Αλφρέδο Ντι Στέφανο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Αλφρέδο Ντι Στέφανο

1960
Προσωπικές πληροφορίες
Πλήρες όνομαΑλφρέδο Στέφανο Ντι Στέφανο Λαουλέ
Ημερ. γέννησης4 Ιουλίου 1926
Τόπος γέννησηςΜπουένος Άιρες, Αργεντινή
Ημερ. θανάτου7 Ιουλίου 2014 (88 ετών)
Τόπος θανάτουΜαδρίτη, Ισπανία
Ύψος1,78 μ.
ΘέσηΕπιθετικός
Νούμερο φανέλας9
Επαγγελματική καριέρα*
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1944–1949Ρίβερ Πλέιτ66(49)
1946 Ουρακάν24(10)
1949–1953Μιγιονάριος102(90)
1953–1964Ρεάλ Μαδρίτης282(216)
1964–1966ΡΚΝ Εσπανιόλ47(11)
Σύνολο521(376)
Εθνική ομάδα
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1947Αργεντινή6(6)
1949Κολομβία4(0)
1957–1961Ισπανία31(23)
Προπονητική καριέρα
ΠερίοδοςΟμάδα
1967– 1968Έλτσε ΚΦ
1969– 1970Μπόκα Τζούνιορς
1970–1974Βαλένθια ΚΦ
1974Σπόρτινγκ Λισαβόνας
1975–1976Ράγιο Βαγιεκάνο
1976–1977Κλουμπ Ντεπορτίβο Καστεγιόν
1979–1980Βαλένθια ΚΦ
1981–1982Ρίβερ Πλέιτ
1982–1984Ρεάλ Μαδρίτης
1985Μπόκα Τζούνιορς
1986–1988Βαλένθια ΚΦ
1990–1991Ρεάλ Μαδρίτης
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
† Συμμετοχές (Γκολ).

Ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο (ισπανικά : Alfredo Di Stéfano, προφέρεται: [alˈfɾeðo ði (e)sˈtefano], 4 Ιουλίου 19267 Ιουλίου 2014) ήταν Αργεντινός ποδοσφαιριστής και προπονητής. Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους και πληρέστερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών,[1][2][3][4][5] ενώ μερικοί τον χαρακτηρίζουν ως τον κορυφαίο όλων.[6][7] Στις εκλογές της IFFHS για την ανάδειξη των καλύτερων του 20ού αιώνα κατέλαβε την 4η θέση.[8] Η FIFA τον έχει αναγνωρίσει ως έναν από τους τέσσερις κορυφαίους των 100 χρόνων της μαζί με τους Πελέ, Μαραντόνα και Κρόιφ.[9][10] Το 2000 στην ψηφοφορία της «FIFA Football family» και των αναγνωστών του περιοδικού FIFA Magazine για την ανάδειξη του καλύτερου ποδοσφαιριστή του 20ού αιώνα ο Ντι Στέφανο ήρθε δεύτερος, πίσω μόνο από τον Πελέ.[11]

Έχοντας αγωνιστεί σε υψηλό επίπεδο σε δύο χώρες της Λατινικής Αμερικής (στην πατρίδα του και την Κολομβία) αναδείχθηκε σε ποδοσφαιρικό αστέρα με τον ευφυή και δημιουργικό τρόπο παιχνιδιού του και τα πολυάριθμα γκολ του. Η σημαντικότερη όμως στιγμή στην πορεία του ήρθε με την περιπετειώδη μεταγραφή του στην Ευρώπη καταλήγοντας στη Ρεάλ Μαδρίτης, μία μετακίνηση που άλλαξε τον ρου του παγκοσμίου ποδοσφαίρου με τη δημιουργία γύρω από αυτόν της πιο επιτυχημένης (σε επίπεδο συλλόγων) ομάδας όλων των εποχών, της Di Stéfano's Madrid.[12] [13][14] Με την ομάδα της ισπανικής πρωτεύουσας κέρδισε 16 επίσημους τίτλους στα 11 χρόνια που αγωνίστηκε, μεταξύ των οποίων πέντε συνεχόμενων τίτλων του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης και του πρώτου Διηπειρωτικού Κυπέλλου.[15][16] Το 1998 η FIFA τον εξέλεξε στην καλύτερη ενδεκάδα του 20ού αιώνα.[17][18]

Ο τρόπος που αγωνιζόταν θα μπορούσε σωστά να τον εμφανίσει στις λίστες των κορυφαίων όλων των εποχών σε πολλές διαφορετικές θέσεις. Οι περισσότεροι τον ταξινομούσαν ως επιθετικό, ένα παίκτη ευκαιριών και ηγέτη των επιθέσεων, άλλοι ως πρωταγωνιστή του άξονα σε κατά μέτωπο επιθέσεις, αλλά και ικανό να ανακόψει τις αντεπιθέσεις αντιπάλων σε μια εποχή που τα φυσικά προσόντα είχαν λιγότερη σημασία στον τρόπο λειτουργίας του αθλήματος, σε κάθε όμως περίπτωση ήταν ένας πρωτοπόρος στη εποχή του.[19][20][21] Η γαλλική αθλητική εφημερίδα L'Équipe τον χαρακτήρισε ως L'Omnipresente (Ο πανταχού παρών) λόγω της ικανότητάς του να επηρεάσει το παιχνίδι από οπουδήποτε στο γήπεδο.[22][23] Ήταν το έμβλημα μιας κρίσιμης εποχής μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, που το ποδόσφαιρο άρχισε να αναπτύσσεται για να γίνει μεγάλη υπόθεση ψυχαγωγίας, τοποθετώντας τα αστέρια του σε όλο και πιο ψηλά βάθρα, κατακτώντας ο ίδιος αυτή την κορυφή στο δεύτερο ήμισυ της δεκαετίας του 1950. Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας ακολούθησε επιτυχημένη καριέρα προπονητή.[24]

Τα πρώτα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αλφρέδο Στέφανο Ντι Στέφανο Λαουλέ (ισπανικά: Alfredo Stéfano Di Stéfano Laulhé), γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου 1926 στο Μπουένος Άιρες, ήταν γιος του Αλφρέδο και εγγονός του Μισέλ, Ιταλού που μετανάστευσε από το Κάπρι. Ο πατέρας του ήταν και αυτός ποδοσφαιριστής, που αγωνίστηκε για δύο χρόνια στη Ρίβερ Πλέιτ, αλλά ένας σοβαρός τραυματισμός στο γόνατο τον ανάγκασε να αποχωρήσει πρώιμα από την ενεργό δράση. Η μητέρα του, Eulalia Laulhe Gilmont, είχε ιρλανδική και γαλλική προέλευση.[25][26][27] Ξεκίνησε από μικρή ηλικία και αγωνιζόμενος μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό του στην ερασιτεχνική ομάδα νέων της Λος Καρντάγιες (Club Social y Deportivo Unión Progresista), ήταν πρωταθλητής στο πρωτάθλημα του βορρά από την ηλικία των 14 ετών. Στην περιοχή αυτή βορειοδυτικά του Μπουένος Άιρες είχε μετακομίσει η οικογένεια το 1940 και ο Αλφρέδο βοήθησε τους γονείς του ως εργάτης στα χωράφια και στη συνέχεια στα κοπάδια αγελάδων.[28][29][30]

Η πρώτη περίοδος της καριέρας στη Νότια Αμερική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αργεντινή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πήγε για δοκιμή στη Ρίβερ Πλέιτ στα 15 του χρόνια μετά από προτροπή της μητέρας του και τη μεγάλη επιθυμία του να παίξει ποδόσφαιρο και πέτυχε να συμπεριληφθεί στην ομάδα (ένας από τους δύο εφήβους που τα κατάφεραν σε σύνολο 32). Στις 7 Αυγούστου 1944 έκανε το ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα σε φιλική συνάντηση με τη Σαν Λορένσο αλλά λόγω της μη ικανοποιητικής του απόδοσής του και του τραυματισμού του αγωνίστηκε στη συνέχεια με το τρίτο τμήμα της ομάδας.[31][32] Η απόδοση του κρίθηκε με βάση την επικρατούσα άποψη της χώρας όπου η ατομική επιδεξιότητα αποτελεί κυρίαρχο στοιχείο αναγνώρισης, χαρακτηριζόμενος ως ένα ελαφρύ παιδί που ξέρει πολύ λίγα.[33] Την επόμενη χρονιά (1945) προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα η οποία βρισκόταν από τις αρχές της δεκαετίας του 1940 στη χρυσή εποχή της.[34][35] Είδωλο της εφηβικής του ηλικίας ήταν ο Παραγουανός επιθετικός Αρσένιο Ερίκο της Ιντεπεντιέντε.[36][37]

Έτσι έγινε κομμάτι του μηχανισμού της La Máquina («η μηχανή»), που αγωνιζόταν με πρωτοποριακό τρόπο για την εποχή εμπεριέχοντας βασικά στοιχεία του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου, διδάκτηκε τη σημασία της κινητικότητας στο γήπεδο και έφτασε στην κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1945 και το 1947.[30][38][39] Το πρώτο του παιχνίδι ήταν στις 15 Ιουλίου 1945 απέναντι στην Ουρακάν με ήττα 2–1, ενώ μέχρι τότε αγωνιζόταν στη δεύτερη ομάδα του συλλόγου.[40][41] Δόθηκε δανεικός στην Ουρακάν την επόμενη αγωνιστική χρονιά, προκειμένου να αγωνιστεί περισσότερο και να ωριμάσει, κάτι το οποίο τελικά επιτεύχθηκε. Έκανε το ντεμπούτο του την πρώτη ημέρα του πρωταθλήματος στις 21 Απριλίου στην ήττα με 1–0 με αντίπαλο την Κλαμπ Ατλέτικο Τσακαρίτα Τζούνιορς. Στις 26 Μαΐου σημείωσε τα πρώτα του δύο γκολ στη νίκη 3–2 επί της Εστουδιάντες ντε Λα Πλάτα. Εκείνη τη χρονιά σημείωσε 10 γκολ σε 25 αγώνες πρωταθλήματος αλλά η ομάδα δεν μπορούσε να τον κρατήσει μη δυνάμενη να ανταπεξέλει οικονομικά και επέστρεψε στη Ρίβερ. Κατά ειρωνικό τρόπο σημείωσε το γρηγορότερο τέρμα στην ιστορία του πρωταθλήματος της Αργεντινής, στα 10 δευτερόλεπτα με την Ουρακάν με αντίπαλο τη Ρίβερ.[37][42] Στη βασική ενδεκάδα καθιερώθηκε στις αρχές του 1947 αποτελώντας τη δύναμη πυρός της ομάδας μαζί με το Χοσέ Μανουέλ Μορένο και τον Άνχελ Λαμπρούνα, ξεκινώντας αρχικά ως μέσα δεξιά ή έξω δεξιά, αλλά στη συνέχεια προωθήθηκε ως κεντρικός επιθετικός στη θέση του Αντόλφο Πεντερνέρα που έφυγε στην Κολομβία, με εξαιρετικά αποτελέσματα.[43][39][41] Την πρώτη του χρονιά στη βασική ενδεκάδα κερδίζει τον τίτλο του πρωταθλήματος και τον τίτλο του πρώτου σκόρερ με 27 γκολ σε 30 συναντήσεις, με το πρώτο χατ τρικ στις 20 Ιουλίου απέναντι στην Ατλέτικο Τίγρε.[44]

Με τη Ρίβερ Πλέιτ

Αρχικά τον αποκαλούσαν «ο Γερμανός» λόγω της σωματοδομής και της ξανθής κόμης του αλλά σύντομα το προσωνύμιο που τον συνόδευε ήταν saeta rubia (ξανθό βέλος, ξανθιά σαΐτα για την ακρίβεια),[38][45][46] λόγω της χαρακτηριστικά μεγάλης ταχύτητας των κινήσεών του και του το έδωσε ο δημοσιογράφος Roberto Neuberger.[47][48] Διέθετε τακτική παιδεία μέσα στο γήπεδο και μπορούσε να παίξει σε πολλές θέσεις. Τυπικά αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός, αλλά οι τεχνικές του ικανότητες, η ταχύτητα, η εξαιρετική φυσική κατάσταση και η διορατικότητά του στον αγωνιστικό χώρο έδιναν μεγάλη ευελιξία στην παρουσία του, τη δυνατότητα να αναλαμβάνει την πρωτοβουλία στην ανάπτυξη του παιχνιδιού και έτσι να είναι αυτός η αρχή των επιθέσεων διευκολύνοντας άλλους συμπαίκτες του να γίνουν αυτοί οι τελικοί αποδέκτες της μπάλας, παρέχοντας έτσι πολλαπλές τελικές πάσες (ασίστ). Οι αλλεπάλληλες του προσποιήσεις του και η ταχύτητα εκτέλεσης τον κατέστησαν ικανό να σημειώνει δύσκολα γκολ. [31][49][50][51] Ίσως το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό που επαναλαμβάνεται από τους θαυμαστές του αναφέρεται στην ικανότητά του να επηρεάζει τον αγώνα με ατελείωτους τρόπους, μία ακούραστη εμφάνιση μετά την άλλη.[52] Στις 31 Ιουλίου 1949 στο ντέρμπι με τη Μπόκα Τζούνιορς αγωνίστηκε και ως τερματοφύλακας για οκτώ λεπτά διατηρώντας την εστία του ανέπαφη.[53] Ο ίδιος είχε πει: «Είμαστε όλοι ποδοσφαιριστές και ως τέτοιοι θα πρέπει να είμαστε σε θέση να αποδίδουμε καλά και στις 11 θέσεις».[54][55] Το παιχνίδι της Ρίβερ έγινε πιο γρήγορο, απομακρυνόμενο από τη λογική της διαρκούς κατοχής της μπάλας τόσο ώστε απλώς να κερδίζει τα παιχνίδια στο τέλος, που οδήγησε στο παρελθόν στο προσωνύμιο Los Caballeros de la Angustia («Οι Ιππότες της Αγωνίας») και είχε σταδιακά κουράσει τους φιλάθλους.[56][57] Δίπλα στο Μορένο, παίζει το ρόλο του ως ενορχηστρωτής, εμπνέει και εφευρίσκει το παιχνίδι για όλους, προσπαθεί να είναι πάντα απαρατήρητος για να ακολουθήσει και να είναι επικίνδυνος, ο άνθρωπος-ομάδα γίνεται σταδιακά αυτός. Ο Λαμπρούνα ήταν ο κύριος σκόρερ της ομάδας, αλλά ο Ντι Στεφάνο ήταν η τέχνη της «διοίκησης». Τον διέκρινε επίσης αυστηρός επαγγελματισμός, στοιχείο που επηρέασε τις μετέπειτα αποφάσεις στη σταδιοδρομία του.[45][58]

