον Σύνταγμα	25 Ιουνίου 1991 23 Δεκεμβρίου 1991, αναθεωρήθηκε στις 14 Ιουλίου 1997 και στις 25 Ιουλίου 2000
Έκταση  • Σύνολο  • % Νερό  • Σύνορα Ακτογραμμή	20.273 km2 (153η) 0,6 1.086 km 46,6 km
Πληθυσμός  • Εκτίμηση 2012   • Απογραφή 2010   • Πυκνότητα	2.058.027 (143η)  2.050.189   101,9 κατ./km² (98η)
Α.Ε.Π. (PPP)  • Ολικό  (2012)  • Κατά κεφαλή	57,495 δισ. $ (83η)   28.524 $ (31η)
Α.Ε.Π. (Ονομαστικό)  • Ολικό  (2009)  • Κατά κεφαλή	49,551 δισ. $ (70η)   24.583 $ (31η)
ΔΑΑ (2013)	0,892 (22η) – πολύ υψηλή
Νόμισμα	Ευρώ1 (EUR)
Ζώνη ώρας  • Θερινή ώρα	(UTC +1) (UTC +2)
Internet TLD	.si και .eu ως κράτος μέλος της ΕΕ
Κωδικός κλήσης	+386
1 Πριν το 2007 το τόλαρ.

Χάρτης της Σλοβενίας

Η Σλοβενία, επίσημα Δημοκρατία της Σλοβενίας (Σλοβενικά: Republika Slovenija), είναι χώρα στην Κεντρική Ευρώπη σε σταυροδρόμι βασικών Ευρωπαικών πολιτιστικών και εμπορικών δρόμων. Συνορεύει με την Αυστρία στα βόρεια, την Ιταλία στα δυτικά, την Ουγγαρία στα βορειοανατολικά, και την Κροατία στα νότιακαι τα νοτιοανατολικά. Στα δυτικά έχει μια μικρού μήκους ακτογραμμή στην Αδριατική θάλασσα. Έχει συνολική έκταση 20.273 τετρ. χλμ. και πληθυσμό 2.058.027 κατοίκους.. Είναι κοινοβουλευτική δημοκρατία και μέλος της Ευρωπαικής Ενωσης και του ΝΑΤΟ. Ως προς τη γεωγραφια, την ιστορία, την οικονομία, τον πολιτισμό και τη γλώσσα της είναι χώρα με μεγάλη ποικιλία, διακρινόμενη από ένα μεταβατικό χαρακτήρα. Χαρακτηρίζεται από υψηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της είναι η Λιουμπλιάνα.

Στο έδαφος της Σλοβενίας συναντιώνται τέσσερις μεγάλες Ευρωπαικές γεωγραφικές ενότητες : οι Άλπεις, οι Δειναρικές Αλπεις, η Πεδιάδα της Παννονίας και η Μεσόγειος Θάλασσα, με ένα μικρό τμήμα ακτογραμμής κατά μήκος της Αδριατικής Θάλασσας. To έδαφος έχει μια διάρθρωση ψηφιδωτού με μεγάλη ποικιλία τοπίου και βιοποικιλότητα, αποτέλεσμα των φυσικών χαρακτηριστικών και της μακροχρόνιας παρουσίας των ανθρώπων. Αν και οι καιρικές συνθήκες στο κυρίως λοφώδες έδαφος επηρεάζονται από το ηπειρωτικό κλίμα, τα Σλοβενικά Παράλια ευνοούνται από ένα κλίμα υπομεσογειακό, ενώ το Αλπικό κλίμα συναντάται στο βορειοδυτικό τμήμα της χώρας. Η χώρα είναι μία από τις πλουσιότερες σε νερό της Ευρώπης, με πυκνό δίκτυο ποταμών, πλούσιο υδροφορέα και σημαντικά καρστικά υπόγεια υδατορρεύματα. Πάνω από το μισό του εδάφους καλύπτεται από δάση. H κατοίκηση της Κροατίας είναι διεσπαρμένη και άνιση.

Εδώ συναντιώνται οι Σλαβικές, Γερμανικές, Ρομανικές και Φινοουγγρικές γλωσσικές και πολιτιστικές ομάδες. Αν και η περιοχή δεν είναι ομοιογενής, επικρατών πληθυσμός είναι ο Σλοβενικός. Η Σλοβενική γλώσσα είναι η μοναδική επίσημη σε όλη τη χώρα, ενώ η Ιταλική και η Ουγγρική είναι τοπικές μειονοτικές γλώσσες. H Σλοβενία είναι σε μεγάλο βαθμό εκκοσμικευμένη χώρα, αλλά ο πολιτισμός και η ταυτότητά της έχουν επηρεασθεί σημαντικά από τη Ρωμαική Καθολική Εκκλησία, καθώς επίσης και από το Λουθηρανισμό. Η οικονομία της Σλοβενίας είναι μικρή, ανοιχτή, προσανατολισμένη στις εξαγωγές και κατά συνέπεια επηρεάζεται από τις διεθνείς συνθήκες. Εχει πληγεί σοβαρά από την Ευρωπαική οικονομική κρίση, που άρχισε στα τέλη της δεκαετίας του 2000. O κύριος οικονομικός τομέας είναι οι υπηρεσίες, ακολουθούμενος από τη βιομηχανία και τις κατασκευές. Πολλοί Σλοβένοι πετυχαίνουν κορυφαίες αθλητικές επιδόσεις, ιδιάιτερα στα χειμερινά αθλήματα, στον υγρό στίβο, στον αλπινισμό και σε αθλήματα αντοχής.

Ιστορικά το σημερινό έδαφος της Σλοβενίας αποτέλεσε τμήμα πολλών διαφορετικών κρατικών σχηματισμών, όπως η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και στη συνέχεια η Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία. Το 1918 οι Σλοβένοι άσκησαν για πρώτη φορά αυτοδιάθεση, συνιδρύοντας το μη αναγνωρισθέν διεθνώς Κράτος των Σλοβένων, Κροατών και Σέρβων, που συγχωνεύθηκε στη Γιουγκοσλαβία. Στο Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο η Σλοβενία καταλήφθηκε και προσαρτήθηκε στη Γερμανία, την Ιταλία, την Κροατία και την Ουγγαρία. Στη συνέχεια ήταν ιδρυτικό μέλος της Σ.Ο.Δ. της Γιουγκοσλαβίας. Τον Ιούνιο του 1991, μετά την εισαγωγή της πολυκομματικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, η Σλοβενία αποσχίσθηκε από τη Γιουγκοσλαβία και έγινε ανεξάρτητο κράτος. Έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ το 2004 και από το 2007 είναι μέλος και της Ευρωζώνης.

