Τζιάνι Ριβέρα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Τζιάνι Ριβέρα
Προσωπικές πληροφορίες
Πλήρες όνομαΤζιοβάνι Ριβέρα
Ημερ. γέννησης18 Αυγούστου 1943 (1943-08-18) (76 ετών)
Τόπος γέννησηςΑλεσσάντρια
Ύψος1,74 μ.
ΘέσηΕπιθετικός μέσος
Επαγγελματική καριέρα*
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1959–1960 Αλεσσάντρια26(6)
1960–1979Μίλαν 501(122)
Σύνολο527(128)
Εθνική ομάδα
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1962–1974Ιταλία60(14)
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
† Συμμετοχές (Γκολ).

Ο Τζιοβάνι "Τζιάνι" Ριβέρα (ιταλικά: Gianni Rivera‎, [ˈdʒanni riˈvɛːra]), γεννήθηκε στις 18 Αυγούστου 1943, στην Αλεσσάνδρια ) είναι Ιταλός πρώην ποδοσφαιριστής που έπαιξε ως επιθετικός μέσος. Αναδείχθηκε σε ένα από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών [1][2][3][4] και θεωρείται ο καλύτερος Ιταλός μαζί με τον Τζουζέπε Μεάτσα. [5][6][7][8] Ψηφίστηκε 19ος καλύτερος του αθλήματος του 20ου αιώνα στις εκλογές της IFFHS,[9] μία θέση πάνω από το Μεάτσα.


Όλη σχεδόν η σταδιοδρομία του ήταν με την Μίλαν ξεκινώντας με την ομάδα Alessandria της ιδιαίτερης πατρίδας του το 1959, όπου έμεινε ένα χρόνο. Μετά την είσοδό του στη Μίλαν το 1960, δημιούργησε μια πολύ επιτυχημένη καριέρα τόσο εγχώρια όσο και το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, κερδίζοντας τρεις τίτλους της Σέριε Α και δύο Ευρωπαϊκά Κύπελλα, ανάμεσα σε πολλά άλλα τρόπαια, ενώ ήταν και αρχηγός της ομάδας για δώδεκα σεζόν.

Σε διεθνές επίπεδο, εκπροσώπησε την Ιταλία 60 φορές μεταξύ 1962 και 1974, σημειώνοντας 14 γκολ και έλαβε μέρος σε τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα (1962 , 1966 , 1970 και 1974). Ιστορική στιγμή η επίτευξη του αποφασιστικού τέρματος στην 4-3 νίκη της Ιταλίας επί της Δυτικής Γερμανίας στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970, οδηγώντας την ομάδα στον τελικό. [10] Ήταν επίσης μέλος της πρώτης ιταλικής εθνικής που κέρδισε ποτέ το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου το 1968 , και εκπροσώπησε την Ιταλία στους θερινούς Ολυμπιακούς του 1960 στη Ρώμη. Το 2015, έγινε ο πρώτος Ιταλός ποδοσφαιριστής από τους 100 αθλητές που εισήχθησαν στη ιταλική αίθουσα φήμης του ποδόσφαιρου.

Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε με την πολιτική.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Τζιοβάνι Ριβέρα γεννήθηκε το 1943, και είναι γιος σιδηροδρομικού εργάτη στην βόρεια Ιταλία. Κατά τη διάρκεια των οικονομικά δύσκολων ετών μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο μικρός "Τζιάνι" ανακάλυψε το πάθος του για το ποδόσφαιρο και έπαιζε στους δρόμους. Βρήκε υποστήριξη από τον πατέρα του, ο οποίος διοργάνωσε εκπαιδευτική επιλογή για τα αγόρια της γειτονιάς και κάλεσε επίσης εκπροσώπους του τοπικής ομάδας της Alessandria. Ο βοηθός προπονητή της λέσχης ήταν πεπεισμένος για το ταλέντο του Ριβέρα και τον έφερε στο τμήμα των νέων.[11]

