Φράνκο Μπαρέζι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Φράνκο Μπαρέζι

Ο Μπαρέζι το 2012
Προσωπικές πληροφορίες
Πλήρες όνομαΦραντσίνο Μπαρέζι
Ημερ. γέννησης8 Μαΐου 1960 (1960-05-08) (60 ετών)
Τόπος γέννησηςΤραβαλιάτο, Ιταλία
Ύψος1,76 μ.
ΘέσηΑμυντικός
Ομάδες νέων
1972–1977Μίλαν
Επαγγελματική καριέρα*
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1977–1997Μίλαν531(16)
Σύνολο531(16)
Εθνική ομάδα
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1982–1994Ιταλία81(1)
Προπονητική καριέρα
ΠερίοδοςΟμάδα
2002–2006Μίλαν Πριμαβέρα
2006–2008Μίλαν Πριμαβέρα (Berretti)
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
† Συμμετοχές (Γκολ).

Ο Φράνκο Μπαρέζι (Franco Baresi, γεννήθηκε 8 Μαΐου 1960) είναι Ιταλός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής. Ένας από τους κορυφαίους αμυντικούς όλων των εποχών[1][2][3] ψηφίστηκε 33ος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS.[4]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε το 1960 στο Τραβαλιάτο της Ιταλίας. Ξεκίνησε από μικρός το ποδόσφαιρο και αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού αμυντικού. Όταν ήταν νέος, δοκιμάστηκε από την Ίντερ, στην οποία έπαιζε ο μεγαλύτερος αδελφός του Τζουζέπε Μπαρέζι, ωστόσο απορρίφθηκε.[5]

Ο Μπαρέζι αγωνίστηκε καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του, από το 1977 ως το 1997, στη Μίλαν.[6] Έκανε το ντεμπούτο του με την ομάδα στο πρωτάθλημα της πρώτης κατηγορίας στις 23 Απριλίου 1978. Στη βασική ενδεκάδα καθιερώθηκε την επόμενη χρονιά κατακτώντας και το πρώτο του πρωτάθλημα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 η Μίλαν υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία του πρωταθλήματος ως τιμωρία εξαιτίας του σκανδάλου Totonero όπου αποκαλύπτεται πως αρκετοί παίκτες της Μίλαν έπαιζαν παράνομα στοιχήματα, ποντάροντας μάλιστα και σε αγώνες όπου "κόντραραν" την ομάδα τους.[5] Ο νεαρός Μπαρέζι δεν έχει την παραμικρή ανάμειξη όμως ο ήδη καταξιωμένος και διεθνής ποδοσφαιριστής δεν εγκατέλειψε την ομάδα κερδίζοντας την άνοδό της την αγωνιστική περίοδο 1982-1983, ενώ ο ίδιος έγινε αρχηγός της ομάδας εκείνη τη χρονιά.[7]

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 η αναμόρφωση της ομάδας με νέους παίκτες και την Ολλανδική τριπλέτα Μάρκο φαν Μπάστεν, Ρουντ Γκούλιτ και Φρανκ Ράικαρτ οδήγησαν στη δημιουργία μιας από τις ισχυρότερες ομάδες όλων των εποχών με πρώτο τίτλο την κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1987-88.[8][9][10] Η ομάδα έφτασε στην κορυφή της Ευρώπης με δύο συνεχόμενες κατακτήσεις του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (1988-89, 1989-90) και του κόσμου με την κατάκτηση του Διηπειρωτικού Κυπέλλου τις ίδιες χρονιές. Παίζοντας ελκυστικό ποδόσφαιρο που σπάνια είχε δει η Ιταλία στο παρελθόν, ο Μπαρέζι σταμάτησε τις επιθέσεις, αλλά επίσης είχε και μερίδιο στην έναρξη των επιθέσεων για την ομάδα. Ο ίδιος αναφέρει πάντα εκείνη τη νύχτα στο Στάντιο Τζουζέπε Μεάτσα, όταν οι παίκτες επέστρεψαν στο γήπεδο αφού κέρδισαν τον τίτλο ως «μια νύχτα που δεν θα ξεχάσω ποτέ». Θα υπάρξουν πολλές ακόμη αξέχαστες νύχτες για τον Μπάρεζι και τη Μίλαν τα επόμενα χρόνια. Ο επόμενος στόχος τους ήταν να κατακτήσουν την ήπειρο και το έκαναν ακριβώς στην επιστροφή τους στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Πρωταθλητριών. Μια επιβλητική νίκη 4-0 επί της Στεάουα Βουκουρεστίου στη Βαρκελώνη ακολούθησε μια νίκη 1-0 επί της Μπενφίκα στη Βιέννη ένα χρόνο αργότερα.[7][11] Ο ίδιος αγωνιζόμενος ως λίμπερο ηγούνταν τη παραδοσιακά καλής γραμμής και το 1989 ψηφίστηκε 2ος καλύτερος Ευρωπαίος παίκτης στο διαγωνισμό του γαλλικού περιοδικού France Football πίσω από το συμπαίκτη του Μάρκο βαν Μπάστεν.[12] Με τη Μίλαν κατέκτησε έξι πρωταθλήματα και τέσσερα Σούπερ Καπ Ιταλίας, καθώς και τρία Τσάμπιονς Λιγκ, δύο ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ και δύο Διηπειρωτικά Κύπελλα.[13] Προς το τέλος της καριέρας του συνεργάστηκε με το Πάολο Μαλντίνι και στους 156 αγώνες που συνυπήρξαν η Μίλαν δέχτηκε μόλις 23 γκολ.[14]