. Στις 7 Ιουλίου υπογράφηκε η Συμφωνία του Μπριούνι, που---- μια ανακωχή και μια τρίμηνη αναστολή της---- της ανεξαρτησίας της Σλοβενίας. Στο τέλος του μήνα εγκατέλειψαν τη Σλοβενία οι τελευταίοι στρατιώτες του Γιουγκοσλαβικού Στρατού. Το Δεκέμβριο του 1991 υιοθετήθηκε ένα νέο σύνταγμα, ακολουθούμενο το 1992 από νόμους για την αποεθνικοποίηση και ιδιωτικοποίηση. Τα μέλη της Ευρωπαικής Ενωσης αναγνώρισαν τη σλοβενία ως ανεξάρτητο κράτος στις 15 Ιανουαρίου 1992 και τα Ηνωμένα Εθνη τη δέχθηκαν ως μέλος τους στις 22 Μαίου 1992. Η Σλοβενία εντάχθηκε στην Ευρωπαική Ενωση τη 1 Μαίου 2004. Η Σλοβενία έχει έναν Επίτροπο στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και επτά Σλοβένοι ----- εξελέγησαν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις εκλογές στις 13 Ιουνίου 2004. Το 2004 η Σλοβενία εντάχθηκε επίσης στο ΝΑΤΟ. Η Σλοβενία ---- κατάφερε να εκπληρώσει τα κριτήρια του Μάαστριχτ και εντάχθηκε στην Ευρωζώνη (η πρώτη χώρα σε μετάβαση που το έκανε) τη 1 Ιανουαρίου 2007. Ηταν η πρώτη πρώην Κομμουνιστική χώρα που είχε την Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαικής Ενωσης, για το πρώτο εξάμηνο του 2008. Στις 21 Ιουλίου 2010 έγινε μέλος του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης.

Ιστορία

Aπό την προιστορία μέχρι τη Σλαβική αποίκηση

Η σημερινή Σλοβενία έχει επί μακρόν κατοικηθεί την προιστορική εποχή και υπάρχει μαρτυρία ανθρώπινης κατοίκησης πριν από περίπου 250.000 χρόνια. Ενα διάτρητο οστό αρκούδας, χρονολογούμενο από το 43800 - 42400 π.Χ., που βρέθηκε το 1995 στο Σπήλαιο Ντίβγιε Μπάμπε κοντά στο Τσέρκνο, είναι πιθανότατα το παλαιότερο μουσικό όργανο, που έχει ανακαλυφθεί στον κόσμο. Τις δεκαετίες του 1920 και 1930 , αντικείμενα που ανήκαν στους Κρο-Μανιόν, όπως διάτρητα οστά, οστέϊνες καρφίτσες και βελόνες έχουν βρεθεί από τον αρχαιολόγο Σρέτσκο Μπρόνταρ στο Σπήλαιο Πότοκ. Το 2002 στα Ελη της Λιουμπλιάνας βρέθηκαν απομεινάρια πασσαλόπηκτων σπιτιών, ηλικίας άνω των 4.500 ετών, που σήμερα προστατεύονται ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UΝΕSCΟ, μαζί με τον Ξύλινο Τροχό των Ελών της Λουμπλιάνας, τον αρχαιότερο ξύλινο τροχό του κόσμου. Φαίνεται ότι οι ξύλινοι τροχοί εμφανίστηκαν σχεδόν ταυτόχρονα στη Μεσοποταμία και στην Ευρώπη. Στη μεταβατική περίοδο από την Εποχή του ορείχαλκου στην Εποχή του σιδήρου άνθησε ο πολιτισμός του Ούρνφιλντ. Eχουν βρεθεί αρχαιολογικά ευρήματα χρονολογούμενα από την περίοδο Χάλστατ, ιδίως στη νοτιοανατολική Σλοβενία, μεταξύ αυτών πολλοί κάδοι στο Νόβo Μέστο, την ΄΄Πόλη των Κάδων΄΄. Την Εποχή του σιδήρου η σημερινή Σλοβενία κατοικείτο από Ιλλυρικές και Κελτικές φυλές μέχρι τον 1ο αιώνα π.Χ.

Οταν οι Αρχαίοι Ρωμαίοι κατέλαβαν την περιοχή, ίδρυσαν τις επαρχίες της Παννονίας και του Νόρικουμ και η σημερινή δυτική Σλοβενία υπήχθη άμεσα υπό τη Ρωμαϊκή Ιταλία, ως τμήμα της Χ περιοχής ΄΄Βενετία και Ιστρια΄΄. Οι Ρωμαίοι εγκατέστησαν σταθμούς στην Εμονα (Λουμπλιάνα), Παιτόβιο (Πτούι) και Σελέια (Τσέλιε) και κατασκεύασαν εμπορικούς και στρατιωτικούς δρόμους, που διέτρεχαν το έδαφος της Σλοβενίας από την Ιταλία ως την Παννονία. Τον 5ο και 6ο αιώνα η περιοχή υπέστη επιδρομές Ούννων και Γερμανικών φυλών, κατά τις εισβολές τους στην Ιταλία.

Οι πρόγονοι των σημερινών Σλάβων εγκαταστάθηκαν ανατολικά των Άλπεων στα τέλη του 6ου με αρχές του 7ου αιώνα μ.Χ. Αρχικά υποταγμένοι και ακόλουθοι των Άβαρων θα εγκατασταθούν σε μια περιοχή έκτασης 70.000 τ.χλμ. Ήταν η πρώην ρωμαϊκή επαρχία Noricum η περιοχή όπου εγκαταστάθηκαν, όχι έρημη από πληθυσμούς, όπως οι Λομβαρδοί, οι Γέπιδες. Η Αβαρική επικυριαρχία υπήρξε χαλαρή επειδή η γεωμορφολογία και η γεωγραφική διαμόρφωση της περιοχής, η οποία αποτελείτο από ορεινά τμήματα των ανατολικών Άλπεων, τις κοιλάδες των ποταμών Σάβου, Δράβου και Μούρα, δημιουργούσε απομονωμένες νησίδες. Στις λατινικές πηγές των 8ου και 9ου αιώνων η περιοχή μνημονεύεται ως Καραντανία. Όταν το Αβαρικό κράτος διασπάστηκε, η Καραντανία ενσωματώθηκε γύρω στα 632 σε μια ένωση Σλαβικών φυλών της Τσεχίας και της Μοραβίας και συνιστά το κράτος του Σάμο.. Μετά τη διάλυσή του το 658 οι πρόγονοι των Σλοβένων που βρίσκονταν στη σημερινή Καρινθία σχημάτισαν το ανεξάρτητο δουκάτο της Καραντανίας. Αλλα τμήματα της σημερινής Σλοβενίας κυβερνήθηκαν πάλι από τους Αβάρους μέχρι που τους νίκησε ο Καρλομάγνος το 803.

Ο Μεσαίωνας ως την Αρχή των Νεότερων Χρόνων

Στα μέσα του 8ου αιώνα η Καραντανία έγινε δουκάτο υποτελές στην εξουσία των Βαυαρών, που άρχισαν να διαδίδουν το Χριστιανισμό. Τρεις δεκαετίες αργότερα οι Καραντανιανοί ενσωματώθηκαν, μαζί με τους Βαυαρούς, στην Καρολιγγιανή αυτοκρατορία. Την ίδια περίοδο η Καρνιόλη πέρασε επίσης στον έλεγχο των Φράγκων και εκχριστιανίσθηκε από την Ακουιλέια. Μετά την αντιφραγκική εξέγερση του Λιούντεβιτ Ποσάφσκι στις αρχές του 9ου αιώνα οι Φράγκοι απομάκρυναν τους Καραντανιανούς πρίγκιπες, αντικαθιστώντας τους με τους δικούς τους δούκες των συνόρων. Eτσι το Φραγκικό φεουδαλικό σύστημα έφτασε στο έδαφος της Σλοβενίας.

