Φραντς Μπεκενμπάουερ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Φραντς Μπεκενμπάουερ

Το 1975 με τη φανέλα της Εθνικής
Προσωπικές πληροφορίες
Πλήρες όνομαΦραντς Άντον Μπεκενμπάουερ
Ημερ. γέννησης11 Σεπτεμβρίου 1945 (1945-09-11) (74 ετών)
Τόπος γέννησηςΜόναχο, Δυτική Γερμανία
Ύψος1,81 μ.
ΘέσηΑμυντικός
Νούμερο φανέλας5
Ομάδες νέων
1951–1959Μόναχο 1860
1959–1964Μπάγερν Μονάχου
Επαγγελματική καριέρα*
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1964–1977Μπάγερν Μονάχου427(60)
1977–1980Νιου Γιορκ Κόσμος80(17)
1980–1982Αμβούργο28(0)
1983Νιου Γιορκ Κόσμος25(2)
Σύνολο560(79)
Εθνική ομάδα
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1964Εθνική Νέων Δυτικής Γερμανίας3(3)
1965Εθνική Δυτικής Γερμανίας Β2(0)
1965–1977Δυτική Γερμανία103(14)
Προπονητική καριέρα
ΠερίοδοςΟμάδα
1984–1990Δυτική Γερμανία
1990–1991Μαρσέιγ
1993–1994Μπάγερν Μονάχου
1996Μπάγερν Μονάχου
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
† Συμμετοχές (Γκολ).

Ο Φραντς Μπεκενμπάουερ (γερμανικά: Franz Beckenbauer, γενν. 11 Σεπτεμβρίου 1945) είναι Γερμανός πρώην ποδοσφαιριστής, προπονητής και παράγοντας του γερμανικού ποδοσφαίρου. Θεωρείται από τους σημαντικότερους ποδοσφαιριστές στην ιστορία.[1][2][3][4][5][6][7] Στις εκλογές της IFFHS αναδείχθηκε 3ος καλύτερος του 20ου αιώνα μετά τους Πελέ και Γιόχαν Κρόιφ.[8] Ως αρχηγός της ομάδας της τότε Δυτικής Γερμανίας, την οδήγησε στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974. Ξεκίνησε την καριέρα του στην ομάδα Μόναχο 1860 , από την οποία έφυγε για την Μπάγερν Μονάχου, όπου καθιερώθηκε ως κεντρικός αμυντικός. Με τη Μπάγερν αναδείχτηκε πολλές φορές πρωταθλητής και κυπελλούχος Δυτικής Γερμανίας, όπως και τρεις φορές πρωταθλητής Ευρώπης, ενώ ο ίδιος κέρδισε δύο φορές το έπαθλο της Χρυσής Μπάλας του κορυφαίου Ευρωπαίου ποδοσφαιριστή.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Φραντς Μπεκενμπάουερ είναι γιος τέως υφυπουργού της Δυτικής Γερμανίας (Franz Beckenbauer sen.), ενώ ο θείος του ήταν ποδοσφαιριστής της Μπάγερν Μονάχου. Μεγάλωσε σε μία από τις βομβαρδισμενες περιοχές του Μονάχου από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε νεαρή ηλικία αγωνίστηκε στην ομάδα Μόναχο 1860, τον ισχυρότερο σύλλογο της πόλης τη δεκαετία του 1950. Ως αποτέλεσμα μιας αμφιλεγόμενης διαμάχης των συλλόγων του Μονάχου και το κατρακύλησμα της Μόναχο 1860 στη δεύτερη κατηγορία τον οδήγησαν στην ομάδα νέων της Μπάγερν Μονάχου.[9] Γρήγορα ο σύλλογος έγινε η μεγαλύτερη ομάδα της πόλης, αλλά ακόμα μόλις μια μεσαία ομάδα της Μπουντεσλίγκα, τον ενέταξε στην ανδρική ομάδα το 1964 και τελικά έμεινε για 14 χρόνια.