Καριέρα σε συλλόγους[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γρήγορα κατέστη σαφές στους υπεύθυνους ότι είχαν αναλάβει ένα εξαιρετικό ταλέντο και τον προώθησαν στην επαγγελματική ομάδα. Σε ηλικία μόλις 15 ετών, έκανε το ντεμπούτο του στην Σέριε Α εναντίον της Ίντερ (1-1) στις 2 Ιουνίου 1959. Είναι ο τρίτος νεότερος παίκτης που έπαιξε ποτέ στο κορυφαίο ιταλικό πρωτάθλημα. Ήδη στην πρώτη επαγγελματική περίοδο έγινε βασικός (26 παιχνίδια - 6 γκολ) και όλη η Ιταλία θαύμασε το λεπτό αγόρι από το Πιεμόντε, το οποίο ο τύπος ονόμασε "Golden Boy" (χρυσό αγόρι).[12][13] Αγωνίστηκε με την Ιταλία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960. Η Μίλαν, πρόσφερε στη συνέχεια την αστρονομική αμοιβή για την εποχή των 90 εκατομμυρίων λιρών (περίπου 200.000 δολάρια ΗΠΑ) για να τον αποκτήσει το καλοκαίρι του 1960.[14]

Ήδη εκείνη την εποχή, η Μίλαν ήταν μία από τις μεγαλύτερες ομάδες του πρωταθλήματος και είχε πολυάριθμους κορυφαίους παίκτες, γι'αυτό και ο Ριβέρα χρησιμοποιήθηκε αρχικά στη δεξιά πτέρυγα. Μόνο μετά την αποχώρηση του μεγάλου Χουάν Αλμπέρτο Σκιαφίνο, ο Ριβέρα μετακόμισε στο κέντρο και ανέλαβε το ρόλο του παίκτη που προοριζόταν γι 'αυτόν, στον άξονα του κέντρου. Χωρίς προβλήματα, κάλυψε το κενό και ο τρόπος λειτουργίας για την επιτυχία ήταν απλός: Μετά την κατοχή της μπάλας αυτή πρέπει να πάει αμέσως στον Ριβέρα, ο οποίος στη συνέχεια θα ξεκινήσει την επόμενη επίθεση. Η πρώτη μεγάλη επιτυχία του ήταν η κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1962. Ένα χρόνο αργότερα, ακολούθησε η άνοδος της Μίλαν σε διεθνές επίπεδο. Ο Ριβέρα προετοίμασε και τα δύο γκολ από το κέντρο στον Αλταφίνι στην νίκη με 2-1 επί της Μπενφίκα στο Γουέμπλεϊ στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.[15] Σε ηλικία μόλις 20 ετών κατατάχθηκε δεύτερος πίσω από τον Λεβ Γιασίν στην ψηφοφορία για την Χρυσή Μπάλα του 1963.[16] Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ο ιστορικός προπονητής Νέρεο Ρόκκο επέστρεψε στη Μίλαν και δημιούργησε μια πραγματικά μεγάλη ομάδα. Ο Ριβέρα ήταν ο βασικός μοχλός και με την πείρα και τις ικανότητές του οδήγησε την ομάδα στο δρόμο της επιτυχίας. Ξεκίνησαν με το νικηφόρο Κύπελλο Ιταλίας το 1967, το πρωτάθλημα και το Κύπελλο Κυπελλούχων το επόμενο έτος. Η κορυφαία στιγμή ακολούθησε το 1969 με την νίκη του Κύπελλου Πρωταθλητριών (4-1 κατά του Άγιαξ) και ακόμη και το Διηπειρωτικό. Ο Ριβέρα ήταν ένας από τους καλύτερους παίκτες του κόσμου κατά τη διάρκεια αυτών των ετών και επιβράβευτηκε με την Χρυσή Μπάλα του 1969, ο πρώτος Ιταλός που το κατάφερε.[17] Μετά από δύο ακόμα νίκες του εθνικού κυπέλλου (1972 , 1973) , οι Rossoneri ήταν και πάλι το 1973 στο τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων χωρίς όμως επιτυχία.[18]

Ο Ριβέρα με το Κύπελλο Κυπελλούχων το 1968.