H εισβολή των Μαγυάρων στην Πεδιάδα της Παννονίας στα τέλη του 9ου αιώνα ουσιαστικά απομόνωσε τα εδάφη που κατοικούσαν οι Σλοβένοι από τους δυτικούς Σλάβους. Ετσι οι Σλάβοι της Καραντανίας και της Καρνιόλης άρχισαν να εξελίσσονται σε ανεξάρτητη Σλαβική εθνική ομάδα. Μετά τη νίκη του Οθωνα Α΄ επί των Μαγυάρων το 955 το Σλοβενικό έδαφος διαιρέθηκε σε μεθοριακές περιοχές της Αγίας Ρωμαικής Αυτοκρατορίας. Η Καραντανία, όντας η σημαντικότερη προήχθη στο Δουκάτο της Καρινθίας το 976. Τον ύστερο Μεσαίωνα οι ιστορικές επαρχίες της Καρνιόλης, Στυρίας, Καρινθίας, Γκορίτσιας, Τεργέστης και Ίστριας μετεξελίχθηκαν από μεθοριακές περιοχές και ενσωματώθηκαν στο μεσαιωνικό Γερμανικό κράτος. Η ενοποίηση και η δημιουργία αυτών των ιστορικών χωρών έλαβε χώρα σε μια μακρά περίοδο μεταξύ 11ου και 14ου αιώνα υπό την καθοδήγηση ορισμένων σημαντικών οικογενειών ευγενών, όπως οι Δούκες του Σπάνχαϊμ, οι Κόμητες της Γκορίτσιας, οι Κόμητες του Τσέλιε και τελικά ο Οίκος των Αψβούργων. Σε μια παράλληλη διαδικασία, ένας έντονος Γερμανικός αποικισμός περιόρισε σημαντικά την έκταση των Σλοβενόφωνων περιοχών. Το 15ο αιώνα το Σλεβονικό εθνικό έδαφος είχε περιοριστεί στο σημερινό του μέγεθος.

To 14o αιώνα το περισσότερο έδαφος της Σλοβενίας το ανέλαβαν οι Αψβούργοι. Οι κόμητες του Τσέλιε, μια οικογένεια φεουδαρχών από την περιοχή αυτή, που το 1436 απέκτησε τον τίτλο των πριγκίπων του κράτους, ήταν οι ισχυροί ανταγωνιστές τους για κάποιο διάστημα. Αυτή η μεγάλη δυναστεία, σημαντική σε Ευρωπαίκό πολιτικό επίπεδο, είχε την έδρα της σε Σλοβενικό έδαφος αλλά εξέλιπε το 1456. Tα πολλά μεγάλα της κτήματα έγιναν στη συνέχεια ιδιοκτησία των Αψβούργων, που διατήρησαν τον έλεγχο της περιοχής δικαιωματικά μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα.

Στο τέλος του Μεσαίωνα τα Σλοβενικά Εδάφη υπέστησαν σοβαρή οικονομική και δημογραφική οπισθοδρόμηση λόγω των Τουρκικών επιδρομών. Το 1515 μία αγροτική εξέγερση εξαπλώθηκε σχεδόν σε όλα τα Σλοβενικά εδάφη. Το 1572-3 η Κροατοσλοβενική αγροτική εξέγερση προκάλεσε χάος σε όλη την ευρύτερη περιοχή. Τέτοιες εξεγέρσεις, που συνήθως κατέληγαν σε αιματηρές ήττες, συνεχίστηκαν σε όλο το 17ο αιώνα.

Aπό το 18ο αιώνα ως το τέλος του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου

Τα Σλοβενικά Εδάφη αποτέλεσαν τμήμα των Ιλλυρικών επαρχιών, της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και της Αυστροουγγαρίας ( στη Σισλειτανία). Περιελάμβαναν την καρνιόλη, το νότιο τμήμα της Καρινθίας και της Στυρίας, την {{Ίστρια]], τη Γκορίτσια και Γκράντισκα, την Τεργέστη και το Πρεκμούριγιε. Η εκβιομηχάνιση συνοδεύθηκε από την κατασκευή σιδηροδρόμων για να συνδέσουν πόλεις και αγορές, αλλά η αστικοποίηση ήταν περιορισμένη. Λόγω περιορισμένων ευκαιριών, μεταξύ 1880 και 1910 υπήρξε εκτεταμένη μετανάστευση και γύρω στους 300.000 Σλοβένους (δηλ. ο ένας στους έξι) μετανάστευσαν σε άλλες χώρες, κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά επίσης στη Νότια Αμερική, τη Γερμανία, την Αίγυπτο και στις μεγαλύτερες πόλεις της Αυστροουγγαρίας, ιδιαίτερα το Ζάγκρεμπ και τη Βιέννη. Eντούτοις ο Σλοβενικός πληθυσμός αυξήθηκε σημαντικά και έγινε κοινωνικά διαφοροποιημένος όπως και στις άλλες Ευρωπαικές χώρες. Ο αλφαβητισμός ήταν αρκετά υψηλός, 80 με 90 τοις εκατό.

Α΄Παγκόσμιος Πόλεμος

Ο Α΄Παγκόσμιος Πόλεμος προκάλεσε βαρειές απώλειες στους Σλοβένους, ιδιαίτερα στις δώδεκα Μάχες του Ισόντσο, που έλαβαν χώρα στη δυτική παραμεθόρια περιοχή της σημερινής Σλοβενίας. Εκατοντάδες χιλιάδες Σλοβένοι κληρωτοί στρατεύθηκαν στον Αυστροουγγρικό Στρατό και πάνω από 30.000 από αυτούς πέθαναν. Εκατοντάδες χιλιάδες Σλοβένοι από τη Γκορίτσια και Γκράντισκα μετεγκαταστάθηκαν σε στρατόπεδα προσφύγων στην Ιταλία και στην Αυστρία. Ενώ οι πρόσφυγες στην Αυστρία έτυχαν αξιοπρεπούς μεταχείρισης, οι Σλοβένοι πρόσφυγες στα Ιταλικά στρατόπεδα αντιμετωπίστηκαν ως εχθροί του κράτους και αρκετές χιλιάδες πέθαναν από υποσιτισμό και ασθένειες μεταξύ 1915 και 1918. Ολόκληρες περιοχές της Παραθαλάσσιας Σλοβενίας καταστράφηκαν.

Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας

Το Σλοβενικό Λαικό Κόμμα είχε ξεκινήσει ένα κίνημα αυτοδιάθεσης, απαιτώντας τη δημιουργία ενός ημιανεξάρτητου Νότιου Σλαβικού κράτους υπό τη διοίκηση των Αψβούργων. H πρόταση υιοθετήθηκε από τα περισσότερα Σλοβενικά κόμματα και ακολούθησε μια μαζική κινητοποίηση της Σλοβένικης κοινωβνίας των πολιτών, γνωστή ως Κίνημα της Διακήρυξης. Η πρόταση αυτή απορρίφθηκε από τις Αυστριακές πολιτικές ελίτ, αλλά μετά τη διάλυση της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας ως συνέπεια του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου, στις 6 Οκτωβρίου 1918 πήρε την εξιυσία στο Ζάγκρεμπ ένα Εθνικό Συμβούλιο Σλοβένων, Κροατών και Σέρβων. Στις 29 Οκτωβρίου ανακηρύχθηκε η ανεξαρτησία από μία εθνική συγκέντρωση στη Λιουμπλιάνα και από το Κροατικό κοινοβούλιο, με τη διακήρυξη της ίδρυσης του νέου Κράτους Σλοβένων, Κροατών και Σέρβων. Την 1 Δεκεμβρίου 1918 το Κράτος αυτό συνενώθηκε με τη Σερβία, αποτελώντας μέρος του νέου Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, που το 1929 μετονομάστηκε σε Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Η Σλοβενία, όντας η πιο εκβιομηχανισμένη και εξευρωπαισμένη, συγκρινόμενη με άλλα λιγότερο αναπτυγμένα τμήματα της Γιουγκοσλαβίας, έγινε το κύριο κέντρο της βιομηχανικής παραγωγής. Σε σύγκριση με τη Σερβία, για παράδειγμα, η βιομηχανική παραγωγή στη Σλοβενία ήταν τέσσερις φορές μεγαλύτερη και ήταν είκοσι δύο φορές μεγαλύτερη από ότι στη Γιουγκοσλαβική Μακεδονία. Η περίοδος του μεσοπολέμου έφερε περαιτέρω εκβιομηχάνιση της Σλοβενίας, με γρήγορη οικονομική ανάπτυξη τη δεκαετία του 1920, ακολουθούμενη από μία σχετικά επιτυχή οικονομική προσαρμογή στην οικονομική κρίση του 1929 και τη Μεγάλη Υφεση.