Καριέρα σε συλλόγους[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μπεκενμπάουερ έκανε το ντεμπούτο του στο γερμανικό πρωτάθλημα το 1964 στις 6 Ιουνίου σε αγώνα κατά της Ζανκτ Πάουλι όπου και σκόραρε. Στην πρώτη του σεζόν στην Regionalliga Süd (τότε η δεύτερη κατηγορία στη Γερμανία), 1964-65, η ομάδα κέρδισε το πρωτάθλημα και τελικά προχώρησε στη Μπουντεσλίγκα. Ο Μπεκενμπάουερ σημείωσε 16 γκολ, τα 5 με πέναλτι και ήταν ήδη συμπαίκτης με τους Γκερντ Μύλερ και Σεπ Μάιερ. Στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου η Μπάγερν πήρε την πρώτη θέση με 55 πόντους και συντελεστή τερμάτων 146-32 και ανέβηκε στην Μπουντεσλίγκα κερδίζοντας τους αγώνες ανοδου. Ο σύλλογος σύντομα έγινε η μεγάλη δύναμη στο νέο γερμανικό πρωτάθλημα, και κέρδισε το πρώτο της τίτλο, το Γερμανικό Κύπελλο το 1965-66. Το 1967 ήρθε και το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο, το Κύπελλο Κυπελλούχων. Την αγωνιστική περίοδο 1967-68 ήρθε προσωρινή κάμψη με την ομάδα να καταλήγει 5η στο πρωτάθλημα και να αποκλείεται στους ημιτελικούς του Κυπέλλου. Το 1969 ήρθε η ανάκαμψη με εντυπωσιακό τρόπο με την επιτυχία του νταμπλ, κάτι που είχε να συμβεί στη χώρα από το 1937.[10]

Η αρχική του θέση ήταν αυτή του αμυντικού μέσου ή του μέσου της αριστερής πλευράς, αλλά με την πάροδο των χρόνων οπισθοχώρησε και καθιερώθηκε ως ελεύθερος παίκτης της άμυνας ( λίμπερο).[11] Η θέση δεν ήταν γνωστή ακόμη και από τους ποδοσφαιριστές και έγινε κύριος σε αυτό. Γνωστή ως η πιο δύσκολη για να παίξει, διέθετε σπάνιο ταλέντο για να πρωταγωνιστήσει στο ρόλο του "σαρωτή".[12] Η λειτουργία του είναι βασικά να ενεργεί ως αμυντικός για όλες τις χρήσεις που λειτουργούν σε οποιαδήποτε παραβίαση της αμυντικής γραμμής. Ως η τελευταία γραμμή άμυνας, ξεκινά επίσης αντεπιθέσεις φέρνοντας την μπάλα έξω από την περιοχή του πέναλτι, απαιτώντας έτσι μερικές από τις δεξιότητες ενός ταλαντούχου μέσου, όπως λαμπρό πέρασμα, στενό έλεγχο της μπάλας και ντρίμπλα. Την αγωνιστική περίοδο 1968-69, ονομάστηκε Der Kaiser (Κάιζερ, "Ο αυτοκράτορας"), λόγω του κομψού του στυλ, της κυριαρχίας και της ηγεσίας του στο γήπεδο, καθώς και του πρώτου του ονόματος "Φραντς" που θυμίζει τους Αυστριακούς αυτοκράτορες.[13] Την ίδια χρονιά άρχισε να λειτουργεί πειραματικά στο ρόλο του λίμπερο, ενώ έγινε και αρχηγός της ομάδας στα 23 του χρόνια.[14] Σε αυτή τη θέση και με λιγότερες αμυντικές υποχρεώσεις, πρόσφερε επιθετική βοήθεια χάρις στη διορατικότητα που διέθετε δείχνοντας ακούραστος και απλοποιώντας πρωτοβουλίες εντός του γηπέδου. Θεωρείται ως ο ποδοσφαιριστής εφηύρε τη θέση αυτή δημιουργώντας μια από τις σημαντικότερες αλλαγές στους ποδοσφαιρικούς ρόλους.[9][15][16]

Από τη στιγμή της άφιξης του, η Μπάγερν άρχισε να διαμορφώνει το θρύλο της και έγινε η νέα παγκόσμια δύναμη σε επίπεδο συλλόγων. Έτσι ξεκίνησε η χρυσή εποχή του γερμανικού ποδοσφαίρου και της Μπάγερν Μονάχου.[17] που πήρε δύο τριάδες τίτλων στο Γερμανικό πρωτάθλημα (1972-1974) και στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης (1974-1976), φτάνοντας στην ποδοσφαιρική κορυφή που μόνο η Ρεάλ Μαδρίτης της δεκαετίας του 1960 ήταν υψηλότερη.[18][19]

