Ρονάλντο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Αυτό το λήμμα αφορά τον Βραζιλιάνο ποδοσφαιριστή. Για τον Πορτογάλο ποδοσφαιριστή, δείτε: Κριστιάνο Ρονάλντο.
Ρονάλντο
Προσωπικές πληροφορίες
Πλήρες όνομαΡονάλντο Λουίς Ναζάριο ντε Λίμα
Ημερ. γέννησης18 Σεπτεμβρίου 1976 (1976-09-18) (44 ετών)
Τόπος γέννησηςΡίο ντε Τζανέιρο, Βραζιλία
Ύψος1,82 μ.
ΘέσηΕπιθετικός
Ομάδες νέων
1990-1993Σάο Κριστοβάο
Επαγγελματική καριέρα*
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1993-1994Κρουζέιρο34(34)
1994-1996Αϊντχόφεν46(42)
1996-1997Μπαρτσελόνα37(34)
1997-2002Ίντερ68(49)
2002-2007Ρεάλ Μαδρίτης127(83)
2007-2008ΑΚ Μίλαν20(9)
2009-2011Κορίνθιανς52(29)
Σύνολο384(280)
Εθνική ομάδα
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1993Βραζιλία U1722(22)
1996Βραζιλία U238(6)
1994-2011Βραζιλία98(62)
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
† Συμμετοχές (Γκολ).

Ο Ρονάλντο Λουίς Ναζάριο ντε Λίμα (πορτογαλικά:Ronaldo Luiz Nazário de Lima, 18 Σεπτεμβρίου 1976)[1] είναι Βραζιλιάνος πρώην ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού. Γνωστός με το προσωνύμιο "Φαινόμενο",[2] ο Ρονάλντο θεωρείται ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών.[3][4][5][6][7][8]

Διακρινόταν για την ικανότητά του να ντριμπλάρει και να προσποιείται πολύ γρήγορα με τη μπάλα, καθώς και για την ιδιαίτερη έφεση στο σκοράρισμα.[9] Στη δεκαετία του 1990 αγωνίστηκε με τις φανέλες των Κρουζέιρο, Αϊντχόφεν, Μπαρτσελόνα και Ίντερ. Η μετακίνησή του στην Ισπανία και την Ιταλία, τον κατέστησε μόλις τον δεύτερο ποδοσφαιριστή -μετά τον Ντιέγκο Μαραντόνα- που κατάφερε να καταρρίψει δύο φορές το ρεκόρ της ακριβότερης μεταγραφής, γεγονός που σημειώθηκε πριν συμπληρώσει τα 21 του χρόνια.[10]

Κατέκτησε το βραβείο του Παίκτη της Χρονιάς της ΦΙΦΑ τρεις φορές και τη Χρυσή Μπάλα δύο. Κέρδισε και το Χρυσό Παπούτσι με τα 34 γκολ που πέτυχε στην Πριμέρα Ντιβιζιόν. Συμπεριλαμβάνεται στη λίστα FIFA 100 που συνέταξε ο Πελέ το 2004 για τους σπουδαιότερους εν ζωή ποδοσφαιριστές.[11]

Με την Εθνική Βραζιλίας πέτυχε 62 γκολ, όντας ο δεύτερος σκόρερ στην ιστορία της σελεσάο, μόνο μετά τον Πελέ. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 πήρε τη "Χρυσή Μπάλα" του καλύτερου παίκτη της διοργάνωσης, φτάνοντας στον τελικό. Κέρδισε δεύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο το 2002, όπου ήταν ο κύριος πρωταγωνιστής.

Ως πολυδιάστατος επιθετικός, έδωσε μία νέα οπτική στην αντίληψη για τη θέση και επηρέασε σημαντικά την γενιά των επιθετικών που επακολούθησε. Μετά το τέλος της καριέρας του συνέχισε να είναι Πρέσβης Καλής Θέλησης των Ηνωμένων Εθνών για την Ανάπτυξη, θέση για την οποία είχε επιλεγεί από το 2000. Επίσης διετέλεσε Πρέσβης του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 που έλαβε χώρα στη Βραζιλία. Από τον Σεπτέμβριο του 2018 έγινε ιδιοκτήτης της Ρεάλ Βαγιαδολίδ.[12]