Mετά από ένα δημοψήφισμα τον Οκτώβριο του 1920 η Σλοβενόφωνη νότια Καρινθία προσαρτήθηκε στην Αυστρία. Με τη Συνθήκη του Τριανόν αφ'ετέρου στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας παραχωρήθηκε η κατοικούμενη από Σλοβένους περιοχή Πρεκμούργιε, πρώην τμήμα της Αυστροουγγαρίας. Οι Σλοβένοι, που ζούσαν σε εδάφη που υπήχθησαν στη διοίκηση των γειτονικών κρατών Ιταλίας, Αυστρίας και Ουγγαρίας, υπέστησαν πολιτικές βίαιης αφομοίωσης. Στην περίπτωση της Φασιστικής Ιταλίας υπέφεραν βίαιο Φασιστικό εξιταλισμό.

Φασιστικός εξιταλισμός των Σλοβένων των ακτών και αντίσταση (1920-1943)

Σε αντάλλαγμα για την προσχώρηση στις Συμμαχικές Δυνάμεις κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στο Βασίλειο της Ιταλίας, σύμφωνα με τη μυστική Συνθήκη του Λονδίνου (1915) και τη μεταγενέστερη Συνθήκη του Ράπαλο (1920), παραχωρήθηκε η διοίκηση σε μεγάλο μέρος των Σλοβενικών εδαφών. Αυτό περιελάμβανε το ένα τέταρτο του σλοβενικού εδάφους, με περιοχές εθνολογικά αποκλειστικά Σλοβενικές. O πληθυσμός των επηρεαζόμενων περιοχών ήταν περίπου 327.000 από το συνολικό πληθυσμό του 1,3 εκατομμυρίου Σλοβένων και υποβλήθηκε σε αναγκαστικό εξιταλισμό. Η Σλοβενική μειονότητα στην Ιταλία (1920-1947) στερήθηκε κάθε μειονοτική προστασία βάσει του διεθνούς ή εσωτερικού δικαίου. Συγκρούσεις μεταξύ αφ'ενός των Ιταλικών αρχών και των Φασιστικών ταγμάτων και αφ'ετέρου του τοπικού Σλοβενικού πληθυσμού άρχισαν ήδη από το 1920 με αποκορύφωμα το κάψιμο του Ναρόντνι ντομ, του Σλοβενικού Εθνικού Κέντρου στην Τεργέστη.

Μετά τη Φασιστική επικράτηση στην Ιταλία το 1922 προωθήθηκε μια πολιτική βίαιου Φασιστικού εξιταλισμού, καθώς οι νέοι κυβερνώντες επεδίωξαν να εξαλείψουν τη Σλοβένικη μεσαία τάξη και διανόηση. Κατάργησαν την εκπαίδευση στα Σλοβενικά το 1923 και μεταξύ 1926 και 1932 επέβαλαν τον εξιταλισμό των Σλοβενικών ονομάτων και επιθέτων. Το 1927 η κυβέρνηση απαγόρευσε όλες τις Σλοβενικές οργανώσεις και κάθε δημόσια χρήση της Σλοβενικής. Η αστυνομία επετίθετο βίαια στους αντιπάλους του Φασιστικού καθεστώτος. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1930 περίπου 70.000 Σλοβένοι είχαν εγκαταλείψει την περιοχή, κυρίως προς τη Γιουγκοσλαβία και χώρες της Νότιας Αμερικής. Οταν πια όλες οι Σλοβένικες μειονοτικές οργανώσεις στην Ιταλία είχαν εξοντωθεί, το 1927 συγκροτήθηκε η στρατιωτική αντιφασιστική οργάνωση TIGR για να αντισταθεί στη Φασιστική βία. Το αντιφασιστικό αντάρτικο κίνημα συνεχίστηκε και όλη τη δεκαετία του 1930.

Η Σλοβενία κατά το Β΄Παγκόσμιο πόλεμο και μετά

Οι Δυνάμεις του Αξονα εισέβαλαν στη Γιουγκοσλαβία στις 6 Απριλίου 1941. Ενα πραξικόπημα στη Γιουγκοσλαβική κυβέρνηση είχε τερματίσει τη συμμετοχή της Γιουγκοσλαβίας στο Τριμερές Σύμφωνο και εξόργισε τον Αδόλφο Χίτλερ. Γρήγορα τo Γιουγκοσλαβικό έδαφος χωρίστηκε μεταξύ Γερμανικής, Ιταλικής και Ουγγρικής εξουσίας και οι Ναζί προσάρτησαν την Κάτω Στυρία ως Untersteiermark στο ΄΄Μείζον Ράιχ΄΄. Περίπου 46.000 Σλοβένοι στην περιοχή του Τριγώνου Ραν (Μπρέζιτσε) εκτοπίσθηκαν βίαια στην ανατολική Γερμανία για ενδεχόμενο εκγερμανισμό ή καταναγκαστική εργασία, αρχίζοντας από το Νοέμβριο του 1941.

Στις 27 Απριλίου 1941 οργανώθηκε στην Επαρχία της Λιουμπλιάνας το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο για να διεξάγει ένα απελευθερωτικό αγώνα, να συγκροτήσει το Σλοβένικο αντάρτικο στρατό και να δημιουργήσει δομές ενός μελλοντικού κράτους στις απελευθερωμένες περιοχές. H Eπαρχία της Λιουμπλιάνας έζησε την εκτόπιση 25.000 ανθρώπων, που ισούνταν με το 7,5% του συνολικού πληθυσμού. Η επιχείρηση, μία από πιο δραστικές στην ευρώπη, γέμισε πολλά Ιταλικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως σε Ραμπ, Μονίγκο (Τρεβίζο), Ρενίτσι ντ'Ανγκιάρι, Κιεζανουόβα και αλλού.

Σλοβένοι μεταφέρθηκαν σε αρκετά στρατόπεδα στη Σαξονία, όπου αναγκάστηκαν να δουλέψουν σε Γερμανικά αγροκτήματα ή εργοστάσια Γερμανικών βιομηχανιών από το 1941 ως το 1945. Oι καταναγκαστικά εργαζόμενοι δεν κρατούντο πάντα σε κανονικά στρατόπεδα συγκέντρωσης , αλλά πολλές φορές απλώς σε άδεια κτίρια όπου κοιμόντουσαν μέχρι να βγουν από αυτά τα καταλύματα για τη δουλειά της επόμενης μέρας. Προς το τέλος του πολέμου τα στρατόπεδα αυτά απελευθερώθηκαν από Αμερικανικά και Σοβιετικά στρατεύματα. Οι επαναπατρισθέντες πρόσφυγες επέστρεψαν στη Γιουγκοσλαβία για να βρουν τα σπίτια τους κατεστραμμένα.

