Ελίας Φιγκερόα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ελίας Φιγκερόα

1973
Προσωπικές πληροφορίες
Ημερ. γέννησης25 Οκτωβρίου 1946 (1946-10-25) (74 ετών)
Τόπος γέννησηςΒαλπαραΐσο, Χιλή
Ύψος1,83 μ.
ΘέσηΑμυντικός
Ομάδες νέων
1962–1964Σαντιάγο Γουόντερερς
Επαγγελματική καριέρα*
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1964–1966Σαντιάγο Γουόντερερς54(0)
1964→Ουνιόν λα Καρέλα30(0)
1967–1972Πενιαρόλ51(0)
1972–1976ΣΚ Ιντερνασιονάλ145(8)
1977–1980Κλαμπ Ντεπορτίβο Παλεστίνο118(6)
1981Φορτ Λόντερντεϊλ Στράικερς22(0)
1981–1982Κόλο-Κόλο18(0)
Σύνολο438(14)
Εθνική ομάδα
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1966–1982 Χιλή47(2)
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
† Συμμετοχές (Γκολ).

Ο Ελίας Ρικάρντο Φιγκερόα Μπραντέρ (ισπανικά : Elías Ricardo Figueroa Brander , γεννημένος στις 25 Οκτωβρίου 1946) είναι Χιλιανός πρώην ποδοσφαιριστής. Ένας από τους καλύτερους αμυντικούς όλων των εποχών,[1][2] [3] ψηφίστηκε 37ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS.[4]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παρά τα προβλήματα υγείας που αντιμέτωπε στα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, ο Φιγκερόα ανέκαμψε πλήρως και μπόρεσε να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις μιας υψηλού επιπέδου καριέρας. Ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία το 1963, όταν, σε ηλικία 16 ετών, εμφανίστηκε στην πρώτη κατηγορία του επαγγελματικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου της Χιλής, παίζοντας για την πρώτη ομάδα Σαντιάγο Γουόντερερς.[5] Σε ηλικία μόλις 17 ετών, κλήθηκε στην εθνική ομάδα νέων της Χιλής, ενώ στα 19 του ήταν στη βασική ενδεκάδα της ομάδας ανδρών.[6]

Η ικανότητά του να προβλέπει επιθέσεις ως αμυντικός με την εξαιρετική ανάγνωση του παιχνιδιού ήταν τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού του. Ο Φιγκερόα είχε επίσης τη δυνατότητα να ξεκινήσει αντεπιθέσεις από την άμυνα χάρη στην ψυχραιμία του με τη μπάλα, το όραμα και τα καλά του περάσματα.[7] Τα ηγετικά του προσόντα και η ικανότητά του στον αέρα παραμένουν αξέχαστα. Το στυλ παιχνιδιού του συγκρίθηκε συχνά με τον Φραντς Μπεκενμπάουερ, ο οποίος δήλωσε περίφημα: «Είμαι ο Ευρωπαίος Φιγκερόα».[6] Οι πετυχημένες εμφανίσεις του τράβηξαν το ενδιαφέρον πολλών ξένων ομάδων και μετά το Πρωτάθλημα της Νότιας Αμερικής (μετέπειτα Κόπα Αμέρικα) στο Μοντεβιδέο το 1967, και μεταγράφηκε στην Πενιαρόλ της Ουρουγουάης αργότερα εκείνο το έτος. Εκείνη την εποχή ήταν η καλύτερη ομάδα στον κόσμο ως νικήτρια του Διηπειρωτικού Κυπέλλου και το πρωτάθλημα της Ουρουγουάης ήταν πολύ δυνατό.[8] Ο Φιγκέροα αγωνίστηκε σε μια ομάδα γεμάτη αστέρες, αλλά αυτός εξελέγη ο καλύτερος παίκτης στο Πρωτάθλημα Ουρουγουάης το 1967, το 1968 και το 1971.[5] Η άμυνα της ομάδας ήταν απροσπέλαστα και με τερματοφύλακα τον κορυφαίο στην ιστορία της Ουρουγουάης Λαδισλάο Μαζουρκιέβιτς πέτυχε το ρεκόρ για τα περισσότερα λεπτά χωρίς να δεχτεί γκολ: 987 (11 αγώνες). Πέρασε τα πιο πετυχημένα χρόνια του με την Πενιαρόλ, κερδίζοντας το Πρωτάθλημα Ουρουγουάης το 1967, το 1968 και το 1969 και στο αποχαιρετιστήριό του στα τέλη του 1971, οι άνθρωποι έκλαιγαν στο αεροδρόμιο.