Η νίκη στο πρωτάθλημα έδωσε στη Ρίβερ το δικαίωμα να εκπροσωπεί την Αργεντινή στο Κόπα Αλντάο (Copa Aldao) απέναντι των πρωταθλητών της Ουρουγουάης Νασιονάλ του Μοντεβιδέο σε μία διοργάνωση που ξεκίνησε το 1913. Τον Νοέμβριο του 1947, η Ρίβερ νίκησε με 4–3 με το Ντι Στέφανο να σκοράρει ένα γκολ στο Μοντεβιδέο και τέσσερις μέρες αργότερα κατέκτησε το πρώτο του διεθνές τρόπαιο με νίκη 3–1 στο Μπουένος Άιρες.[59] Έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της Αργεντινής το 1947, παίζοντας και κερδίζοντας το Κόπα Αμέρικα σημειώνοντας έξι γκολ, σε μία εποχή που θεωρείται η καλύτερη στην ιστορία της εθνικής της νοτιο-αμερικάνικης χώρας.[43][60][61] Ταξιδεύοντας για τη διοργάνωση ήταν στους αναπληρωματικούς, αλλά επωφελήθηκε του τραυματισμού του Πορτόνι στο πρώτο αγώνα με τη Βολιβία (7–0) στις 4 Δεκεμβρίου και βλέποντας δίχτυα μία φορά στο ντεμπούτο του έμεινε στη βασική ενδεκάδα, ενώ με αντίπαλο την Κολομβία (6–0) στις 18 Δεκεμβρίου, σημείωσε το πρώτο διεθνές του χατ τρικ.[60][62] Το 1948 είχε την ευκαιρία να συμμετάσχει στο Κύπελλο πρωταθλητών της Νότιας Αμερικής (αυτό που αργότερα μετονομάστηκε σε Κόπα Λιμπερταδόρες) με τη Ρίβερ, σημειώνοντας τέσσερα γκολ σε έξι αγώνες και την ομάδα να καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση.[63]

Με την Εθνικής Αργεντινής

Κολομβία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Την επόμενη χρονιά η σύγκρουση των ποδοσφαιριστών με την πολιτική ηγεσία της χώρας που ήθελε να θέσει ανώτατους μισθούς και η επακόλουθη απεργία των πρώτων, τον οδήγησαν να μετακομίσει στην Κολομβία. Οι ιδιοκτήτες συλλόγων της Αργεντινής αναζητούσαν όσο το δυνατόν περισσότερα έσοδα, ενώ πλήρωναν τους παίκτες τους όσο το δυνατόν λιγότερα. Η απεργία είχε σχεδιαστεί για να προστατεύει και παίκτες σε μικρούς συλλόγους που πληρώνονταν μόνο για τους δύο πρώτους μήνες και όταν τα πράγματα άρχισαν να μην πηγαίνουν καλά, σταμάτησαν να πληρώνονται.[64][65][66] Την εποχή εκείνη η διοργάνωση του αθλήματος στη χώρα ήταν εκτός FIFA και της Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου της Νότιας Αμερικής (CSD τώρα CONMEMBOL) και οι σύλλογοι δεν υποχρεούνταν να πληρώνουν για μεταγραφές άλλους συλλόγους. Έτσι οι Κολομβιανές ομάδες πληρώνοντας αδρά για μισθούς είχαν γίνει πόλος έλξης για πολλούς σημαντικούς ποδοσφαιριστές από την Αργεντινή όπως και άλλες λατιναμερικάνικες χώρες, αλλά και ορισμένους Ευρωπαίους με γνωστότερο το Γκιούλα Ζέγκελερ. Ο Ντι Στέφανο δέχθηκε δελεαστική πρόταση και αγωνίστηκε συγκεκριμένα στον πιο εύρωστο ίσως συλλόγο, στη Μιγιονάριος Μπογκοτά. Στη νέα του ομάδα συναντήθηκε ξανά με τον παλαιό συμπαίκτη του Αντόλφο Πεντερνέρα και μαζί με άλλους λεγεωνάριους, από τους οποίους επτά παίκτες από την Αργεντινή (γνωστότερος ο Νέστορ Ρόσι, έναν από την Ουρουγουάη, έναν Περουβιανό και έναν Παραγουανό δημιούργησαν μία από τις ισχυρότερες ποδοσφαιρικές δυνάμεις της ηπείρου που της δόθηκε το προσωνύμιο Ballet Azul (μπλε μπαλέτο).[28][67][68][69] Η πρεμιέρα του ήταν στις 14 Αυγούστου 1949 σε συνάντηση του νέου συλλόγου του με την Μπαρανκίλα, όπου σημείωσε δύο τέρματα στη νίκη με 5–0. Μια εβδομάδα αργότερα, ο Ντι Στέφανο σημείωσε ξανά δύο γκολ σε νέο εντός έδρας αγώνα με αντίπαλο την Ατλέτικο Μπουκαραμάνγκα στην επικράτηση με το ίδιο τελικό αποτέλεσμα.[70] Σύμφωνα με το Ντι Στέφανο, η ομάδα έπαιξε με τη στρατηγική «5 και χορός», στην οποία θα προσπαθούσαν να μην ταπεινώσουν τους αντιπάλους τους σκοράροντας όταν ήδη προηγούνταν με πέντε γκολ. Έτσι η ομάδα έφτασε σε 9 συνεχόμενες νίκες. Ήδη από την πρώτη χρονιά η ομάδα κέρδισε τον τίτλο με δύο νίκες στους αγώνες μπαράζ του πρωταθλήματος λόγω ισοβαθμίας στην κανονική περίοδο επί της Ντεπορτίβο Κάλι με 1–0 και 3–2 (ένα γκολ του Ντι Στέφανο και συνολικά 16 σε 14 αγώνες).[71][72] Στους «εκατομμυριούχους» της Μπογκοτά σημείωσε συνολικά 267 τέρματα σε 294 παιχνίδια,[48][73][74][75] βοηθώντας την ομάδα να κερδίσει τρία πρωταθλήματα και ένα Κολομβιανό Κύπελλο μέσα σε τέσσερα χρόνια, ενώ ο ίδιος αναδείχθηκε δύο φορές πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος (1951 με 31 γκολ, 1952 με 19 γκολ), και συνολικά αναρριχήθηκε στη δεύτερη θέση των σκόρερ στην ιστορία της ομάδας.[76][77][78] Με τη Μιγιονάριος κέρδισε και ένα διεθνή τίτλο το Μικρό Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων (ισπανικά: Pequeña Copa del Mundo), ένα τουρνουά ποδοσφαίρου που πραγματοποιήθηκε στη Βενεζουέλα με μεγάλη σημασία για την εποχή του, μεταξύ 1952 και 1957 με συμμετοχή τεσσάρων ομάδων, τριών από την Ευρώπη και μιας από τη Νότια Αμερική. Θεωρείται ως ο πρόδρομος του Διηπειρωτικού Κυπέλλου. Ο τίτλος αυτός κατακτήθηκε το 1953 με το Ντι Στέφανο πρώτο σκόρερ της διοργάνωσης με τέσσερα τέρματα.[79][80]

Το 1950 χάνει την πρώτη ευκαιρία να αγωνιστεί σε Παγκόσμιο Κύπελλο, αφού η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Αργεντινής παραιτείται της συμμετοχής στη διοργάνωση της Βραζιλίας, με τα εσωτερικά προβλήματά της να μην έχουν βρει καμία λύση, ενώ βρισκόταν και σε διαμάχη με τις αρχές του αθλήματος της γειτονικής χώρας.[81][82] Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, η σύγκρουση της ανεξαρτοποιημένης ένωσης των ποδοσφαιρικών συλλόγων της Κολομβίας (DIMAYOR- συντομογραφία του Major League, του επαγγελματικού πρωταθλήματος που ξεκίνησε το 1948)[68] με την επίσημη αρχή της χώρας και τη FIFA αποδιοργάνωσε την εσωτερική δραστηριότητα και οδήγησε την ομάδα σε πολλαπλές περιοδείες πολυάριθμων φιλικών συναντήσεων και έτσι η φήμη του επεκτάθηκε σημαντικά και στην Ευρώπη, κυρίως με τις εντυπωσιακές εμφανίσεις στην ευρωπαϊκή τουρνέ της Μιγιονάριος το 1952: σε φιλικό αγώνα με τη Ρεάλ για τον εορτασμό των 50 χρόνων της (30 Μαρτίου), η ομάδα της Μπογκοτά την κέρδισε με 4–2 με δύο γκολ του Ντι Στέφανο, ο οποίος είχε ήδη σημειώσει σε προηγούμενη συνάντηση του τουρνουά άλλα δύο τέρματα σε βάρος της σουηδικής Νόρσεπινγκ σε αγώνα που έληξε 2–2.[83][84][85] Το ενδιαφέρον της Ρεάλ εκδηλώθηκε με τη συμμετοχή σε δύο ακόμα φιλικές συναντήσεις τον Ιούλιο του ίδιου έτους στη Μπογκοτά, που έληξαν με νίκες της Κολομβιανής ομάδας με 2–1 και 1–0 με το Ντι Στέφανο να σκοράρει ένα τέρμα στον πρώτο αγώνα της 6ης Ιουλίου.[86] Η φήμη που είχε ήδη αποκτήσει ο Ντι Στέφανο στη Νότια Αμερική ήταν τέτοια που ανάμεσα στους περισσότερους από 50.000 θεατές του αγώνα ήταν και ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα.[87][88][89]

Με τον Χοσέ Μανουέλ Μορένο στα χρόνια της Ρίβερ Πλέιτ

Το Σεπτέμβριο του 1953 ο Ντι Στέφανο μεταγράφηκε στη Ρεάλ Μαδρίτης, που κατάφερε να τον υφαρπάξει από την αντίπαλο Μπαρτσελόνα.[85][90] Υπήρχε αρχική συμφωνία του παίκτη και των συλλόγων Ρίβερ Πλέιτ και Μπαρτσελόνα,[91][92][93] αλλά η διεκδικήτρια ομάδα της Μαδρίτης (που σημειωτέον δεν είχε ακόμα καθιερωθεί ούτε καν ως ο ισχυρότερος σύλλογος της πρωτεύουσας) χρησιμοποιώντας και την πολιτική εξουσία της εποχής,[94][95][96] την ισπανική ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (που ψήφισε διάταξη που απαγόρευε τις μεταγραφές ξένων παικτών) καθώς και τη FIFA (που γνώριζε την ιδιαιτερότητα της συνιδιοκτησίας του ποδοσφαιριστή με τους δύο λατινο-αμερικάνικους συλλόγους) πέτυχε το μοίρασμα του Ντι Στέφανο για δύο χρόνια σε κάθε ομάδα. Η απόφαση αυτή βρίσκονταν στα πλαίσια της συμφωνίας, γνωστής ως «Σύμφωνο της Λίμα» (1951)[41][73][97] που επέτρεπε την αποκατάσταση της Κολομβίας στις διεθνείς ομοσπονδίες, υπό την προϋπόθεση ότι οι παίκτες αγοράστηκαν από Κολομβιανούς συλλόγους θα επέστρεφαν στο προηγούμενο σύλλογό τους την 1η Ιανουαρίου 1955. Στο μεταξύ, απαγορευόταν οποιαδήποτε μεταφορά παίκτη έως αυτήν την προθεσμία.[98][99] Ο Ντι Στέφανο επιθυμούσε τη μεταγραφή του στην Ευρώπη και είχε αρνηθεί να επιστρέψει στην ομάδα του μετά από μία σειρά φιλικών αγώνων καταφεύγοντας στη Βαρκελώνη στις 13 Μαΐου 1953, όπου διαπραγματεύτηκε με επιτυχία (όπως τουλάχιστον φάνηκε αρχικά). Σύντομα η Μπαρτσελόνα (με την οποία ο Ντι Στέφανο συμμετείχε και σε τρία φιλικά παιχνίδια) παραιτήθηκε των δικαιωμάτων της καθώς η όλη διαδικασία κράτησε εννέα μήνες.[100][101][102] Έτσι έληξε μία από τις σημαντικότερες και πιο πολύκροτες μεταγραφές του 20ού αιώνα, που ανέτρεψε τα μέχρι τότε δεδομένα στο ισπανικό ποδόσφαιρο και πολύ σύντομα και στην Ευρώπη.[103][104][105] Επιπλέον έπαιξε τον πιο καταλυτικό ρόλο συνεισφέροντος στο μεγαλύτερο βαθμό στην αντιπαλότητα των δύο ισπανικών σωματείων που τον διεκδίκησαν.[22][83]

