Χρίστο Στόιτσκοφ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Χρίστο Στότσκοφ
Προσωπικές πληροφορίες
Ημερ. γέννησης 8 Φεβρουαρίου 1966 (1966-02-08) (51 ετών)
Τόπος γέννησης Πλόβντιβ, Βουλγαρία
Ύψος 1,78 m
Θέση Επιθετικός
Ομάδες νέων
1976-1982 Μαρίτσα Πλόβντιβ
Επαγγελματική καριέρα*
Περίοδος Ομάδα Συμμ. (Γκ.)
1982-1984 ΦΚ Χέρμπος 32 (14)
1984-1990 ΤΣΣΚΑ Σόφιας 119 (81)
1990-1995 Μπαρτσελόνα 151 (77)
1995-1996 Πάρμα ΦΚ 23 (5)
1996-1998 Μπαρτσελόνα 26 (7)
1998 ΤΣΣΚΑ Σόφιας 4 (1)
1998 Αλ Νασρ ΣΚ 2 (1)
1998-1999 Κασίβα Ρεϊσόλ 28 (13)
2000-2002 Σικάγο Φάιαρ ΣΚ 51 (17)
2003 Ντι Σι Γιουνάιτεντ 21 (5)
Σύνολο 473 (225)
Εθνική ομάδα
Περίοδος Ομάδα Συμμ. (Γκ.)
1986-1999 Βουλγαρία 84 (38)
Προπονητική καριέρα
Περίοδος Ομάδα
2004-2007 Βουλγαρία
2007 Θέλτα Βίγο
2009-2010 Μαμελόντι Σάνταουνς ΦΚ
2013 ΤΣΣΚΑ Σόφιας
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
† Συμμετοχές (Γκολ).

Ο Χρίστο Στόιτσκοφ (Христо Стоичков Стоичков, 8 Φεβρουαρίου 1966) είναι Βούλγαρος πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Θεωρείται ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών στην Βουλγαρία.

Καριέρα ως ποδοσφαιριστής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ξεκίνημα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Χρίστο Στόιτσκοφ γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου του 1966 στο Πλόβντιβ της Βουλγαρίας. Όταν γεννήθηκε, ο πατέρας του αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας στην τοπική ομάδα της περιοχής. Η ιδιαίτερη σχέση του με τη στρογγυλή θεά ξεκίνησε από πολύ νωρίς με τον μετέπειτα ποδοσφαιρικό αστέρα να αναλαμβάνει ρόλο ball boy για λογαριασμό της Πλόβντιβ. Από το 1977 άρχισε να παίζει.

Το 1984 αρχίζει να παίζει για λογαριασμό της Harmali. Ωστόσο, μόλις μέσα σε ένα χρόνο έκανε το μεγάλο βήμα, όταν και φόρεσε τη φανέλα της ΤΣΣΚΑ Σόφιας. Ωστόσο, η μετακίνησή του αυτή παραλίγο να του κοστίσει ακριβά, μιας και στον τελικό του Κυπέλλου Βουλγαρίας το 1985 άφησε το χαρακτήρα, λίγο περισσότερο ελεύθερο από ότι έπρεπε, με αποτέλεσμα η εμπλοκή του σε έναν καβγά κατά τη διάρκεια του αγώνα να του κοστίσει έναν ολόκληρο χρόνο τιμωρίας. Η επιστροφή του είναι κάτι παραπάνω από δυναμική. Πετυχαίνει 30 γκολ σε 38 παιχνίδια και βγαίνει πρώτος σκόρερ όχι μόνο στο πρωτάθλημα της Βουλγαρίας αλλά και σε όλη την Ευρώπη. Στην ΤΣΣΚΑ Σόφιας θα τον λατρέψουν, όμως το καλοκαίρι του 1990 είχε φθάσει το πλήρωμα του χρόνου.

