Φραντς Μπεκενμπάουερ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Φραντς Μπεκενμπάουερ

Το 1975 με τη φανέλα της Εθνικής
Προσωπικές πληροφορίες
Πλήρες όνομαΦραντς Άντον Μπεκενμπάουερ
Ημερ. γέννησης11 Σεπτεμβρίου 1945 (1945-09-11) (76 ετών)
Τόπος γέννησηςΜόναχο, Δυτική Γερμανία
Ύψος1,81 μ.
ΘέσηΑμυντικός
Ομάδες νέων
1951–1959Μόναχο 1860
1959–1964Μπάγερν Μονάχου
Επαγγελματική καριέρα*
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1964–1977Μπάγερν Μονάχου427(60)
1977–1980Νιου Γιορκ Κόσμος80(17)
1980–1982Αμβούργο28(0)
1983Νιου Γιορκ Κόσμος25(2)
Σύνολο560(79)
Εθνική ομάδα
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1964Εθνική Νέων Δυτικής Γερμανίας3(3)
1965Εθνική Δυτικής Γερμανίας Β2(0)
1965–1977Δυτική Γερμανία103(14)
Προπονητική καριέρα
ΠερίοδοςΟμάδα
1984–1990Δυτική Γερμανία
1990–1991Μαρσέιγ
1993–1994Μπάγερν Μονάχου
1996Μπάγερν Μονάχου
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
† Συμμετοχές (Γκολ).

Ο Φραντς Μπεκενμπάουερ (γερμανικά: Franz Beckenbauer, προφορά: [ˈfʁants ˈbɛkn̩ˌbaʊɐ] , γεννήθηκε 11 Σεπτεμβρίου 1945) είναι Γερμανός πρώην ποδοσφαιριστής, προπονητής και παράγοντας του γερμανικού ποδοσφαίρου. Θεωρείται από τους σημαντικότερους ποδοσφαιριστές στην ιστορία.[1][2][3][4][5] Στις εκλογές της IFFHS αναδείχθηκε 3ος καλύτερος του 20ού αιώνα μετά τους Πελέ και Γιόχαν Κρόιφ.[6] Ως αρχηγός της ομάδας της τότε Δυτικής Γερμανίας, την οδήγησε στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974. Ξεκίνησε την καριέρα του στην ομάδα Μόναχο 1860 , από την οποία έφυγε για την Μπάγερν Μονάχου, όπου καθιερώθηκε ως κεντρικός αμυντικός. Με τη Μπάγερν αναδείχτηκε πολλές φορές πρωταθλητής και κυπελλούχος Δυτικής Γερμανίας, όπως και τρεις φορές πρωταθλητής Ευρώπης, ενώ ο ίδιος κέρδισε δύο φορές το έπαθλο της Χρυσής Μπάλας.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Φραντς Μπεκενμπάουερ είναι γιος τέως υφυπουργού της Δυτικής Γερμανίας (Franz Beckenbauer sen.), ενώ ο θείος του ήταν ποδοσφαιριστής της Μπάγερν Μονάχου. Μεγάλωσε σε μία από τις βομβαρδισμενες περιοχές του Μονάχου από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε νεαρή ηλικία αγωνίστηκε στην ομάδα Μόναχο 1860, τον ισχυρότερο σύλλογο της πόλης τη δεκαετία του 1950.[7][8] Ως αποτέλεσμα μιας αμφιλεγόμενης διαμάχης των συλλόγων του Μονάχου και το κατρακύλισμα της Μόναχο 1860 στη δεύτερη κατηγορία τον οδήγησαν στην ομάδα νέων της Μπάγερν Μονάχου.[9] Γρήγορα ο σύλλογος έγινε η μεγαλύτερη ομάδα της πόλης, αλλά ακόμα μόλις μια μεσαία ομάδα της Μπουντεσλίγκα, τον ενέταξε στην ανδρική ομάδα το 1964 και τελικά έμεινε για 14 χρόνια.

Καριέρα σε συλλόγους[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μπεκενμπάουερ έκανε το ντεμπούτο του στο γερμανικό πρωτάθλημα το 1964 στις 6 Ιουνίου σε αγώνα κατά της Ζανκτ Πάουλι όπου και σκόραρε. Στην πρώτη του σεζόν στην Regionalliga Süd (τότε η δεύτερη κατηγορία στη Γερμανία), 1964–65, η ομάδα κέρδισε το πρωτάθλημα και τελικά ανέβηκε στη Μπουντεσλίγκα. Ο Μπεκενμπάουερ σημείωσε 16 γκολ, τα 5 με πέναλτι και ήταν ήδη συμπαίκτης με τους Γκερντ Μίλερ και Σεπ Μάιερ.[7][10] Στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου η Μπάγερν πήρε την πρώτη θέση με 55 βαθμούς και εντυπωσιακό συντελεστή τερμάτων 146–32 και ανέβηκε στην Μπουντεσλίγκα κερδίζοντας τους αγώνες ανόδου. Ο σύλλογος σύντομα έγινε η μεγάλη δύναμη στο νέο γερμανικό πρωτάθλημα, και κέρδισε το πρώτο της τίτλο, το Γερμανικό Κύπελλο το 1965–66. Το 1967 ήρθε και το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο, το Κύπελλο Κυπελλούχων.[11] Την αγωνιστική περίοδο 1967–68 ήρθε προσωρινή κάμψη με την ομάδα να καταλήγει 5η στο πρωτάθλημα και να αποκλείεται στους ημιτελικούς του Κυπέλλου. Το 1969 ήρθε η ανάκαμψη με εμφατικό τρόπο με την επιτυχία του νταμπλ, κάτι που είχε να συμβεί στη χώρα από το 1937.[12][13]