Πρώτα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ρονάλντο Λουίς Ναζάριο ντε Λίμα γεννήθηκε στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας, όντας το τρίτο παιδί του Νέριο Ναζάριο ντε Λίμα και της Σόνια ντος Σάντος Μπαράτα. Οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν 11 ετών κι ο Ρονάλντο εγκατέλειψε σύντομα το σχολείο, επιδιώκοντας να κάνει καριέρα στο ποδόσφαιρο.[13] Συνήθιζε να παίζει μπάλα στους δρόμους των προαστίων του Ρίο, με τη μητέρα του να δηλώνει αργότερα "Πάντα τον έβρισκα να παίζει μπάλα με φίλους, την ώρα που θα 'πρεπε να βρίσκεται στο σχολείο. Το ξέρω, έχασα τη μάχη μου". Εντάχθηκε στην ομάδα "Σόσιαλ Ράμος" στην ηλικία των 12 και την πρώτη του σεζόν σημείωσε ρεκόρ στο σκοράρισμα, πετυχαίνοντας 166 γκολ. Γρήγορα εντοπίστηκε από τον συμπατριώτη του και πρώην ποδοσφαιριστή Ζαϊρζίνιο, που τότε ήταν προπονητής της Σάο Κριστοβάο (ομάδα της δεύτερης κατηγορίας) και εντάχθηκε στην ομάδα νέων, όπου ξεδίπλωσε το μεγάλο ταλέντο του.[14] Επόμενος σταθμός για τον Ρονάλντο, ήταν η Κρουζέιρο - πρώην ομάδα του Ζαϊρζίνιο, στην οποία εισηγήθηκε ο ίδιος την απόκτησή του, διακρίνοντας τις ικανότητές του. Τον Μάρτιο του 1991 ο Ρονάλντο πήρε την απόφαση να εγκαταλείψει το σχολείο και να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στο ποδόσφαιρο. Την πρώτη του σεζόν έπαιξε σε 28 επίσημους αγώνες και σκόραρε 17 φορές. Την επόμενη περίοδο τον προβίβασαν κατευθείαν στην κατηγορία των νέων.[15]

Καριέρα σε συλλόγους[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κρουζέιρο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ρονάλντο ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία το 1993 με την ομάδα της Κρουζέιρο. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 25 Μαΐου, σε ηλικία 16 ετών. Άρχισε να κερδίζει ιδιαίτερα την προσοχή, όταν στις 7 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, κατάφερε να πετύχει 5 τέρματα απέναντι στην ομάδα της Μπαΐα.[16]

Ολοκλήρωσε τη σεζόν με 44 γκολ σε 47 εμφανίσεις με την Κρουζέιρο, οδηγώντας την στην πρώτη κατάκτηση του Κυπέλλου Βραζιλίας το 1993 και του πρωταθλήματος της πολιτείας Μίνας Ζεράις το 1994.[17] Πριν υπογράψει στην Κρουζέιρο, o Ρονάλντο απορρίφθηκε από την Φλαμένγκο, ομάδα που υποστήριζε όταν ήταν παιδί, αφότου έχασε μία προπόνηση λόγω της αδυναμίας του να πληρώσει το εισιτήριο για την πολύωρη διαδρομή του λεωφορείου που απαιτούνταν για να μεταβεί εκεί.

Αϊντχόφεν[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ρονάλντο πήρε μεταγραφή στην ολλανδική Αϊντχόφεν, το καλοκαίρι του 1994. Επέλεξε την Αϊντχόφεν, κατόπιν παρότρυνσης του Ρομάριο. Ο Ρονάλντο σημείωσε 30 γκολ την πρώτη του σεζόν στην Ερεντιβίζιε αναδεικνυόμενος πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος.[18] Έπειτα από ένα χατ-τρικ που πέτυχε απέναντι στην Μπάγερ Λεβερκούζεν για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1994-1995, ο επιθετικός της Λεβερκούζεν και Παγκόσμιος πρωταθλητής με τη Γερμανία Ρούντι Φέλερ, δήλωσε στη συνέντευξη τύπου "Δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου, κανέναν 18χρονο να αγωνίζεται έτσι".[19] Οι εντυπωσιακές ντρίμπλες του σε εκείνο το παιχνίδι κέντρισαν το ενδιαφέρον πολλών ανθρώπων του αθλήματος και των μεγάλων ευρωπαϊκών συλλόγων. Στη δεύτερη αγωνιστική περίοδο ταλαιπωρηθηκε από τραυματισμούς στο γόνατο που τον κράτησαν εκτός του μεγαλύτερου μέρους της πορείας της ομάδας, αλλά εξακολούθησε να έχει κατά μέσο όρο σχεδόν ένα γκολ ανά παιχνίδι, σημειώνοντας 12 γκολ σε 13 εμφανίσεις πρωταθλήματος και συνολικά 19 σε 21 αγώνες σε όλες τις διοργανώσεις.[20] Η παραμονή του στο Αϊντχόφεν τον βοήθησε να αναπτυχθεί με εντυπωσιακό τρόπο σωματικά, ενισχύοντας περαιτέρω σπουδαία φυσικά προσόντα που ήδη διέθετε.[21]

Με την Αϊντχόφεν ο Ρονάλντο κέρδισε το Κύπελλο Ολλανδίας το 1996, ενώ ήταν ο πρώτος σκόρερ του Ολλανδικού πρωταθλήματος το 1995. Στη διάρκεια των δύο περιόδων με την ομάδα πέτυχε συνολικά 52 τέρματα σε 56 αγώνες.[22]

