Αλφρέδο Ντι Στέφανο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Αλφρέδο Ντι Στέφανο

Με τη φανέλα της Αργεντινής.
Προσωπικές πληροφορίες
Πλήρες όνομαΑλφρέδο Στέφανο Ντι Στέφανο Λαουλέ
Ημερ. γέννησης4 Ιουλίου 1926
Τόπος γέννησηςΜπουένος Άιρες, Αργεντινή
Ημερ. θανάτου7 Ιουλίου 2014 (88 ετών)
Τόπος θανάτουΜαδρίτη, Ισπανία
Ύψος1,76 μ.
ΘέσηΕπιθετικός
Νούμερο φανέλας9
Επαγγελματική καριέρα*
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1944-1949Ρίβερ Πλέιτ66(49)
1946 Ουρακάν24(11)
1949-1953Μιγιονάριος102(90)
1953-1964Ρεάλ Μαδρίτης282(216)
1964-1966ΡΚΝ Εσπανιόλ47(11)
Σύνολο521(377)
Εθνική ομάδα
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1947Αργεντινή6(6)
1949Κολομβία4(0)
1957-1961Ισπανία31(23)
Προπονητική καριέρα
ΠερίοδοςΟμάδα
1967-1968Έλτσε ΚΦ
1969-1970Μπόκα Τζούνιορς
1970-1974Βαλένθια ΚΦ
1974Σπόρτινγκ Λισαβόνας
1975-1976Ράγιο Βαγιεκάνο
1976-1977Ντεπορτίβο Καστεγιόν
1979-1980Βαλένθια ΚΦ
1981-1982Ρίβερ Πλέιτ
1982-1984Ρεάλ Μαδρίτης
1985Μπόκα Τζούνιορς
1986-1988Βαλένθια ΚΦ
1990-1991Ρεάλ Μαδρίτης
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
† Συμμετοχές (Γκολ).

Ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο (Alfredo Di Stéfano, προφέρεται: [alˈfɾeðo ði (e)sˈtefano], 4 Ιουλίου 1926 - 7 Ιουλίου 2014) ήταν Αργεντίνος ποδοσφαιριστής και προπονητής, γεννημένος στις 4 Ιουλίου 1926. Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους και πληρέστερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών,[1][2][3][4][5][6] ενώ μερικοί τον χαρακτηρίζουν ως τον κορυφαίο.[7][8] [9][10] Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής σταδιοδρομίας ακολούθησε επιτυχημένη καριέρα προπονητή. Το 2000 στην ψηφοφορία της FIFA "Football family" και των αναγνωστών του περιοδικού FIFA Magazine για την ανάδειξη του καλύτερου ποδοσφαιριστή του 20ου αιώνα ο Ντι Στέφανο ήρθε δεύτερος, πίσω μόνο από τον Πελέ. Η ΟΥΕΦΑ του απέδωσε τον τίτλο του επίτιμου προέδρου της το 2008 ως αναγνώριση της εξαιρετικής και μακροχρόνιας προσφοράς του Αργεντινού στο Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο.[11] Ήταν το πρώτο μέλος της αίθουσας φήμης της ΦΙΦΑ.[12]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αλφρέδο Στέφανο Ντι Στέφανο Λαουλέ (Alfredo Stéfano Di Stéfano Laulhé), γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου 1926 στο Μπουένος Άιρες, ήταν γιος του Αλφρέδο και εγγονός του Μισέλ, Ιταλού που μετανάστευσε από το Κάπρι. Ο πατέρας του ήταν και αυτός ποδοσφαιριστής, που αγωνίστηκε για δύο χρόνια στη Ρίβερ Πλέιτ, αλλά ένας σοβαρός τραυματισμός στο γόνατο τον ανάγκασε να αποχωρήσει πρώιμα από την ενεργό δράση. Η μητέρα του, Eulalia Laulhe Gilmont, έχει ιρλανδική και γαλλική προέλευση.[13]

Η πρώτη περίοδος της καριέρας στη Νότια Αμερική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ξεκίνησε από μικρή ηλικία και αγωνιζόμενος στην ερασιτεχνική ομάδα νέων της Λος Καρντάγιες ήταν πρωταθλητής από την ηλικία των 12 ετών. Μπήκε στη δεύτερη ομάδα της Ρίβερ Πλέιτ στα 15, και ήδη το επόμενο έτος έφτασε στην πρώτη ομάδα, η οποία βρισκόταν από τις αρχές της δεκαετίας του 1940 στη χρυσή εποχή της. Έτσι έγινε κομμάτι του μηχανισμού της La Máquina (η μηχανή), διδάχτηκε την σημασία της κινητικότητας στο γήπεδο και έφτασε στην κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1945 και το 1947.[14] Το πρώτο του παιχνίδι ήταν στις 12 Ιουλίου 1945 εναντίον της Ουρακάν με ήττα 2-1, ενώ μέχρι τότε αγωνιζόταν για ένα χρόνο στη δεύτερη ομάδα του συλλόγου.[15] Δόθηκε δανεικός στην Ουρακάν την επόμενη αγωνιστική χρονιά όπου σημείωσε 10 γκολ σε 25 αγώνες πρωταθλήματος αλλά η ομάδα δεν μπορούσε να τον κρατήσει μη δυνάμενη να ανταπεξέλει οικονομικά και επέστρεψε στη Ρίβερ. Στη βασική ενδεκάδα καθιερώθηκε το 1946 αποτελώντας τη δύναμη πυρός της ομάδας μαζί με το Χοσέ Μανουέλ Μορένο και τον Άνχελ Λαμπρούνα.