Η δεύτερη περίοδος της καριέρας στην Ευρώπη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το ντεμπούτο του με τη Ρεάλ χρονολογείται από τις 23 Σεπτεμβρίου 1953, σε παιχνίδι που η ισπανική ομάδα έχασε με 4–2 από τη Νανσί, με το δεύτερο γκολ να είναι από τον νεοαποκτηθέντα Αργεντινό, ενώ τέσσερις μέρες αργότερα έκανε την πρώτη επίσημη εμφάνισή του με αντίπαλο τη Ράθινγκ Σανταντέρ (4–1).[48][106] Το προηγούμενο χρονικό διάστημα των τριών μηνών συμμετείχε μόνο σε τρία φιλικά παιχνίδια με τη Μπαρτσελόνα.[107][108] Και τα επόμενα τέσσερα παιχνίδια οι εμφανίσεις του δεν ήταν πειστικές, παρά τα τρία τέρματα που σημείωσε. Η εικόνα βελτιώθηκε μετά τη νίκη επί της συμπολίτισσας Ατλέτικο εκτός έδρας και το πρώτο του χατ τρικ.[109] Παρά την κατώτερη του αναμενόμενου αρχή, ο Ντι Στέφανο κερδίζει τα πάντα με τους Ισπανούς, οι οποίοι έκτισαν μια παγκόσμια ποδοσφαιρική κυριαρχία συγκεντρώνοντας δίπλα σε σημαντικούς Ισπανούς όπως ο Φρανσίσκο Χέντο και ο Ουρουγουανός αμυντικός Χοσέ Σανταμαρία και σταδιακά μερικούς από τους καλύτερους παίκτες του κόσμου στο κέντρο και στην επίθεση: Φέρεντς Πούσκας, Ρεϊμόν Κοπά, Ντίντι κα.[110][111][112] Ο πρόεδρος της Ρεάλ Σαντιάγκο Μπερναμπέου είχε μεγαλεπήβολα σχέδια για το σύλλογο έχοντας ανακαινίσει το γήπεδο της αυξάνοντας χωρητικότητά του και γύρω από το Ντι Στέφανο έκτισε μία ομάδα με σημαντικούς ποδοσφαιριστές, που θα είχαν τη δυνατότητα να κυριαρχήσουν στο ποδόσφαιρο της εποχής. Η πρακτική αυτή του σωματείου καθιερώθηκε τότε και διατηρήθηκε μέχρι και τον 21ο αιώνα.[113][114][115]

Όταν ήρθε για πρώτη φορά μετά από επτά μήνες αδράνειας και έκανε το ντεμπούτο του με τη λευκή φανέλα στις 25 Οκτωβρίου του 1953, στο πρώτο «Ελ Κλάσικο» (El Clásico) απέναντι των πρωταθλητών της Μπαρτσελόνα, η Ρεάλ κέρδισε με 5–0 και ο ίδιος σημείωσε δύο τέρματα. Η Ρεάλ ήταν πρώτη στη βαθμολογία με ένα βαθμό διαφορά που αυξήθηκαν τώρα σε τρεις.[116][117] Ήταν τα πρώτα από τα 18 σε τέτοιες συναντήσεις, ρεκόρ που διατηρήθηκε για μισό αιώνα.[118] Η επικράτηση της Μπαρτσελόνα στη ρεβάνς το Φεβρουάριο του 1954 με 5–1 είχε μόνο χαρακτήρα γοήτρου. Η νίκη επί της συμπολίτεισας Ατλέτικο Μαδρίτης και στο δεύτερο αγώνα με 2–1 με δύο δικά του γκολ ήταν τότε πιο σημαντική λόγω της ιστορικής υπεροχής του αντιπάλου.[95] Η Ρεάλ Μαδρίτης είχε μέχρι τότε μια μέτρια ομάδα και δεν είχε κερδίσει τον τίτλο από τη δεκαετία του 1930, ενώ το τελευταίο της τρόπαιο ήταν το Κύπελλο του 1947, τη δε περίοδο 1952–53 ήταν τρίτη στο πρωτάθλημα.[119][120] Στους πρώτους μήνες που πέρασε στη Μαδρίτη, ο Αργεντινός δεν προσαρμόστηκε στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, αλλά επέβαλε το δικό του τρόπο παιχνιδιού, κινούμενος σε όλο τον αγωνιστικό χώρο με ταχύτητα και με την μπάλα χαμηλά στο γήπεδο. Καταστρέφοντας την τακτική ορθοδοξία του σχηματισμού WM που ήταν ο κυρίαρχος σχηματισμός για δεκαετίες, με τη συνεχή κίνηση προώθησε το άθλημα στη σύγχρονη εποχή.[50][121]

Με τη φανέλα της Ρεάλ Μαδρίτης

Στην πρώτη του αγωνιστική περίοδο, ο Ντι Στέφανο ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος και οδήγησε την ομάδα στο πολυαναμενόμενο τρίτο πρωτάθλημα μετά από 21 χρόνια.[122][123] Η επιτυχία για την ομάδα επαναλήφθηκε την αμέσως επόμενη χρονιά 1954–55 και μάλιστα με ρεκόρ συλλογής βαθμών, ενώ ο ίδιος ήταν δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος με 25 τέρματα.[124][125] Οι εκπληκτικές αποδόσεις του προκαλούσαν σχεδόν σε κάθε άμυνα τα μεγαλύτερα προβλήματα. Με την έμφυτη ηγεσία του, το υψηλό επίπεδο επαγγελματισμού και την εισαγωγή του «παιχνιδιού μικρής διάρκειας», σημείωσε μια θεμελιώδη αλλαγή στο παιχνίδι της Ρεάλ Μαδρίτης και την έκανε την καλύτερη ομάδα του κόσμου την εποχή εκείνη.[126][127][128][129]

Η ομάδα των '50 και αρχών της δεκαετίας του '60, κυριάρχησε σύντομα και στην Ευρώπη εκτός από τις εγχώριες διοργανώσεις. Την αγωνιστική περίοδο 1955–1956 η Ρεάλ κέρδισε το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης και ο Αργεντινός ήρθε δεύτερος στην ψηφοφορία για τον κορυφαίο Ευρωπαίο ποδοσφαιριστή που για πρώτη φορά διοργανώθηκε από το γαλλικό περιοδικό France Football, τη Χρυσή Μπάλα.[130][131] Το σωματείο υποστήριξε με μεγάλη θέρμη τη διοργάνωση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών από την αρχική ιδέα προέλευσης του διευθυντή της γαλλικής εφημερίδας L'Équipe Γκαμπριέλ Ανό, πρώην ποδοσφαιριστή και προπονητή. Πρότεινε τη δημιουργία μιας ηπειρωτικής επίσημης διοργάνωσης, ιδέα που πήρε από ηγέτες 15 συλλόγων, συμπεριλαμβανομένου του Μπερναμπέου, προέδρου του ισπανικού σωματείου της πρωτεύουσας. Έτσι σχεδιάστηκε το πρώτο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Πρωταθλητριών, το οποίο αντικατέστησε τα Κύπελλα Λατινικό και Μιτρόπα, τα οποία ήταν πιο περιορισμένα σε αριθμό συμμετεχόντων.[111][132] Οι αγγλικές αρχές του αθλήματος ήταν αρκετά επιφυλακτικές για το όλο θέμα και αποθάρρυναν τους εγχώριους πρωταθλητές της Τσέλσι να δεχθούν την πρόσκληση και να συμμετάσχουν στην εναρκτήρια διοργάνωση, όπως έγινε με απαγόρευση της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.[121][133][134] Η εξαιρετική ιδέα υλοποιήθηκε και η Ρεάλ πέρασε τις Σερβέτ, Παρτιζάν και Μίλαν, έφτασε στο Παρίσι να αντιμετωπίσει τη Σταντ ντε Ρενς. Ο πρώτος ημιτελικός με την πρωταθλήτρια Ιταλίας Μίλαν διεξήχθη στις 19 Απριλίου 1956 συγκέντρωσε 129.690 θεατές στο Στάδιο Σαντιάγο Μπερναμπέου, αριθμός ρεκόρ στην ιστορία των ευρωπαϊκών διοργανώσεων για 14 χρόνια (και όλων των εποχών για τη Ρεάλ) και έληξε με νίκη της μαδριλένικης ομάδας με 4–2 με ένα τέρμα του Αργεντινού.[135][136][137] Η ήττα της δεύτερης συνάντησης ήταν χωρίς αντίκρυσμα. Ο ιστορικός πρώτος τελικός για τον τίτλο διεξήχθη στις 13 Ιουνίου στο στάδιο Παρκ ντε Πρενς του Παρισιού και ήταν μια σύγκρουση μεταξύ του Ντι Στέφανο και του μετέπειτα συμπαίκτη του Κοπά, δύο θρύλων του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Η γαλλική ομάδα προηγήθηκε με 2–0, οι Ισπανοί ισοφάρισαν με ένα από τα γκολ του Ντι Στέφανο και η γαλλική ομάδα σκόραρε στην αρχή του δεύτερου ημιχρόνου (2–3). Δύο ακόμη προσπάθειες της ομάδας της Μαδρίτης βρήκαν και οι δύο το πίσω μέρος του διχτυού (4–3) στο τέλος του παιχνιδιού. Το πρώτο βήμα στην κυρίαρχη εκτέλεση της Ρεάλ Μαδρίτης στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο έγινε.[138][139][140]

Την επόμενη αγωνιστική περίοδο 1956–57 η κατάκτηση της κορυφής, ομαδικά και ατομικά γίνεται πραγματικότητα: ο σύλλογος επαναλαμβάνει την κατάκτηση του κορυφαίου διασυλλογικό τροπαίου, κερδίζει το πρωτάθλημα Ισπανίας που απώλεσε την προηγούμενη χρονιά από την Ατλέτικο Μπιλμπάο, ο ίδιος είναι για δεύτερη συνεχή χρονιά πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος και κέρδισε την πρώτη Χρυσή Μπάλα της καριέρας του. Ο δεύτερος τελικός του Κυπέλλου Πρωταθλητριών έγινε στην έδρα των μαδριλένων, συγκέντρωσε 124.000 θεατές και η πρωταθλήτρια Ευρώπης επιβλήθηκε της ιταλικής Φιορεντίνα με 2–0 με ένα τέρμα του Ντι Στέφανο. [141][142][143] Επιπλέον η Ρεάλ κατέκτησε και το Λατινικό Κύπελλο (που ακόμα δεν είχε καταργηθεί) και στο οποίο συμμετείχαν οι κορυφαίοι σύλλογοι από τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία. Η ομάδα της Μαδρίτης νίκησε τη Μίλαν με 5–1 και στον τελικό τη Μπενφίκα με 1–0, σε συναντήσεις που έγιναν στη Μαδρίτη και στις οποίες ο Ντι Στέφανο σημείωσε από ένα γκολ.[144][145] Αντίθετα, στο «Τουρνουά του Παρισιού» (που θεωρείται ο ευρωπαϊκός πρόδρομος του Διηπειρωτικού Κυπέλλου) η Ρεάλ γνώρισε την ήττα από Βάσκο ντα Γκάμα με 4–3 (14 Ιουνίου 1957) με το Ντι Στέφανο να σημειώνει ένα γκολ.[146]

Σε αγώνα της Ρεάλ με αντίπαλο την Ιντεπεντιέντε το 1953

Οι απανωτές επιτυχίες καθιέρωσαν το Ντι Στέφανο ως τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή του κόσμου, εκτίμηση που κράτησε μέχρι την αναρρίχηση του Πελέ μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958 και τις αρχές της δεκαετίας του 1960.[147][148][149] Παρά τη συσσώρευση σπουδαίων του αθλήματος στο σύλλογο, ο Ντι Στέφανο ήταν πάντα ο αδιαμφισβήτητος επικεφαλής, η έμπνευση της ομάδας και οι άλλοι παίκτες ακολουθούσαν άνευ όρων την ηγετική (έως εγωιστική) του παρουσία.[52][150][151][152] Όλοι αναγνώριζαν ότι κανένας άλλος παίκτης δεν συνδύασε τόσο αποτελεσματικά την ατομική εμπειρία με τη συνολική ικανότητα να οργανώνει μια ομάδα και να παίζει σύμφωνα με την ηγεσία του. Ήταν «ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο» προσωποποιημένο πριν εμφανιστεί ο όρος: άμυνα, επίθεση, σκοράρισμα γκολ, δημιουργία άλλων για τους συμπαίκτες του, με ρυθμό, όραμα και δύναμη, και όλα με μαχητικό πνεύμα.[7][153][154] Ο τρόπος παιχνιδιού του ήταν με περισσότερες απαιτήσεις στη Ρεάλ σε σύγκριση με τη ήδη λειτουργική μηχανή της Ρίβερ Πλέιτ, όπως και ο ίδιος παραδέχθηκε.[82] Ο Εδουάρδο Γκαλεάνο έγραψε χαρακτηριστικά ότι «Ο Ντι Στέφανο μπορούσε να χωρέσει ολόκληρο το γήπεδο στα παπούτσια του».[155] Καλύτερος συνεργάτης του ο Πούσκας με τον οποίο σχημάτισε το πιο αποτελεσματικό επιθετικό δίδυμο και είναι χαρακτηριστικό ότι στο τελευταίο παιχνίδι της πρώτης χρονιάς του Ούγγρου, ο ίδιος και ο Ντι Στεφάνο ήταν ισοδύναμοι ως οι πρώτοι σκόρερ του πρωταθλήματος. Ο Πούσκας πέρασε τον τερματοφύλακα αλλά αντί να σκοράρει, γύρισε τη μπάλα στον ελεύθερο εκείνη τη στιγμή Ισπανό (πλέον) προκειμένου να τη στείλει ο τελευταίος στα δίχτυα και να αναδειχθεί μόνος του κορυφαίος σκόρερ.[156][157] Η ευρωπαϊκή κυριαρχία με την αγαστή συνεργασία των δύο κορυφαίων ποδοσφαιριστών συνεχίστηκε και τα επόμενα τρία χρόνια με τον τελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου του 1958 στις Βρυξέλλες να είναι συναρπαστικός με αντίπαλο τη Μίλαν κρινόμενος στην παράταση (3–2), ο δε Ντι Στέφανο ήταν πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 10 τέρματα,[158][159][160] Ο ίδιος ο Ντι Στέφανο τη χαρακτήρισε ως νίκη-κλοπή.[142] Στον τελικό του 1959 ο Ντι Στέφανο σκόραρε για τέταρτο συνεχόμενο τελικό στη νίκη επί της Σταντ ντε Ρενς με 2–0.[135][161][162] Στα ημιτελικά της διοργάνωσης του 1959–60 ήρθε η σύγκρουση με τη Μπαρτσελόνα που συνοδεύτηκε με δύο νίκες με 3–1, με δύο γκολ του Ντι Στέφανο στη Μαδρίτη.[163][164] Ο τελικός του 1960 με αντίπαλο την Άιντραχτ Φρανκφούρτης (7–3) στη Γλασκώβη θεωρείται ως ο θεαματικότερος στην ιστορία του θεσμού, μπροστά σε περίπου 130.000 θεατές (127.621 εισιτήρια, αριθμός ρεκόρ στην ιστορία των τελικών που παραμένει). Στον τελικό της 18ης Μαΐου στο Χάμπντεν Παρκ, η Ρεάλ ξεκίνησε νωθρά και πιθανά με υπερβολική αυτοπεποίθηση, οι Γερμανοί αντίθετα ξεκίνησαν με θάρρος και ενθουσιασμό και στο πρώτο κιόλας λεπτό, ένα διαγώνιο σουτ παραλίγο να γίνει γκολ, κάτι που δεν αποφεύχθηκε στο 18ο λεπτό δίνοντας στην Άιντραχτ το προβάδισμα. Με τη Ρεάλ να παίζει πολύ κάτω από τα καλύτερά της, φαινόταν σαν μεγάλη έκπληξη στα χαρτιά, αλλά τότε ήταν που ο Ντι Στέφανο πήρε τον έλεγχο του αγώνα και η Ρεάλ έκανε μία εμφάνιση που καμία ομάδα, και σίγουρα όχι η Άιντραχτ, δεν θα μπορούσε να αντιμετωπίσει. Με την πρώτη του επίθεση στη μεγάλη περιοχή της γερμανικής ομάδας, ο Ντι Στέφανο πέρασε τη μπάλα πέρα ​​από τον τερματοφύλακα για να διατηρήσει το απίστευτο ρεκόρ του να σκοράρει σε κάθε τελικό Κυπέλλου Ευρώπης. Δύο λεπτά αργότερα ο Αργεντινός εκμεταλεύτηκε ασθενή απόκρουση του τερματοφύλακα και έδωσε το προβάδισμα στην ομάδα του. Ο Ντι Στέφανο κινούσε τώρα το παιχνίδι, εμφανιζόταν σε κάθε περιοχή του γηπέδου και ύφαινε σχέδια που απλώς γοήτευαν τον αντίπαλο. Ακολούθησαν τέσσερα συνεχόμενα γκολ του Πούσκας με τη γερμανική ομάδα να δέχεται το σύνολο των επιθετικών πυρών της μαδριλένικης αρμάδας, η απόδοση της οποίας θεωρείται ως η καλύτερη όλων των εποχών από σύλλογο σε μία συνάντηση.[165][166][167][168] Οι δύο παίκτες εξακολουθούν να παραμένουν στους τρεις μόνο που σκόραραν χατ τρικ σε τελικό του μεγάλου Ευρωπαϊκού Κυπέλλου.[169][170] Ο Ντι Στέφανο σημείωσε το πρώτο γκολ της ομάδας για τέταρτο από τους πέντε τελικούς.[171] Την ίδια χρονιά ήρθε και η κατάκτηση του κόσμου με την επικράτηση επί της Πενιαρόλ στο διπλό τελικό του πρώτου Διηπειρωτικού Κυπέλλου (0–0 στο Μοντεβιδέο και 5–1 στη Μαδρίτη με ένα γκολ του Ντι Στέφανο).[172][173]