Το 1977, ο Μπεκενμπάουερ αποδέχτηκε μια προσοδοφόρα σύμβαση για να παίξει στο NASL με την Νιου Γιορκ Κόσμος. Επιπλέον, η μετακίνηση αυτή διευκόλυνε προσωπικό του πρόβλημα. Έπαιξε για τέσσερις σεζόν μέχρι το 1980, στην πρώτη χρονιά ήταν συμπαίκτης του Πελέ και η ομάδα κέρδισε το Soccer Bowl τρεις φορές (1977 , 1978 , 1980), [20] Η ομάδα της Νέας Υόρκης ζούσε τότε την καλύτερη περίοδο της ζωής της, τα γήπεδα ήταν γεμάτα και η σύντομη μετά-Πελέ εποχή ήταν ιδιαίτερα πετυχημένη, ο δε ίδιος ήταν ο πολυτιμότερος παίκτης του πρωταθλήματος του 1977.[21] Έγινε γρήγορα δημοφιλής, αγωνίστηκε με λιγότερο άγχος σε σχέση με την απαιτητική Ευρωπαϊκη ποδοσφαιρική σκηνή και η ηγετική του παρουσία έπαιξε σημαντικό ρόλο στην διατήρηση και διαφήμιση του νεαρού πρωταθλήματος των ΗΠΑ.[22] Η έλλειψη ποδοσφαιρικής παιδείας στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού είχε και τα ευτράπελά της: στον πρώτο του αγώνα, ο πρόεδρος του συλλόγου ήταν ελάχιστα ενθουσιασμός με αυτό που έβλεπε. Κάλεσε τον προπονητή και ζήτησε να μάθει, "γιατί αυτός ο τύπος που πληρώσαμε ένα εκατομμύριο δολάρια παίζει στο πίσω μέρος της ομάδας;" Ο άτυχος προπονητής απάντησε ότι, "είναι ο τρόπος που παίζει. Κανείς δεν το κάνει καλύτερα." ο προπονητής απάντησε. "Δεν πληρώνουμε ένα εκατομμύριο δολάρια για έναν άντρα που κρύβεται πίσω. Πες του να πάει μπροστά", αντιτάχθηκε ο πρόεδρος, αλλά ο Μπεκενμπάουερ φυσικά αρνήθηκε.[23]

Στο τέλος της καριέρας του επέστρεψε στην πατρίδα του και αγωνίστηκε για δύο χρόνια με το Αμβούργο (1980-82) με κατάκτηση του τίτλου της Μπουντεσλίγκα το δεύτερο έτος και αγωνίστηκε μια τελευταία σεζόν με το ομάδα της Νέας Υόρκης το 1983.[24]