Το προσωνύμιο που τον συνόδευε ήταν "saeta rubia" (ξανθό βέλος),[16] λόγω της ξανθής κόμης και της μεγάλης ταχύτητας των κινήσεων του. Διέθετε τακτική παιδεία μέσα στο γήπεδο και μπορούσε να παίξει σε όλες τις θέσεις. Τυπικά αγωνιζόταν ως σέντερ φορ, αλλά οι τεχνικές του ικανότητες, η ταχύτητα, η εξαιρετική φυσική κατάσταση και η διορατικότητά του στο γήπεδο του έδιναν μεγάλη ευελιξία στην παρουσία του, τη δυνατότητα να αναλαμβάνει την πρωτοβουλία στην ανάπτυξη του παιχνιδιού και έτσι να είναι αυτός η αρχή των επιθέσεων διευκολύνοντας άλλους συμπαίκτες του να γίνουν αυτοί οι τελικοί αποδέκτες της μπάλας.[17][18] Δίπλα στο Μορένο, παίζει το ρόλο του ως ενορχηστρωτής, εμπνέει και εφευρίσκει το παιχνίδι για όλους, προσπαθεί να είναι πάντα απαρατήρητος για να ακολουθήσει, ο άνθρωπος-ομάδα είναι αυτός. Ο Λαμπρούνα ήταν ο κύριος σκόρερ της ομάδας, αλλά ο Ντι Στεφάνο ήταν η τέχνη της "διοίκησης". Τον διέκρινε επίσης αυστηρός επαγγελματισμός, στοιχείο που επηρέασε τις μετέπειτα αποφάσεις στη σταδιοδρομία του.

Έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της Αργεντινής το 1947, παίζοντας και κερδίζοντας το Κόπα Αμέρικα σημειώνοντας έξι γκολ. Ταξιδεύοντας για τη διοργάνωση ήταν στους αναπληρωματικούς, αλλά επωφελήθηκε του τραυματισμού του Πορτόνι στο πρώτο αγώνα με την Βολιβία και βλέποντας δίχτυα στο ντεμπούτο του έμεινε στη βασική ενδεκάδα.[19] Το 1948 είχε την ευκαιρία να συμμετάσχει στο Κύπελλο πρωταθλητών της Νότιας Αμερικής (αυτό που αργότερα μετονομάστηκε σε (Κόπα Λιμπερταδόρες) με την Ρίβερ, σημειώνοντας τέσσερα γκολ σε έξι αγώνες και την ομάδα να καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση.

Την επόμενη χρονιά η σύγκρουση των ποδοσφαιριστών με την πολιτική ηγεσία της χώρας που ήθελε να θέσει ανώτατους μισθούς και η επακόλουθη απεργία των πρώτων, τον οδήγησαν να μετακομίσει στην Κολομβία. Την εποχή εκείνη η διοργάνωση του αθλήματος στη χώρα ήταν εκτός ΦΙΦΑ, και οι Κολομβιανές ομάδες πληρώνοντας αδρά είχαν γίνει πόλος έλξης για πολλούς σημαντικούς ποδοσφαιριστές από την Αργεντινή αλλά και άλλες λατιναμερικάνικες χώρες και έτσι ο Ντι Στέφανο αγωνίστηκε συγκεκριμένα σε έναν από τους πιο εύρωστους συλλόγους, στη Μιγιονάριος Μπογκοτά. Στη νέα του ομάδα συναντήθηκε ξανά με τον παλαιό συμπαίκτη του Αντόλφο Πεντερνέρα και μαζί με άλλους λεγεωνάριους δημιούργησαν μία από τις ισχυρότερες ποδοσφαιρικές δυνάμεις της ηπείρου που της δόθηκε το προσωνύμιο Ballet Azul (μπλε μπαλέτο). Στους εκατομμυριούχους της Μπογκοτά έπαιξε συνολικά 294 παιχνίδια και σημείωσε 267 τέρματα,[20][21] βοηθώντας την ομάδα να κερδίσει τρία πρωταθλήματα και ένα Κολομβιανό Κύπελλο μέσα σε τέσσερα χρόνια, ενώ ο ίδιος αναδείχθηκε δύο φορές πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος, και συνολικά αναρριχήθηκε στη δεύτερη θέση των σκόρερ στην ιστορία της ομάδας.[22]

Το 1950 χάνει την πρώτη ευκαιρία να αγωνιστεί σε Παγκόσμιο Κύπελλο, αφού η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Αργεντινής παραιτείται της συμμετοχής στη διοργάνωση της Βραζιλίας, με τα εσωτερικά προβλήματά της να μην έχουν βρει καμία λύση, ενώ βρισκόταν και σε διαμάχη με την ποδοσφαιρικες αρχές της γειτονικής χώρας. [23][24] Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, η σύγκρουση των ποδοσφαιρικών Κολομβιανών αρχών με τη ΦΙΦΑ αποδιοργάνωσε την επίσημη εσωτερική δραστηριότητα και οδήγησε την ομάδα σε πολλαπλές περιοδείες φιλικών συναντήσεων και έτσι η φήμη του επεκτάθηκε σημαντικά και στην Ευρώπη, κυρίως με τις εντυπωσιακές εμφανίσεις στην ευρωπαϊκή τουρνέ της Μιγιονάριος το 1952 : σε φιλικό αγώνα με την Ρεάλ για τον εορτασμό των 50 χρόνων της, η ομάδα της Μπογκοτά την κέρδισε με 4-2 με δύο γκολ του Ντι Στέφανο.