Την αγωνιστική περίοδο 1960–61 ξεκινά μια τετραετής κυριαρχία του συλλόγου στο πρωτάθλημα συνοδευόμενη με ανεπιτυχή αποτελέσματα στην Ευρώπη. Η ευρωπαϊκή πορεία την πρώτη χρονιά ανακόπτεται από τη Μπαρτσελόνα (συνολικό σκορ 4–3), ο δε Ντι Στέφανο είναι δεύτερος σκόρερ στο πρωτάθλημα με 21 τέρματα πίσω από τον Πούσκας, ο οποίος έχει αναλάβει το ρόλο του κύριου εκτελεστή. Το 1961–62 η Ρεάλ φτάνει στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών αλλά χάνει από τη Μπενφίκα με 5–3, η πρώτη ήττα σε τελικό και ο πρώτος που δεν σκόραρε ο Ντι Στέφανο.[174][175] Τα συνολικά επιτεύγματά του στη διοργάνωση ήταν αρκετά για να αξιολογηθεί το 2019 από την L'Équipe ως ο καλύτερος παίκτης της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης.[176]

Με τον Φέρεντς Πούσκας σχημάτισαν ένα εντυπωσιακό δίδυμο

Τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα της καριέρας του Ντι Στέφανο στη Ρεάλ εντυπωσιακά: οκτώ πρωταθλήματα Ισπανίας και ακόμη πέντε συνεχόμενα Ευρωπαϊκά Κύπελλα Πρωταθλητριών, σημειώνοντας τουλάχιστον ένα γκολ σε κάθε τελικό (ρεκόρ ακόμα ακατάρριπτα)[48][177][178] και συνολικά επτά (επίδοση επίσης ρεκόρ που κατέχει μαζί με τον Φέρεντς Πούσκας), ένα Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, δύο Λατινικά Κύπελλα και ατομικά, δύο Χρυσές Μπάλες (1957 και 1959),[179][180][181] τον τίτλο του πρώτου σκόρερ του πρωταθλήματος πέντε φορές (το 1954 με 27 γκολ, το 1956 με 24 γκολ, το 1957 με 31 γκολ, το 1958 με 19 γκολ και το 1959 με 23 γκολ).[182] Με 49 τέρματα σε 58 συναντήσεις ήταν πρώτος σκόρερ του Ευρωπαϊκών Κυπέλλων, ρεκόρ που κράτησε για τέσσερις δεκαετίες.[177][175][183] Σε όλα αυτά τα 11 χρόνια με τη Ρεάλ Μαδρίτης, σημείωσε 418 τέρματα σε 510 αγώνες, 308 σε 396 σε επίσημες συναντήσεις, με 216 γκολ στο πρωτάθλημα σε 282 αγώνες, αριθμοί που τον κατέτασαν ως πρώτο σκόρερ για το σύλλογο για τέσσερις δεκαετίες.[22][184][185] Σε επίπεδο συλλόγων στην Ισπανία η πλήρης ανατροπή είχε συντελεστεί: 8 πρωταθλήματα για τη Ρεάλ, μόνο δύο για τη Μπαρτσελόνα, με ακριβώς αντίστροφους αριθμούς στην προ-Ντι Στέφανο εποχή.[95] Η Ρεάλ παρέμεινε αήττητη στην έδρα της για 121 αγώνες στο διάστημα 1957–1965, ρεκόρ Ευρώπης που παραμένει.[186]

Μοναδικό ίσως γεγονός στην ποδοσφαιρική ιστορία αποτελεί η πρόθεση της Ρεάλ Μαδρίτης να παραχωρήσει με τη μορφή δανεισμού το Ντι Στέφανο στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μετά την αεροπορική τραγωδία του Μονάχου (6 Φεβρουαρίου 1958). Ο Ματ Μπάσμπι, προπονητής της Αγγλικού συλλόγου είχε την εκτίμηση του Μαδριλένου προέδρου μετά τον ημιτελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου του 1957, όπου τα «μωρά του Μπάσμπι» έδειξαν πλούσιο ταλέντο που τελικά δεν ήταν αρκετό για να σταματήσει τη Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία κέρδισε με 5–3 συνολικά στο δρόμο της για τη διατήρηση του τροπαίου. Ο Μπερναμπέου ήταν εντυπωσιασμένος με το προπονητικό έργο του Σκωτζέζου που του πρόσφερε δουλειά στη Ρεάλ αλλά εκείνος ευγενικά αρνήθηκε. Η τραγωδία και η ιστορία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ άλλαξαν για πάντα την επόμενη χρονιά, όταν το αεροπορικό δυστύχημα του Μονάχου εξαφάνισε το μεγαλύτερο μέρος της αρχικής ομάδας. Ο πρόεδρος της Ρεάλ, αφιέρωσε το τρόπαιο στη Γιουνάιτεντ και μάλιστα πρόσφερε το τρόπαιο στον σύλλογο, ο οποίος το αρνήθηκε. Ο Μπερναμπέου ήθελε να προχωρήσει περισσότερο και προσέφερε το πιο πολύτιμο περιουσιακό στοιχείο της Μαδρίτης, τον πιο πολυπόθητο παίκτη στον κόσμο - τον Αλφρέδο Ντι Στέφανο - στους Άγγλους τον επόμενο χρόνο. Όλα τα μέρη συμφώνησαν να γίνει αποδεκτή η συμφωνία βραχυπρόθεσμου δανείου, αλλά εκπληκτικά η Ποδοσφαιρική Ένωση της Αγγλίας εμπόδισε την κίνηση με την πεποίθηση ότι θα σταματούσε την πρόοδο ενός Βρετανού παίκτη. Ο Μπερναμπέου και η Ρεάλ δεν ενοχλήθηκαν στις προσπάθειές τους να βοηθήσουν. Έφτιαξαν ένα αναμνηστικό λάβαρο με τα ονόματα των νεκρών του Μονάχου, που ονομάζεται Champions of Honor (Τιμημένοι Πρωταθλητές), το οποίο πωλήθηκε στην Ισπανία για να συγκεντρώσει χρήματα για την ομάδα του Μάντσεστερ. Προσέφεραν τη χρήση των πολυτελών εγκαταστάσεων τους στους τραυματίες και τις οικογένειες των πληγέντων δωρεάν και στη συνέχεια διοργάνωσαν μια σειρά φιλικών μεταξύ των συλλόγων. Τα δύο πρώτα παιχνίδια έγιναν το Δεκέμβριο του 1959 και η Ρεάλ κέρδισε και τα δύο - σκοράροντας 12 τέρματα (από ένα γκολ σε κάθε αγώνα του Ντι Στέφανο), αλλά τα έξι που ακολούθησαν έδειξαν ότι η Γιουνάιτεντ ήταν στο δρόμο για την ανοικοδόμηση μιας νέας εποχής.[187][188]

Όπως και τέσσερα χρόνια πριν, έτσι και το 1954 ο Ντι Στέφανο χάνει τη δεύτερη ευκαιρία να αγωνιστεί σε Παγκόσμιο Κύπελλο αφού η νέα του εθνική, αυτή της Κολομβίας δεν προκρίνεται στην τελική φάση της διοργάνωσης.[130][189] Με την παρουσία του στην Ιβηρική γη, απέκτησε στη συνέχεια την ισπανική ιθαγένεια το 1956. Έτσι μεταφέρθηκε αγωνιστικά από τις εθνικές των λατινοαμερικάνικων χωρών, σε αυτή της Ισπανίας, η οποία όμως δεν ήταν ικανή αρκετά για να συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958.[31] Με τη νέα εθνική του ομάδα δεν γνώρισε επιτυχίες ανάλογες με αυτές που είχε σε συλλογικό επίπεδο. Στην επόμενη ευκαιρία που του παρουσιάστηκε για να αγωνιστεί σε Παγκόσμιο Κύπελλο το (1962), ήταν τραυματίας και παρά τη συμμετοχή του στην αποστολή της Εθνικής Ισπανίας που απέτυχε στη Χιλή, τελικά δεν αγωνίστηκε.[190][191][192]

Η Ρεάλ Μαδρίτης το 1964

Το τελευταίο του γκολ για τη μαδριλένικη ομάδα το σημείωσε στις 17 Μαΐου του 1964 με αντίπαλο τη Ρεάλ Σοσιεδάδ για το Κύπελλο Ισπανίας, ενώ το τελευταίο του παιχνίδι το έπαιξε στις 27 Μαΐου, στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών απέναντι στην Ίντερ, όπου η διαφωνία του με τον προπονητή και τέως συμπαίκτη του Μιγκέλ Μουνιόθ έθεσε τέλος στη συμπόρευση με το σωματείο της ισπανικής πρωτεύουσας.[172][193] Μετά από αυτό, ο ιστορικός πρόεδρος του συλλόγου Σαντιάγκο Μπερναμπέου πρότεινε θέση στο προπονητικό προσωπικό, μιας και ο Ντι Στέφανο ήταν ήδη 38 ετών αλλά εκείνος ήθελε να συνεχίσει να παίζει και έτσι μετακόμισε στην Εσπανιόλ Βαρκελώνης, όπου τελείωσε την καριέρα του μετά από δύο χρόνια, το 1966, σε ηλικία 40 ετών. Το τελευταίο επίσημο παιχνίδι της σταδιοδρομίας του ήταν την 1η Μαΐου 1966 εναντίον της Ρεάλ Μπέτις στη Σεβίλλη, όπου η ομάδα του γνώρισε ήττα με 4–0.[194][195][196] Κλείνοντας την καριέρα του στην Ισπανία ήταν ο δεύτερος σκόρερ στην ιστορία του πρωταθλήματος με 227 τέρματα πίσω μόνο από τον Τέλμο Θάρα.[42] Το αποχαιρετιστήριο παιχνίδι του ήταν το 1967 (7 Ιουνίου) μεταξύ Ρεάλ Μαδρίτης και της Σέλτικ στο Στάδιο Σαντιάγο Μπερναμπέου μπροστά σε 120.000 θεατές που αποθέωσαν το θρύλο της ισπανικής ομάδας όταν αποχώρησε συμβολικά μετά από 14 λεπτά. Η ιστορία κατέγραψε το αποτέλεσμα υπέρ των Σκωτζέζων με 1–0.[102][197]

Αξιοσημείωτη στιγμή της πορείας του αποτελεί η νύχτα της 24ης Αυγούστου 1963, όταν η Ρεάλ πήγε στη Βενεζουέλα για να παίξει για τρίτη φορά στο Pequena Copa del Mundo. Ήταν τότε που μία επαναστατική οργάνωση (FALN) εισέβαλε στο ξενοδοχείο της αποστολής με μεταμφίεση αστυνομικών και τον απήγαγε.[198][199][200] Τελικά, το θέμα έληξε μετά από τρεις ημέρες με τον Ντι Στέφανο να δηλώνει πως οι απαγωγείς δεν τον κακομεταχειρίστηκαν. Μάλιστα μία μέρα αργότερα ο Αργεντινός αγωνίστηκε κανονικά στο φιλικό απέναντι στη Σάο Πάολο γνωρίζοντας την αποθέωση από το κοινό.[201][202][203]