Διεθνής καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η διεθνής σταδιοδρομία ξεκίνησε με την εθνική νέων της Δυτικής Γερμανίας σε αγώνα με την Ελβετία στις 8 Μαρτίου 1964 όπου σημειώνοντας δύο τέρματα έδωσε τη νίκη με 2-1. Έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική Δυτικής Γερμανίας στις 29 Σεπτεμβρίου 1965 σε αγώνα εναντίον της Σουηδίας που έληξε με νίκη των Γερμανών με 2-1.[25] Εξέπληξε τον κόσμο στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 στην Αγγλία σημειώνοντας 4 γκολ με τη Δυτική Γερμανία, με την Εθνική να φτάνει μέχρι τον τελικό. Στον πρώτο αγώνα εναντίον της Ελβετίας (5-0) σημείωσε δύο γκολ. Στον ιστορικό τελικό που κρίθηκε στην παράταση αλληλοεξουδετερώθηκαν με τον Μπόμπι Τσάρλτον και έτσι η απόδοση του ήταν κατώτερη του αναμενόμενου.[26] Ένα χρόνο αργότερα από τις εντυπωσιακές του εμφάνισεις στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 στο Μεξικό, όπου έπαιξε στον ημιτελικό με το ένα χέρι του κρεμασμένο από τον ώμο, έγινε αρχηγός της Nationalmannschaft. Η Δυτική Γερμανία είχε την ευκαιρία να πάρει τη ρεβάνς για τον τελικό του 1966, αφού τέθηκε αντιμέτωπη με την Αγγλία. Ο Μπανκς δεν αγωνίστηκε λόγω τροφικής δηλητηρίασης. Οι Άγγλοι δεν πτοήθηκαν, διατηρούσαν προβάδισμα 2-0 μέχρι το 68’, ωστόσο ο Φραντς Μπεκενμπάουερ και ο Ούβε Ζέελερ ισοφάρισαν κι έστειλαν το ματς στην παράταση. Εκεί η ειρωνία της τύχης ήθελε να ακυρώνεται ένα γκολ του ήρωα του τελικού του 1966, Τζεφ Χαρστ, πριν ο Μύλερ με το όγδοο τέρμα του στο θεσμό, δώσει την πρόκριση στους Γερμανούς.[27] Ο Μπεκενμπάουερ ήταν ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα του καλύτερου αγώνα του τουρνουά με την Ιταλία στον ημιτελικό (οι Ιταλοί νίκησαν στο "ματς του αιώνα" με 4-3 στην παράταση)[28]: πέραν του τραυματισμού του στο 70ο λεπτό, ο Μπεκενμπάουερ ήταν από τους πρωταγωνιστές της συνάντησης με τους συμπατριώτες του να διαμαρτύσρονται για δύο πέναλτι εις βάρος του στην κανονική διάρκεια της συνάντησης. Η εικόνα με τον νεαρό «Κάιζερ» να αγωνίζεται με δεμένη την ωμοπλάτη ανήκει επίσης στην κληρονομιά αυτού του αγώνα.[29][30] Η γερμανική εθνική τερμάτισε τελικά στην τρίτη θέση κερδίζοντας την Ουρουγουάη στον μικρό τελικό της διοργάνωσης.

Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1972, παρουσιάστηκε ως ηγέτης της γερμανικής ομάδας, νίκησε την γηπεδούχο ομάδα του Βελγίου στα ημιτελικά με 2-1 και στον τελικό τη Σοβιετική Ένωση με το αμβλύ 3-0, καθιερωμένος πια στη θέση του λίμπερο.[31]

Στο τέλος της καριέρας του το 1983

Η ασταμάτητη γερμανική μηχανή κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο που φιλοξένησε το (1974). Στην πρώτη φάση κέρδισε με 1-0 την Χιλή και 3-0 την αδύναμη Αυστραλία και στη συνέχεια, αν και έχασε 1-0 από την Ανατολική Γερμανία, κατάφερε να καταταχθεί ως δεύτερη στον όμιλο και προκρίθηκε στην επόμενη φάση. Μετά την αναπάντεχη ήττα από την Ανατολική Γερμανία το ηθικό της ομάδας έφτασε στον πάτο. Ο Μπεκενμπάουερ έδωσε μια ομιλία σε όλη την ομάδα, ξεχώρισε τους παίκτες που υστέρησαν σε απόδοση και αναμόρφωσε τη σύνθεση για το υπόλοιπο τουρνουά σε συνεργασία με τον προπονητή Χέλμουτ Σεν.[32] Ήδη στη δεύτερη φάση, όλα θα ήταν πιο δύσκολα γιατί θα έπρεπε να αντιμετωπίσει τη Σουηδία, την Πολωνία και τη Γιουγκοσλαβία, αλλά οι νίκες ήρθαν διαδοχικά, με 2-0 τη Γιουγκοσλαβία, 4-2 τη Σουηδία και 1-0 την Πολωνία, και έτσι κατάφερε να παίξει τον τελικό ενάντια στην Ολλανδία του Γιόχαν Κρόιφ.[33] Σε αυτόν το τελικό η γερμανική ομάδα άρχισε να χάνει από πολύ νωρίς, αλλά η ηγετική παρουσία του Κάιζερ και το γκολ του Γκερντ Μύλερ κατάφεραν να το ανατρέψουν και στέφθηκε νικητής και πρωταθλητής με 2-1.[34] Ο ίδιος ψηφίστηκε στην καλύτερη ενδεκάδα της διοργάνωσης για τρίτη συνεχόμενη φορά, ο πρώτος που κατάφερε κάτι τέτοιο.[35]