Με τον Χοσέ Μανουέλ Μορένο στα χρόνια της Ρίβερ Πλέιτ

Το Σεπτέμβριο του 1953 ο Αλφρέδο μεταγράφηκε στη Ρεάλ Μαδρίτης,[25][26] που κατάφερε να τον υφαρπάξει από την αντίπαλο Μπαρτσελόνα : υπήρχε αρχική συμφωνία του παίκτη και των συλλόγων της Μπογκοτά και της Βαρκελώνης (με την οποία συμμετείχε σε τρία φιλικά παιχνίδια), αλλά η διεκδικήτρια ομάδα της Μαδρίτης (που σημειωτέον δεν είχε ακόμα καθιερωθεί ούτε καν ως ο ισχυρότερος σύλλογος της πρωτεύουσας) χρησιμοποιώντας και την πολιτική εξουσία της εποχής,[27] καθώς και τη ΦΙΦΑ (που γνώριζε την ιδιαιτερότητα της συνιδιοκτησίας του ποδοσφαιριστή με τους δύο λατινο-αμερικάνικους συλλόγους) πέτυχε το μοίρασμα του Ντι Στέφανο για δύο χρόνια σε κάθε ομάδα μέχρι που πολύ σύντομα η Μπαρτσελόνα παραιτήθηκε των δικαιωμάτων της.[28] Έτσι έληξε μία από τις σημαντικότερες και πιο πολύκροτες μεταγραφές του 20ου αιώνα, που ανέτρεψε τα μέχρι τότε δεδομένα στο ισπανικό ποδόσφαιρο και πολύ σύντομα και στην Ευρώπη.

Η δεύτερη περίοδος της καριέρας στην Ευρώπη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το ντεμπούτο του με τη Ρεάλ χρονολογείται από τις 23 Σεπτεμβρίου 1953, σε ένα παιχνίδι που η ισπανική ομάδα έχασε με 4 - 2 από την Νανσί, με το δεύτερο γκολ να είναι από τον νεοαποκτηθέντα Αργεντίνο. Και τα επόμενα τέσσερα παιχνίδια οι εμφανίσεις του δεν ήταν πειστικές, παρά τα τρία τέρματα που σημείωσε. Η εικόνα βελτιώθηκε μετά τη νίκη επί της συμπολίτισσας Ατλέτικο και το πρώτο του χατ-τρικ. Παρά την κατώτερη του αναμενόμενου αρχή, ο Ντι Στέφανο κερδίζει τα πάντα με τους Ισπανούς, οι οποίοι έκτισαν μια παγκόσμια ποδοσφαιρική κυριαρχία [29] [30] συγκεντρώνοντας δίπλα σε σημαντικούς Ισπανούς όπως οι Φρανσίσκο Χέντο και Χοσέ Σανταμαρία, μερικούς από τους καλύτερους παίκτες του κόσμου : Φέρεντς Πούσκας, Ρεϊμόν Κοπά, Ντίντι κα. Όταν ήρθε για πρώτη φορά μετά από επτά μήνες αδράνειας και έκανε το ντεμπούτο του με τη λευκή φανέλα τον Οκτώβριο του 1953, στο πρώτο clásico εναντίον των πρωταθλητών της Μπαρτσελόνα, η Ρεάλ κέρδισε με 5-0 και ο ίδιος σημείωσε τέσσερα τέρματα. Ήταν τα πρώτα από τα 18 σε τέτοιες συναντήσεις, ρεκόρ που διατηρήθηκε για μισό αιώνα.[31] Η Ρεάλ Μαδρίτης είχε μέχρι τότε μια μέτρια ομάδα και δεν είχε κερδίσει τον τίτλο από την δεκαετία του 1930, ενώ το τελευταίο της τρόπαιο ήταν το Κύπελλο του 1947.[32] Στους πρώτους μήνες που πέρασε στη Μαδρίτη, ο Αργεντίνος δεν προσαρμόστηκε στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, αλλά επέβαλε το δικό του στυλ, παίζοντας σε όλο τον αγωνιστικό χώρο με ταχύτητα και με την μπάλα χαμηλά στο γήπεδο.

Στην πρώτη του αγωνιστική περίοδο, ο Ντι Στέφανο ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος και οδήγησε την ομάδα στο πολυαναμενόμενο τρίτο πρωτάθλημα μετά από 21 χρόνια.[33] Οι εκπληκτικές αποδόσεις του προκαλούσαν σχεδόν σε κάθε άμυνα τα μεγαλύτερα προβλήματα. Με την έμφυτη ηγεσία του, το υψηλό επίπεδο επαγγελματισμού και την εισαγωγή του παιχνιδιού μικρής διάρκειας , σημείωσε μια θεμελιώδη αλλαγή στο παιχνίδι της Ρεάλ Μαδρίτης και την έκανε την καλύτερη ομάδα του κόσμου την εποχή εκείνη.[34]