«Νομίζω ότι ο καλύτερος ήταν ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο, ήταν ανώτερος από όλους - ακόμα και από εμένα. Ο Πελέ δεν θέλει να αναγνωρίσει το ταλέντο του Ντι Στέφανο». Ντιέγκο Μαραντόνα (2019) στην ερώτηση για τον κορυφαίο όλων των εποχών.[204]

Αγωνίστηκε σε τρεις διαφορετικές εθνικές ομάδες, στην Αργεντινή (6 συμμετοχές), στην Κολομβία (4 συμμετοχές - σε ανεπίσημους, μη αναγνωρισμένους από τη FIFA αγώνες-η ονομασία της ομάδας ήταν Κολομβία ΧΙ-ισπανικά:Combinado XI, [205]) και στην Ισπανία (31 συμμετοχές).[206][207] Με την εθνική Ισπανίας έκανε το ντεμπούτο του στις 30 Ιανουαρίου 1957 σημειώνοντας χατ τρικ με αντίπαλο την Ολλανδία και σημείωσε συνολικά 23 τέρματα, επίδοση που ήταν ρεκόρ και καταρρίφθηκε το 1990 από τον Εμίλιο Μπουτραγκένιο.[60][208] Επίσης αγωνίστηκε σε λίγες φιλικές συναντήσεις με την ανεπίσημη εθνική ομάδα της Μαδρίτης.[209] Σε φιλική συνάντηση της Ισπανίας με το Βέλγιο το 1957 πέτυχε το ωραιότερο γκολ της σταδιοδρομίας του (ο ίδιος το είχε επιλέξει αλλά και η άποψη συμπαικτών και θεατών ήταν η ίδια), το οποίο όμως, δεν κατέγραψε η κάμερα. Έπειτα από δουλειά και έρευνα μηνών, ιταλικό κανάλι αναπαρέστησε τρισδιάστατα το γκολ του Ντι Στέφανιο βασιζόμενο σε μαρτυρίες.[210][211] Η έλλειψη κορυφαίων στιγμών σε επίπεδο εθνικών ομάδων έχει αντίκτυπο και στη γνώμη της διεθνούς κοινότητας του αθλήματος στο συνηθισμένο ερώτημα για τον καλύτερο όλων των εποχών του δημοφιλέστερου των σπορ. Ενώ χαρακτηρίζεται ως ποδοσφαιρικός «θεός»,[2] είναι ίσως η διεθνής του καριέρα που τον βρίσκει (κατά πολλούς) πίσω από τους Πελέ και Ντιέγκο Μαραντόνα στην πιο ευρέως δημοφιλή κατάταξη των καλύτερων όλων των εποχών.[27][212][213][214] Στις 23 Οκτωβρίου 1963 ήταν αρχηγός της Μικτής Κόσμου (επίσημα ονομάστηκε Rest of the World) που αγωνίστηκε με την Εθνική Αγγλίας για τα 100 χρόνια της βρετανικής ποδοσφαιρικής ιστορίας έχοντας συμπαίκτες όπως οι Φέρεντς Πούσκας, Ρεϊμόν Κοπά, Εουσέμπιο, Λεβ Γιασίν, Ντζάλμα Σάντος, Ούβε Ζέελερ, Γιόζεφ Μάζοπουστ.[215] Επίσης συμμετείχε στη Μικτής Ευρώπης στον αγώνα προς τιμή του Στάνλεϊ Μάθιους στις 28 Απριλίου 1965.[216]

Σε όλη την καριέρα του συμμετείχε σε 1.126 επίσημους και φιλικούς αγώνες σε Αργεντινή, Κολομβία και Ισπανία και σημείωσε 893 γκολ.[26][123][217][218] Έχοντας σημειώσει 376 τέρματα σε συναντήσεις πρώτης εθνικής κατηγορίας, κατατάσσεται στους 20 πρώτους στη λίστα όλων των εποχών, ενώ σε επίσημους αγώνες σημείωσε 515 τέρματα (τουλάχιστον) σε 704 αγώνες.[219] Η IFFHS έχει αναγνωρίσει 530 γκολ.[220] Με τους 8 τίτλους πρώτου σκόρερ πρωταθλήματος, υστερεί μόνο των Γιόζεφ Μπίτσαν (12 τίτλοι) και Γκούναρ Νόρνταλ (9 τίτλοι).

Προπονητής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Στεφάνο ακολούθησε στη συνέχεια καριέρα ως προπονητής:[25] το 1967–68 βρισκόταν στον πάγκο της Έλτσε και στη συνέχεια μετακόμισε στην τεχνική διεύθυνση της Μπόκα Τζούνιορς το 1969 (χρονιά κατά το οποία κέρδισε το πρωτάθλημα της Αργεντινής).[221] Το 1970 επιστρέφει στην Ισπανία για οικογενειακούς λόγους και αναλαμβάνει τη Βαλένθια (με την οποία κερδίζει ένα ισπανικό πρωτάθλημα), χάνοντας και σε τελικό Κυπέλλου την πρώτη αγωνιστική περίοδο,[222] και τελικά επιστρέφει στην πρώτη του ομάδα, Ρίβερ Πλέιτ το 1981, που την οδήγησε στην κατάκτηση του πρωτάθληματος. Παραμένει ο μόνος προπονητής που έχει οδηγήσει τους μακροχρόνιους αντιπάλους, Μπόκα και Ρίβερ στην κατάκτηση πρωταθλήματος.[207][223][207] Το 1979 αναλαμβάνει τη Βαλένθια για δεύτερη φορά (από τις τέσσερις φορές που κάθισε στον πάγκο της) και την οδηγεί στην κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης τη ίδια χρονιά (1979–80).[32]

Προπονητής της Ρίβερ Πλέιτ το 1981

Το 1982 επανήλθε στη Ρεάλ ως προπονητής για λιγότερο από δύο χρόνια. Η χρονιά 1982–83 ήταν απογοητευτική για το σύλλογο, τελείωσε τρίτη στο πρωτάθλημα Ισπανίας και έχασε σε τρεις τελικούς στους οποίους αγωνίστηκε μεταξύ των οποίων και τον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων. Άνοιξε όμως το δρόμο για μια γενιά παικτών που αργότερα θα σηματοδοτούσαν μια εποχή στο σύλλογο όπως οι Εμίλιο Μπουτραγκένιο, Μανουέλ Σανστίς και Μάρτιν Βάσκες. Στη Ρεάλ βρέθηκε και πάλι ως λύση έκτακτης ανάγκης τον Νοέμβριο του 1990 παραμένοντας για πέντε μήνες και κερδίζοντας το Σούπερ Κύπελλο Ισπανίας.[102][224][225] Καθοριστική για τη δεύτερη απομάκρυνση ήταν η απρόσμενη αποτυχία στο Κύπελλο Πρωταθλητριών τον Μάρτιο της επόμενης χρονιάς, με την ήττα εντός έδρας με 3–1 από τη Σπαρτάκ Μόσχας.[226] Η δημιουργικότητά του επαλήθευε την άποψη ότι στο ποδόσφαιρο είναι πιο εύκολο να καταστρέφεις παρά να επινοείς. Ο ίδιος είχε πει σχετικά: «Για να χτίσω ένα σπίτι πρέπει να πάω στο πανεπιστήμιο για πέντε χρόνια, για να το γκρεμίσω χρειάζομαι μόνο ένα σφυρί».[227] Δεν έτρεφε μεγάλη συμπάθεια στη προπονητική, αποκαλώντας την «το χειρότερο επάγγελμα που μπορεί να κάνει κανείς». Ωστόσο, ενέπνευσε αρκετούς από τους παίκτες του στο να γίνουν οι ίδιοι προπονητές και κάτι τέτοιο θα πρέπει να οδηγήσει σε θετική αποτίμηση του προπονητικού του έργου.[45][228]

Τα τελευταία χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ντι Στέφανο εμφανίστηκε αρκετές φορές στον κινηματογράφο κατά τη διάρκεια της καριέρας του. Πρώτα στο Con los mismos colores, αργεντίνικη ταινία του 1949 που γνώρισε εμπορική επιτυχία,[229] στη συνέχεια στην Ισπανία σε πολλές ταινίες ντοκιμαντέρ αφιερωμένες στη Ρεάλ Μαδρίτης, στις ταινίες Once pares de botas (1954), La batalla del domingo (1963) αλλά και στην ταινία Saeta Rubia, που γυρίστηκε το 1956 και στην οποία παίζει τον δικό του ρόλο.[24][230] Ήταν επίσης πρωτοπόρος στη διαφήμιση μεταξύ αθλητών, υποστηρίζοντας πολλές εταιρείες και επωφελήθηκε σημαντικά από αυτά καθώς η δημοτικότητά του έφτασε στα ύψη.[49] Το 2000 κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία του με τον τίτλο Gracias, vieja (Ευχαριστώ, γριά), τίτλος που αναφέρεται στη μπάλα και τη μητέρα του. Στη «γριά», που τον γέννησε, και στην μπάλα που τον έκανε να μεγαλώσει και του πρόσφερε τα πάντα.[43][231]

Κατοικούσε στην Ισπανία μέχρι το θάνατό του το 2014. Στο χρονικό αυτό διάστημα, που συνέπεσε με το τέλος του 20ού αιώνα, απόλαυσε την αναγνώριση από την παγκόσμια ποδοσφαιρική κοινότητα με πολλαπλούς τίτλους και διακρίσεις. Η πολύχρονη παρουσία του στη Ρεάλ Μαδρίτης και η συνεισφορά του στην καταξίωσή της ως «βασίλισσας της Ευρώπης», οδήγησε το σύλλογο στην ανακήρυξή του το 2000 σε επίτιμο πρόεδρο του συλλόγου.[75][228] Νωρίτερα, στις 24 Δεκεμβρίου 1989 του απονεμήθηκε η «Σούπερ Χρυσή Μπάλα» (Super Ballon d'or) υπερψηφώντας των Γιόχαν Κρόιφ και Μισέλ Πλατινί που είχαν κερδίσει το έπαθλο τρεις φορές ο καθένας, ενώ ο ίδιος δύο. Το ειδικό αυτό βραβείο δεν έχει απονεμηθεί από τότε ξανά.[206][232][233] Επίσης, εκλέχθηκε τέταρτος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα σε ειδική ψηφοφορία του περιοδικού France Football, ανάμεσα στους νικητές της Χρυσής Μπάλας.[234] Το 2000 στην ψηφοφορία της «FIFA Football family» και των αναγνωστών του περιοδικού FIFA Magazine για την ανάδειξη του καλύτερου ποδοσφαιριστή του 20ού αιώνα ήρθε δεύτερος με 9,8 % των ψήφων, πίσω μόνο από τον Πελέ που πρώτευσε με 72,8 %.[11][235] Το 2003 επελέγη από την Ισπανική Ομοσπονδία ως ο «χρυσός παίκτης» της χώρας για τον εορτασμό των 50 χρόνων της ΟΥΕΦΑ.[236] Το 2004 συμπεριληφθηκε στη λίστα FIFA 100 με τους 125 καλύτερους εν ζωή ποδοσφαιριστές.[237] Ο Πελέ δήλωσε τότε ότι «ο Μαραντόνα είναι μεγάλος αλλά ο Ντι Στέφανο ο καλύτερος όλων».[238]

Σε φωτογραφία του 1958

Στις 24 Δεκεμβρίου 2005, ο 79χρόνος «Δον Αλφρέδο» υπέστη καρδιακή προσβολή. Στις 9 Μαΐου 2006, εγκαινιάστηκε το «Στάδιο Αλφρέδο Ντι Στέφανο» (Estadio Alfredo Di Stefano) στην πόλη της Μαδρίτης και έγινε έδρα της δεύτερης ομάδας της Ρεάλ.[25] Εναρκτήριος αγώνας ήταν μεταξύ Ρεάλ Μαδρίτης και της Ρεμς, μια επανάληψη του τελικού του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου του 1956. Η UEFA του απέδωσε τον πρώτο τίτλο του προεδρικού βραβείου της το 2007, ως αναγνώριση της εξαιρετικής και μακροχρόνιας προσφοράς του Αργεντινού στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο.[239] Το 2008 σε διαδικτυακή έρευνα που διοργάνωσε η Ρεάλ Μαδρίτης, εξελέγη καλύτερος παίκτης στην ιστορία του συλλόγου, μπροστά από το Ζινεντίν Ζιντάν.[74] Τελική απόδειξη του αποτυπώματος που άφησε, ακόμα και όταν έπαιζε σε μια εποχή που τα παιχνίδια δεν ήταν ακόμη τηλεοπτικά.[240] Από το 2008 ένα μπρούτζινο άγαλμα 2,5 μέτρων κοσμεί το χώρο του γηπέδου, εμπνευσμένο από τον πανηγυρισμό του μετά από χατ τρικ που σημείωσε στον αγώνα εναντίον της Βάσας Βουδαπέστης στη Μαδρίτη για τον πρώτο ημιτελικό του Κύπελλο Πρωταθλητριών της χρονιάς 1957–58.[143][241]

Τον Οκτώβριο του 2011 ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο ήταν από τους 15 πρώτους που συμπεριλήφθησαν μετά από ψηφοφορία στην Αίθουσα Φήμης του Ποδοσφαίρου (Hall of Fame), που στεγάζεται στην πόλη Πατσούκα, της πολιτείας Ιδάλγο του Μεξικού τα εγκαίνια του οποίου έγιναν στις 11 Ιουλίου του ίδιου έτους. Το μουσείο συμπεριλαμβάνει τους καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών.[180][242][243]

Μετά από άλλη καρδιακή προσβολή ο 88χρονος θρύλος του δημοφιλέστερου αθλήματος στην υφήλιο κατέληξε στις 7 Ιουνίου 2014.[26][51] Κατά τη διάρκεια του ημιτελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014 μεταξύ Αργεντινής και Ολλανδίας στις 9 Ιουλίου, τιμήθηκε με ένα λεπτού σιγή, ενώ η ομάδα της Αργεντινής φορούσε μαύρες κορδέλες. Η Ρίβερ Πλέιτ από την Αργεντινή και η Μιγιονάριος από την Κολομβία οργάνωσαν ένα φιλικό αγώνα ως φόρο τιμής του πρώην παίκτη τους. Ο αγώνας διεξήχθηκε στις 16 Ιουλίου 2014.[244] Στην προσωπική του ζωή είχε παντρευτεί μία φορά και ήταν πατέρας έξι παιδιών.[245]