Το 1976 έφτασε στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στο Βελιγράδι αλλά ηττήθηκε από την Τσεχοσλοβακία στην διαδικασία των πέναλτι.[36] Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δόξας κατόρθωσε να κερδίσει δύο Χρυσές Μπάλες (1972 και 1976) για την αναγνωρισμένη προσφορά του με τη γερμανική εθνική ομάδα και τη Μπάγερν Μονάχου.[37] Το Φεβρουάριο του 1977 έκανε την τελευταία εμφάνισή του με την φανέλα της Δυτικής Γερμανίας που ήταν η 103η, επίδοση ρεκόρ για την χώρα του στην εποχή του.[38]

Μετά την αποχώρηση από την ενεργό δράση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη συνέχεια ο Μπεκενμπάουερ ασχολήθηκε με την προπονητική και επέστρεψε στην εθνική ομάδα το 1984, ως τεχνικός διευθυντής. Δεδομένου ότι δεν είχε αναγνωρισμένη άδεια προπονητή, ενήργησε στη νεοσύστατη αυτή θέση, με έναν εθνικό προπονητή ως βοηθό προπονητή. Αυτή η λειτουργία ανέλαβε αρχικά ο Horst Köppel, αργότερα ο Holger Osieck. Το πρώτο παιχνίδι της εθνικής ομάδας που εποπτεύτηκε πραγματοποιήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1984 στο Ντίσελντορφ και έχασε 3-1 από την Αργεντινή. Ωστόσο, κατάφερε να προκριθεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986 με την ομάδα εναντίον της Πορτογαλίας, της Σουηδίας και της Τσεχοσλοβακίας. Παρά τα μέτρια παιχνίδια, όπως η νίκη 0-2 εναντίον της Δανίας στον προκαταρκτικό γύρο, οδήγησε την ομάδα στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Εκεί η ομάδα έδειξε ένα από τα καλύτερα παιχνίδια του τουρνουά εναντίον της Αργεντινής. Εξισορρόπησε το 0-2 του ημιχρόνου λίγο πριν από το τέλος του παιχνιδιού για να χάσει 2-3 στα τελευταία λεπτά.[9] Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1988 στη χώρα του, η Γερμανία ήταν ένα από τα φαβορί. Στον ημιτελικό εναντίον της Ολλανδίας, η ομάδα έχασε 1-2 απέναντι στη μελλοντική Ευρωπαϊκή πρωταθλήτρια.[39]

Στην Ιταλία, στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1990, ο Μπεκενμπάουερ έκανε το μύθο ακόμα μεγαλύτερο, καθώς ήταν ο δεύτερος άνθρωπος στον κόσμο που κερδίσε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου ως παίκτης και προπονητής (γεγονός που ο Μάριο Ζαγκάλο της Βραζιλίας είχε επιτύχει για το πρώτη φορά είκοσι χρόνια πριν, το 1970).[40] Παραιτήθηκε από τη θέση του μετά το τέλος της διοργάνωσης.[41]

Το 1990 ως προπονητής οδήγησε την Εθνική στον Παγκόσμιο τίτλο και τιμήθηκε ανάλογα

Στην αγωνιστική περίοδο 1990-91, εργάστηκε για την Μαρσέιγ (αρχικά ως "προπονητής", αργότερα ως τεχνικός διευθυντής)[42] και έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου, του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης εναντίον του Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου, ο οποίος νίκησε στα πέναλτι, ενώ κατέκτησε το πρωτάθλημα Γαλλίας.[43]

Προς το τέλος του 1993 , ο Κάιζερ ανέλαβε την προπόνηση και την ευθύνη για την πρώτη ομάδα της Μπάγερν για το υπόλοιπο της σεζόν. Με την ομάδα κέρδισε το γερμανικό πρωτάθλημα. Όταν ο προπονητής Ότο Ρεχάγκελ έφυγε τον Απρίλιο του 1996, ανέλαβε ξανά την ομάδα και κέρδισε τον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ απέναντι στη Μπορντό.[44]