Η ομάδα των πενήντα και αρχών της δεκαετίας του εξήντα, κυριάρχησε σύντομα και στην Ευρώπη εκτός από τις εγχώριες διοργανώσεις. Τη σεζόν 1955-1956 η Ρεάλ κέρδισε το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης και ο Αργεντινός ήρθε δεύτερος στην ψηφοφορία για τον κορυφαίο Ευρωπαίο ποδοσφαιριστή που για πρώτη φορά διοργανώθηκε από το γαλλικό περιοδικό France Football, τη Χρυσή Μπάλα. Την επόμενη περίοδο η κατάκτηση της κορυφής, ομαδικά και ατομικά γίνεται πραγματικότητα: ο σύλλογος επαναλαμβάνει την κατάκτηση του κορυφαίου διασυλλογικό τροπαίου, κερδίζει το πρωτάθλημα Ισπανίας που απώλεσε την προηγούμενη χρονιά από την Ατλέτικο Μπιλμπάο, ο ίδιος είναι για δεύτερη συνεχή χρονιά πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος και κέρδισε την πρώτη Χρυσή Μπάλα της καριέρας του. Παρά τη συσσώρευση σπουδαίων άσσων του αθλήματος, ο Ντι Στέφανο ήταν πάντα ο αδιαμφισβήτητος επικεφαλής της ομάδας και οι άλλοι παίκτες ακολουθούσαν άνευ όρων την ηγετική (έως εγωιστική) του παρουσία.[35]

Με τη φανέλα της Ρεάλ Μαδρίτης

Τα αποτελέσματα εντυπωσιακά : οκτώ πρωταθλήματα Ισπανίας και ακόμη πέντε Ευρωπαϊκά Κύπελλα, σημειώνοντας τουλάχιστον ένα γκολ σε κάθε τελικό (ρεκόρ ακόμα ακατάρριπτο)[36] και συνολικά επτά (επίδοση επίσης ρεκόρ που κατέχει μαζί με τον Φέρεντς Πούσκας), ένα Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων (το 1960, το πρώτο που διοργανώθηκε νικώντας στο διπλό τελικό την Πενιαρόλ με συνολικό σκορ 5-1) και, ατομικά, δύο Χρυσές Μπάλες (1957 και 1959), τον τίτλο του πρώτου σκόρερ του πρωταθλήματος πέντε φορές (το 1954 με 27 γκολ, το 1956 με 24 γκολ, το 1957 με 31 γκολ, το 1958 με 19 γκολ και το 1959 με 23 γκολ).[37] Με 49 τέρματα ήταν πρώτος σκόρερ του Ευρωπαϊκών Κυπέλλων, ρεκόρ που κράτησε για τέσσερις δεκαετίες.[38] Σε όλα αυτά τα 11 χρόνια με την Ρεάλ Μαδρίτης, σημείωσε 418 τέρματα σε 510 αγώνες με 216 γκολ στο πρωτάθλημα σε 282 συναντήσεις, αριθμοί που τον κατέτασαν ως πρώτο σκόρερ για την ομάδα για τέσσερις δεκαετίες.[39]

Όπως και τέσσερα χρόνια πριν, έτσι και το 1954 ο Ντι Στέφανο χάνει τη δεύτερη ευκαιρία να αγωνιστεί σε Παγκόσμιο Κύπελλο αφού η νέα του εθνική, αυτή της Κολομβίας δεν προκρίνεται στην τελική φάση της διοργάνωσης.[40] Με την παρουσία του στην Ιβηρική γη, απέκτησε στη συνέχεια την ισπανική ιθαγένεια το 1956. Έτσι μεταφέρθηκε αγωνιστικά από τις εθνικές των λατινοαμερικάνικων χωρών, σε αυτή της Ισπανίας, η οποία όμως δεν ήταν ικανή αρκετά για να συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958. Με τη νέα εθνική του ομάδα δεν γνώρισε επιτυχίες ανάλογες με αυτές που είχε σε συλλογικό επίπεδο. Στην επόμενη ευκαιρία που του παρουσιάστηκε για να αγωνιστεί σε Παγκόσμιο Κύπελλο (1962), ήταν τραυματίας και παρά τη συμμετοχή του στην αποστολή της Εθνικής Ισπανίας στη Χιλή, τελικά δεν αγωνίστηκε.[41]

Το τελευταίο του παιχνίδι με την Ρεάλ το έπαιξε στις 27 Μαΐου 1964, στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών ενάντια στην Ίντερ. Μετά από αυτό, ο ιστορικός πρόεδρος του συλλόγου Σαντιάγκο Μπερναμπέου πρότεινε θέση στο προπονητικό προσωπικό, μιας και ο Αλφρέδο ήταν ήδη 38 ετών αλλά εκείνος ήθελε να συνεχίσει να παίζει και έτσι μετακόμισε στην Εσπανιόλ Βαρκελώνης, όπου τελείωσε την καριέρα του μετά από δύο χρόνια, το 1966, σε ηλικία 40 ετών.[42] Το αποχαιρετιστήριο παιχνίδι του ήταν το 1967 μεταξύ Ρεάλ Μαδρίτης και της Σέλτικ.

"Νομίζω ότι ο καλύτερος ήταν ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο, ήταν ανώτερος από όλους - ακόμα και από εμένα. Ο Πελέ δεν θέλει να αναγνωρίσει το ταλέντο του Ντι Στέφανο". Ντιέγκο Μαραντόνα(2019) στην ερώτηση για τον κορυφαίο όλων των εποχών.[43]

Αξιοσημείωτη στιγμή της πορείας του αποτελεί η νύχτα της 24ης Αυγούστου 1963 όταν η Ρεάλ συμμετείχε σε φιλικό τουρνουά στη Βενεζουέλα. Ήταν τότε που μία επαναστατική οργάνωση εισέβαλε στο ξενοδοχείο της αποστολής και τον απήγαγε. Τελικώς το θέμα έληξε μετά από δύο μέρες με τον Ντι Στέφανο να δηλώνει πως οι απαγωγείς δεν τον κακομεταχειρίστηκαν. Μάλιστα μία μέρα αργότερα ο Αργεντινός αγωνίστηκε κανονικά στο φιλικό εναντίον της Σάο Πάολο γνωρίζοντας την αποθέωση από το κοινό.[44]