Η κληρονομιά του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2008 ο Ντι Στέφανο έγινε ο πρώτος παραλήπτης του Προεδρικού Βραβείου της UEFA, παρότι κατ' ουσία δεν ήταν Ευρωπαίος. Ο πρόεδρος της UEFA Μισέλ Πλατινί κατά τη διάρκεια της απονομής στη Μαδρίτη είπε: «Είναι αδύνατο να φανταστεί κανείς την ιστορία του ποδοσφαίρου χωρίς να σκέφτεσαι για εσάς. Η ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης κατά τη διάρκεια της θητείας σας ως παίκτης σημάδεψε την ιστορία για πάντα και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αφήσατε ένα αποτύπωμα που δεν μπορεί να σβήσει ποτέ».[239] Σε πενήντα χρόνια, η Ρεάλ Μαδρίτης κέρδισε δύο τίτλους πρωταθλήματος. Μετά την άφιξη του Ντι Στέφανο στα επόμενα πενήντα, ο σύλλογος είχε κερδίσει περισσότερους τίτλους από όλους τους ισπανικούς συλλόγους.[246]

Αναγνωρισμένος ως κορυφαίος ποδοσφαιριστής στην ιστορία της Ρεάλ Μαδρίτης[247][248] άφησε στο σύλλογο εξαιρετικά σημαντική κληρονομιά ανασύρωντάς τον από την αγωνιστική μετριότητα και συμβάλλοντας αναμφισβήτητα στη αναμόρφωσή του στον πιο διάσημο ποδοσφαιρικό συλλόγο στον κόσμο και μέσω αυτού προάγωντας το άθλημα περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο μέχρι τότε. Εφαρμόζοντας με τον καλύτερο τρόπο ότι «οι τελικοί δεν παίζονται, κερδίζονται», είναι αναμφισβήτητα ο σημαντικότερος παίκτης στην ιστορία της Ρεάλ δημιουργώντας θεμέλια στοιχεία νοοτροπίας που υπάρχουν στο σύλλογο ακόμα και πάνω από μισό αιώνα από τον τελευταίο του αγώνα. Η κληρονομιά του όμως δεν περιορίζεται στα όρια ενός σωματείου καθώς η αγωνιστική του παρουσία υπήρξε καθοριστική στην επιτυχία νέων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων που άντεξαν στην πάροδο του χρόνου, μεταξύ των οποίων και η κορυφαία διασυλλογική της γηραιάς ηπείρου.[16][121][171][249] Στη σύγχρονη γλώσσα, θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι ήταν ο πρώτος Galactico.[16][123][178]

Συνέβαλε επίσης καθοριστικά στην ανάπτυξη και την εδραίωση του κολομβιανού ποδοσφαίρου, όπου έπαιξε μεταξύ 1949 και 1952. Επιπλέον, πιστώνεται με την ευθύνη για την ταχεία επιτυχία του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης, που με την κυρίαρχη αγωνιστική του παρουσία συνέβαλε τα μέγιστα στην επιτυχή εδραίωση του θεσμού. Ο Ντι Στέφανο και ο Πελέ ήταν οι κύριοι δημιουργοί της παγκόσμιας επέκτασης του ποδοσφαίρου ως θέαμα.[107][250]

Ίσως όμως περισσότερο σημαντική ήταν η παρουσία του για ολόκληρο το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Η Ευρώπη υπέστη ανυπολόγιστη καταστροφή με το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και το άθλημα προσπαθούσε να ανασυνταχθεί στα πλαίσια όμως σημαντικότερων αναγκών που προκύπτουν μετά από μία τόσο εκτεταμένη σύρραξη.[239] Το ποδόσφαιρο της Αργεντινής ήταν ίσως το κορυφαίο στον κόσμο τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940 και η μεταγραφή του Ντι Στέφανο στη Ευρώπη οδήγησε τη Γηραιά Ήπειρο σε επίπεδο του δημοφιλέστερου σπορ, αντίστοιχο του οποίου δεν είχε βρεθεί στο παρελθόν.[6][14][22] Πολλοί ειδικοί του αθλήματος εξακολουθούν να τον αναγνωρίζουν ως τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή που έπαιξε με ευρωπαϊκό σύλλογο.[82][134][152]

Με τη φανέλα της εθνικής Ισπανίας το 1959

Είπαν για το Ντι Στέφανο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • «Οι άνθρωποι μαλώνουν συνέχεια για το ποιος είναι καλύτερος ανάμεσα σε μένα και τον Μαραντόνα. Κορυφαίος είναι ο Ντι Στέφανο, ο πιο ολοκληρωμένος όλων». - Πελέ
  • «Πιστεύω ότι ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο ήταν ο πιο πλήρης από τους αστέρες της Αργεντινής, ήταν πιο πλήρης από το Μαραντόνα και το Μέσι». - Πελέ
  • «Ο Ντι Στέφανο ήταν σπουδαίος παίκτης και έβλεπε πράγματα που οι άλλοι δεν μπορούσαν. Ήξερε το παιχνίδι τέλεια και ήταν πάντα καλά προετοιμασμένος σωματικά και ψυχικά. Ο Ντι Στέφανο ηγείται της κατάταξης των καλύτερων παικτών για μένα». - Φέρεντς Πούσκας
  • «Ήταν ο πιο έξυπνος παίκτης που είδα ποτέ και έβγαζε προσπάθεια και θάρρος. Ήταν ένας εμπνευσμένος ηγέτης και το τέλειο παράδειγμα για άλλους». - Μπόμπι Τσάρλτον
  • «Ποιός είναι αυτός ο άνθρωπος; Παίρνει τη μπάλα από τον τερματοφύλακα. Ο ίδιος λέει στο πλήρες πλάνο τι πρέπει να κάνει. Οπουδήποτε βρίσκεται στον αγώνα είναι σε θέση να πάρει την μπάλα. Μπορείτε να δείτε την επιρροή του σε όλα όσα συμβαίνουν... Δεν είχα δει ποτέ έναν τόσο ολοκληρωμένο ποδοσφαιριστή. Ήταν σαν να είχε δημιουργήσει το δικό του κέντρο εντολών στην καρδιά του παιχνιδιού. Ήταν τόσο δυνατός όσο ήταν λεπτός. Ο συνδυασμός των ιδιοτήτων ήταν μαγευτικός». - Μπόμπι Τσάρλτον
  • «Ο Ντι Στέφανο ήταν το είδωλό μου και χάρη σε αυτόν, η Ρεάλ Μαδρίτης έγινε αυτό που είναι. Ήταν μια αναφορά για όλους. Έκανε τη διαφορά και το ποδόσφαιρό του πέρασε από τη μια εποχή στην άλλη». - Γιόχαν Κρόιφ
  • «Ντι Στέφανο. Ήρωά μου. Για μένα, ήταν ο πιο πλήρης ποδοσφαιριστής στην ιστορία. Αυτή είναι η γνώμη μου». - Εουσέμπιο
  • «Ο καλύτερος. Ψηλός, γρήγορος, ευκίνητος, ενεργητικός, επιδέξιος, ένας μεγάλος τελειωτής. Μεγάλη ικανότητα με τα πόδια και το κεφάλι του. Κατά τη γνώμη μου, ένας παίκτης ήταν ο πιο πλήρης: ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο. Ο Ντι Στεφάνο το είχε όλα». - Εουσέμπιο
  • «Δεν ξέρω αν ήμουν καλύτερος παίκτης από τον Πελέ, αλλά μπορώ να πω χωρίς αμφιβολία ότι ο Ντι Στέφανο ήταν καλύτερος από τον Πελέ. Είμαι περήφανος όταν μιλάω για το Ντι Στέφανο». - Ντιέγκο Μαραντόνα
  • «Για μένα ήταν δάσκαλος, μου δίδαξε πολλά πράγματα. Δεν ήταν απλά ένας σπουδαίος παίκτης, αλλά και άνθρωπος. Ως άνθρωπος ήταν φαινόμενο». - Ντιέγκο Μαραντόνα
  • «Για μένα οι δύο καλύτεροι παίκτες ήταν ο Αλφρέδο και ο Πελέ. Τα έκανε όλα σε μια σταδιοδρομία που κράτησε πάνω από 20 χρόνια. Είχε τα πάντα». - Ζυστ Φονταίν
  • «Αν ο Ντι Στέφανο είχε παίξει σε Παγκόσμιο Κύπελλο, θα αναγνωριζόταν ως ο λευκός Πελέ». - Ζυστ Φονταίν
  • «Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι ο μεγαλύτερος παίκτης όλων των εποχών ήταν ο Ντι Στέφανο. Ήταν τα πάντα. Έπαιξε παντού και δεν υπήρχε τίποτα που δεν μπορούσε να κάνει». - Φρανσίσκο Χέντο
  • «Το μεγάλο ερώτημα που τίθεται πάντα είναι ποιοι ήταν οι καλύτεροι παίκτες. Προφανώς υπάρχει μια λίστα με μεγάλους όπως οι Κρόιφ, Μαραντόνα, Πελέ και, φυσικά, ο Πούσκας και ο Ντι Στέφανο, που για μένα ήταν ο καλύτερος. Είχε μεγάλη αρμονία». - Άλεξ Φέργκιουσον
  • «Ο Ντι Στέφανο μετέτρεψε τις φωτογραφίες σε κινηματογράφο». - Αρίγκο Σάκι
  • «Ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο ήταν ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών - πολύ καλύτερος από τον Πελέ. Ήταν, ταυτόχρονα, η άγκυρα στην άμυνα, ο παίκτης στο κέντρο και ο πιο επικίνδυνος σκοπευτής στην επίθεση». - Ελένιο Ερέρα
  • «Αν ο Πελέ ήταν ο κύριος βιολιστής, ο Ντι Στέφανο ήταν ολόκληρη η ορχήστρο». - Ελένιο Ερέρα
  • «Η μεγαλειότητα του Ντι Στέφανο ήταν ότι έχοντάς τον μαζί σου έχεις δύο παίκτες σε κάθε θέση». Μιγκέλ Μουνιόθ

Πηγές:[143][155][251][252][253][254][255]

Οι σύλλογοι που αγωνίστηκε[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στατιστική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γενικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ομάδα

Περίοδος

Επίσημοι αγώνες

Φιλικοί αγώνες

Σύνολο

αγώνες γκολ αγώνες γκολ αγώνες γκολ
Ρίβερ Πλέιτ 1944—1949 79 60 82 73 161 133
Ουρακάν 1946 27 10 3 2 30 12
Μιγιονάριος Μπογκοτά 1949—1953 112 100 182 167 294 267
Ρεάλ Μαδρίτης 1953—1964 396 308 114 110 510 418
Εσπανιόλ 1964—1966 60 14 17 7 77 21
Εθνική Αργεντινής 1947 6 6 - - 6 6
Εθνική Ισπανίας 1957—1961 31 23 1 1 32 24
Εθνική Κολομβίας 1951 - - 4 0 4 0
Μπαρτσελόνα 1953 - - 3 2 3 2
Αγώνες επωφελείς 1948—1966 - - 9 10 9 10
Σύνολα 711 521 415 372 1.126 893

Ειδικά στατιστικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επίσημοι αγώνες

Χρονιά Ομάδα Αγώνες Γκολ Ασίστ
1945–1946 Ρίβερ Πλέιτ/Ουρακάν 28 10 12
1947 Ρίβερ Πλέιτ 32 28 19
1948 Ρίβερ Πλέιτ 31 18 13
1949 Ρίβερ Πλέιτ/Μιγιονάριος 25 25 16
1950 Μιγιονάριος 33 29 15
1951 Μιγιονάριος 34 31 19
1952 Μιγιονάριος 29 25 13
1953–54 Ρεάλ Μαδρίτης 28 28 11
1954–55 Ρεάλ Μαδρίτης 32 25 17
1955–56 Ρεάλ Μαδρίτης 37 29 20
1956–57 Ρεάλ Μαδρίτης 43 43 17
1957–58 Ρεάλ Μαδρίτης 44 36 22
1958–59 Ρεάλ Μαδρίτης 43 34 24
1959–60 Ρεάλ Μαδρίτης 34 23 25
1960–61 Ρεάλ Μαδρίτης 36 30 23
1961–62 Ρεάλ Μαδρίτης 41 22 24
1962–63 Ρεάλ Μαδρίτης 24 22 12
1963–64 Ρεάλ Μαδρίτης 34 17 18
1964–65 ΡΚΝ Εσπανιόλ 27 9 2
1965–66 ΡΚΝ Εσπανιόλ 33 5 10
Σύνολα συλλόγων 668 489 338
1947, 1957–61 Εθνική Αργεντινής/Εθνική Ισπανίας 37 29 21
Γενικό σύνολο 705 518 359

Κύριες πηγές : FIFA, IFFHS, Ρεάλ Μαδρίτης, docs.ufpr.br., transfermarkt

Τίτλοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ποδοσφαιριστής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ριβέρ Πλέιτ

  • SUPER LIGA ARGENTINA.png Πρωτάθλημα Αργεντινής (2) : 1945, 1947
  • Copa aldao coloreada.png Κόπα Αλντάο (Copa Aldao) : 1947

Μιγιονάριος

  • Trofeo de liga.jpg Πρωτάθλημα Κολομβίας (3) : 1949, 1951 και 1952
  • Trofeo de copa.jpg Κύπελλο Κολομβίας : 1953
  • SmallWorldClubCup.svg Μικρό Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων (Pequeña Copa del Mundo) : 1953

Ρεάλ Μαδρίτης

  • Liga.png Πρωτάθλημα Ισπανίας (8) : 1953–54, 1954–55, 1956–57, 1957–58, 1960–61, 1961–62, 1962–63, 1963–64
  • RFEF - Copa del Rey.svg Κύπελλο Ισπανίας : 1962
  • Coppacampioni.png Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης (5) : 1955–56, 1956–57, 1957–58, 1958–59, 1959–60
  • Coppa Intercontinentale by Ale.png Διηπειρωτικό Κύπελλο : 1960
  • COPPA LATINA.svg Λατινικό Κύπελλο (2) : 1955, 1957
  • SmallWorldClubCup.svg Μικρό Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων (Pequeña Copa del Mundo) : 1956