Αρκετοί Σλοβένοι συνεργάστηκαν με τις κατοχικές δυνάμεις , με τηn υποστηριζόμενη από τους Γερμανούς Σλοβενική Πολιτοφυλακή να έχει 21.000 μέλη στο μέγιστο της ισχύος της. Πάνω από 30.000 παριζάνοι πέθαναν πολεμώντας τις δυνάμεις του Αξονα και τους συνεργάτες τους. Κατά το Β΄Π.Π. πέθαναν περίπου το 8 τοις εκατό των Σλοβένων.

Το 1945 η Γιουγκοσλαβία απελευθερώθηκε και λίγο αργότερα έγινε ένα ονομαστικά ομοσπονδιακό Κομμουνιστικό κράτος. Η Σλοβενία, που το δικό της Κομμουνιστικό Κόμμα είχε ιδρυθεί το 1937, συμμετείχε στην ομοσπονδία ως σοσιαλιστική δημοκρατία. Μετά την αποχώρηση των δυνάμεων του Αξονα η συντριπτική πλειοψηφία του ιθαγενούς Γερμανικού πληθυσμού απελάθηκε ή διέφυγε στην Αυστρία και τη Γερμανία.

Αριθμός υπόπτων από τον κατάλογο Ιταλών εγκληματιών πολέμου, των οποίων η Γιουγκοσλαβία, η Ελλάδα και η Αιθιοπία ζητούσαν την έκδοση, δεν αντιμετώπισε ποτέ το αντίστοιχο της δίκης της Νυρεμβέργης κατά το τέλος του Β΄ Π.Π., γιατί η Βρετανική κυβέρνηση με το ξεκίνημα του Ψυχρού Πολέμου είδε στο πρόσωπο του Πιέτρο Μπαντόλιο, που ήταν επίσης στον κατάλογο, μια εγγύηση για μια αντικομμουνιστική μεταπολεμική Ιταλία. Οι επιζήσαντες δεν πήραν καμμία αποζημίωση από το Ιταλικό κράτος μετα τον πόλεμο.

Η σοσιαλιστική περίοδος

Μετά την επανίδρυση της Γιουγκοσλαβίας κατά το Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο η Σλοβενία έγινε τμήμα της Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας. Εγκαθιδρύθηκε σοσιαλιστικό κράτος αλλά λόγω του σχίσματος Τίτο-Στάλιν το 1948 οι οικονομικές και πολιτικές ελευθερίες ήταν ευρύτερες από ότι στο Ανατολικό Μπλοκ. Το 1947 η Ιταλία παραχώρησε το μεγαλύτερο μέρος των Ιουλιανών Συνόρων στη Γιουγκοσλαβία και η Σλοβενία ανέκτησε τα Σλοβενικά Παράλια. Από τη δεκαετία του 1950 η Σλοβενία απολάμβανε σχετικά ευρεία αυτονομία.

Mεταξύ 1945 και 1948 έλαβε χώρα στη Σλοβενία και γενικά στη Γιουγκοσλαβία ένα κύμα πολιτικής καταστολής. Το 1947 όλες οι ιδιωτικές περιουσίες είχαν εθνικοποιηθεί. Μεταξύ 1949 και 1953 επιχειρήθηκε μια αναγκαστική κολεκτιβοποίηση. Μετά την αποτυχία της ακολουθήθηκε μία πολιτική σταδιακής φιλελευθεροποίησης. Αρχισε να εφαρμόζεται μια νέα οικονομική πολιτική, γνωστική ως εργατική αυτοδιαχείριση, υπό την καθοδήγηση και εποπτεία του Σλοβένου Έντβαρντ Καρντέλι, τον κύριο θεωρητικό του γιουγκοσλαβικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Το 1956 ο Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, μαζί με άλλους ηγέτες, ίδρυσε το Κίνημα των Αδεσμεύτων.

Η οικονομία της Σλοβενίας αναπτύχθηκε γρήγορα, ιδιαίτερα τη δεκαετία του 1950, όταν η χώρα εκβιομηχανιζόταν έντονα.Παρά την περιοριστική οικονομική και κοινωνική νομοθεσία μέσα στη Γιουγκοσλαβία, η Σλοβενία κατάφερε να διατηρεί υψηλό επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης με ειδικευμένο εργατικό δυναμικό, εργατική πειθαρχία και οργάνωση. Μετά τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις και την περαιτέρω οικονομική αποκέντρωση στη Γιουγκοσλαβία το 1965 και 1966, η Σλοβενία προσέγγιζε οικονομία της αγοράς. Το κατά κεφαλή εγχώριο προιόν της ήταν 2,5 φορές το μέσο της χώρας, πράγμα που ενίσχυε την εθνική αυτοπεποίθηση μεταξύ των Σλοβένων. Μετά το θάνατο του Τίτο το 1980 η οικονομική και πολιτική κατάσταση στη Γιουγκοσλαβία έγινε πολύ τεταμένη. Πολιτικές διαφορές γύρω από οικονομικά μέτρα εκφράζονταν στο δημόσιο αίσθημα, καθώς πολλοί σλοβένοι αισθάνονταν ότι υφίσταντο οικονομική εκμετάλλευση, αναγκαζόμενοι να στηρίζουν μια δαπανηρή και αναποτελεσματική ομοσπονδιακη διοίκηση.

Σλοβενική Ανοιξη, δημοκρατία και ανεξαρτησία

Το 1987 μια ομάδα διαννοουμένων ζήτησε τη Σλοβενική ανεξαρτησία στην 57η έκδοση του περιοδικού Nova revija, γεγονός που πυροδότησε τα αιτήματα για εκδημοκρατισμό και αύξηση της Σλοβένικης ανεξαρτησίας. Ενα μαζικό δημοκρατικό κίνημα, συντονιζόμενο από την Επιτροπή Υπεράσπισης των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, πίεσε τους Κομμουνιστές στην κατεύθυνση δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων.

Το Σεπτέμβριο του 1989 ψηφίστηκαν πολλές συνταγματικές τροποιήσεις για να εισαχθεί στη Σλοβενία η κοινοβουλευτική δημοκρατία. Τον ίδιο χρόνο η Action North συνένωσε τόσο το αντιπολιτευτικό όσο και το εκδημοκρατισμένο κομμουνιστικό κίνημα στη Σλοβενία ως η πρώτη αμυντική δράση εναντι των επιθέσεων από τους υποστηρικτές του Μιλόσεβιτς, οδηγώντας στη Σλοβενική ανεξαρτησία. Στις 7 Μαρτίου η Σλοβενική Συνέλευση άλλαξε το επίσημο όνομα της χώρας σε ΄΄ Δημοκρατία της Σλοβενίας ΄΄. Τον Απρίλιο του 1990 έλαβαν χώρα στη Σλοβενία οι πρώτες δημοκρατικές εκλογές και νικητής αναδείχθηκε το ενωμένο αντιπολιτευτικό κίνημα DEMOS υπό το Γιόζε Πούτσνικ. Αυτά τα επαναστατικά γεγονότα στη Σλοβενία προηγήθηκαν σχεδόν κατά ένα χρόνο των Επαναστάσεων του 1989 στην Ανατολική Ευρώπη, αλλά πέρασαν σχεδόν απαρατήρητα από τους διεθνείς αναλυτές. Στις 23 Δεκεμβρίου 1990 πάνω από 88% των ψηφοφόρων ψήφισε υπέρ μιας κυρίαρχης και ανεξάρτητης Σλοβενίας. Στις 25 Ιουνίου 1991 η Σλοβενία έγινε ανεξάρτητη με την ψήφιση των απαιτούμενων νομικών διατάξεων. Στις 27 Ιουνίου, νωρίς το πρωί, ο Γιουγκοσλαβικός Λαικός Στρατός απέστειλε τις δυνάμεις του για να αποτρέψει περαιτέρω μέτρα για την εγκαθίδρυση του νέου κράτους, γεγονός που οδήγησε στον Πόλεμο των Δέκα Ημερών. Στις 7 Ιουλίου υπογράφηκε η Συμφωνία του Μπριούνι, για ανακωχή και τρίμηνη αναστολή της εφαρμογής της ανεξαρτησίας της Σλοβενίας. Στο τέλος του μήνα εγκατέλειψαν τη Σλοβενία οι τελευταίοι στρατιώτες του Γιουγκοσλαβικού Στρατού.