Μετά από επτά τίτλους σε έξι χρόνια, άρχισε η φθορά και η κριτική, που δεν άφησε ενεπηρέαστο ούτε και τον Ριβέρα. Το 1975 ο πρόεδρος του συλλόγου ήθελε ακόμα και να τον πουλήσει. Αλλά ο Ριβέρα δεν ήθελε να φύγει από το Μιλάνο και με λίγους πλούσιους επιχειρηματίες, απέκτησε το πλειοψηφικό μερίδιο στην υπερχρεωμένη λέσχη και ήταν παίκτης και πρόεδρος της Μίλαν για σύντομο χρονικό διάστημα. Μετά την τέταρτη νίκη του κυπέλλου το 1977, η καριέρα του ουσιαστικά έληξε. Λόγω τραυματισμού, έχασε το μεγαλύτερο μέρος της τελευταίας του επαγγελματικής περιόδου 1978/79 (μόνο 13 εμφανίσεις), αλλά κέρδισε και πάλι το πρωτάθλημα. Δεδομένου ότι ήταν η δέκατο της Μίλαν, έδωσε στο κλαμπ το πρώτο αστέρι πάνω από το λογότυπο. Στις 13 Μαΐου 1979, ο Ριβέρα έπαιξε το τελευταίο του παιχνίδι εναντίον της Λάτσιο.

Στα 19 χρόνια που έπαιξε για τη Μίλαν αγωνίστηκε σε 658 αγώνες και σημείωσε 164 γκολ (Πρωτάθλημα : 501/122 , Κύπελλο : 74/28 , Ευρωπαϊκό Κύπελλο : 74/13 , άλλοι : 9/1). Παρέμεινε στον κύκλο της ομάδας και μετά την αποχώρησή του αλλά τα γεγονότα του πρώτου μισού της δεκαετίας του 1980 με τον υποβιβασμό τον απομάκρυναν από το σύλλογο το 1986.[19]

Διεθνής καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 13 Μαΐου 1962, ο 18χρονος Ριβέρα έκανε το ντεμπούτο του στην εθνική ομάδα σε νίκη επί του Βελγίου στις Βρυξέλλες. Στη συνέχεια, έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο στη Χιλή, αλλά ήταν ακόμα αναπληρωματικός.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 στην Αγγλία, οι Ιταλοί έπεσαν θύμα της έκπληξης με την ήττα από τη Βόρεια Κορέα. Το 1968 η Squadra Azzura αποκαταστάθηκε κερδίζοντας το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στη χώρα της. Ο Ριβέρα ήταν από τους διακριθέντες του ημιτελικού απέναντι στην Ε.Σ.Σ.Δ. αλλά απουσίαζε λόγω τραυματισμού στον τελικό (2-0 εναντίον της Γιουγκοσλαβίας).[20]

Η καριέρα στην εθνική ομάδα ήρθε σε ανταγωνισμό με τον Σάντρο Ματσόλα να θεωρείται ισάξιος. Αυτή η αντιπαλότητα κορυφώθηκε στο τουρνουά του Παγκόσμιου Κυπέλλου του 1970.[21] Ο προπονητής Φερούτσιο Βαλκαρέτζι προσπάθησε να λύσει το πρόβλημα με συμβιβασμό : πίστευε ότι ούτε ο ένας ούτε ο άλλος θα αντέξουν 90 λεπτά στην καυτή ζέστη του Μεξικού. Έτσι τους χρησιμοποιεί από ένα ημίχρονο. Στο ημιτελικό κατά της Δυτικής Γερμανίας (γνωστός και ως "ο αγώνας του αιώνα", ο Ριβέρα σημείωσε το γκολ της νίκης στην παράταση.[22] Στον τελικό, ο Ριβέρα μπαίνει στο 84ο λεπτό μόνο. Ο προπονητής κατηγορήθηκε σκληρά από τον ιταλικό τύπο.

Ο Ριβέρα έπαιξε το τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο στη Γερμανία το 1974. Οι Ιταλοί απογοήτευσαν για άλλη μια φορά και μετά το τουρνουά , ο Ριβέρα ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την εθνική ομάδα για να αφιερωθεί αποκλειστικά στη Μίλαν.

Τίτλοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Logo AC Milan.svg Μίλαν

  • Πρωτάθλημα Ιταλίας (3) : 1961-62 , 1967-68 , 1978-79
  • Κύπελλο Ιταλίας (4) : 1966-67 , 1971-72 , 1972-73 , 1976-77
  • Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (2) : 1967-68 , 1972-73
  • Κύπελλο Πρωταθλητριών (2) : 1962-63 , 1968-69
  • Διηπειρωτικό Κύπελλο : 1969

Flag of Italy.svg Ιταλία

  • Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA : 2η θέση : 1970
  • Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της ΟΥΕΦΑ : 1968

Ατομικές διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Πρώτος σκόρερ ιταλικού πρωταθλήματος : 1972-73
  • Πρώτος σκόρερ Κυπέλλου : 1966-67, 1970-71
  • Χρυσή Μπάλα (Ballon d'Or) : 1969
    • δεύτερη θέση 1963
  • 19ος καλύτερος παίκτης του 20ου αιώνα στην ψηφοφορία της IFFHS και καλύτερος Ιταλός
  • Μίλαν παίκτης του 20ου αιώνα: 1999
  • Golden Foot "ποδοσφαιρικά θρύλοι" : 2003
  • FIFA 100
  • Ομοσπονδία της ΟΥΕΦΑ Χρυσή ομάδα : # 35
  • Μέλος στην ιταλική αίθουσα ποδοσφαίρου της φήμης : 2013
  • Πρώτο μέλος του Walk of Fame του ιταλικού αθλητισμού το 2015

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «The 100 best soccer players of all time».  Ανακτήθηκε 14 Μαρτίου 2020.
  2. «The greatest footballers of all time».  Ανακτήθηκε 14 Μαρτίου 2020.
  3. «The best X players of the Century».  Ανακτήθηκε 14 Μαρτίου 2020.
  4. «The 50 best footballers of all time».  Ανακτήθηκε 15 Μαρτίου 2020.
  5. «5 greatest Italian footballers of all time».  Ανακτήθηκε 14 Μαρτίου 2020.
  6. «Top 10 Italian footballers of all time». Ανακτήθηκε 14 Μαρτίου 2020.
  7. «Football yesterday and today : Gianni Rivera».  Ανακτήθηκε 14 Μαρτίου 2020.
  8. «Gazzetta : 20 greatest Italian players of all time».  Ανακτήθηκε 17 Μαρτίου 2020.
  9. «IFFHS' Century Elections». Ανακτήθηκε στις 29 Ιουνίου 2020. 
  10. «Italy triumphs over Germany».  Ανακτήθηκε 17 Μαρτίου 2020.
  11. «Gianni Rivera - footballer and politician». Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2020. 
  12. «Gianni Brera: "Rivera, rendimi il mio Abatino…"».  Ανακτήθηκε 31 Μαΐου 2020.
  13. «Rivera Gianni».  Ανακτήθηκε 31 Μαΐου 2020.
  14. «AC Milan and Italian Golden Boy: Gianni Rivera». Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2020. 
  15. «AC Milan 2 Benfica 1».  Ανακτήθηκε 15 Μαΐου 2020.
  16. «European Footballer of the Year ("Ballon d'Or") 1963».  Ανακτήθηκε 31 Μαΐου 2020.
  17. «10 huge moments in AC Milan's history as club celebrate 120th birthday».  Ανακτήθηκε 8 Ιουνίου 2020.
  18. «Gianni Rivera».  Ανακτήθηκε 14 Μαΐου 2020.
  19. «LEGEND OF CALCIO: GIANNI RIVERA». Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2020. 
  20. «UEFA Euro 1968: Italy's first and only European triumph». Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2020. 
  21. «RIVERA Gianni».  Ανακτήθηκε 31 Μαΐου 2020.
  22. «Soccer: 10 Greatest Matches Ever».  Ανακτήθηκε 14 Μαΐου 2020.