Εθνική Αργεντινής

  • Copaamericadomundo.png Κόπα Αμέρικα : 1947

Προπονητής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • SUPER LIGA ARGENTINA.png Πρωτάθλημα Αργεντινής (Μπόκα Τζούνιορς) : 1969
  • Copa argentina 1969.png Κύπελλο Αργεντινής (Μπόκα Τζούνιορς) : 1969
  • Liga.png Πρωτάθλημα Ισπανίας (Βαλένθια) : 1970–71
  • Cup Winners Cup Trophy.png Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης (Βαλένθια) : 1979–80
  • RFEF - Supercopa de España.svg Σούπερ Κύπελλο Ισπανίας (Ρεάλ Μαδρίτης) : 1990

Ατομικές διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δύο Χρυσές Μπάλες και η μοναδική Σούπερ Χρυσή Μπάλα
  • Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος Αργεντινής : 1947
  • Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος Κολομβίας (2) : 1951, 1952
  • Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος Ισπανίας (5) : 1953–54, 1955–56, 1956–57, 1957–58, 1958–59
  • Πρώτος σκόρερ Κυπέλλου Πρωταθλητριών : 1958
  • Χρυσός παίκτης της Ισπανίας στα 50 χρόνια της ΟΥΕΦΑ (2003)
  • Χρυσή Μπάλα (Ballon d'Or) (2) : 1957 και 1959
    • δεύτερη θέση : 1955
  • Σούπερ Χρυσή Μπάλα (Super Ballon d'or) 1989 : ο μόνος ποδοσφαιριστής που απονεμήθηκε
  • 4ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στην ειδική ψηφοφορία μεταξύ των νικητών της Χρυσής Μπάλας του France Football- 2ος στις πρωτιές μεταξύ των ψηφισάντων
  • IFFHS : 4ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα
  • FIFA 100
  • FIFA Football family/FIFA Magazine καλύτερος παίκτης του 20ού αιώνα : 2η θέση
  • IFFHS legends
  • Marca leyenda
  • Golden foot ως θρύλος : 2004
  • Παγκόσμια Ομάδα του 20ού αιώνα : 1998
  • IFFHS : Παγκόσμια Ομάδα του XXού αιώνα
  • World Soccer περιοδικό - Οι καλύτεροι ΧΙ όλων των εποχών : 2013
  • L'Équipe : Καλύτερος παίκτης στην ιστορία του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης/ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ : 2019
  • Επίτιμος πρόεδρος της Ρεάλ Μαδρίτης : 2000
  • Hall of Fame Ποδοσφαίρου : 2011

Τιμές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • FIFA 77.jpg Τάγμα Αξίας της FIFA (γαλλικά: Ordre du mérite de la FIFA) : 1994
  • REAL ORDEN DEL MÉRITO DEPORTIVO ribbon.jpg Βασιλικό Τάγμα Αθλητικής Αξίας (ισπανικά: Real Orden del Mérito Deportivo) : 2000

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Περιοδικό οι Παγκόσμιοι, Τεύχος Οκτωβρίου 1998
  • Gigi Garanzini : Il minuto di silenzio. La storia del calcio attraverso i suoi eroi : ‎Mondadori. ISBN 978-8804673552
  • Jean-Philippe Réthacker & Jacques Thibert : La Fabuleuse histoire du football, Editions de la Martinière. ISBN ‎978-2732451497