Αγωνίστηκε σε τρεις διαφορετικές εθνικές ομάδες, στην Αργεντινή (6 συμμετοχές), στην Κολομβία (4 συμμετοχές - σε ανεπίσημους, μη αναγνωρισμένους από τη ΦΙΦΑ αγώνες) και στην Ισπανία (31 συμμετοχές).[45] Σε μια φιλική συνάντηση της Ισπανίας με το Βέλγιο το 1957 πέτυχε το ωραιότερο γκολ της σταδιοδρομίας του (ο ίδιος το είχε επιλέξει αλλά και η άποψη συμπαικτών και θεατών ήταν η ίδια), το οποίο, όμως, δυστυχώς, δεν «έπιασε» η κάμερα. Έπειτα από δουλειά και έρευνα μηνών, ιταλικό κανάλι αναπαρέστησε τρισδιάστατα το γκολ του Ντι Στέφανιο βασιζόμενο σε μαρτυρίες.[46] Το 1963 ήταν αρχηγός της Μικτής Κόσμου που αγωνίστηκε με την Εθνική Αγγλίας για τα 100 χρόνια της βρετανικής ποδοσφαιρικής ιστορίας έχοντας συμπαίκτες όπως οι Φέρεντς Πούσκας, Ρειμόντ Κοπά, Εουσέμπιο, Λεβ Γιασίν.[47]

Σε όλη την καριέρα του συμμετείχε σε 1.126 επίσημους και φιλικούς αγώνες σε Αργεντινή , Κολομβία και Ισπανία και σημείωσε 893 γκολ .[48][49][50] Έχοντας σημειώσει 377 τέρματα σε συναντήσεις πρώτης εθνικής κατηγορίας, κατατάσσεται 16ος στη λίστα όλων των εποχών,[51] ενώ ανήκει και στον κατάλογο με τους ποδοσφαιριστές που έχουν πετύχει στην καριέρα τους περισσότερα από 500 γκολ σε επίσημους αγώνες. Με τους 8 τίτλους πρώτου σκόρερ πρωταθλήματος, υστερεί μόνο των Γιόζεφ Μπίτσαν, Πελέ και Γκούναρ Νόρνταλ.

1962

Προπονητής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αλφρέδο Ντι Στεφάνο ακολούθησε στην συνέχεια καριέρα ως προπονητής :[52] το 1967 - 68 βρισκόταν στον πάγκο της Έλτσε και στη συνέχεια μετακόμισε στην τεχνική διεύθυνση της Μπόκα Τζούνιορς το 1969 (έτος κατά το οποία κέρδισε το πρωτάθλημα της Αργεντινής).[53] Το 1970 επιστρέφει στην Ισπανία για οικογενειακούς λόγους και αναλαμβάνει τη Βαλένθια (με την οποία κερδίζει ένα ισπανικό πρωτάθλημα), χάνοντας και σε ένα τελικό Κυπέλλου την πρώτη σεζόν, και τελικά επιστρέφει στην πρώτη του ομάδα, Ρίβερ Πλέιτ το 1981, που την οδήγησε στην κατάκτηση του πρωτάθληματος. Παραμένει ο μόνος προπονητής που έχει οδηγήσει τους μακροχρόνιους αντιπάλους, Μπόκα και Ρίβερ στην κατάκτηση πρωταθλήματος.

Το 1982 επανήλθε στη Ρεάλ ως προπονητής για λιγότερο από δύο χρόνια. Η σεζόν 1982 - 83 ήταν απογοητευτική για το σύλλογο, τελείωσε τρίτη στην Λα Λίγκα και έχασε σε τρεις τελικούς στους οποίους αγωνίστηκε μεταξύ των οποίων και τον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων. Στη Ρεάλ βρέθηκε και πάλι ως λύση έκτακτης ανάγκης τον Νοέμβριο του 1990 παραμένοντας για πέντε μήνες και κερδίζοντας το Σούπερ Καπ.[54]

Τα τελευταία χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ντι Στέφανο κατοικούσε στην Ισπανία μέχρι το θάνατό του το 2014. Στο χρονικό αυτό διάστημα, που συνέπεσε με το τέλος του 20ου αιώνα, απόλαυσε την αναγνώριση από την παγκόσμια ποδοσφαιρική κοινότητα με πολλαπλούς τίτλους και διακρίσεις. Η πολύχρονη παρουσία του στη Ρεάλ Μαδρίτης και η συνεισφορά του στην καταξίωσή της ως "βασίλισσας" της Ευρώπης, οδήγησε το σύλλογο στην ανακήρυξή του το 2000 σε επίτιμο πρόεδρο του συλλόγου.[55] Νωρίτερα, στις 24 Δεκεμβρίου 1989 του απονεμήθηκε η "Σούπερ Χρυσή Μπάλα" (Super ballon d'or) ως ο ποδοσφαιριστής που είχε πάρει τις περισσότερες ψήφους στα μέχρι τότε χρόνια του θεσμού, παρά το γεγονός ότι ήταν κάτοχος του επάθλου δύο φορές, ενώ οι Γιόχαν Κρόιφ και Μισέλ Πλατινί είχαν κερδίσει το έπαθλο τρεις φορές ο καθένας. Το ειδικό αυτό βραβείο δεν έχει απονεμηθεί από τότε ξανά.[56][57]

Στις 24 Δεκεμβρίου 2005, ο 79χρονος "Δον Αλφρέδο" υπέστη καρδιακή προσβολή. Στις 9 Μαΐου 2006, εγκαινιάστηκε το στάδιο Alfredo di Stéfano στην πόλη της Μαδρίτης και έγινε έδρα της δεύτερης ομάδας της Ρεάλ.[58] Εναρκτήριο ματς του ήταν μεταξύ Ρεάλ Μαδρίτης και της Ρεμς, μια επανάληψη του τελικού του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου του 1956.