Το 1972 αποκτήθηκε από τη Βραζιλιάνικη ΣΚ Ιντερνασιονάλ, όπου είχε εξίσου επιτυχημένη πορεία, κερδίζοντας το πρωτάθλημα της Βραζιλίας το 1975 και το 1976. Το ενδιαφέρον της Ρεάλ Μαδρίτης δεν τον απασχόλησε μιας και το βραζιλιάνικο πρωτάθλημα ήταν υψηλού επιπέδου εκείνη την εποχή.[9] Το 1974, ο σύλλογος κέρδισε και τα 18 παιχνίδια τους για να διεκδικήσει τον τίτλο. Ο Φιγκερόα ήταν η κεντρική φιγούρα της ομάδας, και οι οπαδοί του συλλόγου τον θυμούνται για το διάσημο "φωτιζόμενο γκολ" του στη νίκη του συλλόγου έναντι της Κρουζέιρο στον τελικό του πρωταθλήματος του 1975.[5] Εκλέχτηκε ο καλύτερος κεντρικός αμυντικός του πρωταθλήματος της Βραζιλίας κατά τη διάρκεια των ετών 1973, 1974, 1975 και 1976, κερδίζοντας το Bola de Prata, και ψηφίστηκε ο Παίκτης της Χρονιάς του Βραζιλιάνικου Πρωταθλήματος το 1975 και 1976, κερδίζοντας το Βραβείο Bola de Ouro.[10][11] Κέρδισε περαιτέρω αναγνώριση όταν διαδέχτηκε τον Πελέ στο να ανακηρυχθεί ο καλύτερος ποδοσφαιριστής της Νότιος Αμερικής της Χρονιάς το 1974, το 1975 και το 1976.[12]

Μετά την καριέρα του στη Βραζιλία, επέστρεψε στην πατρίδα του το 1977, αγωνιζόμενος την Παλεστίνο, με την οποίο κέρδισε το Πρωτάθλημα της Χιλής το 1977 και το 1978, ανακηρύχθηκε δε ο καλύτερος παίκτης στη Χιλή και στις δύο αυτές αγωνιστικές περιόδους.[11] Όπως πολλοί σημαντικοί ποδοσφαιριστές εκείνη την εποχή προς το τέλος της ποδοσφαιρικής σταδιοδρομίας τους, το 1981 πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έπαιξε στο NASL για μικρό χρονικό διάστημα στους Φορτ Λόντερντεϊλ Στράικερς και μετά επέστρεψε στην πατρίδα του κλείνοντας την καριέρα του.[13] Συνολικά συγκέντρωσε 22 τίτλους σε επίσημες διοργανώσεις.

Με τη Χιλιανή εθνική ομάδα αγωνίστηκε 47 φορές μεταξύ του 1966 και του 1982.[14] Ήταν για χρόνια ο αρχηγός της εθνικής ομάδας, και μάλιστα ήταν αρχηγός και στα τρία Παγκόσμια Κύπελλα που συμμετείχε (1966, 1974, 1982).[6] Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 στη Δυτική Γερμανία, ψηφίστηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης, παρά την κακή απόδοση της Χιλής.[15] Ήταν επίσης αρχηγός της εθνικής Χιλής όταν κατετάγη δεύτερη το 1979 στο Κόπα Αμέρικα.

Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής σταδιοδρομίας ακολούθησε καριέρα σχολιαστή αγώνων στην πατρίδα του και τη Βραζιλία.[9] Το 2004 επελέγη στη λίστα FIFA 100.[16]

Τίτλοι-Διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τίτλοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πενιαρόλ

  • Πρωτάθλημα Ουρουγουάης (2) : 1967 , 1968
  • Διηπειρωτικό Σούπερ Κύπελλο : 1969

Ιντερνασιονάλ

  • Καμπεονάτο Γκαούτσο (5): 1972, 1973, 1974, 1975, 1976
  • Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο (2) : 1975 , 1976

Παλαιστίνο

  • Κύπελλο Χιλής : 1977
  • Πρωτάθλημα Χιλής : 1978

Ατομικές διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Καλύτερη ομάδα του Παγκόσμιου Κυπέλλου FIFA : 1974
  • Ποδοσφαιριστής της Νότιας Αμερικής της Χρονιάς (3) : 1974, 1975, 1976
    • Τρίτη θέση : 1977
  • Καλύτερη άμυνα της Νότιας Αμερικής της χρονιάς (6) : 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977
  • Καλύτερη παγκόσμια άμυνα της χρονιάς (4) : 1974, 1975, 1976, 1977
  • Καλύτερος παίκτης στην Ουρουγουάη (3) : 1967, 1968, 1971
  • Ο καλύτερος ξένος παίκτης του αιώνα στη Βραζιλία : 2001
  • Ο καλύτερος ξένος παίκτης του αιώνα στην Ουρουγουάη : 2000
  • Καλύτερος ποδοσφαιριστής της χρονιάς στη Χιλή (2) : 1966, 1981
  • Καλύτερος αθλητής της Χιλής : 1981
  • Χιλιανός ποδοσφαιριστής της ιστορίας του κύκλου αθλητικών δημοσιογράφων της Χιλής : 1999
  • IFFHS : 37ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα, 8ος της Νότιας Αμερικής και καλύτερος Χιλιανός
  • IFFHS : Καλύτερος αμυντικός της Νότιας Αμερικής του 20ού αιώνα
  • FIFA 100
  • Μέλος της καλύτερης ομάδας της Νότιας Αμερικής του 20ού αιώνα : 1999
  • Placar περιοδικό : 19ος καλύτερος παίκτης όλων των εποχών (1999)
  • World Soccer περιοδικό : Οι καλύτεροι 50 παίκτες όλων των εποχών

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «50 Greatest Defenders in World Football History». Ανακτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2020. 
  2. «FIFA World Cup countdown: Top 10 Chilean players of all time». Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2020. 
  3. «Passarella, el segundo mejor defensor de la historia». Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2020. 
  4. «IFFHS' Century Elections». Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2020. 
  5. 5,0 5,1 5,2 «Elías FIGUEROA, el más grande de Chile». Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2020. 
  6. 6,0 6,1 6,2 «Ο κορυφαίος Χιλιανός, Ελίας Φιγκερόα». Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2020. 
  7. «50 Greatest South American Footballers of All Time». Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2020. 
  8. «Elias Figueroa : The best central South American in history». Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2020. 
  9. 9,0 9,1 «TIM VICKERY Forget Alexis Sanchez, Elias Figueroa was arguably Chile's greatest ever player, and he snubbed Real Madrid in his prime». Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2020. 
  10. «PORTO ALEGRE: LA CIUDAD QUE VIBRA CON ELÍAS FIGUEROA». Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2020. 
  11. 11,0 11,1 «Elías Figueroa y las razones para ser uno de los 100 mejores de la historia». Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2020. 
  12. «South American Coach and Player of the Year». Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2020. 
  13. «Elias Figueroa : player profile». Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2020. 
  14. «Chile - Record International Players». Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2020. 
  15. «FIFA World Cup All Star teams». Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2020. 
  16. «The Guardian : The FIFA 100». Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2020.