Η αρχική του θέση ήταν αυτή του αμυντικού μέσου ή του μέσου της αριστερής πλευράς, αλλά με την πάροδο των χρόνων οπισθοχώρησε και καθιερώθηκε ως ελεύθερος παίκτης της άμυνας (λίμπερο).[14][15] Η θέση δεν ήταν γνωστή ακόμη και από τους ποδοσφαιριστές και έγινε κύριος σε αυτό. Γνωστή ως η πιο δύσκολη για να παίξει, διέθετε σπάνιο ταλέντο για να πρωταγωνιστήσει στο ρόλο του «σαρωτή».[16][17] Η λειτουργία του είναι βασικά να ενεργεί ως αμυντικός για όλες τις χρήσεις που λειτουργούν σε οποιαδήποτε παραβίαση της αμυντικής γραμμής. Ως η τελευταία γραμμή άμυνας, ξεκινά επίσης αντεπιθέσεις φέρνοντας την μπάλα έξω από την περιοχή του πέναλτι, απαιτώντας έτσι μερικές από τις δεξιότητες ενός ταλαντούχου μέσου, όπως λαμπρό πέρασμα, στενό έλεγχο της μπάλας και ντρίμπλα. Την αγωνιστική περίοδο 1968–69, ονομάστηκε Der Kaiser (Κάιζερ, «Ο Αυτοκράτορας»), λόγω του κομψού του στυλ, της κυριαρχίας και της ηγεσίας του στο γήπεδο, καθώς και του πρώτου του ονόματος «Φραντς» που θυμίζει τους Αυστριακούς αυτοκράτορες. [16][18][19] Την ίδια χρονιά άρχισε να λειτουργεί πειραματικά στο ρόλο του λίμπερο, ενώ έγινε και αρχηγός της ομάδας στα 23 του χρόνια.[20] Σε αυτή τη θέση και με λιγότερες αμυντικές υποχρεώσεις, πρόσφερε επιθετική βοήθεια χάρις στη διορατικότητα που διέθετε δείχνοντας ακούραστος και απλοποιώντας πρωτοβουλίες εντός του γηπέδου. Θεωρείται ως ο ποδοσφαιριστής εφηύρε τη θέση αυτή δημιουργώντας μια από τις σημαντικότερες αλλαγές στους ποδοσφαιρικούς ρόλους.[9][21][22]

Από τη στιγμή της άφιξης του, η Μπάγερν άρχισε να διαμορφώνει το θρύλο της και έγινε η νέα παγκόσμια δύναμη σε επίπεδο συλλόγων. Έτσι ξεκίνησε η χρυσή εποχή του γερμανικού ποδοσφαίρου και της Μπάγερν Μονάχου.[23] που πήρε δύο τριάδες τίτλων στο Γερμανικό πρωτάθλημα (1972–1974) και στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης (1974–1976), φτάνοντας στην ποδοσφαιρική κορυφή που μόνο η Ρεάλ Μαδρίτης της δεκαετίας του 1960 ήταν υψηλότερη.[24][25][26]