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Alfredo Di Stéfano» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2021. 
  2. 2,0 2,1 «UEFA : Alfredo Di Stéfano: A god of the stadium» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2021. 
  3. «Di Stefano» (στα Ιταλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2021. 
  4. «Top 5 Greatest Players In The History Of Football». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Οκτωβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2021. 
  5. «Διακογιάννης: «Ο δικός μου Ντι Στέφανο»». Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2022. 
  6. 6,0 6,1 «Pelé or Maradona. Di Stefano, the greatest» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2020. 
  7. 7,0 7,1 «Alfredo Di Stefano remembered» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Ιουλίου 2020. 
  8. «IFFHS XXth CENTURY (1901-2000) WORLD PLAYER - PELE NUMBER 1» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Ιουλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2022. 
  9. «Fallece Don Alfredo, la inmortal Saeta Rubia» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2020. 
  10. «Alfredo Di Stéfano, uno de los cuatro grandes futbolistas del siglo XX según la FIFA» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2020. 
  11. 11,0 11,1 «Pele, Maradona split player of 20th century award» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2020. 
  12. «On this day Real Madrid were voted the Best Club of the 20th Century» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2020. 
  13. «El mejor equipo de la historia» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2020. 
  14. 14,0 14,1 «THE TIMES : Di Stefano put Madrid on the map» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2020. 
  15. «9 stars who played a blinder against a team – then got signed by them» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2020. 
  16. 16,0 16,1 16,2 «Alfredo Di Stefano, le premier galactique du Real Madrid» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2020. 
  17. «World Team of the 20th Century» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2021. 
  18. «Η καλύτερη 11άδα του 20ού αιώνα». Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2021. 
  19. «THE TIMES : Alfredo di Stéfano» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2020. 
  20. «Seven Most Naturally God Gifted Footballers Ever» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2021. 
  21. «LAROUSSE : Alfredo Di Stefano». Ανακτήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2021. 
  22. 22,0 22,1 22,2 22,3 «Alfredo Di Stefano: Icon» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2020. 
  23. «Alfredo Di Stefano: Football Genius Who Launched Real Madrid's Dominance» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2020. 
  24. 24,0 24,1 «Le Monde : Alfredo di Stefano, légende du Real Madrid, est morte» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2020. 
  25. 25,0 25,1 25,2 «Biografie : Alfredo di Stefano» (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2020. 
  26. 26,0 26,1 26,2 «Υπήρξαν ποδοσφαιριστές και υπήρξε και ο πιο ολοκληρωμένος όλων, ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο». Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2020. 
  27. 27,0 27,1 «Alfredo di Stefano : the greatest footballer of all time?» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2020. 
  28. 28,0 28,1 «Alfredo Di Stefano le conquistador par François Thébaud» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2020. 
  29. «Don Alfredo Di Stéfano» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2020. 
  30. 30,0 30,1 «Alfredo Distéfano, del fútbol de Cardales para el mundo» (στα Ισπανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Δεκεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2020. CS1 maint: Unfit url (link)
  31. 31,0 31,1 31,2 «Alfredo di Stéfano obituary» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2020. 
  32. 32,0 32,1 «Alfredo Di Stéfano: Títulos, goles, premios y estadísticas» (στα Ισπανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 10 Μαΐου 2021. 
  33. «1973. "Ése no puede jugar"» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 2020. 
  34. «BRITANNICA : Alfredo Di Stefano». Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2020. 
  35. «"¡Yo jugué al fútbol de casualidad!"» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2020. 
  36. «Los cien años del Señor del Gol» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2022. 
  37. 37,0 37,1 «Alfredo Di Stefano, la 'Saeta Rubia' leggenda del River Plate e del Grande Real» (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2022. 
  38. 38,0 38,1 «The New York Times : One Step From World Cup Final, Argentina Channels Di Stéfano» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2020. 
  39. 39,0 39,1 «El nacimiento de la Saeta Rubia» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2020. 
  40. «Di Stéfano también hizo historia en el fútbol argentino» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2020. 
  41. 41,0 41,1 41,2 «Alfredo Di Stéfano, la flèche blonde» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2022. 
  42. 42,0 42,1 «#HistoriaQuemera Aniversario de Alfredo Di Stéfano» (στα Ισπανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2020. CS1 maint: Unfit url (link)
  43. 43,0 43,1 43,2 «Alfredo Di Stefano, mort d'une légende du foot» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2020. 
  44. «River Plate 1947» (στα Ισπανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Δεκεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2020. CS1 maint: Unfit url (link)
  45. 45,0 45,1 45,2 «Αποχαιρετισμός στη Saeta Rubia». Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2020. 
  46. «Real Madrid : Two years without Alfredo Di Stéfano» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2020. 
  47. «Aniversario. Di Stéfano: a 50 años de un mito Real» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2020. 
  48. 48,0 48,1 48,2 48,3 «ALFREDO DI STÉFANO - BIOGRAFIA» (στα Πορτογαλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2020. 
  49. 49,0 49,1 «Alfredo Di Stefano: 1926-2014» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2020. 
  50. 50,0 50,1 «In-depth analysis: Alfredo Di Stéfano» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2020. 
  51. 51,0 51,1 «Falleció Alfredo Di Stéfano» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2020. 
  52. 52,0 52,1 «Alfredo Di Stefano - a tribute» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 2020. 
  53. «EL DÍA QUE DI STÉFANO ATAJÓ EN RIVER» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 2020. 
  54. «The Greatest XI Football Team». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιουνίου 2022. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2022. 
  55. «Alfredo Di Stefano: His life in quotes» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2022. 
  56. «DI STÉFANO : « JE NE SUIS PAS UN HÉROS, JE NE SUIS PERSONNE »» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 2020. 
  57. «Los Caballeros de la Angustia» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2022. 
  58. «DI STEFANO Alfredo: mai nessuno come lui» (στα Ιταλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2020. 
  59. «Campeonato Rioplatense - Copa Dr. Ricardo C. Aldao - Match Details» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2020. 
  60. 60,0 60,1 60,2 «Alfredo Di Stéfano Laulhé - International Matches» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2020. 
  61. «SELEÇÕES IMORTAIS – ARGENTINA 1941-1947» (στα Πορτογαλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2020. 
  62. «Historia de la Copa América (1947): con Di Stéfano, la hazaña más grande» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2020. 
  63. «South American Club Championship 1948» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2020. 
  64. «Gold Ball 1957 : Alfredo Di Stefano» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2020. 
  65. «Los 70 años de la Dimayor, un homenaje al fútbol colombiano» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2021. 
  66. «Alfredo Di Stefano, the most influential footballer of all time» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2022. 
  67. «Di Stéfano: A solas con una leyenda» (στα Ισπανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2020. 
  68. 68,0 68,1 «Alfredo Di'Stéfano, la leyenda que hizo enorme a Millonarios» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2020. 
  69. «'We'll live finer than any footballer in the world' - The story of El Dorado, the world's first 'Super League'» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2021. 
  70. «¿Qué comparten José Guillermo Ortiz y el legendario Alfredo Di Stefano?» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 13 Ιουνίου 2020. 
  71. «La Historia de Millonarios Fútbol Club desde 1946» (στα Ισπανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Οκτωβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2020. 
  72. «70 AÑOS DEL FÚTBOL COLOMBIANO - 1949: Se inicia la época de 'El Dorado'» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2021. 
  73. 73,0 73,1 «Alfredo di Stéfano, el Pelé Rubio del fútbol» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2020. 
  74. 74,0 74,1 «Di Stefano - Real's all-time best» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2020. 
  75. 75,0 75,1 «FIFA : Di Stéfano - Farewell to a legend» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2020. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2020. 
  76. «Noticias de Millonarios FC – MILLOS FC» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2020. 
  77. « L'ÉQUIPE : Alfredo di Stéfano» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2020. 
  78. «The signing of Alfredo di Stefano to Real Madrid» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2021. 
  79. «Pequeña Copa del Mundo and Other International Club Tournaments in Caracas» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Ιουλίου 2020. 
  80. «Pequeña Copa del mundo Clubs 1952-53» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2021. 
  81. «La estrella que nunca jugó un Mundial» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2020. 
  82. 82,0 82,1 82,2 «ALFREDO DI STÉFANO, IL GENIO OVUNQUE» (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2022. 
  83. 83,0 83,1 «Alfredo Di Stefano: 1926-2014» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2020. 
  84. «1952, Millonarios ante los ojos de Europa» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2020. 
  85. 85,0 85,1 «FIFA : Real hit the bullseye with the Blond Arrow» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2021. 
  86. «1952, el año que Millonarios jugó cinco veces frente al Real Madrid y en ninguna perdió» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 2020. 
  87. «Όταν ο Ερνέστο «Τσε» Γκεβάρα συνάντησε τον Αλφρέδο Ντι Στέφανο». Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2022. 
  88. «The day that Che Guevara celebrated Alfredo Di Stefano scoring against Real Madrid» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2022. 
  89. «La noche en que el Che Guevara le pidió una entrada a Di Stéfano para verlo jugar en Bogotá» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2022. 
  90. «The transfer that defined an era» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2020. 
  91. «Los documentos que confirman que Barcelona le compró a River a Alfredo Di Stéfano, y cómo Real Madrid se lo quitó» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 2020. 
  92. «Di Stefano: gli anni Real» (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2021. 
  93. «El Barcelona quiso vender su 50 por ciento de Di Stéfano a la Juventus para que no fuera al Madrid» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2022. 
  94. «BBC - Alfredo Di Stéfano : Did General Franco halt Barcelona transfer?» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2020. 
  95. 95,0 95,1 95,2 «Di Stefano: König, Bube und das größte Ass von Real Madrid» (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2020. 
  96. «THE STORY OF REAL MADRID AND THE FRANCO REGIME» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2020. 
  97. «Rewind: Di Stefano moves to Madrid» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2020. 
  98. «L'AFFAIRE DI STEFANO, OU LA NAISSANCE DU FOOTBALL MONDIALISÉ» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2020. 
  99. «Di Stéfano rompió ante el Barça» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2021. 
  100. «El Classico Stories : η αρπαγή Ντι Στέφανο από τη Ρεάλ». Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2020. 
  101. «FIFA : Lo bueno siempre se hace esperar» (στα Ισπανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Φεβρουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2021. 
  102. 102,0 102,1 102,2 «Heroes of Football : Alfredo Di Stefano» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2021. 
  103. «The 100 best soccer players of all time» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2020. 
  104. «The fight for di Stefano: How one transfer changed the course of European football history» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιουλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2020. 
  105. «World Football: Μορφές που άλλαξαν την ιστορία». Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2020. 
  106. «ALFREDO DI STEFANO Se cumplen 60 años del debut de Di Stéfano en el Real Madrid» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2020. 
  107. 107,0 107,1 «Alfredo Di Stefano: Real Madrid legend and 'the greatest footballer of all time'» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2022. 
  108. «Σαν σήμερα έφυγε ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο». Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2020. 
  109. «Atlético Madrid 3 Real Madrid 4, 8. Journée 1 nov. 1953» (στα Γαλλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Ιουνίου 2020. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2020. 
  110. «UEFA : Real Madrid 1955-1960» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2020. 
  111. 111,0 111,1 «La historia del Real Madrid en 10 momentos» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2020. 
  112. «Alfredo Di Stéfano – The World's First Total Footballer» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2021. 
  113. «La vieja' está de luto» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2022. 
  114. «Real Madrid's strategy of signing World Cup stars goes back 60 years» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 2020. 
  115. «DI STÉFANO-GENTO-PUSKÁS, L'AMOUR À TROIS» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2020. 
  116. «Primera División · Jornada 7 · 25/10/1953 Real Madrid 5-0 Barcelona» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2020. 
  117. «L'ALLÉGEANCE DU BLOND» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 2020. 
  118. «Top 10 Goalscorers In El Clasico History» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2020. 
  119. «Copa del Ray Champions» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Απριλίου 2020. 
  120. «No accident: How Real Madrid became the first super club» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020. 
  121. 121,0 121,1 121,2 «Alfredo Di Stefano: 'The most influential footballer ever'» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2020. 
  122. «Primera Division 1953-54» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2020. 
  123. 123,0 123,1 123,2 «Real Madrid hero Di Stefano to be honoured» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2020. 
  124. «Real Madrid 1951-1960» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2020. 
  125. «La liga - Top Scorers - 1954-55» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2020. 
  126. «The 50 best football teams of all time» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2020. 
  127. «Philip Barker: Sixty years since the original "Galacticos" won five European Cups in a row» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2020. 
  128. «30 of the Best Football Teams Ever» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2020. 
  129. «The 20 Greatest Club Teams of All Time» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2020. 
  130. 130,0 130,1 «Alfredo di Stéfano : the man who changed football» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2020. 
  131. «European Footballer of the Year ("Ballon d'Or") 1956» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2020. 
  132. «Messi, en busca de las cinco copas de Di Stéfano» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 13 Ιουνίου 2020. 
  133. «HOW THE FA STOPPED CHELSEA ENTERING THE EUROPEAN CUP» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2020. 
  134. 134,0 134,1 «Di Stefano: South America's greatest». Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2022. 
  135. 135,0 135,1 «"L'ÉTAT, C'EST MOI" - DI STÉFANO, REAL MADRID AND THE EUROPEAN CUP» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2022. 
  136. «Real Madrid - Milan 4-2» (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 9 Ιουνίου 2020. 
  137. «A look at unique records scripted by Real Madrid» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2021. 
  138. «1955-1956 The first European Cup - A legend is born» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2020. 
  139. «UEFA : 1955/56: Madrid claim first crown» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2021. 
  140. «1956 EUROPEAN CUP FINAL» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2022. 
  141. «1956 - 1957 Real Madrid 2 - 0 Fiorentina (Final de la Copa de Europa)» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 9 Ιουνίου 2020. 
  142. 142,0 142,1 «UEFA : Di Stéfano on his five European Cup wins» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2021. 
  143. 143,0 143,1 143,2 «Alfredo Di Stefano the foundation on which Real Madrid's success stands» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2021. 
  144. «Latin Cup» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2020. 
  145. «LATIN CUP 1957 - REAL MADRID CF WINNER» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2021. 
  146. «Há 60 anos, Vasco derrotava o Real Madrid de Di Stéfano em Paris» (στα Πορτογαλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2020. 
  147. «THE TIMES : Alfredo Di Stéfano the man who 'made' Real Madrid» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2020. 
  148. «Alfredo di Stefano: Footballer hailed as one of the greatest in the history of the game» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2020. 
  149. «L'ÉQUIPE : 1957 - Alfredo Di Stéfano a (bon) pied» (στα Γαλλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιουνίου 2022. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2022. 
  150. «Alfredo Di Stefano, Real Madrid's record goal scorer, dies at 88» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2020. 
  151. «La tiranía del éxito» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2020. 
  152. 152,0 152,1 «THE TIMES : Di Stefano the best Europe has ever seen» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2020. 
  153. «ALFREDO DI STÉFANO, COMME UNE ÉVIDENCE» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2020. 
  154. «THE CATALYSTS THAT SHAPED THE GAME FROM SOUTH AMERICA AND EUROPE» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2020. 
  155. 155,0 155,1 «Di Stéfano: su vida en citas» (στα Ισπανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2020. 
  156. «HOW ALFREDO DI STÉFANO AND FERENC PUSKÁS BECAME FOOTBALL'S MOST PROLIFIC PARTNERSHIP» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2020. 
  157. «THE TOP 10 SOCCER PLAYERS OF ALL Time» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2020. 
  158. «UEFA - 1957/58: Di Stéfano shines for Madrid» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2021. 
  159. «Champions League: Η «χρυσή βίβλος» και όλοι οι τελικοί της διοργάνωσης». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου 2020. 
  160. «Champions Cup/Champions League Topscorers» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Ιουλίου 2020. 
  161. «UEFA : 1958/59: Di Stéfano keeps Madrid rolling» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2022. 
  162. «1959 EUROPEAN CUP FINAL» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2022. 
  163. «Real Madrid, el primer Rey de Europa (1955-1960)» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2020. 
  164. «UEFA : Reims succumb to Madrid for a second time» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2021. 
  165. «1960 EUROPEAN CUP FINAL» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2022. 
  166. «Los 50 mejores partidos de la historia: Real Madrid 7-3 Eintracht Frankfurt» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2020. 
  167. «GLASGOW, WEDNESDAY THE 18TH OF MAY 1960 - BEST EUROPEAN CUP FINAL EVER» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2022. 
  168. «'We marked an era' – 60 years on from when Real won 7-3 at Hampden» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2022. 
  169. «127,000 Fans, Ten Goals And The Greatest Game In Champions League History» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 23 Μαΐου 2021. 
  170. «60 years since RM masterclass in European Cup final» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2022. 
  171. 171,0 171,1 «Alfredo Di Stéfano, el fundador de la mística del Real Madrid, el campeón eterno del fútbol mundial» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2022. 
  172. 172,0 172,1 «Del milagro Miguel Muñoz al "¡fuera Muñoz!"» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2020. 
  173. «Así se ganó la primera Copa Intercontinental» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2020. 
  174. «Champions League 1961/1962 FINAL : SL Benfica - Real Madrid 5:3» (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2020. 
  175. 175,0 175,1 «Alfredo Di Stéfano Laulhé - Goals in European Cups» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2021. 
  176. «L'Equipe: Di Stéfano and Gento best in European history» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2022. 
  177. 177,0 177,1 «Great football records set by Alfredo Di Stefano's Real Madrid» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2021. 
  178. 178,0 178,1 «Alfredo Di Stefano: architect of Real Madrid's legend» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2020. 
  179. «UEFA : Champions League final records and Statistics» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2021. 
  180. 180,0 180,1 «Αλφρέντο Ντι Στέφανο: Η "ξανθιά σαϊτα"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2021. 
  181. «DI STEFANO, Alfredo» (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2020. 
  182. «Spain : List of Top scorers» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2020. 
  183. «Alfredo Di Stefano, Real Madrid's record goal scorer, dies at 88» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2020. 
  184. «Alfredo di Stéfano» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2020. 
  185. «Where does Alfredo di Stefano fit among the all time greats» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2020. 
  186. «The longest unbeaten home runs ever» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2021. 
  187. «WHEN REAL MADRID OFFERED ALFREDO DI STÉFANO TO MANCHESTER UNITED» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2020. 
  188. «Revealed: the story of the friendship between United and Real» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2022. 
  189. «Top 20 soccer players to never play in a World Cup : number 1 Alfredo di Stefano» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2020. 
  190. «Los 10 mejores futbolistas que nunca jugaron un Mundial» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 21 Μαΐου 2020. 
  191. «Di Stefano il più grande senza Mondiale» (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2022. 
  192. «Alfredo Di Stefano» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2022. 
  193. «Di Stéfano : "No pensé que sería mi último partido en Madrid"» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2020. 
  194. «El Betis retiró a Di Stéfano y Puskás» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2020. 
  195. «Di Stéfano, el arquitecto de la leyenda del Real Madrid» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2022. 
  196. «El verdadero The Best: Alfredo Di Stéfano» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2021. 
  197. «1967-06-07: Real Madrid 0-1 Celtic, Testimonial - Alfredo Di Stefano - The Celtic Wiki» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2020. 
  198. «THE KIDNAP OF ALFREDO DI STÉFANO» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2022. 
  199. «Di Stefano: gli anni Real» (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2022. 
  200. «El día que secuestraron a Alfredo Di Stéfano» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2022. 
  201. «Los 3 días en que "el mejor futbolista del mundo", Alfredo Di Stéfano, estuvo secuestrado en Venezuela» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2021. 
  202. «Ho Rapito Alfredo Di Stéfano» (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2022. 
  203. «The Alfredo Di Stéfano Affair» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιανουαρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2022. 
  204. «"Di Stéfano was better than everyone else - even me"» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2020. 
  205. «TALENTO ARGENTINO» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 2020. 
  206. 206,0 206,1 «Alfredo Di Stéfano, football player» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2020. 
  207. 207,0 207,1 207,2 «Di Stefano e il record che nessuno potrà mai superare» (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2020. 
  208. «Butragueño took Di Stéfano's goals record against Albania» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2020. 
  209. «Alfredo Di Stefano Biography» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2022. 
  210. «Η γκολάρα του Ντι Στέφανο που δεν είδαμε ΠΟΤΕ… τώρα σε 3D!». Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2020. 
  211. «Alfredo Di Stéfano's fabled 'lost golazo' vs Belgium recreated» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2020. 
  212. «Alfredo Di Stéfano: The True All-Rounder Who Fired Real Madrid to European Glory» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Ιουλίου 2020. 
  213. «The greatest footballers of all time - No. 6» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2021. 
  214. «PERCHÉ DI STEFANO VALE QUANTO PELÉ E MARADONA…» (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2020. 
  215. «England - Rest of the World 1963» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2020. 
  216. «RETRO FOOTBALL: THE INCREDIBLE TEAM SHEETS FOR SIR STANLEY MATTHEWS' FAREWELL TESTIMONIAL, 1965» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2020. 
  217. «Alfredo Di Stefano, la biografia di Saeta Rubia» (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2020. 
  218. «Rinden tributo a la Saeta Rubia» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2020. 
  219. «RSSSF : Prolific Scorers Data» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2022. 
  220. «IFFHS ALL TIME WORLD'S BEST GOAL SCORER RANKING» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2021. 
  221. «La historia de Boca Juniors : Alfredo Stéfano de Stéfano : en torneo nacional 1969» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2020. 
  222. «Di Stéfano vuelve a "su casa" de Buenos Aires» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2020. 
  223. «Αλφρέδο Ντι Στέφανο: Αφιέρωμα στο «ξανθό βέλος» και φωτογραφία στο γήπεδο Καραΐσκάκη από το 1965». Ανακτήθηκε στις 31 Αυγούστου 2020. 
  224. «Real Madrid historia : Di Stéfano» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2020. 
  225. «Opinión. Símbolo de la grandeza del madridismo» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2020. 
  226. «Addio ad Alfredo Di Stefano» (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2022. 
  227. «MELUK LE CUENTA» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2022. 
  228. 228,0 228,1 «Obituary: Alfredo Di Stefano Luhle, footballer and manager» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2022. 
  229. «¡HABLA MEMORIA! 1949. Con los mismos colores» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2020. 
  230. «Alfredo Di Stefano» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2022. 
  231. «A solas con Di Stéfano» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2020. 
  232. «Several Ballon d'Ors but just 1 Super Ballon d'Or» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2020. 
  233. «Ο μοναδικός παίκτης που κέρδισε τη Super Χρυσή Μπάλα!». Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2021. 
  234. «France Football's Football Player of the Century» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2020. 
  235. «FIFA Player of the Century» (PDF). touri.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 26 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2010. 
  236. «Golden Players take centre stage» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαρτίου 2007. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2020. CS1 maint: Unfit url (link)
  237. «FIFA 100». Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2022. 
  238. «Pele hits back in Maradona spat» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2020. 
  239. 239,0 239,1 239,2 «UEFA :Di Stéfano receives President's Award» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιουνίου 2022. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2022. 
  240. «Football-the-story : Alfredo Di Stefano» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2020. 
  241. «El gran día de Alfredo Di Stéfano» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2020. 
  242. «El Salón de la Fama ya tiene inquilinos» (στα Ισπανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2020. CS1 maint: Unfit url (link)
  243. «Hall of Fame of Soccer Mexico and World: World» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 2021. 
  244. «Millonarios venció a River Plate en el homenaje a Alfredo Di Stéfano» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2020. 
  245. «Alfredo Di Stefano Biography, Life, Interesting Facts» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2020. 
  246. «El auténtico ser superior» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2020. 
  247. «Today marks 70 years since Di Stéfano's first appearance at the Bernabéu» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2022. 
  248. «A cinco años de la muerte de Alfredo Di Stéfano: el emotivo video con el que lo recordó el Real Madrid» (στα Ισπανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2022. 
  249. «Di Stefano's lasting legacy in Madrid» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2020. 
  250. «Murió Alfredo Di Stéfano, "el mejor jugador de todos los tiempos"» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2022. 
  251. «Quotes on : Alfredo di Stefano» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2020. 
  252. «Alfredo Di Stefano better than Lionel Messi and Diego Maradona, claims Pele» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2021. 
  253. «Di Stéfano: su vida en citas» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Μαΐου 2021. 
  254. «El mundo despide a Alfredo Di Stéfano» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2022. 
  255. «Πελέ: Ατάκες του θρύλου που έχουν μείνει στην ιστορία». Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2022. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]