Στις 25 Νοεμβρίου 1991 , ο Μπεκενμπάουερ εξελέγη αντιπρόεδρος της Μπάγερν. Από το 1994 έως το 2009 διετέλεσε πρόεδρος του συλλόγου. Ήταν επίσης ένας από τους αντιπροέδρους της DFB (Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία) από το 1998 έως το 2010. Ως πρόεδρος της επιτροπής αιτήσεων, υποστήριξε επιτυχώς την προσφορά της Γερμανίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 και στη συνέχεια έγινε επικεφαλής της οργανωτικής επιτροπής για τη διοργάνωση. Η επιτυχημένη προσφορά και διοργάνωση του τουρνουά του 2006 οδήγησε μέσα μαζικής ενημέρωσης να τον αποκαλέσουν "Die Lichtgestalt" ("φιγούρα φωτός").[9]

Από τον Ιανουάριο του 2007 έως τον Ιούνιο του 2011, ο Μπεκενμπάουερ ήταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΦΙΦΑ. Τέλος, ονομάστηκε "Επίτιμος Πρόεδρος" της Μπάγερν και "Επίτιμος Μέλος" της Γερμανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Το 2011 ήταν ένα από τα πρώτα μέλη που εισήχθησαν στην Αίθουσα Φήμης του Ποδοσφαίρου (FIFA Hall of Fame) στην Πατσούκα του Μεξικού.[45]

Ίδρυσε το "Ίδρυμα Φραντς Μπεκενμπάουερ" για να υποστηρίξει άτομα με αναπηρίες. Συμμετείχε επίσης στην δημιουργία της φιλανθρωπικής ομάδας ποδοσφαίρου του Άουγκσμπουργκ Datschiburger Kickers, η οποία στόχο έχει να συγκεντρώσει χρήματα για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Είναι πρέσβης στο διεθνές παιδικό κοινωνικό πρόγραμμα «Football for Friendship» που υποστηρίζεται από ρώσικη εταιρεία φυσικού αερίου από το 2013.[46] Το 2014 οι αναγνώστες του ESPN τον ψήφισαν ως τον σημαντικότερο αρχηγό στην παγκόσμια ποδοσφαιρική ιστορία.[47]

Από τη δεκαετία του 1970, ο Μπεκενμπάουερ έχει υποβληθεί σε δημόσια κριτική πολλές φορές, ιδίως για φοροδιαφυγή. Από το 2015, είναι στο επίκεντρο των διεθνών χρηματοοικονομικών ερευνών από αρχές στη Γερμανία, την Ελβετία και τις ΗΠΑ. Η Επιτροπή Δεοντολογίας της FIFA διεξάγει επίσης διαδικασίες εναντίον του.[48] Η Ελβετική Ομοσπονδιακή Εισαγγελία ξεκίνησε ποινική υπόθεση εναντίον του με υποψίες απάτης, ανεντιμότητας, ξεπλύματος χρημάτων και υπεξαίρεσης στις 6 Νοεμβρίου 2015. Στο τέλος του 2015, η Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία υπέβαλε αιτήσεις γνησιότητας στο δημόσιο γραφείο πληροφοριών και διακανονισμού για να αποτρέψει την προθεσμία παραγραφής για την αξίωση αποζημίωσης. Το αρχείο έρευνας βλέπει τον Μπεκενμπάουερ ως τον κύριο παράγοντα αγοράς ψήφων για την απόφαση ανάθεσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006.[49][50][51]

Τίτλοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύλλογοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

FC Bayern München logo (2017).svg Μπάγερν Μονάχου

  • Μπουντεσλίγκα (4) : 1968-69 , 1971-72 , 1972-73 , 1973-74
  • Κύπελλο Γερμανίας (DFB-Pokal) (4) : 1965-66 , 1967-68 , 1968-69 , 1970-71
  • Ευρωπαϊκό Κύπελλο Πρωταθλητριών (3) : 1973-74 , 1974-75 , 1975-76
  • Κύπελλο ΟΥΕΦΑ : 1966-67
  • Διηπειρωτικό Κύπελλο : 1976

Hamburger SV logo.svg Αμβούργο

  • Μπουντεσλίγκα : 1981-82

New York Cosmos 77.png Νέα Υόρκη Κόσμος

  • Βορειοαμερικανική ποδοσφαιρική ένωση (NASL) πρωτάθλημα (3) : 1977 , 1978 , 1980