Το 1977, ο Μπεκενμπάουερ αποδέχτηκε μια προσοδοφόρα σύμβαση για να παίξει στο NASL με την Νιου Γιορκ Κόσμος. Επιπλέον, η μετακίνηση αυτή διευκόλυνε προσωπικό του πρόβλημα. Ο Μπεκενμπάουερ έγινε γρήγορα ο ηγέτης στο γήπεδο αλλά οι βελτιώσεις δεν ήταν άμεσες, με τον σύλλογο να χάνει 4–2 από την Τάμπα Ρέι Ράουντις στο πρώτο παιχνίδι του. Έπαιξε για τέσσερις σεζόν μέχρι το 1980, στην πρώτη χρονιά ήταν συμπαίκτης του Πελέ και η ομάδα κέρδισε το Soccer Bowl τρεις φορές (1977 , 1978 , 1980).[27] Η ομάδα της Νέας Υόρκης ζούσε τότε την καλύτερη περίοδο της ζωής της, τα γήπεδα ήταν γεμάτα και η πολύ σύντομη μετά-Πελέ εποχή ήταν ιδιαίτερα πετυχημένη, ο δε ίδιος ήταν ο πολυτιμότερος παίκτης του πρωταθλήματος του 1977.[28][29] Έγινε γρήγορα δημοφιλής, αγωνίστηκε με λιγότερο άγχος και από την πίεση της δημοσιότητας σε σχέση με την απαιτητική ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική σκηνή και η καταξιωμένη του παρουσία έπαιξε σημαντικό ρόλο στην διατήρηση και διαφήμιση του νεαρού πρωταθλήματος των ΗΠΑ.[30][31] Η έλλειψη όμως ποδοσφαιρικής παιδείας στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού είχε και τα ευτράπελά της: στον πρώτο του αγώνα, ο πρόεδρος του συλλόγου ήταν ελάχιστα ενθουσιασμός με αυτό που έβλεπε. Κάλεσε τον προπονητή και ζήτησε να μάθει, «γιατί αυτός ο τύπος που πληρώσαμε ένα εκατομμύριο δολάρια παίζει στο πίσω μέρος της ομάδας;» Ο άτυχος προπονητής απάντησε ότι, «είναι ο τρόπος που παίζει. Κανείς δεν το κάνει καλύτερα», ο προπονητής απάντησε. «Δεν πληρώνουμε ένα εκατομμύριο δολάρια για έναν άντρα που κρύβεται πίσω. Πες του να πάει μπροστά», αντιτάχθηκε ο πρόεδρος, αλλά ο Μπεκενμπάουερ φυσικά αρνήθηκε.[32]

Στο τέλος της καριέρας του επέστρεψε στην πατρίδα του και αγωνίστηκε για δύο χρόνια με την ιδιαίτερα ισχυρή εκείνη την εποχή ομάδα του Αμβούργου (1980–82) με κατάκτηση του τίτλου της Μπουντεσλίγκα το δεύτερο έτος και αγωνίστηκε μια τελευταία αγωνιστική περίοδο με το ομάδα της Νέας Υόρκης το 1983, περίοδο στην οποία η ομάδα κατέρρεε.[8][33]

Στο τέλος της καριέρας του το 1983

Διεθνής καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η διεθνής σταδιοδρομία ξεκίνησε με την εθνική νέων της Δυτικής Γερμανίας σε αγώνα με την Ελβετία στις 8 Μαρτίου 1964 όπου σημειώνοντας δύο τέρματα έδωσε τη νίκη με 2–1. Έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική Δυτικής Γερμανίας στις 29 Σεπτεμβρίου 1965 σε αγώνα απέναντι στη Σουηδία που έληξε με νίκη των Γερμανών με 2–1.[34] Εξέπληξε τον κόσμο στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 στην Αγγλία σημειώνοντας 4 γκολ με τη Δυτική Γερμανία, με την Εθνική να φτάνει μέχρι τον τελικό. Στον πρώτο αγώνα με την Ελβετία (5–0) σημείωσε δύο γκολ.[35] Στον ιστορικό τελικό που κρίθηκε στην παράταση αλληλοεξουδετερώθηκαν με τον Μπόμπι Τσάρλτον και έτσι η απόδοση του ήταν κατώτερη του αναμενόμενου.[36]

Με την παρουσία του ως λίμπερο και στην Εθνική ομάδα άλλαξε και τον τρόπο παιχνιδιού της.[37] Ένα χρόνο αργότερα από τις εντυπωσιακές του εμφάνισεις στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 στο Μεξικό, όπου έπαιξε στον ημιτελικό με το ένα χέρι του κρεμασμένο από τον ώμο, έγινε αρχηγός της Nationalmannschaft.[38] Η Δυτική Γερμανία είχε την ευκαιρία να πάρει τη ρεβάνς για τον τελικό του 1966, αφού τέθηκε αντιμέτωπη με την Αγγλία. Ο Μπανκς δεν αγωνίστηκε λόγω τροφικής δηλητηρίασης. Οι Άγγλοι δεν πτοήθηκαν, διατηρούσαν προβάδισμα 2–0 μέχρι το 68ο λεπτό, ωστόσο ο Μπεκενμπάουερ και ο Ούβε Ζέελερ ισοφάρισαν κι έστειλαν τη συνάντηση στην παράταση. Εκεί η ειρωνία της τύχης ήθελε να ακυρώνεται ένα γκολ του ήρωα του τελικού του 1966, Τζεφ Χερστ, πριν ο Μίλερ με το όγδοο τέρμα του στο θεσμό, δώσει την πρόκριση στους Γερμανούς.[39][40] Ο Μπεκενμπάουερ ήταν ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα του καλύτερου αγώνα της διοργάνωσης με την Ιταλία στον ημιτελικό (οι Ιταλοί νίκησαν στον «αγώνα του αιώνα» με 4–3 στην παράταση με γκολ του Τζάνι Ριβέρα):[41][42] πέραν του τραυματισμού του στο 70ό λεπτό, ο Μπεκενμπάουερ ήταν από τους πρωταγωνιστές της συνάντησης με τους συμπατριώτες του να διαμαρτύσρονται για δύο πέναλτι εις βάρος του στην κανονική διάρκεια της συνάντησης. Η εικόνα με τον νεαρό «Κάιζερ» να αγωνίζεται με δεμένη την ωμοπλάτη ανήκει επίσης στην κληρονομιά αυτού του αγώνα.[43][44] Πήρε ένα από τα σημαντικότερα παράσημα της καριέρας του, αφού έδειξε τι σημαίνει αυταπάρνηση, αγάπη για τη φανέλα και την ομάδα αρνούμενος να αποχωρήσει και έπαιξε όχι απλά ως το τέλος του 90λεπτου αλλά ως το τέλος της παράτασης.[45] Σε ανάμνηση της συνάντησης μια πλάκα έχει τοποθετηθεί έξω από το γήπεδο.[46] Η γερμανική εθνική τερμάτισε τελικά στην τρίτη θέση κερδίζοντας την Ουρουγουάη στον μικρό τελικό της διοργάνωσης.[47]

Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1972, παρουσιάστηκε ως ηγέτης της γερμανικής ομάδας, νίκησε την γηπεδούχο ομάδα του Βελγίου στα ημιτελικά με 2–1 και στον τελικό τη Σοβιετική Ένωση με το αμβλύ 3–0, καθιερωμένος πια στη θέση του λίμπερο.[48]

Η ασταμάτητη γερμανική μηχανή κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο που φιλοξένησε το (1974) και έγινε η πρώτη ομάδα που είχε ταυτόχρονα τους τίτλους του πρωταθλητή Ευρώπης και Κόσμου.[17] Στην πρώτη φάση κέρδισε με 1–0 την Χιλή και 3–0 την αδύναμη Αυστραλία και στη συνέχεια, αν και έχασε 1–0 από την Ανατολική Γερμανία, κατάφερε να καταταχθεί ως δεύτερη στον όμιλο και προκρίθηκε στην επόμενη φάση. Μετά την αναπάντεχη ήττα από την Ανατολική Γερμανία το ηθικό της ομάδας έφτασε στον πάτο. Ο Μπεκενμπάουερ έδωσε μια ομιλία σε όλη την ομάδα, ξεχώρισε τους παίκτες που υστέρησαν σε απόδοση και αναμόρφωσε τη σύνθεση για την υπόλοιπη διοργάνωση σε συνεργασία με τον προπονητή Χέλμουτ Σεν.[49] Ήδη στη δεύτερη φάση, όλα θα ήταν πιο δύσκολα γιατί θα έπρεπε να αντιμετωπίσει τη Σουηδία, την Πολωνία και τη Γιουγκοσλαβία, αλλά οι νίκες ήρθαν διαδοχικά, με 2–0 τη Γιουγκοσλαβία, 4–2 τη Σουηδία και 1–0 την Πολωνία, και έτσι κατάφερε να παίξει τον τελικό απέναντι στην Ολλανδία του Γιόχαν Κρόιφ.[50] Σε αυτόν το τελικό η γερμανική ομάδα άρχισε να χάνει από πολύ νωρίς, αλλά η ηγετική παρουσία του Κάιζερ και το γκολ του Γκερντ Μίλερ κατάφεραν να το ανατρέψουν και στέφθηκε νικητής και πρωταθλητής με 2–1.[51][52] Ο ίδιος ψηφίστηκε στην καλύτερη ενδεκάδα της διοργάνωσης για τρίτη συνεχόμενη φορά, ο πρώτος που κατάφερε κάτι τέτοιο.[53] Ως αρχηγός ήταν ο πρώτος που κέρδισε Παγκόσμιο Κύπελλο, Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης.[54] Και στις τρεις κορυφαίες διοργανώσεις στις οποίες συμμετείχε ήταν επιτυχημένες, η γερμανική εθνική δεν είχε βιώσει ποτέ τον αποκλεισμό πριν από τον ημιτελικό.[35] Με τον θρίαμβο του Μονάχου ο Μπεκενμπάουερ έγινε ένας από τους μόλις δύο παίκτες στην ιστορία των Παγκοσμίων Κύπελλων που έχουν κατακτήσει μια πλήρη συλλογή μεταλλίων στη διοργάνωση (χρυσό, ασημένιο και χάλκινο).[16]

Πρωταθλητής Κόσμου το 1974 (δεξιά του οι Μάιερ και Μπράιτνερ)

Το 1976 έφτασε στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στο Βελιγράδι αλλά ηττήθηκε από την Τσεχοσλοβακία στην διαδικασία των πέναλτι.[55] Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δόξας κατόρθωσε να κερδίσει δύο φορές τη Χρυσή Μπάλα (1972 και 1976) και τέσσερις φορές τον τίτλο του καλύτερου Γερμανού παίκτη της χρονιάς για την αναγνωρισμένη προσφορά του με τη γερμανική εθνική ομάδα και τη Μπάγερν Μονάχου.[17][56] Το Φεβρουάριο του 1977 έκανε την τελευταία εμφάνισή του με την φανέλα της Δυτικής Γερμανίας που ήταν η 103η, επίδοση ρεκόρ για την χώρα του στην εποχή του.[34][57]