Το Δεκέμβριο του 1991 υιοθετήθηκε ένα νέο σύνταγμα, ακολουθούμενο το 1992 από νόμους για την αποεθνικοποίηση και ιδιωτικοποίηση. Τα μέλη της Ευρωπαικής Ενωσης αναγνώρισαν τη Σλοβενία ως ανεξάρτητο κράτος στις 15 Ιανουαρίου 1992 και τα Ηνωμένα Εθνη τη δέχθηκαν ως μέλος τους στις 22 Μαίου 1992.

Η Σλοβενία εντάχθηκε στην Ευρωπαική Ενωση τη 1 Μαίου 2004. Η Σλοβενία έχει έναν Επίτροπο στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και επτά Σλοβένοι βουλευτές εξελέγησαν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις εκλογές στις 13 Ιουνίου 2004. Το 2004 η Σλοβενία εντάχθηκε επίσης στο ΝΑΤΟ. Η Σλοβενία στη συνέχεια κατάφερε να εκπληρώσει τα κριτήρια του Μάαστριχτ και εντάχθηκε στην Ευρωζώνη (η πρώτη χώρα σε μετάβαση που το έκανε) τη 1 Ιανουαρίου 2007. Ηταν η πρώτη πρώην Κομμουνιστική χώρα που είχε την Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαικής Ενωσης, για το πρώτο εξάμηνο του 2008. Στις 21 Ιουλίου 2010 έγινε μέλος του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης.

Στις 11 Σεπτεμβρίου του 2009 η χώρα συμφώνησε με την Κροατία να αρθούν τα εμπόδια στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις του Ζάγκρεμπ και οι δύο χώρες θα συνεχίσουν τις διαβουλεύσεις για την επίλυση των συνοριακών διαφορών με βάση πρόταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η συμφωνία επιτεύχθηκε σε συνάντηση των πρωθυπουργών των δύο κρατών, στη Λιουμπλιάνα.

Σλοβενική απογοήτευση από τις κοινωνικοοικονομικές ελίτ

Η απογοήτευση από τις εγχώριες κοινωνικοοικονομικές ελίτ σε δημοτικό και κρατικό επίπεδο εκφράστηκε στις Σλοβενικές διαδηλώσεις το 2012-2013 σε ευρύτερη κλίμακα από ότι στις μικρότερες διαδηλώσεις στις 15 Οκτωβρίου 2011 η Σλοβενική απογοήτευση από τις ελίτ και τα οικονομικά όργανα σε Ευρωπαικό και παγκόσμιο επίπεδο. Σχετικά με την ανταπόκριση των πολιτικών ηγετών σε αιτιάσεις της επίσημης Επιτροπής Πρόληψης της Διαφθοράς στη Δημοκρατία της Σλοβενίας, νομικοί εμπειρογνώμονες εξέφρασαν την ανάγκη αλλαγών στο σύστημα για τον περιορισμό της πολιτικής αυθαιρεσίας.

Πληθυσμός

Ο πληθυσμός της Σλοβενίας το 2009 ξεπέρασε τα 2 εκατομμύρια (2.058.027 με βάση εκτιμήσεις για την 1η Ιανουαρίου του 2012) κατοίκους. Η μεγαλύτερη πόλη της είναι η Λιουμπλιάνα με 352.070 κατοίκους. Ακολουθούν το Μαριμπόρ (Maribor) με 158.948, το Τσέλιε (Celje) με 71.144, το Κράνι (Kranj) με 54.500, η Νόβα Γκόριτσα (Nova Gorica) με 34.000, το Βελένιε (Velenje) με 33.800, το Κόπερ (Koper, ελλ. Καποδίστριας, ιταλ. Capodistria) με 29.000, το Νόβο Μέστο (Novo Mesto) με 28.000 καί το Πτούι (Ptuj) με 26.000.

Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού είναι σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2011 τα 78,85 χρόνια (75,4 χρόνια οι άνδρες και 82,3 οι γυναίκες).

Οικονομία

Η Σλοβενία είναι το πλουσιότερο κράτος της πρώην ανατολικής Ευρώπης, με 84% του μέσου ΑΕΠ κ.κ. της ΕΕ των 25. Λόγω της γεωγραφικής και πολιτισμικής εγγύτητας με την Δυτική Ευρώπη και ειδικά την Αυστρία, η σύντομη σύγκλιση της Σλοβενίας με την ανεπτυγμένη Δύση θεωρείται βέβαιη. Από την 1 Ιανουαρίου 2007 η Σλοβενία είναι μέλος της Ευρωζώνης.

Toυρισμός

Η Κεντροευρωπαική χώρα της Σλοβενίας προσφέρει στους τουρίστες μια μεγάλη ποικιλία τοπίων σε μικρή έκταση. Αλπικό στα βορειοδυτικά, Μεσογειακό στα νοτιοδυτικά, Παννονιακό στα βορειοανατολικά και Δειναρικό στα νοτιοανατολικά. Aυτά αντιστοιχούν χονδρικά στις παραδοσιακές περιοχές της Σλοβενίας, με βάση τις πρώην τέσσερις χώρες του στέμματος των Αψβούργων ( Καρνιόλη, Καρινθία, Στυρία και τα Παράλια). Κάθε μία διαθέτει τις δικές της φυσικές, γεωγραφικές, αρχιτεκτονικές και πολιτιστικές ιδιαιτερότητες.

Η πρωτεύουσα της χώρας Λιουμπλιάνα έχει πολλά σημαντικά κτίρια Μπαρόκ και Αρ Νουβό, με αρκετά σημαντικά έργα του γηγενούς αρχιτέκτονα Γιόζε Πλέτσνικ. Aλλα αξιοθέατα περιλαμβάνουν τις ιουλιανές Αλπεις με τη γραφική Λίμνη Μπλεντ και την Κοιλάδα του Σότσα, καθώς και την ψηλότερη κορυφή της χώρας, το Ορος Τρίγκλαβ. Ισως ακόμη διασημότερο είναι το καρστ της Σλοβενίας, που πήρε το όνομά του από το Οροπέδιο Καρστ στα Σλοβένικα Παράλια. Πάνω από 28 εκατομμύρια επισκέπτες επισκέπτες έχουν επισκεφθεί το Σπήλαιο Ποστόινα, ενώ 15 λεπτά με το αυτοκίνητο από εκεί είναι τα Σπήλαια Σκότσιαν, Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Αρκετά άλλα σπήλαια είναι ανοιχτά στο κοινό, όπως το Σπήλαιο Βιλένιτσα.