Μπαρτσελόνα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Μπαρτσελόνα συνήθιζε να πληρώνει ακριβά για να παίρνει αυτό που ήθελε. Τον Βούλγαρο επιθετικό των 104 συνολικά τερμάτων με την φανέλα της ΤΣΣΚΑ Σόφιας, είχαν αρχίσει να τον βλέπουν με πολύ καλό μάτι αρκετές ευρωπαϊκές ομάδες. Η Μπάρτσα όμως έχει λάμψη, κόσμο, ένα τεράστιο γήπεδο που δελεάζει τον Στόιτσκοφ και κυρίως χρήματα, που αποτελούν το μεγαλύτερο δέλεαρ και για την ομάδα και για τον ίδιο. Μπορεί να ξεπερνούσε αρκετές φορές τα εσκαμμένα, να ήταν φωνακλάς, να έκανε πράγματα που δεν άρμοζαν στην κουλτούρα του συλλόγου, όμως στην πραγματικότητα γι΄αυτό τον λάτρευαν οι οπαδοί της Μπαρτσελόνα. Και κυρίως βέβαια γιατί τα έδινα όλα. Γιατί σκόραρε, γιατί πάσαρε και γιατί έδειχνε ότι γουστάρει την φανέλα που φοράει. Θα κάνει ένα καταπληκτικό δίδυμο με τον Ρομάριο και με το νούμερο 8 στην πλάτη θα οδηγήσει την Μπαρτσελόνα σε τίτλους.

Στα πέντε χρόνια παρουσίας του θα πάρει πέντε πρωταθλήματα Ισπανίας. Ο Γιόχαν Κρόιφ, προπονητής τότε της Μπάρτσα κάνει λόγο για έναν από τους πιο ταλαντούχους παίκτες που έχει συνεργαστεί. Το 1992, κατακτά με τους Καταλανούς το πρώτο Τσάμπιονς Λιγκ. Αντίπαλος η Σαμπντόρια και σκόρερ ο Ρόναλντ Κούμαν.Ο Στόιτσκοφ έβαζε και αυτό το μετάλλιο στο στήθος και αισθανόταν ακόμη πιο «γεμάτος» στην ποδοσφαιρική του ζωή. Το «Νόου Καμπ» είχε γίνει πια το δεύτερο σπίτι του, η ζωή στην Βαρκελώνη έμοιαζε καταπληκτική, ο τραπεζικός του λογαριασμός «φούσκωνε» και οι επενδύσεις στην Βουλγαρία, διαδεχόταν η μία την άλλη.

Στα πρώτα πέντε χρόνια του στην Μπαρτσελόνα, ο Χρίστο Στόιτσκοφ πήρε πρωταθλήματα, πήρε κύπελλα, πήρε και το Τσάμπιονς Λιγκ του 1992. Στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ το 1994, η Μπαρτσελόνα πηγαίνει σαν το μεγάλο φαβορί. Έχει μία ομάδα αστέρων, που μοιάζει να βρίσκεται στην καλύτερη της κατάσταση. Αντίπαλος η Μίλαν. Οι «ροσονέρι» έρχονται ως αουτσάιντερ όμως κερδίζουν με 4-0 την Μπαρτσελόνα, σκορπώντας στεναχώρια και απογοήτευση στην παρέα του Στόιτσκοφ. «Ήταν από τις πιο κακιές βραδιές της ζωής μου» έλεγε χαρακτηριστικά μερικά χρόνια αργότερα. Η ειρωνεία είναι πως το 1994 ο Βούλγαρος επιθετικός θα σαρώσει τα βραβεία. Θα πάρει το «χρυσό» παπούτσι, ενώ θα του απονεμηθεί και ο τίτλος του καλύτερου ευρωπαίου ποδοσφαιριστή. Εννοείται πως είναι και μέλος της All Star ομάδας, όπως ψηφίζεται από το κοινό, τους προπονητές και τους αρχηγούς των ομάδων.