Μετά την αποχώρηση από την ενεργό δράση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη συνέχεια ο Μπεκενμπάουερ ασχολήθηκε με την προπονητική και επέστρεψε στην εθνική ομάδα το 1984, ως τεχνικός διευθυντής. Δεδομένου ότι δεν είχε αναγνωρισμένη άδεια προπονητή, ενήργησε στη νεοσύστατη αυτή θέση, με έναν εθνικό προπονητή ως βοηθό προπονητή.[58] Αυτή η λειτουργία ανέλαβε αρχικά ο Horst Köppel (1984–87), αργότερα ο Holger Osieck (1987–90). Το πρώτο παιχνίδι της εθνικής ομάδας που εποπτεύτηκε πραγματοποιήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1984 στο Ντίσελντορφ και έχασε 3–1 από την Αργεντινή. Ωστόσο, κατάφερε να προκριθεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986 με την ομάδα απέναντι στις Πορτογαλία, Σουηδία και Τσεχοσλοβακία. Παρά τα μέτρια παιχνίδια, όπως η νίκη 0–2 με αντίπαλο τη Δανία στον προκαταρκτικό γύρο, οδήγησε την ομάδα στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Εκεί η ομάδα έδειξε ένα από τα καλύτερα παιχνίδια απέναντι στην Αργεντινή. Εξισορρόπησε το 0–2 του πρώτου ημιχρόνου λίγο πριν από το τέλος του παιχνιδιού για να χάσει 2–3 στα τελευταία λεπτά.[9][59] Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1988 στη χώρα του, η Γερμανία ήταν ένα από τα φαβορί. Στον ημιτελικό απέναντι στην Ολλανδία, η ομάδα έχασε 1–2 απέναντι στη μελλοντική Ευρωπαϊκή πρωταθλήτρια.[60]

Στην Ιταλία, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990, ο Μπεκενμπάουερ έκανε το μύθο ακόμα μεγαλύτερο, καθώς ήταν ο δεύτερος άνθρωπος στον κόσμο που κερδίσε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου ως παίκτης και προπονητής (γεγονός που ο Μάριο Ζαγκάλο της Βραζιλίας είχε επιτύχει για το πρώτη φορά είκοσι χρόνια πριν, το 1970).[61][62] Η εικόνα του μετά το τέλος της απονομής (περπλανώμενος στο γήπεδο) έμεινε σε πολλές μνήμες και ίσως εξαιτίας αυτού του να απέκτησε το χαρακτηρισμό «λαμπρό φως». Στην αυτοβιογραφία του δύο χρόνια αργότερα, έγραψε ότι εκείνη τη στιγμή αποχώρησε από το ποδόσφαιρο: «Ήταν αντίο χωρίς καμία πιθανότητα επιστροφής. Δεν είχα φλόγα μέσα μου, κανένα πάθος». Παραιτήθηκε από τη θέση του μετά το τέλος της διοργάνωσης.[63][64]

Στην αγωνιστική περίοδο 1990–91, εργάστηκε για την Μαρσέιγ (αρχικά ως «προπονητής», αργότερα ως τεχνικός διευθυντής)[65] και έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου, του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης με αντίπαλο τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου, ο οποίος νίκησε στα πέναλτι, ενώ κατέκτησε το πρωτάθλημα Γαλλίας.[66]

Προς το τέλος του 1993, ο Μπεκενμπάουερ ανέλαβε την προπόνηση και την ευθύνη για την πρώτη ομάδα της Μπάγερν για το υπόλοιπο της σεζόν. Με την ομάδα κέρδισε το γερμανικό πρωτάθλημα. Όταν ο προπονητής Ότο Ρεχάγκελ έφυγε τον Απρίλιο του 1996, ανέλαβε ξανά την ομάδα και κέρδισε τον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ απέναντι στη Μπορντώ.[67]

Το 1990 ως προπονητής οδήγησε την Εθνική στον Παγκόσμιο τίτλο και τιμήθηκε ανάλογα

Στις 25 Νοεμβρίου 1991, ο Μπεκενμπάουερ εξελέγη αντιπρόεδρος της Μπάγερν. Από το 1994 έως το 2009 διετέλεσε πρόεδρος του συλλόγου. Ήταν επίσης ένας από τους αντιπροέδρους της DFB (Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία) από το 1998 έως το 2010. Ως πρόεδρος της επιτροπής αιτήσεων, υποστήριξε επιτυχώς την υποψηφιότητα της Γερμανίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 και στη συνέχεια έγινε επικεφαλής της οργανωτικής επιτροπής για τη διοργάνωση. Η επιτυχημένη προσφορά και διοργάνωση του τουρνουά του 2006 οδήγησε μέσα μαζικής ενημέρωσης να τον αποκαλέσουν Die Lichtgestalt («φιγούρα φωτός»).[9][68]