Παρακάτω στην ίδια κατεύθυνση είναι η Αδριατική ακτή, όπου το σημαντικότερο ιστορικό μνημείο είναι η Βενετική Γοτθική Μεσογειακή πόλη του Πιράν. Η γειτονική πόλη του Πορτορόζ είναι δημοφιλές σύγχρονο τουριστικό θέρετρο, προσφέροντας διασκέδαση με τυχερά παιχνίδια. Το πρώην χωριό ψαράδων της Ιζολα έχει επίσης μεταμορφωθεί σε δημοφιλή τουριστικό προορισμό. Πολλοί τουρίστες εκτιμούν επίσης το παλιό Μεσαιωνικό κέντρο του λιμανιού Κόπερ, που είναι πάντως λιγότερο δημοφιλές μεταξύ των τουριστών από τις άλλες δύο Σλοβενικές παραλιακές πόλεις.

Η Στυρία είναι γνωστή για το λευκό κρασί της, ιδιαίτερα το Λιούτομερ Ρίσλίγκ, το χιονοδρομικό κέντρο Ποχόριε, καλοκαιρινά πολιτιστικά φεστιβάλ στο Μάριμπορ και το σπορέλαιο κολοκύθας. Eίναι επίσης γνωστή ως περιοχή καλλιέργειας λυκίσκου, παράγοντας το Styrian Goldings, ποικιλία του Αγγλικού αρώματος λυκίσκου Fuggles.

Η βορειοανατολική περιοχή Πρεκμούριε είναι γνωστή για την ξεχωριστή κουζίνα της. Από τα παραδοσιακά πιάτα το γνωστότερο είναι χοιρινό στην κατσαρόλα με γογγύλια και κεχρί ονόματι bujta repa και ένα γλυκό με στρώσεις ονόματι prekmurska gibanica. Mία σημαντική λουτρόπολη στην περιοχή είναι το Μοράβσκε Τόπλιτσε, που προσελκύει πολλούς Γερμανούς, αυστριακούς, Ιταλούς και Ρώσους επισκέπτες.

Ο αγροτουρισμός είναι σημαντικός σε όλη τη χώρα και ιδιαίτερα αναπτυγμένος στην περιοχή Κρας, σε τμήματα της Εσωτερικής και της Κάτω Καρνιόλης και της βόρειας Ιστριας και στην περιοχή γύρω από το Πόντσετρτεκ και το Κόζιε στην ανατολική Στυρία. H ιππασία, η ποδηλασία, και η πεζοπρία-ορειβασία είναι από τις σημαντικότερες τουριστικές δραστηριότητες στις περιοχές αυτές.

Το Εθνικό Πάρκο Τρίγκλαβ ( Σλοβένικα Triglavski narodni park ) στη Σλοβενία πήρε το όνομά του από το Ορος Τρίγκλαβ, εθνικό σύμβολο της χώρας. Το Τρίγκλαβ βρίσκεται στο μέσον σχεδόν του εθνικού πάρκου. Από αυτό απλώνονται ακτινωτά οι κοιλάδες, εφοδιάζοντας με νερό δύο μεγάλα ποτάμια συστήματα, που έχουν τις πηγές τους στις Ιουλιανές Αλπεις, του Σότσα και του Σάβα. που κυλούν προς την Αδριατική και τη Μαύρη Θάλασσα αντίστοιχα.

Η οροσειρά Καραβάνκε και οι Αλπεις Κάμνικ είνασι επίσης σημαντικοί τουριστικοί προορισμοί, όπως και τα βουνά Ποχόριε. Σε αντίθεση όμως με τις Ιουλιανές Αλπεις οι περιοχές αυτές φαίνεται να προσελκύουν κυρίως επισκέπτες Σλοβένους και από τις γειτονικές περιοχές της Αυστρίας και παραμένουν σε μεγάλο βαθμό άγνωστες σε τουρίστες από άλλες χώρες. Τη μεγαλύτερη εξαίρεση αποτελεί η Κοιλάδα Λόγκαρ, που έχει διαφημιστεί έντονα από τη δεκαετία του 1980.

Η Σλοβενία έχει αρκετές μικρότερες Μεσαιωνικές πόλεις, που λειτουργούν ως σημαντικά τουριστικά αξιοθέατα. Ανάμεσά τους διασημότερες είναι το Πτούι, η Σκόφια Λόκα και το Πίραν. Σημαντικός τουριστικός προορισμός έχουν γίνει επίσης οχυρωμένα χωριά στη δυτική Σλοβενία ( Στάνιελ, Βιπάβσκι Κριζ, Σμάρτνο ), ιδιαίτερα χάρι στις πολιτιστικές εκδηλώσεις που οργανώνονται στο γραφικό τους περιβάλλον.

Διακυβέρνηση

Το πολίτευμα του κράτους είναι Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Κατ' εξαίρεση μπορούν να ψηφίσουν και τα άτομα ηλικίας 16 και 17 ετών, αν εργάζονται..

Εκλογές

Προεδρικές εκλογές 2012

Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν σε 2 γύρους στις 11 Νοεμβρίου και 2 Δεκεμβρίου 2012, κέρδισε ο υποστηριζόμενος από τους Σοσιαλδημοκράτες Μπόρουτ Πάχορ επικρατώντας του Ντανίλο Τιρκ στο δεύτερο γύρο.

Προεδρικές εκλογές στη Σλοβενία, 11 Νοεμβρίου και 2 Δεκεμβρίου 2012

Υποψήφιος	1ος γύρος		2ος γύρος
	Ψήφοι	%	Ψήφοι	%
Μπόρουτ Πάχορ	326.006	39,87	478.859	67,37
Ντανίλο Τιρκ	293.429	35,88	231.971	32,63
Μίλαν Ζβερ	198.337	24,25
Σύνολο έγκυρα	817.772	98,69	710.830	97,95
Άκυρα/λευκά	10.852	1,31	14.870	3,05
Σύνολο	828.624	100	725.700	100
Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι/συμμετοχή	1.711.779	48,41	1.711.097	42,41
Πηγή: Κυβέρνηση της Σλοβενίας

Βουλευτικές εκλογές 2008

Στις 21 Σεπτεμβρίου του 2008 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές, για την εκλογή 90 μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων. Στις εκλογές έλαβαν μέρος συνολικά 17 κόμματα. Οι Σοσιαλδημοκράτες της Αντιπολίτευσης (SD) του Μπορούτ Πάχορ κέρδισαν τις εκλογές και σχημάτισαν κυβέρνηση με τα κόμματα Zares, Φιλελεύθερη Δημοκρατία της Σλοβενίας (LDS) και με το Δημοκρατικό Κόμμα των Συνταξιούχων της Σλοβενίας(DeSUS). Νέος πρωθυπουργός έγινε ο Μπόρουτ Πάχορ, στις 7 Νοεμβρίου του 2008, μετά την επικύρωση του διορισμού του (από το Κοινοβούλιο).

