Σάντορ Κότσις

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Σάντορ Κότσις
Προσωπικές πληροφορίες
Πλήρες όνομαΣάντορ Πέτερ Κότσις
Ημερ. γέννησης21 Σεπτεμβρίου 1929
Τόπος γέννησηςΒουδαπέστη,Ουγγαρία
Ημερ. θανάτου22 Αυγούστου 1979 (49 ετών)
Τόπος θανάτουΒαρκελώνη,Ισπανία
Ύψος1,77 μ.
ΘέσηΕπιθετικός
Επαγγελματική καριέρα*
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1945–1946Κομπάνια Τόρνα5(0)
1946–1950Φερεντσβάρος 89(70)
1950–1956Χόνβεντ160(176)
1957–1958Γιανγκ Φέλοους11(7)
1958-1965Μπαρτσελόνα 75(42)
Σύνολο340(295)
Εθνική ομάδα
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1948–1956Ουγγαρία68(75)
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
† Συμμετοχές (Γκολ).

Ο Σάντορ Κότσις (Sándor Kocsis, 21 Σεπτεμβρίου 1929 - 22 Ιουλίου 1979)[1] ήταν Ούγγρος διεθνής ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Σε επίπεδο συλλόγων αγωνίστηκε για τις ουγγρικές Φερεντσβάρος και Χόνβεντ Βουδαπέστης και μετά την Ουγγρική Επανάσταση του 1956 αποχώρησε από τη χώρα και αγωνίστηκε αρχικά στην Ελβετία και από το 1958 στη Μπαρτσελόνα.[2] Θεωρούμενος ως ένας από τους κορυφαίους επιθετικούς όλων των εποχών,[3] ψηφίστηκε 39ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ου αιώνα στις εκλογές της IFFHS και δεύτερος Ούγγρος.[4]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα χρόνια στην Ουγγαρία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στη Βουδαπέστη και στα 17 του έγινε μέλος της μεγάλης ομάδας της Φερεντσβάρος, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα του 1949 χάρις κυρίως την επιθετική ικανότητα της ομάδας που σε 30 αγώνες σημείωσε 140 τέρματα. Η δύναμη πυρός είχε στη σύνθεσή της ακόμη τους Τσίμπορ, Μπουντάι και το σούπερ σκόρερ της δεκαετίας του 1940 Φέρεντς Ντέακ.[5]

Ο Κότσις ήταν έξυπνος παίκτης με εξαιρετική ικανότητα να "διαβάζει" το παιχνίδι και δυνατότητα χρήσης και των δύο ποδιών του. Ήταν παραγωγικός σκόρερ τόσο με τη Χόνβεντ (στην οποία μεταγράφηκε το 1949-50 εκπληρώνοντας παράλληλα τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις), όσο και με την εθνική Ουγγαρίας. Την περίοδο που αγωνιζόταν με τη Χόνβεντ ήταν πρώτος σκόρερ στη χώρα του τρεις φορές, ενώ ήταν και σε όλα τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα το 1952 και το 1954.[6] Στην επίθεσή της, η ομάδα είχε τον κοντό αλλά θαυματουργό «καλπάζοντα συνταγματάρχη» Πούσκας και τον «χρυσοκέφαλο» Κότσις. Όπως ήταν φυσικό, οι συμπαίκτες τους είχαν μεγάλη ευχέρεια αλλά και πρόβλημα για το που θα δώσουν την τελική πάσα, αφού οι δυο τους βρίσκονταν σε μόνιμο διαγωνισμό για το ποιός θα σκοράρει περισσότερες φορές.[7]

Με την εθνική ομάδα της Ουγγαρίας σημείωσε 75 γκολ σε 68 εμφανίσεις - δηλαδή 1,1 γκολ ανά αγώνα (κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ). Ο Κότσις έχει σκοράρει εφτά χατ-τρικ για την εθνική Ουγγαρίας, το πρώτο εναντίον της Σουηδίας στις 20 Νοεμβρίου 1949. Η επίδοση αυτή ήταν ρεκόρ κόσμου που ισοφαρίστηκε από τον Πελέ και καταρρίφθηκε από τον Γκερντ Μύλερ.[8] Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 ήταν μαζί με τους Φέρεντς Πούσκας, Ζόλταν Τσίμπορ, Γιόζεφ Μπόζικ και Νάντορ Χιντεγκούτι μέλος των "Μαγικών Μαγυάρων", την για πολλούς καλύτερη εθνική ομάδα ποδοσφαίρου όλων των εποχών σε σειρά ετών.[9][10] [11] Ήταν γνωστός για τις κεφαλιές του και είχε το παρατσούκλι "ο άνθρωπος με το χρυσό κεφάλι".[12]

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ελσίνκι το 1952, οι "Μαγικοί Μαγυάροι" κέρδισαν εύκολα το χρυσό μετάλλιο με 5 νίκες σε ισάριθμους αγώνες, νικώντας στον ημιτελικό την κάτοχο του τίτλου Σουηδία με 6-0 και στον τελικό την Γιουγκοσλαβία με 2-0. Ο Κότσις ήταν πρώτος σκόρερ των Ούγγρων με έξι τέρματα.[13] Στην συντριπτική νίκη επί των Άγγλων στη Βουδαπέστη με 7-1 (23 Μαΐου 1954) σημείωσε δύο γκολ.

Ήταν πρώτος σκόρερ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954, σημειώνοντας 11 γκολ και έγινε ο πρώτος παίκτης που σκόραρε δύο χατ-τρικ σε ένα Μουντιάλ, τρία τέρματα εναντίον της Κορέας και τέσσερα εναντίον της Δυτικής Γερμανίας στον αγώνα του πρώτου γύρου (8-3). Ήταν ο άνθρωπος που με δύο κεφαλιές έδωσε τη νίκη στην Ουγγαρία στο επικό ημιτελικό με την Ουρουγουάη (4-2 στην παράταση). Είχε σημειώσει άλλα δύο τέρματα και στον επεισοδιακό προημιτελικό με την άλλη φιναλίστ του προηγούμενου Παγκοσμίου Κυπέλλου Βραζιλία που έληξε με το ίδιο σκορ και έμεινε γνωστός ως η "μάχη της Βέρνης".[14] Η Βραζιλία δεν είχε κατακτήσει το προηγούμενο Παγκόσμιο Κύπελλο, αλλά είχε παίκτες που θα το έκαναν τέσσερα χρόνια αργότερα, όπως οι Ντζάλμα Σάντος, Νίλτον Σάντος και Ντίντι. Η Ουγγαρία είχε βάλει 17 γκολ στον όμιλο και προηγήθηκε 2-0 χάρη σε ένα γκολ του Νάντορ Χιντεγκούτι στο 4′ και του Κότσις στο 8′, αλλά δεν είχε στη διάθεσή της τον τραυματία Φέρεντς Πούσκας. Η Βραζιλία μείωσε με πέναλτι του Ντζάλμα Σάντος στο 18′. Ο Μιχάλι Λάντος έκανε το 3-1 επίσης με πέναλτι στο 60′ και από εκεί και πέρα ξεκίνησε η μάχη, με τον Γιόζεφ Μπόζικ και τον Νίλτον Σάντος να διαπληκτίζονται στο 71′ και να φεύγουν με την κόκκινη κάρτα του Άγγλου Άρθουρ Έλις και τον Ουμπέρτο να κλωτσάει τον Γκιούλα Λόραντ και να παίρνει την άγουσα για τα αποδυτήρια στο 79′. Συνολικά δόθηκαν 42 φάουλ, ένα για σχεδόν κάθε δύο λεπτά παιχνιδιού, ενώ ο καβγάς δεν έμεινε στο γήπεδο. Αφού ο Κότσις πέτυχε το τελικό 4-2 στο 88′, οι δύο ομάδες έστησαν φοβερό καβγά στα αποδυτήρια και ο προπονητής Γκούσταβ Σέμπες χρειάστηκε 4 ράμματα μετά από γρονθοκόπημα.[15]

Όμως ο χρυσοκέφαλος δε σκόραρε στον τελικό που είχε άδοξο τέλος για την ομάδα του και έμεινε στην ιστορία ως η μεγαλύτερη αδικία σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων, ο Κότσις θα ανατραπεί αντικανονικά μέσα στην περιοχή αλλά πέναλτι δεν θα δοθεί. Ο αγώνας θα τελειώσει με τους Δυτικογερμανούς να κάνουν το «θαύμα» και τους Ούγγρους να ξεσπούν σε κλάματα. Οι φήμες ότι η απόδοση των Γερμανών δεν ήταν φυσική αλλά ότι οι παίκτες ήταν ντοπαρισμένοι έκαναν άμεσα την εμφάνισή τους. Ακόμη και μισό αιώνα αργότερα γίνονταν έρευνες για τα όσα συνέβησαν σε εκείνο τον τελικό : η γερμανική Ολυμπιακή Επιτροπή το 2010 αποκάλυψε ότι οι παίκτες είχαν ντοπαριστεί με περβιτίνη, μια μεθαμφεταμίνη επίσης γνωστή ως "φάρμακο του στρατιώτη".[16][17][18] Ο Γιουγκοσλάβος συγγραφέας Βλαντιμίρ Ντιμιτρίεβιτς θα του αφιερώσει και ένα ολόκληρο κεφάλαιο στο βιβλίο του "La Vie est un ballon rond" (Η ζωή είναι μια στρογγυλή σφαίρα) ως το απαύγασμα της αδικίας, τη μεγαλύτερη αγωνιστική τραγωδία όλων των εποχών στο ποδόσφαιρο.[19] Με 2,2 γκολ ανά αγώνα στο Παγκόσμιο Κύπελλο, ο Κότσις έχει το δεύτερο υψηλότερο μέσο όρο τερμάτων μετά τον Ερνστ Βιλιμόβσκι, ο οποίος σκόραρε 4 φορές στον μόνο αγώνα που αγωνίστηκε, και μόνο ο Ζυστ Φονταίν έχει σκοράρει περισσότερα τέρματα σε μία μόνο διοργάνωση.[20] Ο τελευταίος διεθνής αγώνας του ήταν εναντίον της Γαλλίας στο Παρίσι στις 7 Οκτωβρίου 1956.[21]

Η "Χρυσή ομάδα" το 1954 με πρώτο από αριστερά τον Κότσις

Μετά το 1956[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την πολιτικές εξελίξεις στην Ουγγαρία, η Χόνβεντ αποκλείστηκε από την Ατλέτικο Μπιλμπάο και μετά βρέθηκε σε περιοδεία σε Ευρώπη και Νότια Αμερική. Γρήγορα η ομάδα αποσυντέθηκε με τον Κότσις να είναι από αυτούς που προτίμησαν να μην επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Τον Απρίλιο του 1957, ο Εθνικός, προσέγγισε τον Κότσις αλλά και τον Πούσκας, και θα τους φέρει στην Ελλάδα για να ενισχύσουν την εξαιρετική εκείνον τον καιρό ομάδα του Πειραιά. Το ΠΟΚ (Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός, ΑΕΚ) αντέδρασε έντονα και η διεθνής απαγόρευση επέτρεψε στους δύο Ούγγρους να αγωνιστούν μόνο για ένα ημίχρονο σε φιλική συνάντηση μετά και από την παρέμβαση της ΕΠΟ. [22] Στη συνέχεια αγωνίστηκε για λίγο στην ελβετική ομάδα Γιανγκ Φέλοους και την επόμενη χρονιά (1958) μεταγράφηκε στη Μπαρτσελόνα. Με την ισπανική ομάδα κέρδισε δύο πρωταθλήματα και έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών του 1961 χάνοντας από τη Μπενφίκα με 3-2 στο ίδιο γήπεδο που είχε ηττηθεί στον τελικό του '54. Στον πρώτο γύρο της συγκεκριμένης διοργάνωσης μία κεφαλιά του ήταν η αιτία του αποκλεισμού της κατόχου του τίτλου Ρεάλ Μαδρίτης από τον πρώτο γύρο για πρώτη φορά. Με τη Μπαρτσελόνα αγωνίστηκε σε 240 επίσημους και φιλικούς αγώνες και σημείωσε 164 γκολ. [23] Έπαιξε και ως φιλοξενούμενος για λίγο στη Βαλένθια βοηθώντας την να κερδίσει το κύπελλο Naranja.

Ο Κότσις αποσύρθηκε από την ενεργό δράση ως παίκτης το 1966 έχοντας σημειώσει περισσότερα από 840 τέρματα σε επίσημους και φιλικούς αγώνες, [24] εκ των οποίων περισσότερα από 400 με κεφαλιές. Εργάστηκε επίσης ως βοηθός προπονητή στη Μπαρτσελόνα και προπονητής της Χέρκουλες από το 1972 μέχρι το 1974. Όμως η προπονητική του καριέρα έληξε νωρίς, καθώς διαγνώστηκε με λευχαιμία και αργότερα με καρκίνο του στομάχου. Τις 22 Ιουλίου 1979, σε ηλικία 49 ετών, έπεσε από τον τέταρτο όροφο ενός νοσοκομείου στη Βαρκελώνη και πέθανε. Δεν είναι γνωστό αν ήταν ατύχημα ή αυτοκτονία.[2][12]

Τίτλοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Φερεντσβάρος

  • Πρωτάθλημα Ουγγαρίας : 1949

Χόνβεντ

  • Πρωτάθλημα Ουγγαρίας (3): 1952, 1954, 1955

Μπαρτσελόνα

  • Πρωτάθλημα Ισπανίας (2): 1958–59, 1959–60
  • Copa del Generalísimo (2): 1958–59, 1962–63
  • Inter-Cities Fairs Cup : 1958–60

Ουγγαρία

  • Χρυσό Μετάλλιο Ολυμπιακών αγώνων : 1952
  • Πρωταθλητής Κεντρικής Ευρώπης : 1953

Ατομικές διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος Ουγγαρίας (3) : 1950-1951 (30 γκολ) , 1951-1952 (36 γκολ) , 1953-1954 (33 γκολ)
  • Πρώτος σκόρερ όλων των Ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων (2) : 1952, 1954
  • Παίκτης της Χρονιάς Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου της Ουγγαρίας : 1954
  • Χρυσό παπούτσι του Παγκόσμιου Κυπέλλου : 1954
  • Καλύτερη ομάδα του Παγκόσμιου Κυπέλλου : 1954
  • World Soccer περιοδικό : Οι 100 μεγαλύτεροι ποδοσφαιριστές όλων των εποχών
  • Χρυσή Μπάλα : 8η θέση 1956
  • IFFHS : 39ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ου αιώνα
  • IFFHS : 2ος καλύτερος Ούγγρος ποδοσφαιριστής του 20ου αιώνα

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Sándor Kocsis».  Ανακτήθηκε 11 Μαρτίου 2020.
  2. 2,0 2,1 «Wall of Fame - Infostrada». web.archive.org. 1 Φεβρουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2020. 
  3. «Ranking the 60 best strikers of all time».  Ανακτήθηκε 6 Μαΐου 2020.
  4. «IFFHS Century Elections».  Ανακτήθηκε 1 Μαΐου 2020.
  5. «Ferencvaros 1949».  Ανακτήθηκε 2 Μαΐου 2020.
  6. «European Topscorers by season».  Ανακτήθηκε 1 Μαΐου 2020.
  7. «Η διελκυστίνδα του Κότσις με τον Πούσκας και το άλμα θανάτου στα 49 του».  Ανακτήθηκε 12 Μαΐου 2020.
  8. «FIFA Tournaments - Players & Coaches - Sandor KOCSIS - Player Profile - FIFA.com». [νεκρός σύνδεσμος] Ανακτήθηκε 11 Μαΐου 2020.
  9. «Hungarian Golden Team».  Ανακτήθηκε 13 Μαΐου 2020.
  10. «When Hungary taught the world to play football».  Ανακτήθηκε 13 Μαΐου 2020.
  11. «Ranking : The Unwritten Rules of the Social Game We All Play». . Ανακτήθηκε 13 Μαΐου 2020.
  12. 12,0 12,1 Balaram, Aditya (15 Σεπτεμβρίου 2012). «SA?ndor Kocsis ai??i?? The Man With The Golden Head (THT Heroes)». Thehardtackle.com (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2020. 
  13. «Magical Magyars dominate Olympics».  Ανακτήθηκε 3 Μαΐου 2020.
  14. «FIFA : The Battle of Bern».  Ανακτήθηκε 10 Μαΐου 2020.
  15. «Η ομάδα που θα γινόταν βασίλισσα: Ουγγαρία 1954 εναντίον Ολλανδίας 1974».  Ανακτήθηκε 13 Μαΐου 2020.
  16. «Le Monde Football : les champions du monde allemands de 1954 étaient dopés». . Ανακτήθηκε 15 Ιουνίου 2020.
  17. «Παγκόσμιο Κύπελλο 1954 : Το "θαύμα" της Βέρνης».  Ανακτήθηκε 24 Απριλίου 2020.
  18. «West Germany's 1954 World Cup win may have been drug-fuelled, says study».  Ανακτήθηκε 14 Μαΐου 2020.
  19. «Ο Φέρεντς Πούσκας είναι Αθάνατος». . Ανακτήθηκε 13 Μαΐου 2020.
  20. «World Cup final tournaments top scorers».  Ανακτήθηκε 2 Μαΐου 2020.
  21. «Puskas, Kocsis et Albert, légendaires sources d'inspiration pour les Hongrois». Ανακτήθηκε στις 15 Ιουλίου 2020. 
  22. «Το «χρυσό» κεφάλι που έμεινε χωρίς στέμμα».  Ανακτήθηκε 12 Μαΐου 2020.
  23. «Sándor Kocsis».  Ανακτήθηκε 2 Μαΐου 2020.
  24. «Sandor Kocsis».  Ανακτήθηκε 3 Μαΐου 2020.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]