Από τον Ιανουάριο του 2007 έως τον Ιούνιο του 2011, ο Μπεκενμπάουερ ήταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της FIFA. Τέλος, ονομάστηκε «Επίτιμος Πρόεδρος» της Μπάγερν και «Επίτιμος Μέλος» της Γερμανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου.[69] Το 2011 ήταν ένα από τα 15 πρώτα μέλη που εισήχθησαν στην Αίθουσα Φήμης του Ποδοσφαίρου (FIFA Hall of Fame) στην Πατσούκα, της πολιτείας Ιδάλγο του Μεξικού.[70]

Ίδρυσε το «Ίδρυμα Φραντς Μπεκενμπάουερ» για να υποστηρίξει άτομα με αναπηρίες. Συμμετείχε επίσης στην δημιουργία της φιλανθρωπικής ομάδας ποδοσφαίρου του Άουγκσμπουργκ Datschiburger Kickers, η οποία στόχο έχει να συγκεντρώσει χρήματα για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Είναι πρέσβης στο διεθνές παιδικό κοινωνικό πρόγραμμα «Football for Friendship» που υποστηρίζεται από ρώσικη εταιρεία φυσικού αερίου από το 2013.[71] Το 2014 οι αναγνώστες του ESPN τον ψήφισαν ως τον σημαντικότερο αρχηγό στην παγκόσμια ποδοσφαιρική ιστορία.[72]

Στην προσωπική του ζωή έχει παντρευτεί τρεις φορές και έχει πέντε παιδιά.[73] Από τη δεκαετία του 1970, ο Μπεκενμπάουερ έχει υποβληθεί σε δημόσια κριτική πολλές φορές, ιδίως για φοροδιαφυγή. Από το 2015, είναι στο επίκεντρο των διεθνών χρηματοοικονομικών ερευνών από αρχές στη Γερμανία, την Ελβετία και τις ΗΠΑ. Η Επιτροπή Δεοντολογίας της FIFA διεξήγαγε επίσης διαδικασίες εναντίον του.[74] Η Ελβετική Ομοσπονδιακή Εισαγγελία ξεκίνησε ποινική υπόθεση εναντίον του με υποψίες απάτης, ανεντιμότητας, ξεπλύματος χρημάτων και υπεξαίρεσης στις 6 Νοεμβρίου 2015. Στο τέλος του 2015, η Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία υπέβαλε αιτήσεις γνησιότητας στο δημόσιο γραφείο πληροφοριών και διακανονισμού για να αποτρέψει την προθεσμία παραγραφής για την αξίωση αποζημίωσης. Το αρχείο έρευνας βλέπει τον Μπεκενμπάουερ ως τον κύριο παράγοντα αγοράς ψήφων για την απόφαση ανάθεσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006.[75][76][77] Ο ίδιος έχει αρνηθεί αυτές τις κατηγορίες από την αρχή.[78] Στις 28 Απριλίου 2020 η ελβετική δικαιοσύνη ματαίωσε οριστικά την ποινική του δίωξη λόγω παρόδου του χρονικού διαστήματος για την ολοκλήρωση της δίκης.[79] Στις 25 Φεβρουαρίου 2021 η επιτροπή δεοντολογίας της ΦΙΦΑ διευκρίνισε ότι δεν μπορεί πλέον να συνεχίσει τη δίωξη του καθότι υπήρξε χρονική παραγραφή της.[80]

Τίτλοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύλλογοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μπάγερν Μονάχου

  • Μπουντεσλίγκα (4) : 1968–69 , 1971–72 , 1972–73 , 1973–74
  • Κύπελλο Γερμανίας (DFB-Pokal) (4) : 1965–66 , 1967–68 , 1968–69 , 1970–71
  • Ευρωπαϊκό Κύπελλο Πρωταθλητριών (3) : 1973–74 , 1974–75 , 1975–76
  • Κύπελλο ΟΥΕΦΑ : 1966–67
  • Διηπειρωτικό Κύπελλο : 1976

Αμβούργο

  • Μπουντεσλίγκα : 1981–82

Νέα Υόρκη Κόσμος

  • Βορειοαμερικανική ποδοσφαιρική ένωση (NASL) πρωτάθλημα (3) : 1977 , 1978 , 1980

Δυτική Γερμανία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Παγκόσμιο Κύπελλο : 1974
  • 2η θέση : 1966
  • 3η θέση : 1970
  • Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα : 1972
  • 2η θέση : 1976