Flag of Germany (3-2 aspect ratio).svg Δυτική Γερμανία [Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Παγκόσμιο Κύπελλο : 1974
  • 2η θέση : 1966
  • 3η θέση : 1970
  • Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα : 1972
  • 2η θέση : 1976

Ατομικές διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Χρυσή Μπάλα (2) : 1972, 1976
    • δεύτερος (2) : 1974 , 1975
    • τρίτος : 1966
  • Γερμανός ποδοσφαιριστής της χρονιάς (4) : 1966 , 1968 , 1974 , 1976
  • Βραβείο Νέου Παίκτη Παγκοσμίου Κυπέλλου : 1966
  • Παγκόσμιο Κύπελλο μπρούτζινο παππούτσι: 1966
  • Παγκόσμιο Κύπελλο καλύτερη ομάδα (3) : 1966 , 1970 , 1974
  • ΦΙΦΑ ΧΙ : 1968
  • Παγκόσμιο Κύπελλο Ασημένια Μπάλα : 1974
  • Βραβείο NASL πολυτιμότερου παίκτη : 1977
  • Επίτιμος αρχηγός της εθνικής ομάδας της Γερμανίας : 1982
  • ΦΙΦΑ Τάξη Αξίας : 1984
  • Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA καλύτερη ομάδα όλων των εποχών : 1994
  • Ομάδα ΟΥΕΦΑ του τουρνουά (2) : 1972 , 1976
  • Παγκόσμια ομάδα του 20ού αιώνα : 1998
  • Ομάδα Ολυμπιακών Αγώνων της ΦΙΦΑ : 2002
  • Βραβείο Ποδοσφαιρικής Ολυμπιάδας και Ποδοσφαίρου της ΦΙΦΑ : 2004
  • IFFHS Universal Genius Παγκόσμιο Ποδόσφαιρο: 2007
  • Golden Foot : 2010, ως θρύλος του ποδοσφαίρου
  • Marca Leyenda : 2012
  • Προεδρικό βραβείο της ΦΙΦΑ : 2012
  • France Football περιοδικό : 3ος καλύτερος παίκτης των Παγκοσμίων Κύπελλων 1930-1990
  • World Soccer περιοδικό : Η καλύτερη XI όλων των εποχών : το 2013
  • Όμιλος ΟΥΕΦΑ καλύτερη ομάδα : 2016
  • IFFHS : 3ος καλύτερος παίκτης του 20ου αιώνα
  • IFFHS legends
  • FIFA 100 : 2004
  • ΦΙΦΑ : Καλύτερος προπονητής των Παγκοσμίων Κυπέλλων του 20ου αιώνα : 1993
  • Μέλος της αθλητικής αίθουσας φήμης της Γερμανίας
  • Μέλος του Hall of Fame του γερμανικού ποδοσφαίρου : 2018
  • Laureus World Sports Award : 2007