Μπαρτσελόνα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι εξαιρετικές εμφανίσεις προσέλκυσαν το ενδιαφέρον της Ίντερ και της Μπαρτσελόνα. Τελικά η Μπαρτσελόνα τον κέρδισε, καταβάλλοντας 19,5 εκατομμύρια δολάρια για να τον αποκτήσει - πόσο που αποτέλεσε τότε ρεκόρ της ακριβότερης μεταγραφής.[23] Σκόραρε για πρώτη φορά στο ντεμπούτο του πέντε μόλις λεπτά από την έναρξη σε αγώνα με τη Ατλέτικο Μαδρίτης για το Σούπερ Κύπελλο, ενώ σημείωσε και το τελευταίο στο τελικό 5-2.[15] Στη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου 1996-97 ο Ρονάλντο πέτυχε 47 γκολ σε 49 παρουσίες σε όλες τις διοργανώσεις (επίδοση ρεκόρ για την Ισπανία),[24] πανηγυρίζοντας κάθε φορά χαρακτηριστικά με τα χέρια ορθωμένα, όπως εκείνα του αγάλματος του Χριστού Λυτρωτή, που "κοιτάει" την πατρίδα του το Ρίο ντε Τζανέιρο. Τη χρονιά εκείνη σημείωσε και το εντυπωσιακότερο ίσως γκολ της καριέρας του απέναντι στην Κομποστέλα στις 12 Οκτωβρίου προσπερνόντας σε μία κούρσα μισού γηπέδου όποιον αντίπαλο έβρισκε μπροστά του.[25] Πέτυχε τέσσερα χατ-τρικ, εκ των οποίων αυτό στις 26 Οκτωβρίου 1996 εναντίον της Βαλένθια (3-2) ήταν το εντυπωσιακότερο. Οδήγησε τους Καταλανούς στην κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων του 1996-97, όπου έκλεισε τη χρονιά με το νικητήριο τέρμα στον τελικό εναντίον της Παρί Σεν Ζερμέν.[26] Ήταν ο "Καλύτερος Ξένος Παίκτης της Λα Λίγκα" το 1997, κερδίζοντας και το βραβείο 'Πιτσίτσι' ως ο κορυφαίος σκόρερ με 34 γκολ σε 37 εμφανίσεις, καθώς και το Ευρωπαϊκό Χρυσό Παπούτσι.[27] Από τότε και ως την σεζόν 2008-2009 ο Ρονάλντο παρέμεινε ο τελευταίος παίκτης που είχε σκοράρει πάνω από 30 γκολ στο ισπανικό πρωτάθλημα.[28] Εκείνη η σεζόν του 1996-97, η μοναδική του στην Μπαρτσελόνα, υπήρξε η κορυφαία στην ποδοσφαιρική του πορεία και ο ίδιος, ο κορυφαίος στον κόσμο.[15]

Ίντερ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1997 πήρε μεταγραφή στην ιταλική Ίντερ, την οποία βοήθησε την ίδια χρονιά να κατακτήσει το κύπελλο ΟΥΕΦΑ, στου οποίου τον τελικό σκόραρε το τρίτο γκολ μετά από εκπληκτική προσποίηση στον τερματοφύλακας. Έκανε το ντεμπούτο του στις 31 Αυγούστου σε αγώνα απέναντι στη Μπρέσια γνωρίζοντας την ήττα με 2-1. Από την πρώτη του χρονιά κιόλας, ο Ρονάλντο προσαρμόστηκε εύκολα στον ιταλικό τρόπο παιχνιδιού, καθώς βγήκε δεύτερος σκόρερ με 25 γκολ.[29] Η Σέριε Α είναι σκληρότερο πρωτάθλημα και πιο αργό σε ρυθμό από την Πριμέρα Ντιβιζιόν, όμως αρχικά ο Βραζιλιάνος δεν αντιμετώπισε προβλήματα παρά το γεγονός ότι δεν θα ήταν απλώς ο εκτελεστής ή ο δημιουργός, αλλά θα είχε την υποχρέωση να τα κάνει όλα. Εκείνη την εποχή, ο ιταλικός σύλλογος διέθετε ελάχιστους ποδοσφαιριστές που μιλούσαν την ίδια γλώσσα με το Ρονάλντο και διέθεταν την προσωπικότητα για κάτι πραγματικά μεγάλο. Την περίοδο εκείνη άρχισε να ολοκληρώνει τον τρόπο παιχνιδιού του και να μετατρέπεται σταδιακά στον απόλυτο σέντερ φορ. Ξεκίνησε να μοιράζει αρκετές ασίστ, εκτελούσε τα πέναλτι και είχε μεγάλη ευστοχία στις απευθείας εκτελέσεις φάουλ. Όλη τη σεζόν χάρισε σπάνιες ποδοσφαιρικές στιγμές στο κοινό, πάντοτε προσωπικές, σχεδόν ποτέ προϊόντα ομαδικής προσπάθειας. Στο τέλος της χρονιάς έγινε και αρχηγός της ομάδας. Το 1997 κέρδισε για δεύτερη φορά το "FIFA world player of the year" καθώς και για πρώτη φορά τη Χρυσή Μπάλα.[30] Ανακηρύχθηκε "Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς στη Σέριε Α" το 1998,[31] ενώ τερμάτισε δεύτερος όσον αφορά στο βραβείο "FIFA world player of the year" και τρίτος στην ψηφοφορία για την ανάδειξη του νικητή της Χρυσής Μπάλας. Στα 23 του είχε πετύχει ήδη περισσότερα από 200 τέρματα σε επίπεδο συλλογών και εθνικών.[11]

