Σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Μοναστηρίου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Μοναστηρίου
Thessaloniki - Bitola rail line
OSE-Logo.svg Solid white.pngSalonique-Monastir rail bridge.jpg
Καρτ-ποστάλ της σιδηροδρομικής γέφυρας της Έδεσσας
(τέλη 19ου αιώνα).
Πληροφορίες
Ιδιοκτησία OΣE
Περιοχή Ελλάδα (Κεντρική και Δυτική Μακεδονία), ΠΓΔΜ
Λειτουργία
Έναρξη λειτουργίας 1894
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Μήκος γραμμής 219,1 χλμ
Εύρος γραμμής 1,435 mm (κανονικό εύρος)
δεδομένα
Διαδρομή
Θεσσαλονίκη - Μπίτολα
Θεσσαλονίκη
αμαξιοστάσιο Μενεμένης
Εγνατία Οδός
προς Αλεξανδρούπολη
Σίνδος
Α/Δ ΠΑΘΕ
προς Ειδομένη
ποταμός Αξιός
Άδενδρο
ποταμός Λουδίας
Πλατύ
Π1/προς Αθήνα
Λιανοβέργι
Αλεξάνδρεια
Λουτρός
Κεφαλοχώρι
Ξεχασμένη
κανάλι 66
Κουλούρα
Μέση
Βέροια
Νάουσα
Επισκοπή
Πετραιά
Σκύδρα
Έδεσσα
λίμνη Αγρά
Άρνισσα
Άγιος Παντελεήμονας
Αμύνταιο
προς Κοζάνη
Ξινό Νερό
Βεύη
προς Φλώρινα
Μεσονήσι
Νέος Καύκασος
σύνορα Ελλάδας-ΠΓΔΜ
Κρεμενίτσα
Μπίτολα

Η Σιδηροδρομική Γραμμή Θεσσαλονίκης - Μοναστηρίου είναι ελληνική τοπική σιδηροδρομική γραμμή που συνδέει το Πολεοδομικό συγκρότημα Θεσσαλονίκης με το Μοναστήρι (Μπίτολα) και άλλες πόλεις στην κεντρική και δυτική Μακεδονία. Είναι η πιο σημαντική σιδηροδρομική γραμμή της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας, καθώς είναι η μόνη γραμμή σε λειτουργία η οποία την εξυπηρετεί. Ο δυτικός τερματικός σταθμός της είναι η Φλώρινα, ενώ παλαιότερα κατευθυνόταν, μέσω διακλάδωσης, και προς Κοζάνη.

Ιστορικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ιδέα για μια δια-μακεδονική σιδηροδρομική γραμμή υπήρχε από τη δεκαετία του 1850, και πιο συγκεκριμένα όταν τον Ιανουάριο 1859 υπογράφηκε μνημόνιο για την κατασκευή της γραμμής Θεσσαλονίκης - Μοναστηρίου.[1] Δεν πραγματοποιήθηκε όμως τίποτα μέχρι τον Οκτώβριο του 1890, όταν η Οθωμανική Υψηλή Πύλη, παραχώρησε στην Deutsche Bank το δικαίωμα κατασκευής του σιδηροδρόμου ως διακλάδωση του Σιδηροδρόμου της Ανατολής και με την δυνατότητα επέκτασης του έως ένα αλβανικό λιμάνι.[2] Επικεφαλής του έργου ήταν ο βαρώνος Μωρίς ντε Χιρς. Το έργο ξεκίνησε τον Μάιο του 1891 και ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 1894. Ενώ εκείνη τη περίοδο η πρακτική της υποχρεωτικής εργασίας ήταν ακόμη εν ισχύ, το εργατικό δυναμικό στις αγροτικές περιοχές της Μακεδονίας ήταν φθηνό, και οι μηχανικοί ήταν ευπρόσδεκτοι με ενθουσιασμό.[1]

Διαδρομή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο ανατολικός τερματικός της γραμμής Θεσσαλονίκης - Μοναστηρίου είναι ο Νέος Σιδηροδρομικός Σταθμός Θεσσαλονίκης. Αφήνοντας την γραμμή Αθηνών - Θεσσαλονίκης στο Πλατύ Ημαθίας, προχωράει κατά μήκος του ποταμού Αλιάκμονα, μέσα από την Αλεξάνδρεια Ημαθίας, και μετά διέρχεται από τη Βέροια, τη Νάουσα, τη Σκύδρα και ανεβαίνει προς την Έδεσσα, και κατά μήκος της βόρειας και δυτικής ακτής της λίμνης Βεγορίτιδας, φτάνοντας στο Αμύνταιο. Εκεί, η γραμμή Αμυνταίου - Κοζάνης αποτελούσε διακλάδωση της γραμμής, μέχρι το 2010, εξυπηρετώντας την Κοζάνη, την Πτολεμαΐδα και τους σταθμούς της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού. Η κύρια γραμμή συνεχίζει στη Φλώρινα, όπου και τερματίζει.

Σταθμοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επιπλέον ανάγνωση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Gounaris, Basil C. (1993). Steam over Macedonia, 1870-1912. East European Monographs. ISBN 978-0880332774.