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Best of the best». 
  2. «Lista los 100 mejores jugadores de la historia del futbol».  (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε 23 Φεβρουαρίου 2020.
  3. «fourfourtwo : Greatest footballers ever».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 24 Φεβρουαρίου 2020.
  4. «The 50 greatest footballers of all time». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Μαρτίου 2020. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2020.  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 24 Φεβρουαρίου 2020.
  5. «Best football players ever». Ανακτήθηκε στις 28 Ιουνίου 2020. 
  6. «Οι καλύτεροι ποδοσφαιριστές». Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2020. 
  7. «Top 50 Greatest Footballers Of All-Time – Pelé, Maradona, Messi And Ronaldo Included In The Best Soccer Players Ever List». Ανακτήθηκε στις 1 Ιουλίου 2020. 
  8. «IFFHS century elections».  (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε 23 Φεβρουαρίου 2020.
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 «The Emperor of Soccer: Franz Beckenbauer Story». Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2020. 
  10. «Franz Beckenbauer : titles and achievements». Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2020. 
  11. «The World Cup's top 100 footballers of all time – interactive». Ανακτήθηκε στις 30 Ιουνίου 2020. 
  12. «Who Are the Best Football Players?».  Ανακτήθηκε 16 Μαΐου 2020.
  13. «Der "Kaiser" : Franz Beckenbauer».  (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε 23 Φεβρουαρίου 2020.
  14. «Seven Most Naturally Gifted Footballers Ever». Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2020. 
  15. «FIFA : Franz Beckenbauer: My +10 team». Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2020. 
  16. «25 Players Who Revolutionized Soccer». Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2020. 
  17. «Formation renovation : Bayern Munich 1974-1976». Ανακτήθηκε 26 Μαρτίου 2020.
  18. «Φραντς Μπεκενμπάουερ: Ο Εφευρέτης της θέσης Λίμπερο!».  Ανακτήθηκε 4 Ιουνίου 2020.
  19. «France Football : FRANZ BECKENBAUER». Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2020. 
  20. «The New York Cosmos : the best and the worst of American soccer».  Ανακτήθηκε 18 Απριλίου 2020.
  21. «USA - Footballer of the Year, NASL and MLS Awards». Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2020. 
  22. «"In New York wurde Beckenbauer zum Weltmann"». Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2020. 
  23. «Franz Beckenbauer: The Kaiser». Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2020. 
  24. «Franz Beckenbauer : player profile». Ανακτήθηκε στις 11 Ιουλίου 2020. 
  25. «Sweden - West Germany 1-2». Ανακτήθηκε 27 Μαΐου 2020.
  26. «We lost but it was beautiful to hear the final whistle... I'd had to mark Bobby Charlton for two hours! Franz Beckenbauer talks about THAT goal and why England deserved to win 1966 World Cup».  Ανακτήθηκε 27 Μαΐου 2020.
  27. «Μεξικό 1970».  Ανακτήθηκε 4 Ιουνίου 2020.
  28. «Soccer: 10 Greatest Matches Ever».  Ανακτήθηκε 14 Μαΐου 2020.
  29. ««The century game»*(O αγώνας του αιώνα)!».  Ανακτήθηκε 13 Μαΐου 2020.
  30. «10 Greatest World Cup Matches». Ανακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2020. 
  31. «European Championship 1972».  Ανακτήθηκε 13 Μαΐου 2020.
  32. «Franz Beckenbauer: The effortless master». Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2020. 
  33. «World Cup 1974 (West Germany, June 13-July 7».  Ανακτήθηκε 13 Μαΐου 2020.
  34. «Μουντιάλ 1974: Ολλανδία - Δυτική Γερμανία, ένας υπέροχος τελικός (pics & vid)».  Ανακτήθηκε 13 Μαΐου 2020.
  35. «FIFA World Cup All Star teams».  Ανακτήθηκε 27 Μαΐου 2020.
  36. «European Championship 1976».  Ανακτήθηκε 13 Μαΐου 2020.
  37. «Ballon d'or list player of the year».  Ανακτήθηκε 26 Μαρτίου 2020.
  38. «Franz Beckenbauer : A Century of international appearances».  Ανακτήθηκε 18 Απριλίου 2020.
  39. «UEFA : EURO 1988 : all you need to know».  Ανακτήθηκε 31 Μαΐου 2020.
  40. «Ο Φραντς Μπεκενμπάουερ έγινε 74 ετών».  Ανακτήθηκε 4 Ιουνίου 2020.
  41. «World Cup 1990: Beckenbauer Wins World Cup as Player and Coach».  Ανακτήθηκε 13 Μαΐου 2020.
  42. «Olympique Marseille » Manager history».  Ανακτήθηκε 27 Μαΐου 2020.
  43. «Olympique Marseille 1990/91». Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2020. 
  44. «UEFA season 1995-1996». Ανακτήθηκε 27 Μαΐου 2020.
  45. «El Salón de la Fama ya tiene inquilinos». Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2020. 
  46. «Gazprom startet Sozialprojekt für Kinder».  Ανακτήθηκε 31 Μαΐου 2020.
  47. «Franz Beckenbauer voted greatest captain of all time». Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2020. 
  48. «Beckenbauer und WM 2006 5,5 Millionen Euro».  Ανακτήθηκε 31 Μαΐου 2020.
  49. «WM-Affäre: Razzien bei Beckenbauer und Radmann».  Ανακτήθηκε 31 Μαΐου 2020.
  50. «WM-Affäre: DFB geht gegen Beckenbauer und die Fifa vor».  Ανακτήθηκε 31 Μαΐου 2020.
  51. «Έρευνα και για Μπεκενμπάουερ και Βιγιάρ». Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2020.