Αποτελέσματα

'Εθνοσυνέλευση, 21 Σεπτεμβρίου 2008

Κόμματα	Ψήφοι	%	Έδρες
Σοσιαλδημοκράτες (Socialni demokrati, SD)	320.248	30,45	29
Σλοβενικό Δημοκρατικό Κόμμα (Slovenska demokratska stranka, SDS)	307.735	29,26	28
Zares – νέα πολιτική (Zares – nova politika)	98.526	9.37	9
Δημοκρατικό Κόμμα Συνταξιούχων της Σλοβενίας (Demokraticna stranka upokojencev Slovenije, DeSUS)	78.353	7,45	7
Σλοβενικό Εθνικό Κόμμα (Slovenska nacionalna stranka, SNS)	56.832	5,40	5
Σλοβενικό Λαϊκό Κόμμα και Κόμμα Νεολαίας της Σλοβενίας (Slovenska ljudska stranka in Stranka mladih Slovenije, SLS+SMS)	54.809	5,21	5
Φιλελεύθερη Δημοκρατία της Σλοβενίας (Liberalna demokracija Slovenije, LDS)	54.771	5,21	5
Νέα Σλοβενία – Χριστιανικό Λαϊκό Κόμμα (Nova Slovenija – Kršcanska ljudska stranka, NSi)	35.774	3,40	—
Lipa	19.068	1,81	—
Λίστα για τη Δικαιοσύνη και την Ανάπτυξη (Lista za pravičnost in razvoj, LPR)	5.897	0,56	—
Πράσινοι της Σλοβενίας (Zeleni Slovenije)	5.366	0,51	—
Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα (Krščanska demokratska stranka, KDS)	4.724	0,45	—
Λίστα για Καθαρό Πόσιμο Νερό (Lista za čisto pitno vodo, LZČPV)	4.140	0,39	—
Κόμμα του Λαού της Σλοβενίας (Stranka slovenskega naroda, SSN)	2.629	0,25	—
Πράσινος Συνασπισμός: Κόμμα Οικολόγων και Πράσινη Πρόοδος (Zelena koalicija: Zelena stranke in zeleni progres, ZP)	2.230	0,21	—
Σλοβενία Μπροστά (Naprej Slovenija, NPR)	475	0,05	—
Ακακίες (Akacije)	249	0,02	—
Ουγγρικές και ιταλικές εθνικές κοινότητες	—	—	2
Έγκυρα ψηφοδέλτια	1.051.827	100,00	90
Σύνολο ψηφοδελτίων (συμμετοχή 63,10%)	1.056.593
Εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι
Πηγή: volitve.gov.si

Δημοψήφισμα 2008

Στις 22 Ιουνίου του 2008 διεξήχθη δημοψήφισμα για τη σύσταση 13 επαρχιών στη χώρα. Μόνο το 10,9% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων έλαβε μέρος, ωστόσο στις 12 από τις συνολικά 13 προτεινόμενες επαρχίες το εκλογικό σώμα τάχθηκε υπέρ της σύστασης, με εξαίρεση την κεντρική Σλοβενία. Η Αντιπολίτευση επέκρινε την κυβέρνηση που προώθησε το δημοψήφισμα καλώντας σε αποχή και στηλίτευσε το μεγάλο αριθμό των επαρχιών.

Δημοψηφίσματα 2010-11

Σε δημοψήφισμα που διενεργήθηκε στις 6 Ιουνίου 2010 υπερψηφίστηκε με 51,5% η συμφωνία με την Κροατία, για τη διευθέτηση με διεθνή διαιτησία των συνοριακών διαφορών τους που χρονολογούνται από το 1991. Η σχετική συμφωνία είχε εγκριθεί από το κοινοβούλιο στις 19 Απριλίου 2010. Η συμφωνία καταψηφίστηκε στο δημοψήφισμα από το 48,52% των ψηφοφόρων.

Ένα ακόμα δημοψήφισμα για την αλλαγή του νόμου που διέπει τα κρατικά ραδιοτηλεοπτικά μέσα διεξήχθη χωρίς επιτυχία στις 12 Δεκεμβρίου 2010. Η προσέλευση ήταν πολύ χαμηλή. Η πρόταση για νέα νομοθεσία που αφορά τα κρατικά ραδιοτηλεοπτικά μέσα απορρίφθηκε με 72,6% έναντι 27,3% που το ενέκριναν. Η συμμετοχή ήταν της τάξης του 14,65%.

Στις 5 Ιουνίου 2011 διεξήχθησαν 3 δημοψηφίσματα, που αφορούσαν:

• τις μεταρρυθμίσεις στο συνταξιοδοτικό σύστημα με την αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης στα 65 έτη (καταψηφίστηκε με 72% κατά έναντι 27,9% υπέρ),
• το άνοιγμα των αρχείων των μυστικών υπηρεσιών (καταψηφίστηκε με 70,8% έναντι 29,1% υπέρ) και
• την λήψη πιο δραστικών μέτρων για την αντιμετώπιση της παράνομης εργασίας (καταψηφίστηκε με 75,4% έναντι 24,5% που το υπερψήφισαν).

Βουλευτικές εκλογές 2011

Το νεοσύστατο κόμμα Θετική Σλοβενία του δημάρχου της Λιουμπλιάνα Ζόραν Γιάνκοβιτς κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 4 Δεκεμβρίου 2011. Ήταν οι πρώτες πρόωρες εκλογές στην ιστορία της χώρας. Δεύτερο ήρθε το κόμμα του Γιάνεζ Γιάνσα, ο οποίος επανήλθε στην πρωθυπουργία και ανέλαβε (Φεβρουάριος 2012) επικεφαλής κυβέρνησης συνασπισμού, απαρτιζόμενου από 5 κόμματα.

Εθνοσυνέλευση, 4 Δεκεμβρίου 2011

Κόμματα	Ψήφοι	%	Έδρες
Θετική Σλοβενία (Lista Zorana Jankovića – Pozitivna Slovenija, LZJ-PS)	314.273	28,51	28
Σλοβενικό Δημοκρατικό Κόμμα (Slovenska demokratska stranka, SDS)	288.719	26,19	26
Σοσιαλδημοκράτες (Socialni demokrati, SD)	115.952	10,52	10
Λίστα Πολιτών του Γκρεγκόρ Βιράντ (Državljanska lista Gregorja Viranta, LGV)	92.282	8,37	8
Δημοκρατικό Κόμμα των Συνταξιούχων της Σλοβενίας (Demokraticna stranka upokojencev Slovenije, DeSUS)	76.853	6,97	6
Σλοβενικό Κόμμα του Λαού (Slovenska ljudska stranka, SLS)	75.311	6,83	6
Νέα Σλοβενία – Χριστιανικό Κόμμα του Λαού (Nova Slovenija – Kršcanska ljudska stranka, NSi)	53.758	4,88	4
Ουγγρικές και ιταλικές εθνικές κοινότητες	4.534	—	2
Έγκυρα ψηφοδέλτια	1.102.256	100,00	90
Σύνολο ψήφων (συμμετοχή 65,60%)	1.121.573
Εγγεγραμμένοι	1.709.692
Πηγή: volitve.gov.si

Μεταφορές

Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.

Δείτε επίσης

Μαρτίν Κρπαν από τη Βρχα: Εθνικός ήρωας της Σλοβενίας

Πηγές

• Γιάννα Κατσόβσκα-Μαλιγκούδη,«Σλοβένοι, Σλοβενία», στο: Οι Σλάβοι των Βάλκανίων. Εισαγωγή στην ιστορία και τον πολιτισμό τους, εκδ.Gutenberg, Αθήνα, 2004, σελ.27-53
• Μαρία Νυσταζοπούλου Πελεκίδου, Οι Βαλκανικοί λαοί κατά τους μέσους χρόνους,εκδ. Βάνιας, Θεσσ/ίκη, 1992

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

• Επίσημη ιστοσελίδα (αγγλικά)
• Σλοβενία - Επίσημος Τουριστικός Οδηγός (αγγλικά)
• Βουνό στη Σλοβενία (αγγλικά)
• Γενικές πληροφορίες από την ιστοσελίδα της ΕΕ
• Προφίλ της χώρας από το BBC (αγγλικά)