Όμως προβλήματα τραυματισμών αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους τη δεύτερη χρονιά, περιορίζοντάς τον στις 19 συμμετοχές στο πρωτάθλημα.[21] Στις 21 Νοεμβρίου 1999, κατά την διάρκεια του αγώνα πρωταθλήματος απέναντι στη Λέτσε ο Ρονάλντο τραυματίστηκε και οι ιατρικές εξετάσεις επιβεβαίωσαν πως είχε υποστεί ρήξη τένοντα.[32] Επέστρεψε στα γήπεδα στις 12 Απριλίου του 2000, αγωνιζόμενος μόνο για 7 λεπτά στον τελικό του κυπέλλου Ιταλίας απέναντι στη Λάτσιο, όμως τραυματίστηκε και πάλι.[33] Οι αλλεπάλληλοι τραυματισμοί δημιούργησαν αμφιβολίες ακόμα και για τη δυνατότητα συνέχισης της καριέρας του. Έπειτα από δύο εγχειρίσεις και πολλά προγράμματα θεραπείας ο Ρονάλντο επέστρεψε και πάλι στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, οδηγώντας τη Βραζιλία στην κατάκτηση του πέμπτου της τροπαίου.[34] Γι´αυτό άλλωστε του αποδόθηκε και ο χαρακτηρισμός φαινόμενο, χάρη δηλαδή στην επιμονή που επέδειξε και στη θέληση του να παίξει ποδόσφαιρο για άλλη μια φορά. Αργότερα, το 2002, κέρδισε για τρίτη φορά το "FIFA world player of the year" καθώς και τη δεύτερη του Χρυσή Μπάλα.[35] Ο κορυφαίος Ιταλός αμυντικός Πάολο Μαλντίνι τον χαρακτήρισε ως τον καλύτερο παίκτη που αντιμετώπισε μετά το Ντιέγκο Μαραντόνα.[36] Με την Ίντερ έπαιξε σε 99 αγώνες και σκόραρε 59 γκολ.

Μετά το 2002[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ρονάλντο με τη φανέλα της Ρεάλ Μαδρίτης.

Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, η ισπανική Ρεάλ έσπευσε να τον αποκτήσει, αποσπώντας την υπογραφή του. Από την πρώτη κιόλας μέρα της ανακοίνωσης της μετακίνησης, πουλήθηκαν εκατομμύρια φανέλες με το όνομα του. Σκόραρε στο ντεμπούτο του με την Άλαβες το πρώτο του τέρμα και την πρώτη του σεζόν σημείωσε 23 γκολ στο πρωτάθλημα, ενώ κατέκτησε και το διηπειρωτικό κύπελλο. Το 2003 κέρδισε το ισπανικό πρωτάθλημα και το Σούπερ Κύπελλο.[37] Την ίδια χρονιά, στα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ απέναντι στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, πραγματοποίησε ένα εντυπωσιακό χατ-τρικ μέσα στο Ολντ Τράφορντ αποκλείοντας την αγγλική ομάδα.[38] Κατά τη διάρκεια αυτής της δεύτερης αγωνιστικής περιόδου στο σύλλογο, σκόραρε ένα από τα ταχύτερα γκολ στην ιστορία της Ρεάλ στα 15 δευτερόλεπτα σε αγώνα πρωταθλήματος ενάντια στην Ατλέτικο Μαδρίτης στο Μπερναμπέου στις 3 Δεκεμβρίου 2003. Τρεις μέρες αργότερα βοήθησε στην πρώτη νίκη της Ρεάλ επί Μπαρτσελόνα στο Καμπ Νόου μετά από 20 χρόνια όταν σκόραρε το δεύτερο γκολ στη νίκη 2-1 επί του πρώην συλλόγου του.[39] Τελείωσε τη χρονιά ως ο πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 24 τέρματα.[40] Στα τέλη όμως της σεζόν 2003-2004 τραυματίστε και πάλι και δεν κατάφερε να πρωταγωνιστήσει. Το 2006 μετά την απόκτηση του Ρουντ φαν Νίστελροϊ ο Ρονάλντο σταμάτησε να παίζει βασικός λόγω της κακής φυσικής του κατάστασης αλλά και εξαιτίας του γεγονότος ότι θεωρήθηκε υπέρβαρος, καθώς είχε ξεπεράσει τα 85 κιλά. Συνολικά για την ομάδα της ισπανικής πρωτεύουσας σημείωσε 104 γκολ σε 177 επίσημους αγώνες.[37]

Στις 30 Ιανουαρίου του 2007, υπέγραψε στην Μίλαν για 7 εκατομμύρια ευρώ.[41] Παρά την καλή αρχή με το νέο σύλλογο σε περίπου ένα χρόνο τραυματίστηκε και πάλι[42] έπειτα από σύγκρουση με άλλο παίκτη, σε αγώνα της Μίλαν με το Λιβόρνο. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, θα παρέμενε εκτός γηπέδων για ένα έτος. Στις 9 Δεκεμβρίου του 2008, ο Ρονάλντο υπέγραψε ετήσιο συμβόλαιο με τη βραζιλιάνικη ομάδα Κορίνθιανς. Τον Φεβρουάριο του 2010 ο ποδοσφαιριστής γνωστοποίησε ότι σκοπεύει να αποχωρήσει από τα γήπεδα το 2011.[43] Στις 14 Φεβρουαρίου 2011, σε συνέντευξη τύπου, ανακοίνωσε την αποχώρηση του. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του σημείωσε συνολικά 414 τέρματα σε 616 επίσημους αγώνες ομάδων ανδρών.[44]

Στις 15 Ιανουαρίου 2015 ανακοίνωσε την προσωρινή επιστροφή του στην ενεργό δράση με την ομάδα των Φορτ Λόντερντεϊλ Στράικερς της οποίας είναι και συνιδιοκτήτης,[45] κάτι που τελικά δεν υλοποιήθηκε.

Διεθνής καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το βάπτισμα του πυρός με την Εθνική Βραζιλίας ήρθε στο ξεκίνημα του 1993, στο Πρωτάθλημα Νότιας Αμερικής U17. Εκεί η "σελεσάο" έμεινε εκτός βάθρου, αλλά ο Ρονάλντο με 8 τέρματα συνολικά βγήκε πρώτος σκόρερ στο τουρνουά, μπήκε στην ιδανική ενδεκάδα και ψηφίστηκε ως ο κορυφαίος παίκτης της διοργάνωσης.[15]

Ο Ρονάλντο έκανε το ντεμπούτο του στην Εθνική το Μάρτιο του 1994. Ήταν μέλος της νικητήριας ομάδας του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1994, χωρίς όμως να αγωνιστεί στη διοργάνωση. Στα 17 του ο Ρονάλντο υπήρξε ο νεαρότερος ποδοσφαιριστής της αποστολής της Βραζιλίας που κατέκτησε το τρόπαιο.[11] Το 1996 συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα με την ομάδα ποδοσφαίρου της χώρας του κατακτώντας το χάλκινο μετάλλιο.[11]

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο το 1998 θα μπορούσε να κατακτήσει και δεύτερο συνεχόμενο τίτλο με την ομάδα και τον ίδιο σε πολύ καλή κατάσταση. Στον συναρπαστικό ημιτελικό είχε σκοράρει το μοναδικό τέρμα της ομάδας ενάντια στην Ολλανδία και η πρόκριση υπέρ των λατιναμερικάνων κρίθηκε στα πέναλτι.[46] Δεν φάνταζε τόσο αδύνατο καθώς η Βραζιλία είχε βρεθεί και πάλι στον τελικό, αυτή τη φορά απέναντι στη Γαλλία και τον τότε ηγέτη της, Ζινεντίν Ζιντάν. Όλα τα βλέμματα είχαν στραφεί πάνω στον Ρονάλντο και ολόκληρος ο ποδοσφαιρικός κόσμος ήταν πεπεισμένος πως ο Βραζιλιάνος θα κατάφερνε να ξεπεράσει σε απόδοση τον αργότερα συμπαίχτη του στη Ρεάλ. Όμως, ο τελικός επισκιάστηκε από την αρνητική παρουσία του Ρονάλντο : λίγες ώρες πριν τον τελικό, υπέστη πιθανά επιληπτική κρίση και όταν επανήλθε το σώμα του παρουσίαζε σπασμούς και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Πιθανόν ο Βραζιλιάνος είχε φορτωθεί όλη την ομάδα πάνω του και ίσως σ´αυτό οφείλεται αυτή η πιθανή κρίση άγχους.[47] Τελικά, ζήτησε λίγο πριν τον τελικό ν'αγωνιστεί αν και δεν ήταν ψυχολογικά έτοιμος. Η κατάσταση χειροτέρευσε μετά από μια σύγκρουση με τον Γάλλο τερματοφύλακα Φαμπιάν Μπαρτέζ κατά τη διάρκεια του τελικού. Έτσι, οι Γάλλοι εκμεταλλεύτηκαν τους σοκαρισμένους Βραζιλιάνους (γιατί η περίπτωση του Ρονάλντο επηρέασε όλη την ομάδα) και κατέκτησαν το τρόπαιο νικώντας τους αντιπάλους τους με 3-0.[48]

Στο Κόπα Αμέρικα του 1997 αποτέλεσε μαζί με το Ρομάριο ένα από τα καλύτερα επιθετικά δίδυμα όλων των εποχών. Στα επτά φιλικά προετοιμασίας ο Ρομάριο σημείωσε ισάριθμα γκολ και ο Ρονάλντο έξι. Στην τελική φάση τα πέντε τέρματα του Ρονάλντο του έδωσαν τον τίτλο του δεύτερου σκόρερ, ενώ ήδη είχε ψηφιστεί καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης.[49] Κέρδισε τον τίτλο του Κόπα Αμέρικα και δεύτερη φορά, διοργάνωση στην οποία ήταν πρώτος σκόρερ.

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 ήταν πρωταγωνιστής, σκόραρε απέναντι σε κάθε αντίπαλο στη διοργάνωση εκτός από τον προημιτελικό εναντίον της Αγγλίας.[50] Όσο και αν φαίνεται παράξενο, μεγάλη προσοχή δόθηκε στο κούρεμα του - μόνο ένα μέρος του κεφαλιού του ξυρίστηκε - έγινε για απόσπαση της προσοχής για να μετατοπίσει την προσοχή των μέσων μαζικής ενημέρωσης από τον τραυματισμό στα πόδια.[51] Στον τελικό εναντίον της Γερμανίας στη Γιοκοχάμα, ο Ρονάλντο σκόραρε δύο φορές[12],[52] στη νίκη με 2-0 και ισοφάρισε το ρεκόρ του Πελέ για τη Βραζιλία με 12 γκολ στα Παγκόσμια Κύπελλα. Ο Ρονάλντο ήταν ο πρώτος παίκτης που έψαχνε τους Γερμανούς παίκτες που έδωσαν τα συλλυπητήριά του, πριν τον συγχαρεί ο Πελέ όταν έλαβε το μετάλλιο νικητών του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ο Ρονάλντο έλαβε μια σειρά από επαίνους για το επίτευγμά του, συμπεριλαμβανομένου του βραβείου "Laureus World Sports" για το Comeback of the Year και του BBC "Υπερπόντια αθλητική προσωπικότητα της χρονιάς", και τον Δεκέμβριο του 2002 αφιέρωσε το τρίτο βραβείο του Παγκόσμιου Παίκτη της Χρονιάς της FIFA στην ιατρική ομάδα που τον βοήθησε να ανακάμψει. Ήταν πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 8 τέρματα.[53] Η επιθετική τριπλέτα μαζί με τους Ροναλντίνιο και Ριβάλντο ήταν ασταμάτητη, θεωρούμενη ως μία από τις καλύτερες που αγωνίστηκαν σε Παγκόσμιο Κύπελλο.[54][55][56]

Έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Γερμανίας, το 2006. Ιστορική σημασία έχει το γκολ που σημείωσε στο 5ο λεπτό του αγώνα Βραζιλία-Γκάνα για τους «16» του Παγκοσμίου Κυπέλλου, στις 27 Ιουνίου 2006.[57] Χάρη σε αυτό, το «φαινόμενο» έγινε ο πρώτος σκόρερ στα 76 χρόνια ζωής του Παγκοσμίου Κυπέλλου, καθώς έφτασε τα 15,[58] ένα περισσότερο από τον Γκερντ Μίλερ, ο οποίος είχε σκοράρει σε δύο διοργανώσεις, ενώ τα 15 γκολ του Ρονάλντο «μοιράζονται» σε τρεις: 4 στο 1998, 8 στο 2002 και 3 στο 2006. Χαρακτηριστικό είναι, επίσης, πως και τα τρία τέρματα που σημείωσε ο Ρονάλντο στο Μουντιάλ της Γερμανίας, επιτεύχθηκαν στο ίδιο γήπεδο, το Westfalenstadion του Ντόρτμουντ. Με την εθνική ομάδα της Βραζιλίας αγωνίστηκε συνολικά σε 98 επίσημα ματς και σκόραρε 62 γκολ[59](κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ).

Τίτλοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Escudo do Cruzeiro.png Κρουζέιρο

  • Πρωτάθλημα Μινέιρο: 1994
  • Κύπελλο Βραζιλίας: 1993

Philips Sport Vereniging (logo).png Αιντχόφεν

  • Κύπελλο Ολλανδίας: 1996

FCB.svg Μπαρτσελόνα

  • Κύπελλο Ισπανίας: 1997
  • ΟΥΕΦΑ Κύπελλο Κυπελλούχων: 1997
  • Σούπερ κύπελλο Ισπανίας: 1996

Internazionale (2014).svg Ίντερ

  • Κύπελλο ΟΥΕΦΑ: 1998

Real Madrid CF.svg Ρεάλ Μαδρίτης

  • Πρωτάθλημα (2) : 2003, 2007
  • Κύπελλο Ιντερκοντινένταλ: 2002
  • Σούπερ κύπελλο ΟΥΕΦΑ: 2002
  • Σούπερ κύπελλο Ισπανίας: 2003

Sport Club Corinthians Paulista crest.svg Κορίνθιανς

  • Πρωτάθλημα Παουλίστα: 2009
  • Κύπελλο Βραζιλίας: 2009

Flag of Brazil.svg Εθνική Βραζιλίας

  • Παγκόσμιο Κύπελλο (2) : 1994, 2002
  • Κόπα Αμέρικα (2) : 1997, 1999
  • ΦΙΦΑ Κύπελλο Συνομοσπονδιών : 1997

Ατομικές διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Supercopa Libertadores Κορυφαίος σκόρερ : 1993-94
  • Supercopa Libertadores Ομάδα της Χρονιάς : 1993-94
  • Καμπεονάτο Μινέιρο Κορυφαίος σκόρερ : 1993-94
  • Καμπεονάτο Μινέιρο Ομάδα της Χρονιάς : 1994
  • Πρωτάθλημα Ολλανδίας πρώτος σκόρερ : 1994-95
  • Παίκτης της Χρονιάς της ΦΙΦΑ (3) : 1996 , 1997 , 2002
  • Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος Ισπανίας (2) : 1996-97, 2003-04
  • Ευρωπαϊκό Χρυσό παπούτσι : 1996-97
  • World Soccer περιοδικό καλύτερος παίκτης της χρονιάς (3) : 1996, 1997, 2002
  • Βραβείο Don Balón ισπανικού πρωταθλήματος (καλύτερος ξένος παίκτης της χρονιάς) : 1996-97
  • Κόπα Αμέρικα : καλύτερος παίκτης: 1997
  • Κύπελλο Συνομοσπονδιών της ΦΙΦΑ Χάλκινο παπούτσι : 1997
  • Ομάδα All-Star του Κόπα Αμέρικα (2) : 1997, 1999
  • Ο καλύτερος σκόρερ της IFFHS του έτους : 1997
  • Βραβείο Bravo (2) : 1997, 1998
  • Onze d'Or (2) : 1997, 2002
  • Χρυσή Μπάλα (2) : 1997 , 2002
  • UNICEF Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής της σεζόν: 1996-97
  • Ευρωπαϊκή ομάδα αθλητικών μέσων ESM της χρονιάς (2) : 1996-97, 1997-98
  • FIFA XI (2) : 1997, 1998
  • Σέριε Α ποδοσφαιριστής της χρονιάς : 1998
  • Ποδοσφαιριστής της χρονιάς της ΟΥΕΦΑ : 1997-98
  • Παγκόσμιο Κύπελλο Χρυσή Μπάλα : 1998
  • Παγκόσμιο Κύπελλο Καλύτερη ομάδα (2) : 1998, 2002
  • Παγκόσμιο Κύπελλο Πρώτος σκόρερ : 2002
  • Παγκόσμιο Κύπελλο Ασημένια μπάλα : 2002
  • Τελικός Παγκόσμιου Κύπελλου 2002 : πολυτιμότερος παίκτης
  • Διεθνές Κύπελλο Intercontinental : 2002
  • Ομάδα της χρονιάς της ΟΥΕΦΑ : 2002
  • Laureus Παγκόσμια Αθλητικά Βραβεία Επιστροφή της Χρονιάς : 2003
  • FIFA 100
  • Παγκόσμιο Κύπελλο Μπρούτζινο παπούτσι : 2006
  • Μουσείο ποδοσφαίρου της Βραζιλίας Hall of Fame : 2006
  • Βραβείο Golden Foot : 2006
  • Marca Leyenda : 2011
  • Οι 50 κορυφαίοι ποδοσφαιριστές της Νότιας Αμερικής στην ιστορία της L'Équipe : # 5
  • Ιταλική αίθουσα φήμης ποδοσφαίρου : 2015
  • IFFHS Θρύλοι

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Σύμφωνα με τον James Mosley η πραγματική ημερομηνία γέννησης του Ρονάλντο είναι η 18η Σεπτεμβρίου. Ωστόσο τα επίσημα στοιχεία αναφέρουν ως ημερομηνία γέννησης την 22α Σεπτεμβρίου.
  2. «Football : les 10 joueurs mythiques du Brésil». Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2020. 
  3. «Imperdible lista : Los 100 mejores jugadores de la historia del futbol». Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2020. 
  4. «Les 100 meilleurs joueurs de tous les temps (5 à 1)». Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2020. 
  5. «Top 100 soccer players ever by the association of football statisticians». Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2020. 
  6. «The top 50 best footballers of all time». Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2020. 
  7. «World Soccer player of the Century». Ανακτήθηκε στις 11 Απριλίου 2020. 
  8. «Best football players ever». Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2020. 
  9. «Ο Ρονάλντο δεν ντρίμπλαρε τους αμυντικούς, τους κατέστρεφε». Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2020. 
  10. «Οι αριθμοί του Ρονάλντο πριν τραυματιστεί κάνουν Μέσι, Κριστιάνο να φαίνονται... γήινοι». Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2020. 
  11. 11,0 11,1 11,2 11,3 «UltimateXI Profile: Ronaldo». Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2020. 
  12. 12,0 12,1 «THE NEW YORK TIMES : The Original Ronaldo Adjusts to the Owner's Box». Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2020. 
  13. «Ronaldo Luís Nazário de Lima : Ιστορία της παιδικής ηλικίας».  Ανακτήθηκε 12 Μαΐου 2020.
  14. «Ronaldo O fenomeno : São Cristovao greatest son».  Ανακτήθηκε 5 Απριλίου 2020.
  15. 15,0 15,1 15,2 15,3 «Ρονάλντο: η μεταγραφή-θρίλερ στην Μπαρτσελόνα». Ανακτήθηκε στις 18 Ιουλίου 2020. 
  16. «Black History Month: O Fenomeno». Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2020. 
  17. «Hall of Fame... Ronaldo: The assassin who made you smile as he ruled the world and scored goals for fun». Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2020. 
  18. «Netherlands - Eredivisie Top Scorers». Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2020. 
  19. «PSV Eindhoven rekindle glory days of Romário and Ronaldo». Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2020. 
  20. «Ronaldo Nazario de Lima». Ανακτήθηκε στις 14 Ιουλίου 2020. 
  21. 21,0 21,1 «Ξεχάστε τον Κριστιάνο και διαβάστε την ιστορία του αυθεντικού Ρονάλντο!». Ανακτήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 2020. 
  22. «A football 'Phenomenon'». Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2020. 
  23. «It was very similar to what happened with Neymar' - Ronaldo reflects on his Barcelona exit». Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2020. 
  24. «Γι' αυτό ο Ρονάλντο ήταν το απόλυτο... φαινόμενο». Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2020. 
  25. «Ronaldo Nazario scored his best goal 23 years ago today». Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2020. 
  26. «Year Zero: The making of Ronaldo (Barcelona, 1996/97)». Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2020. 
  27. «European topscorers by season». Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2020. 
  28. «Spain : list of Topscorers». Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2020. 
  29. «Ronaldo Nazario Biography». Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2020. 
  30. «Ballon d'Or Winner's List». Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2020. 
  31. «Best soccer players in 21st century». Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2020. 
  32. «When unplayable Ronaldo won the UEFA Cup with Inter Milan – but bad luck broke his shot at further glory». Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2020. 
  33. «Inter return for Ronaldo». Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2020. 
  34. «Ρονάλντο: Το «φαινόμενο» που εξαπάτησε την επιστήμη». Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2020. 
  35. «O Fenomeno - How Ronaldo won three Ballons d'or». Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2020. 
  36. «Was Ronaldo Nazario More Talented Than Messi And CR7?». Ανακτήθηκε στις 14 Ιουλίου 2020. 
  37. 37,0 37,1 «REAL MADRID : RONALDO Un 'Fenómeno' del fútbol». Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2020. 
  38. «Ronaldo ends Man United Dreams». Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2020. 
  39. «Barça 1-2 RMCF». Ανακτήθηκε στις 14 Ιουλίου 2020. 
  40. «La Liga Top scorers - Spain 2003/2004». Ανακτήθηκε στις 14 Ιουλίου 2020. 
  41. «Milan complete signing of Ronaldo». Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2020. 
  42. ΕΡΤ Αρχειοθετήθηκε 2008-02-15 στο Wayback Machine., Σοκ με τον τραυματισμό του Ρονάλντο , 14 Φεβρουαρίου 2008
  43. Ελευθεροτυπία, Το 2011 αποχωρεί από τα γήπεδα ο Ρονάλντο, 22-2-2010.
  44. «Ronaldo : footballdatabase». Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2020. 
  45. Επιστροφή στα γήπεδα., ανακτήθηκε 19/01/2015
  46. «Βραζιλία - Ολλανδία: Γκολ και... ξύλο με πρόκριση στη «ρωσική ρουλέτα»! (photos+video)». Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2020. 
  47. «What really happened to Ronaldo before the World Cup final 1998». Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2020. 
  48. «Ronaldo: The mystery of the 1998 World Cup final, and why Brazil's star striker barely turned up». Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2020. 
  49. «RO-RO : Remembering when Brazil had the best attack in football history». Ανακτήθηκε στις 19 Μαΐου 2020. 
  50. «Ranked! The 25 best World Cup players EVER». Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2020. 
  51. «Brazil legend Ronaldo reveals reason behind famous 2002 World Cup haircut». Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2020. 
  52. «TOP-5: Γκολ σε τελικούς Μουντιάλ». Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2020. 
  53. «World Cup Top Goal Scorers (Golden Boot)». Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2020. 
  54. «Campbell makes All-Star Team». Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2020. 
  55. «7 GREATEST ATTACKING TRIOS OF ALL TIME». Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2020. 
  56. «MEN, The Fab Three, BBC, MSN & football's greatest ever trios». Ανακτήθηκε στις 22 Αυγούστου 2020. 
  57. «Ronaldo became the highest scorer in World Cup finals history as Brazil beat Ghana to book a quarter-final place against France». Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2020. 
  58. «World Cup list of Topscorers». Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2020. 
  59. «Ronaldo Luís Nazário de Lima - Goals in International Matches». Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2020. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]