Ατομικές διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Χρυσή Μπάλα (Ballon d'Or) (2) : 1972 , 1976
    • δεύτερος (2) : 1974 , 1975
    • τρίτος : 1966
  • Γερμανός ποδοσφαιριστής της χρονιάς (4) : 1966 , 1968 , 1974 , 1976
  • Βραβείο Καλύτερου Νέου Παίκτη Παγκοσμίου Κυπέλλου : 1966
  • Παγκόσμιο Κύπελλο μπρούτζινο παππούτσι: 1966
  • Παγκόσμιο Κύπελλο καλύτερη ομάδα (3) : 1966 , 1970 , 1974
  • ΦΙΦΑ ΧΙ : 1968
  • Παγκόσμιο Κύπελλο Ασημένια Μπάλα : 1974
  • Βραβείο NASL πολυτιμότερου παίκτη : 1977
  • Επίτιμος αρχηγός της εθνικής ομάδας της Γερμανίας : 1982
  • FIFA Order of Merit (Τάγμα της Αξίας της ΦΙΦΑ) : 1984
  • Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA καλύτερη ομάδα όλων των εποχών : 1994
  • Ομάδα Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ΟΥΕΦΑ (2) : 1972 , 1976
  • Παγκόσμια Ομάδα του 20ού αιώνα : 1998
  • Ομάδα Ολυμπιακών Αγώνων της FIFA : 2002
  • IFFHS : Παγκόσμια Ομάδα του XXού αιώνα
  • Βραβείο ποδοσφαιρικής προσωπικότητας του αιώνα της FIFA : 2004
  • IFFHS Universal Genius Παγκόσμιο Ποδόσφαιρο: 2007
  • Golden Foot : 2010, ως θρύλος του ποδοσφαίρου
  • Marca Leyenda : 2012
  • Προεδρικό βραβείο της FIFA : 2012
  • France Football περιοδικό : 3ος καλύτερος παίκτης των Παγκοσμίων Κύπελλων 1930–1990
  • World Soccer περιοδικό : Η καλύτερη XI όλων των εποχών : 2013
  • ΟΥΕΦΑ καλύτερη ομάδα όλων των εποχών : 2016
  • France Football : Ballon d'or Dream Team (2020)
  • IFFHS Παγκόσμια Ομάδα - Όνειρο Όλων των Εποχών : 2021
  • IFFHS : 3ος καλύτερος παίκτης του 20ού αιώνα
  • IFFHS legends
  • FIFA 100 : 2004
  • FIFA : Καλύτερος προπονητής των Παγκοσμίων Κυπέλλων του 20ού αιώνα : 1993
  • Μέλος του Hall of Fame του γερμανικού ποδοσφαίρου : 2018
  • Μέλος της αθλητικής αίθουσας φήμης της Γερμανίας
  • Laureus World Sports Award : 2007