Στην Εθνική Ιταλίας αγωνίστηκε από το 1982 ως το 1994 (συνολικά 81 φορές) κάνοντας το ντεμπούτο του στις 4 Δεκεμβρίου 1982 σε αγώνα με τη Ρουμανία για τα προκριματικά του επόμενου Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1984.[15] Ήταν μέλος της ομάδας που αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982, το οποίο η Ιταλία κατέκτησε (χωρίς όμως ο ίδιος να αγωνιστεί).[16] Δύο χρόνια αργότερα, έπαιξε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 με την ομάδα, καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση. Το 1988, αγωνίστηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και έφτασε στην τέταρτη θέση. Στη συνέχεια, έπαιξε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 και κατέλαβε την τρίτη θέση, ενώ ο ίδιος ψηφίστηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης.[17] Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994, ήταν ο αρχηγός της ομάδας, έφτασε μέχρι τον τελικό, γνωρίζοντας την ήττα στα πέναλτι από την Εθνική Βραζιλίας. Ο ίδιος έχασε πέναλτι στη διαδικασία αυτή.[18][19]

Μετά τη λήξη της καριέρας του, ο Μπαρέζι τιμήθηκε πολλές φορές. Εισήχθη στο Hall of Fame της Μίλαν και προς τιμήν του απεσύρθη η φανέλα με το νούμερο 6.[20] Επίσης, έχει χαρακτηριστεί ο καλύτερος παίκτης της Μίλαν[21] και της Σέριε Α[22] για τον 20ό αιώνα. To 2004 εντάχθηκε στη λίστα FIFA 100, ως ένας από τους 125 καλύτερους εν ζωή ποδοσφαιριστές.[23]

Τίτλοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μίλαν

  • Πρωτάθλημα Ιταλίας (6) : 1978–79 , 1987–88 , 1991–92 , 1992–93 , 1993–94 , 1995–96
  • Σούπερ Κύπελλο Ιταλίας (4) : 1988 , 1992 , 1993 , 1994
  • Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης (3) : 1988–89 , 1989–90 , 1993–94
  • Σούπερ Κύπελλο UEFA (2) : 1990 , 1994
  • Διηπειρωτικό Κύπελλο (2) : 1989 , 1990

Ιταλία

  • Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA : 1982
    • Δεύτερη Θέση : 1994
    • Τρίτη Θέση : 1990

Ατομικές διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Χρυσή Μπάλα (Ballon d'Or) : δεύτερη θέση 1989
  • Κορυφαίος σκόρερ του Κυπέλλου Ιταλίας : 1989–90
  • Guerin d'Oro (Καλύτερος παίκτης ιταλικού πρωταθλήματος): 1989–90
  • Καλύτερη Ομάδα Παγκόσμιου Κυπέλλου της FIFA : 1990
  • IFFHS : 33ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα
  • World Soccer περιοδικό : Οι σπουδαιότεροι παίκτες του 20ού αιώνα # 19
  • FIFA 100
  • Δημοσκόπηση UEFA Golden Jubilee : # 17ος
  • Golden Foot : 2012 σαν ποδοσφαιρικός θρύλος
  • Ιταλική αίθουσα φήμης ποδοσφαίρου : 2013

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «The 25 Greatest Centre Backs of All Time - Ranked». Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2020. 
  2. «50 Greatest Defenders in World Football History». Ανακτήθηκε στις 6 Ιουνίου 2020. 
  3. «The 25 Greatest Football Players of the 20th Century». Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2020. 
  4. «IFFHS Century Elections». Ανακτήθηκε στις 19 Μαΐου 2020. 
  5. 5,0 5,1 «Φράνκο Μπαρέζι, το Νο 6 στο οποίο υποκλίθηκε όλος ο πλανήτης». Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2018. 
  6. «Greatest XI players in the history of football». Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2020. 
  7. 7,0 7,1 «A tribute to Franco Baresi: The true embodiment of a Rossoneri icon». Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2020. 
  8. «AC Milan 1988-1994». Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2020. 
  9. «Arrigo Sacchi: The AC Milan Legend's All-Time Best XI». Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2020. 
  10. «The 50 best football teams of all time». Ανακτήθηκε στις 30 Αυγούστου 2020. 
  11. «Arrigo Sacchi – The unknown manager who led AC Milan to glory». Ανακτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2020. 
  12. «European Footballer of the Year ("Ballon d'Or") 1989». Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2020. 
  13. «Franco Baresi». Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2018. 
  14. «RANKED: The 25 Greatest Football Players Of All-Time». Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2020. 
  15. «Franco Baresi - International Appearances». Ανακτήθηκε στις 21 Ιουλίου 2020. 
  16. «Italy 3-2 Brazil, 1982: the day naivety, not football itself, died». Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2018. 
  17. «FIFA World Cup All Star teams». Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2020. 
  18. «HOW FRANCO BARESI BECAME ONE OF FOOTBALL'S GREATEST DEFENDERS». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2018. 
  19. «FIFA World Cup countdown: Top 10 Italian footballers of all time». Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2020. 
  20. «FRANCO BARESI». Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2018. 
  21. «Franco Baresi». Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2018. 
  22. «Baresi and Batistuta in Hall of Fame». Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2018. 
  23. «The FIFA 100». Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2018.