Διονύσιος Κόκκινος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Διονύσιος Κόκκινος
Dionysios Kokkinos by Vassos Germenis, National Library - Athens.JPG
Προτομή του Δ. Κόκκινου.
Γέννηση
Τόπος γέννησης Πύργος Ηλείας
Θάνατος
Υπηκοότητα Ελλάδα
Επάγγελμα/
ιδιότητες
δημοσιογράφος, ιστορικός και συγγραφέας
Αξίωμα Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών

Ο Διονύσιος Κόκκινος (1884-10 Φεβρουαρίου 1967[1]) ήταν Έλληνας ιστορικός και λογοτέχνης.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας. O πατέρας του, Αντώνιος, ήταν αγιογράφος.[2] H μητέρα του, Αγγελική Γιαννοπούλου, καταγόταν από οικογένεια αγωνιστών του 21΄. Φοίτησε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, αλλά διέκοψε τις σπουδές του για να ασχοληθεί με την ιστορία και τη λογοτεχνία. Εξέδωσε την εφημερίδα «Μέλλον» στα 1908 με 1909 που εξέφραζε τις ιδέες της ομάδας των Κοινωνιολόγων του Αλέξανδρου Παπαναστασίου.[3] Εργάσθηκε στις εφημερίδες Ακρόπολη, Καθημερινή, Πατρίδα, Πρωτεύουσα, Ελληνικόν Μέλλον, Ελληνική, Πρωΐα και Έθνος, ως φιλολογικός συνεργάτης, χρονογράφος, ανταποκριτής. Έγραψε δεκάδες δημοσιεύματα με τα ψευδώνυμα «Μακκαβαίος», «Άριελ», «Βουλεβαρδιέρος», «Παλαιός». Επίσης, διετέλεσε διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης από τον Οκτώβριο του 1935 μέχρι το Φεβρουάριο του 1954, ενώ εκλέχτηκε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών το 1955. Υπήρξε μέλος στο διοικητικό συμβούλιο του Εθνικού Θεάτρου.

Συγγραφικό έργο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από τη θέση του διευθυντή της Εθνικής Βιβλιοθήκης έχει πρόσβαση σε εκτεταμένο πρωτογενές ιστορικό υλικο αλλά και σημαντική δευτερογενή βιβλιογραφία: το 1931 δίνει το Εισαγωγή εις την Ελληνικήν Επανάστασιν στα πλαίσια και της εκατονταετηρίδος της Εθνικής Παλιγγενεσίας. Είχε ξεκινήσει ήδη από το 1930 να δημοσιεύει από τις στήλες της εφημερίδας Πρωΐα κείμενα για την ιστορία του 1821. Το 1933 ολοκληρώνεται η σύνθεση της πεντάτομης ιστορίας του. Η Ακαδημία Αθηνών του απονέμει το «Έπαθλο της Ελληνικής Λέσχης της Αλεξάνδρειας» μετά από σχετική εισήγηση του Σωκράτη Κουγέα. Τον Μάρτιο του 1947, το ίδιο ίδρυμα, του απονέμει το «Εθνικό Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών», βραβεύοντάς τον για το σύνολο του μέχρι τότε έργου του και το 1950 εκλέγεται μέλος της. Τον Δεκέμβριο του 1960 παραδίδει ολοκληρωμένη την δωδεκάτομη ΄΄Ελληνική Επανάσταση΄΄.

Ο Κόκκινος υπήρξε συγγραφέας διηγημάτων και μυθιστορημάτων. Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα με το Ο τελευταίος, διήγημα δημοσιευμένο στο περιοδικό Νουμάς, στα 1906.[4] Άλλα του έργα είναι: Η κυρία με το άσπρο άλογο (1922), Η μυστική φωλιά(1924), Μια τουφεκιά στο γαλάζιο νερό, Ο ίλιγγος. Επίσης έγραψε σειρά θεατρικούς διαλόγους οι οποίοι εκδόθηκαν σε τόμο το 1924 με τον τίτλο ΄΄Θέατρο της ζωής΄΄. Σ΄αυτόν τον τόμο περιέχονται τα έργα: ΄΄Ο Οθέλλος΄΄,΄΄Ο κληρονόμος του Διαμαντή΄΄, ΄΄Τα περασμένα΄΄, ΄΄Ασήμαντη είδησις΄΄, ΄΄Η επικίνδυνη΄΄,΄΄Τίμια γυναίκα΄΄, ΄΄Όπως ο Ορέστης΄΄,΄΄Κρίνο στο φθινόπωρο΄΄,΄΄Τα δεσμά΄΄.

Παράλληλα ασχολήθηκε και με την τεχνοκριτική.

Βιβλία του Διονυσίου Κόκκινου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Το θέατρο της ζωής, εκδ.Ζηκάκης, Αθήνα, 1924
  • Η ελληνική επανάστασις, τομ.1-6, εκδ. Μέλισσα, Αθήνα, 1976
  • Ιστορία της νεωτέρας Ελλάδος: 1800-1945, τομ. 1-4, εκδ.Μέλισσα, Αθήνα, 1978

Δημοσιεύματα του Διονυσίου Κόκκινου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Δ. Κόκκινος, Ζάκυνθος, Νέα Εστία, τ/χ.22-24, (1927), σελ.1148-1149 [3]
  • Δ. Κόκκινος, Η χρονογραφία-η ζωγραφική και η γλυπτική, Νέα Εστία, τ/χ. 94 (1930),σελ. 1221-1223 [4]
  • Δ. Κόκκινος, Η ζωγραφική-κριτική, Νέα Εστία, τ/χ.97 (1931),σελ.46-47 [5]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Χρονικό του 20ού αιώνα, (Τέσσερα Έψιλον, 1990) σελ. 1026
  2. Ο Αντώνιος Κόκκινος γεννήθηκε το 1864 στην Αμοργό, σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα και εργάσθηκε ως ζωγράφος για ένα διάστημα στην Αθήνα. Γεώργιος Κουρνούτος, Διονύσιος Αντ. Κόκκινος (1883-1967), Νέα Εστία, τομ.82, τ/χ.968,(1967),σελ.1401, υποσ.5 [1]
  3. *Γεώργιος Κουρνούτος, Διονύσιος Αντ. Κόκκινος (1883-1967), Νέα Εστία, τομ.82, τ/χ.968,(1967), σελ. 1400 [2]
  4. Το υπογράφει ως ΄΄Νιόνιος Κόκκινος΄΄ βλ. Νουμάς, τομ.4, τ/χ.216 (1906),σελ.10-11

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Κόκκινος Διονύσιος, Ε.ΚΕ.ΒΙ.[6]
  • Ηλίας Βενέζης, Διονύσιος Α. Κόκκινος, Νέα Εστία,τομ.81, τ/χ.952(1967),σελ.339-340 [7]
  • Θανάσης Πετσάλης Διομήδης, Διονύσιος Κόκκινος. Δοκιμή για μια σύνθεση, Νέα Εστία, τομ.82 ,τ/χ.968,(1967),σελ.1394-1395 [8]
  • Γεώργιος Κουρνούτος, Διονύσιος Αντ. Κόκκινος (1883-1967), Νέα Εστία, τομ.82, τ/χ.968,(1967),σελ.1396-1401 [9]
  • Θεόδωρος Ξύδης, Ο Κόκκινος και η Ηλεία, Νέα Εστία, τομ.82 τ/χ.968 (1967), σελ.1402-1405 [10]