Πάρμα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκεί που όλα έδειχναν πως ο Χρίστο Στόιτσκοφ θα γεράσει στην Μπαρτσελόνα, τα δεδομένα άλλαξαν. Η Πάρμα, έχοντας από πίσω την γνωστή εταιρία «Παρμαλάτ» μοιράζει εκατομμύρια και φυσικά φέρνει μεγάλους παίκτες στο «Ένιο Ταρντίνι». Ο Χρίστο Στόιτσκοφ θέλει να δοκιμάσει την εμπειρία του «καμπιονάτο» και σαγηνεύεται από τα 15εκ. δολλάρια, που δίνει η Πάρμα στην Μπαρτσελόνα για να τον αποκτήσει. Στην Ιταλία τίποτα όμως δεν θα είναι ίδιο. Η Πάρμα ψάχνεται, το ίδιο και ο Στόιτσκοφ. Παίζει σε 23 παιχνίδια και πετυχαίνει μόνο πέντε γκολ. Έτσι λοιπόν, μόλις έναν χρόνο μετά την πολύκροτη μεταγραφή του επιστρέφει στην Μπάρτσα.

Επιστροφή στη Μπαρτσελόνα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μαζί με τον Στόιτσκοφ, για την Μπαρτσελόνα επιστρέφουν και τα τρόπαια. Το 1997 κατακτά κύπελλο κυπελλούχων, κερδίζοντας 1-0 την Παρί Σεν Ζερμέν, παίρνει το κύπελλο Ισπανίς στο «Μπερναμπέου» κερδίζοντας 3-2 την Μπέτις ενώ κατακτά και το ΕυρωπαΪκό Σούπερ Καπ κόντρα στην πρωταθλήτρια Ευρώπης τότε Μπορούσια Ντόρτμουντ. Ο Στόιτσκοφ ξαναχαίρεται το παιχνίδι και οι Καταλανοί χαίρονται που τον έχουν ξανά στο ρόστερ τους. Στα 32 του χρόνια, αντιλαμβάνεται πως ο κύκλος του στην Μπαρτσελόνα έκλεισε οριστικά. Αποφασίζει να αποχωρήσει και σε αυτό παίζει ρόλο και η αλλαγή στον τρόπο παιχνιδιού της ομάδας.

Μετέπειτα χρόνια και αποχώρηση από την ενεργό δράση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Σαουδική Αραβία είχε αρχίσει να «ρίχνει» χρήματα στο ποδόσφαιρο και προσπαθούσε να δελεάσει ποδοσφαιριστές που είχαν κλείσει τον κύκλο τους στην Ευρώπη. Ο Βούλγαρος επιθετικός αποτελούσε ιδανική περίπτωση για την Αλ Νασρ που τον έκανε «χρυσό» και του υπέγραφε συμβόλαιο. Ο Στόιτσκοφ αποχωρεί μη μπορώντας να αντέξει την ζωή και αποκτά πλέον τον τίτλο του τυχοδιώκτη. Αποφασίζει να παίζει μπάλα, να γνωρίζει νέα μέρη και να πληρώνεται καλά. Καταλήγει στην Ιαπωνία. Τα χρήματα στην Κασίβα Ρεισόλ είναι επίσης πολλά και το επίπεδο χαμηλό. Παρά την ηλικία του θα πετύχει εύκολα 12 γκολ και θα προσελκύσει ομάδες των Η.Π.Α. που έκαναν επίσης ποδοσφαιρικό άνοιγμα. Οι Σικάγο Φάιρς θα τον αποκτήσουν τελικά το καλοκαίρι του 2000. Θα παίξει σε 51 παιχνίδια και θα σκοράρει 17 φορές. Τελικά θα κλείσει την καριέρα του στην Γιουνάιτεντ της Ουάσιγκτον, που θα του προσφέρει το τελευταίο του συμβόλαιο.