Τον Οκτώβριο του 2011 η ΦΙΦΑ ανακοίνωσε πως ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο θα συμπεριληφθεί στο FIFA Hall of Fame,[59] το μουσείο του ποδοσφαίρου που στεγάζεται στην πόλη Πατσούκα του Μεξικού τα εγκαίνια του οποίου έγιναν τον Ιούλιο του ίδιου έτους. Το μουσείο συμπεριλαμβάνει τους καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών.

Μετά από άλλη καρδιακή προσβολή ο 88χρονος θρύλος του δημοφιλέστερου αθλήματος στην υφήλιο κατέληξε στις 7 Ιουνίου 2014. Κατά τη διάρκεια του ημιτελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014 μεταξύ Αργεντινής και Ολλανδίας στις 9 Ιουλίου, τιμήθηκε με ένα λεπτού σιγή, ενώ η ομάδα της Αργεντινής φορούσε μαύρες κορδέλες. Η Ρίβερ Πλέιτ από την Αργεντινή και η Μιγιονάριος από την Κολομβία οργάνωσαν ένα φιλικό αγώνα ως φόρο τιμής του πρώην παίκτη τους. Ο αγώνας διεξήχθηκε στις 16 Ιουλίου 2014.

Με τη φανέλα της εθνικής Ισπανίας το 1959

Είπαν για το Ντι Στέφανο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • "Ήταν ο πιο έξυπνος παίκτης που είδα ποτέ και έβγαζε προσπάθεια και θάρρος. Ήταν ένας εμπνευσμένος ηγέτης και το τέλειο παράδειγμα για άλλους. " - Μπόμπι Τσάρλτον
  • "Ποιός είναι αυτός ο άνθρωπος; Παίρνει τη μπάλα από τον τερματοφύλακα. Ο ίδιος λέει στο πλήρες πλάνο τι πρέπει να κάνει. Οπουδήποτε βρίσκεται στον αγώνα είναι σε θέση να πάρει την μπάλα. Μπορείτε να δείτε την επιρροή του σε όλα όσα συμβαίνουν ... Δεν είχα δει ποτέ έναν τόσο ολοκληρωμένο ποδοσφαιριστή. Ήταν σαν να είχε δημιουργήσει το δικό του κέντρο εντολών στην καρδιά του παιχνιδιού. Ήταν τόσο δυνατός όσο ήταν λεπτός. Ο συνδυασμός των ιδιοτήτων ήταν μαγευτικός. " - Μπόμπι Τσάρλτον
  • "Ντι Στέφανο. Ήρωά μου. Για μένα, ήταν ο πιο πλήρης ποδοσφαιριστής στην ιστορία. Αυτή είναι η γνώμη μου " - Εουσέμπιο
  • "Ο καλύτερος. Ψηλός, γρήγορος, ευκίνητος, ενεργητικός, επιδέξιος, ένας μεγάλος τελειωτής. Μεγάλη ικανότητα με τα πόδια και το κεφάλι του. Κατά τη γνώμη μου, ένας παίκτης ήταν ο πιο πλήρης: ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο. Ο Ντι Στεφάνο το είχε όλα. " - Εουσέμπιο
  • "Δεν ξέρω αν ήμουν καλύτερος παίκτης από τον Πελέ, αλλά μπορώ να πω χωρίς αμφιβολία ότι ο Ντι Στέφανο ήταν καλύτερος από τον Πελέ. Είμαι περήφανος όταν μιλάω για το Ντι Στέφανο". - Ντιέγκο Μαραντόνα
  • "Για μένα ήταν δάσκαλος, μου δίδαξε πολλά πράγματα. Δεν ήταν απλά ένας σπουδαίος παίκτης, αλλά και άνθρωπος. Ως άνθρωπος ήταν φαινόμενο. " - Ντιέγκο Μαραντόνα
  • "Ήταν ο αγαπημένος μου παίκτης και αυτό που αγαπούσα περισσότερο στον Ντι Στέφανο ήταν το ό,τι έκανε, το έκανε για την ομάδα". - Γιόχαν Κρόιφ
  • "Για μένα οι δύο καλύτεροι παίκτες ήταν ο Αλφρέδο και ο Πελέ. Τα έκανε όλα σε μια σταδιοδρομία που κράτησε πάνω από 20 χρόνια. Είχε τα πάντα." - Ζυστ Φονταίν
  • "Αν ο Ντι Στέφανο είχε παίξει σε Παγκόσμιο Κύπελλο, θα αναγνωριζόταν ως ο λευκός Πελέ." - Ζυστ Φονταίν
  • "Το μεγάλο ερώτημα που τίθεται πάντα είναι ποιοι ήταν οι καλύτεροι παίκτες. Προφανώς υπάρχει μια λίστα με μεγάλους όπως οι Κρόιφ, Μαραντόνα, Πελέ και, φυσικά, ο Πούσκας και ο Ντι Στέφανο, που για μένα ήταν ο καλύτερος. Είχε μεγάλη αρμονία." - Άλεξ Φέργκιουσον
  • "Ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο ήταν ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών - πολύ καλύτερος από τον Πελέ. Ήταν, ταυτόχρονα, η άγκυρα στην άμυνα, ο παίκτης στο κέντρο και ο πιο επικίνδυνος σκοπευτής στην επίθεση. " - Ελένιο Ερέρα
  • "Αν ο Πελέ ήταν ο κύριος βιολιστής, ο Ντι Στέφανο ήταν ολόκληρη η ορχήστρα." - Ελένιο Ερέρα [60]

Οι ομάδες που αγωνίστηκε[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στατιστικά καριέρας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ομάδα

Περίοδος

Επίσημοι αγώνες

Φιλικοί αγώνες

Σύνολο

αγώνες γκολ αγώνες γκολ αγώνες γκολ
Ρίβερ Πλέιτ 1944—1949 75 55 86 78 161 133
Ουρακάν 1946 27 10 3 2 30 12
Μιγιονάριος Μπογκοτά 1949—1953 112 100 182 167 294 267
Ρεάλ Μαδρίτης 1953—1964 396 308 114 110 510 418
Εσπανιόλ 1964—1966 60 14 17 7 77 21
Εθνική Αργεντινής 1947 6 6 0 0 6 6
Εθνική Ισπανίας 1957—1961 31 23 1 1 32 24
Εθνική Κολομβίας 1951 4 0 4 0
Μπαρτσελόνα 1953 3 2 3 2
Αγώνες "επωφελείς" 1948—1966 9 10 9 10
Σύνολα 707 516 419 377 1.126 893

Κύριες πηγές : Ρεάλ Μαδρίτης, docs.ufpr.br .

Τίτλοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ποδοσφαιριστής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Flag of Argentina.svg Εθνική Αργεντινής

Club Atlético River Plate logo.svg Ριβέρ Πλέιτ

  • Πρωτάθλημα Αργεντινής (2) : 1945 , 1947

Escudo club municipal.png Μιγιονάριος

  • Πρωτάθλημα Κολομβίας (3) : 1949, 1951 και 1952

Escudo real madrid 1941.png Ρεάλ Μαδρίτης

Προπονητής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Πρωτάθλημα Αργεντινής (Μπόκα Τζούνιορς) : 1969
  • Κύπελλο Αργεντινής : 1969
  • Πρωτάθλημα Ισπανίας (Βαλένθια) : 1970-71
  • Ευρωπαϊκό Κύπελλο Κυπελλούχων (Βαλένθια) : 1979-80
  • Σούπερ Κύπελλο Ισπανίας (Ρεάλ Μαδρίτης) : 1990

Ατομικές διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος Αργεντινής : 1947
  • Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος Κολομβίας : 1951, 1952
  • Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος Ισπανίας : 1954, 1956, 1957, 1958, 1959
  • Πρώτος σκόρερ Κυπέλλου Πρωταθλητριών (2) : 1958, 1962
  • Χρυσός παίκτης της Ισπανίας στα 50 χρόνια της ΟΥΕΦΑ (2003)
  • Χρυσή Μπάλα (2) : 1957 και 1959
  • Ασημένια μπάλα (Ballon d'or Silver Award) : 1955
  • Σούπερ Χρυσή Μπάλα (Super Ballon d'or) 1989 : ο μόνος ποδοσφαιριστής που απονεμήθηκε
  • 4ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ου αιώνα στην ειδική ψηφοφορία μεταξύ των νικητών της Χρυσής Μπάλας του France Football - 2ος στις πρωτιές μεταξύ των ψηφισάντων
  • 4ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ου αιώνα στις εκλογές της IFFHS [61]
  • FIFA 100
  • FIFA Football family/FIFA Magazine καλύτερος παίκτης του 20ου αιώνα : 2η θέση
  • IFFHS legends
  • Marca leyenda
  • Golden foot ως θρύλος : 2004
  • Καλύτερη ομάδα του 20ου αιώνα : 1998
  • World Soccer περιοδικό : Οι καλύτεροι ΧΙ όλων των εποχών : 2013
  • Επίτιμος πρόεδρος της Ρεάλ Μαδρίτης : 2000
  • Τάξη αξίας FIFA : 1994
  • FIFA Hall of Fame : 2011

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «The 50 greatest footballers of all time».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 8 Φεβρουαρίου 2020.
  2. «The greatest football players of all times».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 8 Φεβρουαρίου 2020.
  3. «The 100 best soccer players of all time».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 8 Φεβρουαρίου 2020.
  4. «Top 10 greatest football players of all time 2020».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 8 Φεβρουαρίου 2020.
  5. «Fallece Don Alfredo, la inmortal Saeta Rubia».  (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε 8 Φεβρουαρίου 2020.
  6. «Best X players of the Century».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 9 Φεβρουαρίου 2020.
  7. «Pelé or Maradona. Di Stefano, the greatest». (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 9 Φεβρουαρίου 2020.
  8. «Alfredo di Stefano the greatest footballer of all time».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 9 Φεβρουαρίου 2020.
  9. «Alfredo di Stéfano : the man who changed football».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 5 Απριλίου 2020.
  10. «In-depth analysis: Alfredo Di Stéfano».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 17 Απριλίου 2020.
  11. «UEFA : Di Stéfano receives President's Award».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 24 Μαρτίου 2020.
  12. «Real Madrid legend Alfredo Di Stefano inducted into Fifa Hall of Fame».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 25 Απριλίου 2020.
  13. «Biografia : Alfredo di Stefano».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 8 Φεβρουαρίου 2020.
  14. «Alfredo Distéfano, del fútbol de Cardales para el mundo».  (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε 2 Μαρτίου 2020.
  15. «Di Stéfano también hizo historia en el fútbol argentino».  (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε 21 Μαΐου 2020.
  16. «Αποχαιρετισμός στη Saeta Rubia».  Ανακτήθηκε 8 Φεβρουαρίου 2020.
  17. «Alfredo di Stefano».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 8 Φεβρουαρίου 2020.
  18. «Falleció Alfredo Di Stéfano».  (στα Ισπανικά) Ανακτήθηκε 16 Μαΐου 2020.
  19. «Football history : Alfredo di Stefano».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 8 Φεβρουαρίου 2020.
  20. «Alfredo di Stéfano, el Pelé Rubio del futbol».  (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε 10 Απριλίου 2020.
  21. «Alfredo di Stefano : The spark that ignited the fire».  (στα Αγγλικά) Ανακτήθηκε 24 Μαρτίου 2020.
  22. «The signing of Alfredo di Stefano to Real Madrid».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 10 Απριλίου 2020.
  23. «La estrella que nunca jugó un Mundial».  (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε 15 Μαρτίου 2020.
  24. «1950: «Αυτόχειρες… Βραζιλιάνοι»».  Ανακτήθηκε 28 Μαΐου 2020.
  25. «The transfer that defined an era».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 8 Φεβρουαρίου 2020.
  26. «Di Stefano dodgy deal».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 9 Φεβρουαρίου 2020.
  27. «BBC - Alfredo Di Stéfano : Did General Franco halt Barcelona transfer?».  (στα Αγγλικά) Ανακτήθηκε 24 Μαρτίου.
  28. «El Classico Stories : η αρπαγή Ντι Στέφανο από τη Ρεάλ».  Ανακτήθηκε 9 Φεβρουαρίου 2020.
  29. «A world of soccer : Alfredo di Stefano».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 8 Φεβρουαρίου 2020.
  30. «Real Madrid 1955-1960». (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 8 Φεβρουαρίου 2020.
  31. «Top 10 Goalscorers In El Clasico History».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 21 Μαΐου 2020.
  32. «Copa del Ray Champions».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 23 Απριλίου 2020.
  33. «Primera Division 1953-54».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 16 Μαΐου 2020.
  34. «Where does Alfredo di Stefano fit among the all time greats».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 5 Μαρτίου 2020.
  35. «Alfredo di Stefano Real Madrid».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 5 Μαρτίου 2020.
  36. «The 10 best soccer players».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 8 Φεβρουαρίου 2020.
  37. «Spain : List of Topscorers».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 5 Απριλίου 2020.
  38. «Great football records set by Alfredo Di Stefano's Real Madrid».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 16 Μαΐου 2020.
  39. «Alfredo di Stéfano».  (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε 8 Φεβρουαρίου 2020.
  40. «Top 20 soccer players to never play in a World Cup : number 1 Alfredo di Stefano».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 11 Απριλίου 2020.
  41. «Los 10 mejores futbolistas que nunca jugaron un Mundial».  (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε 21 Μαΐου 2020.
  42. «Αλφρέντο Ντι Στέφανο: Ένας «θρύλος» που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ! [εικόνες & βίντεο]».  Ανακτήθηκε 11 Μαΐου 2020.
  43. «"Di Stéfano was better than everyone else - even me"».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 2 Μαρτίου 2020.
  44. «Σαν σήμερα έφυγε ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο».  Ανακτήθηκε 24 Μαρτίου 2020.
  45. «Alfredo Di Stéfano, football player».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 17 Μαΐου 2020.
  46. «Η γκολάρα του Ντι Στέφανο που δεν είδαμε ΠΟΤΕ… τώρα σε 3D! (video)».  Ανακτήθηκε 11 Μαΐου 2020.
  47. «England - Rest of the World 1963».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 11 Απριλίου 2020.
  48. «Alfredo di Stéfano : the best».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 26 Μαρτίου 2020.
  49. «Real Madrid hero Di Stefano to be honoured».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 26 Μαρτίου 2020.
  50. «Alfredo Di Stefano, la biografia di Saeta Rubia».  (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε 10 Απριλίου 2020.
  51. «100 goleadores historicos de futbol».  (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε 24 Μαρτίου 2020.
  52. «Alfredo di Stéfano».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 8 Φεβρουαρίου 2020.
  53. «La historia de Boca Juniors : Alfredo Stéfano de Stéfano : en torneo nacional 1969».  (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε 15 Μαρτίου 2020.
  54. «Real Madrid historia : Di Stéfano».  (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε 15 Μαρτίου 2020.
  55. «Alfredo di Stéfano : Honorary President of Real Madrid».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 26 Μαρτίου 2020.
  56. «They should return for a Super Ballon d'or?».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 25 Απριλίου 2020.
  57. «Several Ballon d'Ors but just 1 Super Ballon d'Or».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 8 Φεβρουαρίου 2020.
  58. «Biografie on line : Alfredo di Stefano».  (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε 27 Μαρτίου 2020.
  59. «Αλφρέντο Ντι Στέφανο: Η "ξανθιά σαϊτα"».  Ανακτήθηκε 11 Μαΐου 2020.
  60. «Quotes on : Alfredo di Stefano».  (στα Αγγλικά) Ανακτήθηκε 5 Απριλίου 2020.
  61. Stokkermans, Karel (30 Ιανουαρίου 2000). «IFFHS Century Elections». RSSSF.com. Ανακτήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 2020. 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • περιοδικό οι Παγκόσμιοι Τεύχος Οκτωβρίου 1998.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]