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Franz Beckenbauer» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2021. 
  2. «UEFA : Franz Beckenbauer: a footballing colossus» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2021. 
  3. «Top 10 greatest footballers of all time» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2020. 
  4. «Dez craques que ajudam a contar a história do futebol» (στα Πορτογαλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 24 Απριλίου 2021. 
  5. «Οι καλύτεροι ποδοσφαιριστές». Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2020. 
  6. «IFFHS century elections» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2020. 
  7. 7,0 7,1 «The Top 50 Best Football Teams of All Time» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2020. 
  8. 8,0 8,1 «Ο Φραντς Μπεκενμπάουερ έγινε 74 ετών». Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2021. 
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 «The Emperor of Soccer: Franz Beckenbauer Story» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2020. 
  10. «Der deutsche Beatle» (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2020. 
  11. «Coppa delle Coppe 1966/67: BAYERN MONACO,» (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2021. 
  12. «Franz Beckenbauer : titles and achievements» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2020. 
  13. «Die einzigartige Karriere des Franz Beckenbauer» (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2021. 
  14. «The World Cup's top 100 footballers of all time – interactive» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2020. 
  15. «World Football: Μορφές που άλλαξαν την ιστορία». Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2020. 
  16. 16,0 16,1 16,2 «Ο «κάιζερ» των Παγκοσμίων Κυπέλλων, Φραντς Μπεκενμπάουερ». Ανακτήθηκε στις 25 Μαρτίου 2021. 
  17. 17,0 17,1 17,2 «A Tribute To... Franz Beckenbauer» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2021. 
  18. «Der "Kaiser" : Franz Beckenbauer» (στα Γερμανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Φεβρουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2020. 
  19. «Greatest XI players in the history of football» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2020. 
  20. «Seven Most Naturally Gifted Footballers Ever» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2020. 
  21. «25 Players Who Revolutionized Soccer» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2020. 
  22. «THE NEW YORK TIMES : On Team of All-Time Greats, Pelé Shines Brightest» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2021. 
  23. «Formation renovation : Bayern Munich 1974-1976» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2020. 
  24. «UEFA : The greatest teams of all time: Bayern 1973–76» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2020. 
  25. «Φραντς Μπεκενμπάουερ: Ο Εφευρέτης της θέσης Λίμπερο!». Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2020. 
  26. «15 Great World Football Teams and the Stars Who Defined Them» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Αυγούστου 2020. 
  27. «The New York Cosmos : the best and the worst of American soccer» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2020. 
  28. «La industria de las estrellas: gloria y muerte de la liga que inventó el "fútbol-negocio"» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2021. 
  29. «USA - Footballer of the Year, NASL and MLS Awards» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2020. 
  30. «"In New York wurde Beckenbauer zum Weltmann"» (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2020. 
  31. «THE NEW YORK TIMES : The Americanization of Beckenbauer: Cosmos' Star to Be Honored Today» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2020. 
  32. «Franz Beckenbauer: The Kaiser» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2020. 
  33. «Ο «Κάιζερ» του παγκοσμίου ποδοσφαίρου έγινε 75 ετών!». Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2021. 
  34. 34,0 34,1 «Franz Beckenbauer : A Century of international appearances» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2020. 
  35. 35,0 35,1 «FRANCE FOOTBALL : Franz Beckenbauer (Allemagne), nouvel épisode de nos 100 joueurs qui ont marqué l'histoire de la Coupe du monde» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2020. 
  36. «We lost but it was beautiful to hear the final whistle... I'd had to mark Bobby Charlton for two hours! Franz Beckenbauer talks about THAT goal and why England deserved to win 1966 World Cup» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2020. 
  37. «FRANCE FOOTBALL : PALMARÈS BALLON D'OR 1972 - Franz Beckenbaueur» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2020. 
  38. «BRITANNICA : Franz Beckenbauer». Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2021. 
  39. «Μεξικό 1970». Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2020. 
  40. «FIFA : DER KAISER TURNS 75» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2021. 
  41. «Soccer: 10 Greatest Matches Ever» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2020. 
  42. «Con ustedes, la prórroga del siglo» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2021. 
  43. ««The century game»*(Ο αγώνας του αιώνα)!». Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2020. 
  44. «FIFA : The insane Game of the Century» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Νοεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2021. 
  45. «Φραντς Μπεκενμπάουερ: Ο ηγέτης που έπαιξε ημιτελικό Μουντιάλ με εξάρθρωση ώμου». Ανακτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2020. 
  46. «How the 1970 World Cup in Mexico changed the face of global soccer forever» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2020. 
  47. «World Cup 1970» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Ιουλίου 2021. 
  48. «European Championship 1972» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2020. 
  49. «Franz Beckenbauer: The effortless Master» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2020. 
  50. «World Cup 1974 (West Germany, June 13-July 7» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2020. 
  51. «Μουντιάλ 1974: Ολλανδία - Δυτική Γερμανία, ένας υπέροχος τελικός (pics & vid)». Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2020. 
  52. «Der Schlaks, der Barça wachküsste» (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2020. 
  53. «FIFA World Cup All Star teams» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2020. 
  54. «Best football players in the 20th century» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2020. 
  55. «European Championship 1976» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2020. 
  56. «Ballon d'or list player of the year» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2020. 
  57. «Οι κορυφαίοι μπαλαδόροι του αιώνα». Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2020. 
  58. «THE NEW YORK TIMES : BECKENBAUER: RETICENT COACH» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2020. 
  59. «From the Vault: a brief history of Argentina v Germany at the World Cup» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2020. 
  60. «UEFA : EURO 1988 : all you need to know» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2020. 
  61. «Ο Φραντς Μπεκενμπάουερ έγινε 74 ετών». Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2020. 
  62. «WORLD CUP STATISTICS : APPEARANCES AS PLAYER AND COACH» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2021. 
  63. «FIFA : A magical night in Rome» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2021. 
  64. «Didier Deschamps Becomes Third to Win World Cup as Player and Manager» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2021. 
  65. «Olympique Marseille » Manager history» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2020. 
  66. «Olympique Marseille 1990/91» (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2020. 
  67. «UEFA season 1995-1996» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2020. 
  68. «Franz Beckenbauer» (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2020. 
  69. «HONORARY PRESIDENT Franz Beckenbauer» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2020. 
  70. «El Salón de la Fama ya tiene inquilinos» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2020. 
  71. «Gazprom startet Sozialprojekt für Kinder» (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2020. 
  72. «Franz Beckenbauer voted greatest captain of all time» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2020. 
  73. «Franz Beckenbauer» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2021. 
  74. «Beckenbauer und WM 2006 5,5 Millionen Euro» (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2020. 
  75. «WM-Affäre: Razzien bei Beckenbauer und Radmann» (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2020. 
  76. «WM-Affäre: DFB geht gegen Beckenbauer und die Fifa vor» (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2020. 
  77. «Έρευνα και για Μπεκενμπάουερ και Βιγιάρ». Ανακτήθηκε στις 15 Μαρτίου 2021. 
  78. «"Wenn ich jemandem vertraue, unterschreibe ich alles. Blanko."» (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2020. 
  79. «Ο κορονοϊός έβαλε στο αρχείο την υπόθεση διαφθοράς του Μπέκενμπαουερ για το Μουντιάλ 2006». Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2021. 
  80. «Μπήκε στο αρχείο η δίωξη κατά Μπεκενμπάουερ». Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2021. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]