Βουλγαρία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Καλύτερο του τουρνουά αναμφίβολα το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994, όπου η Βουλγαρία κατέκτησε την Τρίτη θέση και ο Στόιτσκοφ μαζί με τον Όλεγκ Σαλένκο της Ρωσίας, αναδείχθηκαν πρώτοι σκόρερ του Μουντιάλ. Το καλοκαίρι του 1994, παίρνει από το χέρι και την εθνική Βουλγαρίας, η οποία φθάνει στα ημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, όπως θα αποκλειστεί από την Ιταλία. Πέτυχε συνολικά 37 γκολ με την εθνική Βουλγαρίας, ενώ συμμετείχε και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998, όπως και στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1996, έχοντας μάλιστα τον τίτλο του πρώτου σκόρερ στην προκριματική φάση. Το καλοκαίρι του 1994, παίρνει από το χέρι και την εθνική Βουλγαρίας, η οποία φθάνει στα ημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, όπως θα αποκλειστεί από την Ιταλία.

Προπονιτική Καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ίσως λίγοι να ήταν αυτοί που θα μπορούσαν να το προβλέψουν, όμως ο Χρίστο Στόιτσκοφ, ακολούθησε καριέρα προπονητή. Οξύθυμος συνέχισε να είναι, όμως η θέση του προπονητή είναι διαφορετική. Η πρώτη του σπουδαία αποστολή, δεν στέφθηκε με επιτυχία. Διαδέχθηκε τον Πλάμεν Μαρκόφ στον πάγκο της εθνικής Βουλγαρίας, όμως τα προβλήματα δεν άργησαν να εμφανιστούν. Σε ένα παιχνίδι με την Σουηδία αποβλήθηκε γιατί έβρισε τον διαιτητή, ήρθε σε κόντρα με πολλούς διεθνείς, ενώ στο τέλος μάλωσε και με τον πρόεδρο της ομοσπονδίας. Το 2007 παραιτείται για να αναλάβει την Ισπανική Θέλτα χωρίς όμως να πετύχει και εκεί κάτι αξιόλογο. Δουλειά του έδωσε και ομάδα της Νοτίου Αφρικής σε πρόταση την οποία αποδέχθηκε μεν, όμως δεν μπορούσε να μείνει παραπάνω από έναν χρόνο. Τελικά πριν από λίγους μήνες, η Μπαρτσελόνα του έδωσε πόστο, κάτι που έδειξε να αποδέχεται με χαρά.

Τίτλοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παίκτης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύλλογος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

ΤΣΣΚΑ Σόφιας
Μπαρτσελόνα
Αλ Νάασρ
  • Ασιατικό Κύπελλο (1): 1998
Σικάγο Φάιρς
  • Αμερκάνικο Όπεν (1): 2000

Εθνική Βουλγαρίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Παγκόσμιο Κύπελλο: 1994 (4η Θέση)

Ατομικοί τίτλοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Βούλγαρος ποδοσφαιριστής της χρονιάς: 1989, 1990, 1991, 1992, 1994
  • Πρώτος σκόρερ Βουλγαρικού Πρωταθλήματος: 1989, 1990
  • Πρώτος Σκόρερ ΟΥΕΦΑ Γουίνερς Καπ: 1989
  • Χρυσό Παπούτσι: 1990
  • Βραβείο Onze d'Or: 1992, 1994
  • Χρυσό Παπούτσι Παγκοσμίου Κυπέλλου: 1994
  • Χάλκινη Μπάλα Παγκόσμιου Κυπέλλου: 1994
  • Καλύτερη 11άδα Παγκοσμίου Κυπέλλου: 1994
  • Καλύτερος Ξένος Παίκτης Ισπανικού Πρωταθλήματος: 1994
  • Χρυσή Μπάλα: 1994
  • IFFHS Πρώτος σκόρερ της χρονιάς: 1994
  • Βούλγαρος Αθλητής της Χρονιάς: 1994
  • Καλύτερη 11άδα Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος: 1996
  • Κορυφαίοι 100 ποδοσφαιριστές του Αιώνα: 2007
  • Κορυφαίος Ποδοσφαιριστής των τελευταίων 50 Ετών απο την Βουλγάρικη Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου: 2003

Προπονητής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μαμελόντι Σάνταουνς
  • Προπονητής του μήνα : Δεκέμβρης 2009

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα