Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1970

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1970
Copa Mundial de Fútbol México 70
Mexico 1970 Logo.svg
Πληροφορίες
ΧώραΜεξικό
ΔιοργανωτήςFIFA
Ημερομηνίες31  Μαΐου 1970
Τερματισμός21 Ιουνίου 1970
Στάδια5 (σε 5 πόλεις)
Κατάταξη
Πρώτη θέση1968 Βραζιλία (3ος τίτλος)
Δεύτερη θέσηΙταλία Ιταλία
Τρίτη θέσηΓερμανία Δυτική Γερμανία
Τέταρτη θέσηΟυρουγουάη Ουρουγουάη
Στατιστικά
Αγώνες32
Γκολ95 (2,97 ανά αγώνα)
Προσέλευση1,604,065 (0 ανά αγώνα)
Πρώτος σκόρερΓερμανία Γκερντ Μύλερ (10 γκολ)
Καλ. παίκτης1968 Πελέ
Καλ. νεαρότερος παίκτηςΠερού Τεόφιλο Κουμπίγιας
Commons page Πολυμέσα σχετικά με τη διοργάνωση

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1970 ήταν το 9ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου. Διεξήχθη στην Πόλη του Μεξικού, την Πουέμπλα, την Τολούκα, τη Γουαδαλαχάρα και το Λεόν από τις 31 Μαΐου ως τις 21 Ιουνίου και έμελλε να περάσει στην ιστορία ως το καλύτερο και το θεαματικότερο που έχει γίνει στην ιστορία του αθλήματος.[1][2] Ήταν το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο που μεταδόθηκε από την τηλεόραση έγχρωμο, σε όσα κράτη ήταν τότε διαθέσιμο τέτοιο σήμα. Η τηλεοπτική κάλυψη δεν ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκή για τους παίκτες, καθώς λόγω απαίτησης των καναλιών της Ευρώπης (λόγω της διαφοράς ώρας με την Ευρώπη), πολλοί αγώνες έγιναν κάτω από τη μεσημεριάτικη ζέστη, μέσα στο καλοκαίρι. Ήταν επίσης το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο όπου χρησιμοποιήθηκαν κίτρινες και κόκκινες κάρτες, καθώς και το πρώτο στο οποίο επιτράπηκε η αντικατάσταση παίκτη (για την ακρίβεια δύο παικτών).[3][4][5]

Επιλογή διοργανωτή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Για την διοργάνωση του 1970 δήλωσαν ενδιαφέρον δύο χώρες, η Αργεντινή και το Μεξικό. Στην τελική ψηφοφορία, που έγινε στο Τόκιο της Ιαπωνίας, το Μεξικό κατάφερε να συγκεντρώσει τις περισσότερες ψήφους και ανάλαβε την διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970.

Αποτελέσματα ψηφοφορίας
Χώρα 1ος Γύρος
Μεξικό Μεξικό 56
Αργεντινή 32

Προκριματικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970 συμμετείχαν 75 εθνικές ομάδες και διαγωνίστηκαν για τις 16 θέσεις που δόθηκαν για την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Οι 2 από τις 16 θέσεις καλύφθηκαν από την προηγούμενή νικήτρια Αγγλία και το Μεξικό ως διοργανώτρια χώρα. Για πρώτη φορά στην διοργάνωση συμμετείχαν το Μαρόκο το Ισραήλ και το Ελ Σαλβαδόρ.

Ο «Πόλεμος του Ποδοσφαίρου»[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου σημαδεύτηκαν από τον επονομαζόμενο «Πόλεμο του Ποδοσφαίρου». Ελ Σαλβαδόρ και Ονδούρα διεκδίκησαν την πρόκρισή τους στα τελικά της διοργάνωσης σε αγώνες μπαράζ. Καταπιεσμένα πάθη και μίση που επί δεκαετίες δίχαζαν αυτές τις δύο κεντροαμερικανικές χώρες ξέσπασαν. Η Ονδούρα νίκησε 1-0 στην έδρα της, αλλά έχασε με 3-0 στο Ελ Σαλβαδόρ. Το σκληρό παιχνίδι των ποδοσφαιριστών συνοδεύθηκε από ταραχές και ξυλοδαρμούς των Σαλβαδοριανών μεταναστών στην Ονδούρα, για να εξελιχθεί σε αλυσίδα συνοριακών επεισοδίων. Η FIFA αποφάσισε να γίνει νέος αγώνας μπαράζ στο ουδέτερο Μεξικό. Το Ελ Σαλβαδόρ νίκησε με 3-2 και, την επόμενη μέρα, ο στρατός του εισέβαλε στην Ονδούρα. Μέσα σε τέσσερις μόλις ημέρες 3.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, 6.000 τραυματίστηκαν κι άλλοι 100.000 έμειναν άστεγοι. Χρειάστηκε η εσπευσμένη δραστηριοποίηση του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών για να δοθεί τέλος σ´αυτή την αιματοχυσία που αποκλήθηκε «Πόλεμος του Ποδοσφαίρου».[6][7]

Οι ομάδες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι 16 ομάδες που εξασφάλισαν την συμμετοχή τους στην τελική φάση του Μουντιάλ 1970 είναι οι εξής

Αφρική (CAF)

Flag of Morocco.svg Μαρόκο

Ασία (AFC) και Ωκεανία (OFC)

Ισραήλ Ισραήλ

Βόρεια Αμερική (CONCACAF)

Ελ Σαλβαδόρ Ελ Σαλβαδόρ
Μεξικό Μεξικό

Νότια Αμερική (CONMEBOL)

Flag of Peru.svg Περού
Βραζιλία
Ουρουγουάη Ουρουγουάη

Ευρώπη (UEFA)

Αγγλία Αγγλία
Flag of Romania.svg Ρουμανία
Βέλγιο
Βουλγαρία
Τσεχοσλοβακία Τσεχοσλοβακία
Ιταλία Ιταλία
Σουηδία
Σοβιετική Ένωση Σοβιετική Ένωση
Δυτική Γερμανία Δυτική Γερμανία

1970 world cup.png

Στάδια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Για την τελική φάση χρησιμοποιήθηκαν τα εξής 5 στάδια

Γουδαλαχάρα Λεόν Πόλη του Μεξικού Πουέμπλα Τολούκα
Στάδιο Χαλίσκο Στάδιο Νου Καμπ Στάδιο Αζτέκα Στάδιο Κουαουτέμοκ Στάδιο Νεμέσιο Ντίες
Jalisco Stadium panoramic retouched.jpg EstadioLeon.jpg Azteca 008 - 2.png El Estadio Cuauhtémoc.jpg Nemesio diez.JPG

Διαιτητές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αφρική
  • Αίγυπτος Αλί Καντίλ
  • Αιθιοπία Σεγιούμ Ταρέγκν
Ασία
  • Ισραήλ Άμπραχαμ Κλάιν
Βόρεια Κεντρική Αμερική και Καραϊβική
  • Μεξικό Αμπέλ Αγκιλάρ Ελισάλδε
  • Μεξικό Ντιέγο ντε Λέο
  • Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Χένρι Λαντάουερ
Νότια Αμερική
  • Αργεντινή Άνχελ Νορμπέρτο Κοερέσα
  • Βραζιλία Αντόνιο ντε Μοράις
  • Χιλή Ραφαέλ Ορμασάμπαλ
  • ΠερούΑρτούρο Γιαμασάκι
  • Ουρουγουάη Ραμόν Μπαρρέτο
Ευρώπη
  • Αυστρία Φέρντιναντ Μάρσαλ
  • Βέλγιο Βιτάλ Λορό
  • Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας Ρούντι Γκλέγκνερ
  • Αγγλία Τζακ Τέιλορ
  • Γαλλία Ροζέρ Μασέν
  • Ιταλία Αντόνιο Σμπαρντέλλα
  • Ολλανδία Λάουρενς βαν Ράβενς
  • Πορτογαλία Αντόνιο Ριμπέιρο Σαλντάνια
  • Ρουμανία Αντρέι Ραντουλέσκου
  • Σκωτία Μπομπ Ντέιβιντσον
  • Ισπανία Ορτίθ ντε Μεντίμπιλ
  • Σοβιετική Ένωση Τόφικ Μαχράμοφ
  • Ελβετία Ρούντολφ Σόυρερ
  • Δυτική Γερμανία Κουρτ Τσένσερ

Οι αγώνες της διοργάνωσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πολλοί είχαν εκφράσει την αντίθεσή τους για την ανάληψη της διοργάνωσης από το Μεξικό, λόγω της μεγάλης ζέστης, του μεγάλου υψομέτρου και του αραιού οξυγόνου. Παρόλα αυτά, το Παγκόσμιο Κύπελλο του Μεξικού αναδείχθηκε ως το πιο θεαματικό και χορταστικό στην ιστορία του θεσμού. Το Κύπελλο κατέκτησε η εθνική ομάδα της Βραζιλίας, η οποία περιελάμβανε στη σύνθεσή της τους Πελέ, Ριβελίνο, Τοστάο, Ζαϊρζίνιο και Ζέρσον, ονομαζόμενη η "ομάδα των πέντε δεκαριών".[8][9] Ο προπονητής Μάριο Ζαγκάλο που ανέλαβε την ομάδα δυόμισι μήνες πριν την έναρξη της διοργάνωσης εφάρμοσε σύστημα που έμοιαζε περισσότερο σε 4–3–3.[10] Ποδοσφαιριστές που με την βοήθεια και των Φέλιξ Μιέλι Βενεράντο, Κάρλος Αλμπέρτο Τόρες, Κλοντοάλντο, Εβεράλντο, Μπρίτο, Πιάτσα, Μάρκο Αντόνιο, Μιράντα, Πάουλο Σέζαρ, Εντού και Φοντάνα οδήγησαν τη Βραζιλία στην κατάκτηση του τρίτου, στην ιστορία της, Παγκοσμίου Κυπέλλου. Οι 16 Βραζιλιάνοι έπαιξαν βασικό ρόλο στο θέαμα της διοργάνωσης. Γιατί και οι αναπληρωματικοί (και πολλοί άλλοι Βραζιλιάνοι, που δεν κρίθηκαν ικανοί για να επανδρώσουν την περίφημη αυτή ομάδα) θα μπορούσαν να ήταν βασικοί σε οποιαδήποτε άλλη εθνική ομάδα του κόσμου. Επιπλέον, η πλειοψηφία των αναπληρωματικών ήταν πολύ νέοι, με πέντε από αυτούς να είναι κάτω των 21 ετών. Η ομάδα αυτή θεωρείται ευρέως ως η καλύτερη που έχει αγωνιστεί ποτέ στο θεσμό.[11][12][13][14][15] Επιδεικνύοντας το επιθετικό της ταλέντο, η Βραζιλία το έφθασε σχεδόν στο σημείο όπου η αφέλεια αντικαθιστά τη ρεαλιστική επιθυμία για νίκη. Πράγματι, ακολούθησαν τη γραμμή που διασχίζει τον ιδεαλισμό και τον ρεαλισμό, επιλέγοντας να κερδίσουν, αλλά κάνοντάς το με απαράμιλλο τρόπο.[16]

Οι «καριόκας» νικώντας στον τελικό την Ιταλία με 4-1 πήραν το Κύπελλο Ζυλ-Ριμέ (έτσι ονομαζόταν τότε η διοργάνωση προς τιμήν του Γάλλου εμπνευστή της) στη Βραζιλία, στα γραφεία της Βραζιλιάνικης Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Από εκεί κλάπηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1983 και δεν βρέθηκε ποτέ πια. Το τρόπαιο στη συνέχεια (ξεκινώντας από το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1974) αντικαταστάθηκε.[17][18]

Η ομάδα της Βραζιλίας, νικήτρια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1970, θεωρείται από πολλούς διακεκριμένους σχολιαστές ως η καλύτερη ποδοσφαιρική ομάδα όλων των εποχών σε μια διοργάνωση.

Το μεγάλο υψόμετρο και η συχνά υπερβολική ζέστη, εκ προοιμίου δεν ευνοούσαν τους Ευρωπαίους, αλλά τους Λατινοαμερικανούς. Έτσι, και με δεδομένη την ποδοσφαιρική αξία των παικτών που συγκροτούσαν την ομάδα της Βραζιλίας, όλα συνηγορούσαν στο να χαρακτηριστεί η Βραζιλία το μεγάλο φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου. Το παράξενο είναι ότι η Βραζιλία πριν να φθάσει στο Μεξικό, πέρασε από πολλές «αναταράξεις». Ο μέχρι τρεις μήνες πριν την έναρξη της διοργάνωσης προπονητής Ζοάο Σαλντάνια μετά από μία εντός έδρα ήττα από την Αργεντινή (η οποία απέτυχε να προκριθεί το 1970) ήρθε σε ρήξη με ορισμένους παίκτες μεταξύ των οποίων και ο Πελέ, απειλώντας ότι δεν θα τον συμπεριλάβει στην αποστολή. Στο τελευταίο φιλικό επί βραζιλιάνικου εδάφους τον άφησε στον πάγκο προκαλώντας έντονες αντιδράσεις.[3][16][19][20] Όμως, λίγο καιρό πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο, η ομοσπονδία της χώρας αντικατέστησε τον Σαλντάνια με τον Μάριο Ζαγκάλο, τον αριστερό ακραίο επιθετικό της εθνικής στους θριάμβους του 1958 και του 1962. Ο Ζαγκάλο εθεωρείτο ένας από τους εξυπνότερους ποδοσφαιριστές που είχε αναδειχθεί. Θα αποδείκνυε την ευφυΐα του και στον πάγκο της «σελεσάο». Πίστευε ότι στην εθνική ομάδα πρέπει να αγωνίζονται οι καλύτεροι παίκτες, ακόμη και αν οι επιλογές φαίνονται περίεργες. Κάλεσε, λοιπόν, πέντε «δεκάρια», που στους συλλόγους τους ήταν οργανωτές: Πελέ, Τοστάο, Ζέρσον, Ζαϊρζίνιο και Ριβελίνο. Με τον τρόπο αυτό συγκρότησε μία απίθανων επινοήσεων και παραγωγικότητας επιθετική πεντάδα. Η λογική των Βραζιλιάνων ήταν απλή: «Να πετύχουμε ένα γκολ περισσότερο απ' όσα θα δεχθούμε». Γνωρίζοντας τις ιδιαίτερες συνθήκες του Μεξικού, προσοχή δόθηκε στον τομέα της φυσικής κατάστασης με την ομάδα να πηγαίνει γρήγορα στο Μεξικό και προπονήθηκε σε υψόμετρο, κάτι που φάνηκε και στους αγώνες με 12 από τα 19 τέρματα να επιτυγχάνονται στο δεύτερο ημίχρονο.[21][22]

Οι Βραζιλιάνοι δεν ασχολήθηκαν ιδιαίτερα με την άμυνά τους (αντίθετα προς τους Ουρουγουανούς, π.χ. ή τους Ιταλούς στην πρώτη φάση, οπότε σημείωσαν μόλις ένα τέρμα, χωρίς να παραβιασθεί η εστία τους). Η Βραζιλία «σκόραρε» 19 φορές σε έξι αγώνες και δέχθηκε 7 γκολ. Στην πορεία προς τον τελικό, νίκησε την Τσεχοσλοβακία 4-1 (Πέτρας 11', Ριβελίνο 24', Πελέ 59', Ζαϊρζίνιο 61', 83' οι σκόρερ), την Αγγλία (στο δυσκολότερο όπως αποδείχθηκε αγώνα στη διοργάνωση) 1-0 με γκολ του Ζαϊρζίνιο στο 59' στον αγώνα που χαρακτηρίστηκε από την «απόκρουση του αιώνα» του Γκόρντον Μπανκς σε κεφαλιά του Πελέ, ο οποίος πήγε και συνεχάρη τον Άγγλο τερματοφύλακα, και τη Ρουμανία 3-2 (Πελέ 19', Ζαϊρζίνιο 22', Ντουμιτράκε 34', Πελέ 67', Ντεμπρόβσκι 84') στην Α' φάση, το Περού 4-2 στους προημιτελικούς και την Ουρουγουάη 3-1 στον ημιτελικό.[19][23][24][25]Το πρώτο γκολ του Πελέ θεωρείται από τα καλύτερα της ιστορίας του Παγκοσμίου Κυπέλλου.[26]

Ο τελικός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο τελικός της 21ης Ιουνίου 1970 στο στάδιο Αζτέκα και ιδιαίτερα το δεύτερο ημίχρονό του, ήταν η αποθέωση, ο θρίαμβος του επιθετικού ποδοσφαίρου. Η Βραζιλία παρατάχθηκε με τους Φέλιξ, Κάρλος Αλμπέρτο, Εβεράλντο, Κλοντοάλντο, Μπρίτο, Πιάτσα, Ζαϊρζίνιο, Ζέρσον, Τοστάο, Πελέ και Ριβελίνο. Η Ιταλία αντιπαρέταξε τους Αλμπερτόζι, Μπούρνιτς, Τζατσίντο Φακέτι, Μπερτίνι (75' Γιουλιάνο), Ροζάτο, Τσέρα, Ντομενγκίνι, Σάντρο Ματσόλα, Μπονινσένια (84' Ριβέρα), Ντε Σίστι και Λουίτζι Ρίβα.

Ο Πελέ στους ώμους των φιλάθλων μετά τη λήξη του τελικού.

Κατά «διαβολική» σύμπτωση οι δύο φιναλίστ είχαν πολλά κοινά σημεία. Είχαν κατακτήσει από δύο φορές το τρόπαιο (άρα όποια επικρατούσε θα το έπαιρνε για πάντα*), αλλά είχαν αποτύχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966, στα αγγλικά γήπεδα. Και για τις δύο, η διοργάνωση του Μεξικού ήταν η ευκαιρία για να πάρουν «ρεβάνς». Η Ιταλία, με όπλο το κατενάτσιο, το αμυντικό τείχος, προσπαθούσε νa αποκρούσει τις βραζιλιάνικες επιθέσεις. Ο Πελέ άνοιξε το σκορ με κεφαλιά στο 18', έπειτα από μπαλιά του Ριβελίνο. Η Ιταλία, που δεν είχε «φανεί» επιθετικά, ισοφάρισε απροσδόκητα στο 37' με τον Μπονινσένια, έπειτα από ενέργεια του Ντομενγκίνι. Στο 44' ο Πελέ σημείωσε γκολ με σουτ μέσα στην περιοχή μετά από εκτέλεση φάουλ, αλλά ο Ανατολικογερμανός διαιτητής Ρούντολφ Γκλέκνερ δεν το κατακύρωσε, γιατί σφύριξε τη λήξη του ημιχρόνου νωρίτερα. Ένα κόψιμο του Μπούρντιτς στον Τοστάο στο 57' ξεσήκωσε τους Βραζιλιάνους, που το θεώρησαν αντικανονικό και ζήτησαν πέναλτι. Ο Γκλέκνερ δεν συμφώνησε μαζί τους. Όλα έδειχναν, πάντως, πως το δεύτερο βραζιλιάνικο γκολ δεν θα αργούσε να έλθει. Ήταν ζήτημα χρόνου. Πράγματι, στο 66' συνδυάστηκαν οι Εβεράλντο, Ζέρσον, Ζαϊρζίνιο, ο τελευταίος πάσαρε στον Ζέρσον και έγινε το 2-1. Μετά, τα πράγματα πήραν το δρόμο τους. Πέρασαν μόλις πέντε λεπτά και ο Πελέ «έστρωσε» στον Ζαϊρζίνιο, που πέρασε τον Φακέτι και τον Αλμπερτόζι και εδραίωσε τη νίκη της Βραζιλίας με 3-1. Η νίκη μετατράπηκε σε θρίαμβο στο 86'. Ο αριστουργηματικός συνδυασμός των Ζέρσον, Ριβελίνο και Πελέ σκόρπισε την ιταλική άμυνα και έδωσε την ευκαιρία στον αρχηγό Κάρλος Αλμπέρτο, με σουτ - κεραυνό και 4-1, να βγάλει τους Βραζιλιάνους στους δρόμους του Ρίο ντε Τζανέιρο, του Σάο Πάολο, του Μπέλο Οριζόντε, του Πόρτο Αλέγκρε, της Κουριτίμπα και της Μπραζίλια για να χορέψουν σάμπα και να γιορτάσουν.[15][17][27][28][29] Το τελευταίο γκολ της Βραζιλίας έμελλε να χαρακτηριστεί ως «το τέλειο γκολ»,[30][31] ένα γκολ που αναμφισβήτητα δίδαξε σε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο ένα νέο τρόπο να εκτιμούν το ποδόσφαιρο. Πέντε πάσες σε αυτήν την προσπάθεια, η μπάλα φτάνει στα πόδια του μέσου Κλοντοάλντο. Τέσσερις Ιταλοί παίκτες έρχονται να εναντίον του, ο ένας μετά τον άλλον και αυτός ο να τους ντριμπλάρει όλους. Αφού νικήσει τον τρίτο από αυτούς, το πλήθος ξυπνά μέχρι το τέλος. Επόμενος αποδέκτης ο Ριβελίνο στα δεξιά της άμυνας της Ιταλίας και κατόπιν ο Ζαϊρζίνιο που βρέθηκε απελευθερωμένος από τον Φακέτι στην αριστερή πλευρά της άμυνας της Ιταλίας και στη συνέχεια μετακινούμενος προς τα δεξιά παρασύροντας τον Ιταλό αμυντικό και αφήνοντας έτσι κενό στη θέση αυτή. Επόμενος αποδέκτης ο Πελέ, που κράτησε ελάχιστα τη μπάλα και χωρίς να τον βλέπει, έδωσε την ασίστ στο επερχόμενο από πίσω δεξιό πλάγιο αμυντικό Κάρλος Αλμπέρτο, που τράνταξε τα δίχτυα του ανήμπορου να αντιδράσει Αλμπερτόζι.[30][32][33] Η επιθετική γραμμή της Βραζιλίας στον πρώτο έγχρωμο τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου έθεσε ένα σημείο αναφοράς έναντι του οποίου μετράται κάθε μία από τις δεκάδες χιλιάδες αγώνες που μεταδίδονται από τότε.[34] Παραμένει η μόνη ομάδα που κέρδισε όλους τους αγώνες της διοργάνωσης, τόσο στη φάση των προκριματικών, όσο και στην τελική φάση.[35][36] Το βρετανικό περιοδικό World Soccer περιέγραψε την ομάδα της Βραζιλίας ίσως με την πιο αξιόπιστη ακρίβεια: «Η βραζιλιάνικη ομάδα που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 με τέτοιο στυλ έχει γίνει μύθος, μια ομάδα που πρέπει να θεωρείται ο απόλυτος εκφραστής του όμορφου παιχνιδιού». Σε ψηφοφορία ειδικών του περιοδικού το 2007 η ομάδα της Βραζιλίας ψηφίστηκε η καλύτερη όλων των εποχών σε Παγκόσμια Κύπελλα.[37][38] Στην τέταρτη συμμετοχή του, ο Πελέ ήταν ο πολυτιμότερος παίκτης της διοργάνωσης σφραγίζοντας την κορυφαία παρουσία του σε Παγκόσμια Κύπελλα κατακτώντας το τρίτο, ο μόνος που παραμένει με αυτό το επίτευγμα.[39]

(*): Ο λόγος ήταν ότι ο Ζυλ Ριμέ, που δημιούργησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, μεταξύ των κανόνων των Παγκοσμίων Κυπέλλων που είχε θεσμοθετήσει ο ίδιος το 1930 (το έτος της πρώτης διοργάνωσης), είχε τότε προσωπικά θεσπίσει και ότι όποια ομάδα έφτανε πρώτη τις τρεις κατακτήσεις θα έπαιρνε το τρόπαιο για πάντα σπίτι της. Κατά συνέπεια, το 1970, έπειτα από την τρίτη της νίκη στην διοργάνωση, η Βραζιλία έλαβε το συγκεκριμένο Παγκόσμιο Κύπελλο οριστικά (οι πρώτες της δύο νίκες ήταν το 1958 και το 1962). Τον Ιανουάριο του 1984 όμως, ο κανονισμός αυτός καταργήθηκε και η FIFA θέσπισε ότι το σημερινό τρόπαιο δεν θα ξαναδοθεί ποτέ οριστικά σε καμία ομάδα, όσες φορές και αν το κατακτήσει.
Αναμνηστική πλάκα με τα ονόματα των Βραζιλιάνων παικτών στο στάδιο Πακαέμπου.

Οι άλλες ομάδες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στον χαρακτηρισμό της διοργάνωσης του Μεξικού ως της θεαματικότερης που έχει γίνει,[40] ρόλο έπαιξαν και άλλες ομάδες και πολλοί αγώνες. Το Περού διέθετε ομάδα που άξιζε να φθάσει στους ημιτελικούς. Αλλά στάθηκε άτυχο, αφού στους προημιτελικούς «έπεσε» πάνω στη Βραζιλία. Αντιστάθηκε ως το 75', αλλά τελικά υπέκυψε χάνοντας με 2-4 (Ριβελίνο 11', Τοστάο 15', Γκαγιάρδο 28', Τοστάο 52', Κουμπίγιας 70', Ζαϊρζίνιο 75'). Τεόφιλο Κουμπίγιας, Έκτορ Τσούμπιταζ, Λεόν, Σοτίλ, Μπαϊλόν και Γκαγιάρδο συγκροτούσαν ένα εντυπωσιακό εξάγωνο.

Άξια για τους ημιτελικούς ήταν και η κάτοχος του τίτλου, Αγγλία. Αλλά στον προημιτελικό αγώνα, που αποτέλεσε άτυπη ρεβάνς του τελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1966, κυριολεκτικά «αυτοκτόνησε». Ηττήθηκε 2-3 από τη Δυτική Γερμανία, στην παράταση, μολονότι προηγείτο ως το 67' με 2-0. Ο Γκερντ Μίλερ έστειλε τους Γερμανούς στους ημιτελικούς με ένα γκολ που πέρασε στην ποδοσφαιρική φωτογραφική ιστορία. Προηγουμένως οι Φραντς Μπεκενμπάουερ (68') και Ούβε Ζέελερ (82') ισοφάρισαν τα γκολ των Μάλερι (31') και Πίτερς (49').[41][42]

Η Ουρουγουάη, που χάρη στη λατινοαμερικανική εκδοχή του κατενάτσιο, το «σερόχο», έφτασε στους ημιτελικούς, όπου ηττήθηκε από τη Βραζιλία με 1-3 (προηγήθηκε στο 19' με τον Τεόφιλο Κουμπίγιας, αλλά οι Βραζιλιάνοι απάντησαν με τους Κλοντοάλντο στο 44', Ζαϊρζίνιο στο 76' και Ριβελίνο στο 89'), και στον μικρό τελικό από τη χειρότερή της εκείνη την ημέρα Δυτική Γερμανία με 0-1, λόγω του γκολ του Όβερατ στο 26'. Πάντως η Ουρουγουάη δεν έπεισε ότι άξιζε να προχωρήσει τόσο πολύ. Άλλωστε στους προημιτελικούς νίκησε την Σοβιετική Ένωση 1-0 (Εσπάραγκο στο 117'), χάρη στον Ολλανδό διαιτητή Φαν Ράβενς, που αγνόησε πέναλτι σε ανατροπή του Μπίσοβετς στο 32' και κατακύρωσε το γκολ του Εσπάραγκο, αν και η σέντρα που προηγήθηκε έγινε από θέση άουτ. Καλές εμφανίσεις πραγματοποίησαν η Ρουμανία (μολονότι έμεινε εκτός προημιτελικών, αφού αποκλείστηκε, έπειτα από «μάχες» με τις Αγγλία και Βραζιλία), το Μεξικό - νίκησε 1-0 το Βέλγιο, απέσπασε ισοπαλία 0-0 από την Ε.Σ.Σ.Δ. και στους προημιτελικούς σταμάτησε μπροστά στην Ιταλία, που το κατέβαλε με 4-1 και το Ισραήλ, το οποίο αποχαιρέτησε το Μουντιάλ του Μεξικού «με το κεφάλι ψηλά». Αναδείχθηκε ισόπαλο με την Ιταλία 0-0 και τη Σουηδία 1-1, ενώ έχασε μόνο από την Ουρουγουάη με 0-2.

«Ο αγώνας του αιώνα»[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην ποδοσφαιρική ιστορία γράφτηκε με ανεξίτηλα γράμματα ο ημιτελικός Ιταλίας - Δυτικής Γερμανίας, γνωστός και ως «ο αγώνας του αιώνα». Η Ιταλία προηγήθηκε στο 7' με τον Μπονινσένια. Και ενώ στο δεύτερο λεπτό των καθυστερήσεων όλα έδειχναν ότι έχουν τελειώσει, οι Δυτικογερμανοί απέδειξαν ξανά πόσο μαχητικοί είναι. Είναι αυτό το μαχητικό πνεύμα, που τους χάρισε τόσους τίτλους, ενώ η ποιότητα της ομάδας τους δεν ήταν πάντα σπουδαία. Στο ημίχρονο, ο προπονητής της Ιταλίας Φερούτσιο Βαλκαρέτζι είχε διατηρήσει τον αμφιλεγόμενο συμβιβασμό επιλογής "staffetta" («σκυταλοδρομία») που εφαρμοζε σε εκείνη τη διοργάνωση να αντικαταστήσει τον Τζάνι Ριβέρα, με τον πιο εργατικό Σάντρο Ματσόλα. Ο πρώτος ήταν ο καλύτερος Ευρωπαίος παίκτης της προηγούμενης χρονιάς νικητής και εξαιρετικά προικισμένος, αλλά ο προπονητής τον θεώρησε πιο αποτελεσματικό όταν οι αντίπαλες άμυνες ήταν κουρασμένες – όπως περίμενε από τη Δυτική Γερμανία μετά από έναν προημιτελικό εναντίον της Αγγλίας. «Έκανα λάθος», παραδέχθηκε αργότερα ο προπονητής της Ιταλίας. «Στην πραγματικότητα, έμεινα έκπληκτος από την αντοχή τους».[43] Ο αμυντικός Καρλ Χάινς Σνέλιγκερ ισοφάρισε στις καθυστερήσεις και ο αγώνας κρίθηκε στην παράταση. Πράγματι, ακόμη και με τον αρχηγό Φραντς Μπεκενμπάουερ να παίζει με το τραυματισμένο του χέρι, οι Γερμανοί πήραν γρήγορα το προβάδισμα. Στο πρώτο ημίχρονο της παράτασης ο Μίλερ έκανε το 2-1 (94'), ο Μπούρνιτς ισοφάρισε στο 98', ο Ρίβα σημείωσε το 3-2 στο 104'. Ο Μίλερ ξανακτύπησε στο 110' και ο Ριβέρα έστειλε την Ιταλία στον μεγάλο τελικό στο αμέσως επόμενο λεπτό.[6][44][45]

Η επίσημη αφίσα της διοργάνωσης.

Στο τέλος του αγώνα, ο Ιταλός προπονητής έτρεχε ξέφρενα με χαρά γύρω στο γήπεδο, ενώ οι παίκτες ήταν πολύ εξουθενωμένοι για να κάνουν το παραμικρό.[46] Κατά τη διάρκεια του ημιτελικού ανάμεσα σε Ιταλία και Δυτική Γερμανία, 23 κατάδικοι απέδρασαν από μεξικάνικη φυλακή, εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι οι φύλακές τους είχαν απορροφηθεί από το θέαμα στην τηλεόραση. Στην Ιταλία πέντε φίλαθλοι δεν άντεξαν τη συγκίνηση και πέθαναν από καρδιακή προσβολή. Ο αγώνας εξακολουθεί να κατέχει το ρεκόρ των περισσότερων τερμάτων στην παράταση.[47] Ψηφίστηκε ως ο καλύτερος αγώνας στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων από το περιοδικό World Soccer στην ψηφοφορία ειδικών το 2007.[37][38]

Σημειώθηκαν 95 γκολ σε 32 αγώνες (μέσος όρος 2,97 ανά αγώνα), ο υψηλότερος μέσος όρος σε διοργάνωση μετά το 1958. Πρώτος σκόρερ αναδείχθηκε ο Μίλερ με 10 γκολ, έναντι 7 του Ζαϊρζίνιο και 5 του Κουμπίγιας. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία, κόπηκαν 1.604.065 εισιτήρια (μέσος όρος 50.127 ανά αγώνα)[48]

Φάση Ομίλων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όλες οι ώρες που αναγράφονται είναι οι τοπικές ώρες Μεξικού UTC -6

1ος Όμιλος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εθνική Α Ν Ι Η ΓΥ ΓΚ ΓΔ Β
Σοβιετική Ένωση Σοβιετική Ένωση 3 2 1 0 6 1 +5 5
Μεξικό Μεξικό 3 2 1 0 5 0 +5 5
Βέλγιο 3 1 0 2 4 5 -1 2
Ελ Σαλβαδόρ Ελ Σαλβαδόρ 3 0 0 3 0 9 -9 0
31/5/1970
12:00
Μεξικό Μεξικό 0 – 0 Σοβιετική Ένωση Σοβιετική Ένωση Στάδιο Αζτέκα, Πόλη του Μεξικού
Θεατές: 107.000
Διαιτητής: Κουρτ Τσένσερ Δυτική Γερμανία
(Report)

3/6/1970
16:00
Βέλγιο 3 – 0 Ελ Σαλβαδόρ Ελ Σαλβαδόρ Στάδιο Αζτέκα, Πόλη του Μεξικού
Θεατές: 92.000
Διαιτητής: Αντρέι Ραντουλέσκου Ρουμανία
Βίλφριντ Βαν Μουρ Soccerball shade.svg 12' Soccerball shade.svg 54'
Ραούλ Λάμπερτ Soccerball shade.svg 76' πεν.
(Report)

6/6/1970
16:00
Σοβιετική Ένωση Σοβιετική Ένωση 4 – 1 Βέλγιο Στάδιο Αζτέκα, Πόλη του Μεξικού
Θεατές: 59.000
Διαιτητής: Ρούντολφ Σόυρερ Ελβετία
Ανατόλι Μπίσοβετς Soccerball shade.svg 14' Soccerball shade.svg 63'
Κάχι Ασατιάνι Soccerball shade.svg 57'
Βιτάλι Χμελνίτσκι Soccerball shade.svg 76'
(Report) Ραούλ Λάμπερτ Soccerball shade.svg 86'

7/6/1970
12:00
Μεξικό Μεξικό 4 – 0 Ελ Σαλβαδόρ Ελ Σαλβαδόρ Στάδιο Αζτέκα, Πόλη του Μεξικού
Θεατές: 103.000
Διαιτητής: Αλί Καντίλ Αίγυπτος
Χαβιέρ Βαλδίβια Soccerball shade.svg 45' Soccerball shade.svg 46'
Χαβιέρ Φραγόσο Soccerball shade.svg 58'
Χουάν Ιγνάσιο Μπασαγούρεν Soccerball shade.svg 83'
(Report)

10/6/1970
16:00
Σοβιετική Ένωση Σοβιετική Ένωση 2 – 0 Ελ Σαλβαδόρ Ελ Σαλβαδόρ Στάδιο Αζτέκα, Πόλη του Μεξικού
Θεατές: 89.000
Διαιτητής: Ραφαέλ Ορμασάμπαλ Χιλή
Ανατόλι Μπίσοβετς Soccerball shade.svg 51' Soccerball shade.svg 74' (Report)

11/6/1970
16:00
Μεξικό Μεξικό 1 – 0 Βέλγιο Στάδιο Αζτέκα, Πόλη του Μεξικού
Θεατές: 105.000
Διαιτητής: Άνχελ Νορμπέρτο Κοερέσα Αργεντινή
Γκουστάβο Πένια Soccerball shade.svg 14' πεν. (Report)

2ος Όμιλος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εθνική Α Ν Ι Η ΓΥ ΓΚ ΓΔ Β
Ιταλία Ιταλία 3 1 2 0 1 0 +1 4
Ουρουγουάη Ουρουγουάη 3 1 1 1 2 1 +1 3
Σουηδία 3 1 1 1 2 2 0 3
Ισραήλ Ισραήλ 3 0 2 1 1 3 -2 2
2/6/1970
16:00
Ουρουγουάη Ουρουγουάη 2 – 0 Ισραήλ Ισραήλ Στάδιο Κουαουτέμοκ, Πουέμπλα
Θεατές: 20.000
Διαιτητής: Μπομπ Ντέιβιντσον Σκωτία
Ίλντο Μανέιρο Soccerball shade.svg 23'
Χουάν Μουχίκα Soccerball shade.svg 50'
(Report)

3/6/1970
16:00
Ιταλία Ιταλία 1 – 0 Σουηδία Στάδιο Νεμέσιο Ντίες, Τολούκα
Θεατές: 14.000
Διαιτητής: Τζακ Τέιλορ Αγγλία
Άντζελο Ντομενγκίνι Soccerball shade.svg 10' (Report)

6/6/1970
16:00
Ουρουγουάη Ουρουγουάη 0 – 0 Ιταλία Ιταλία Στάδιο Κουαουτέμοκ, Πουέμπλα
Θεατές: 30.000
Διαιτητής: Ρούντι Γκλέγκνερ Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας
(Report)

7/6/1970
12:00
Ισραήλ Ισραήλ 1 – 1 Σουηδία Στάδιο Νεμέσιο Ντίες, Τολούκα
Θεατές: 10.000
Διαιτητής: Σεγιούμ Ταρέγκν Αιθιοπία
Μορντεχάι Σπίγκλερ Soccerball shade.svg 56' (Report) Τομ Τούρεσον Soccerball shade.svg 53'

10/6/1970
16:00
Σουηδία 1 – 0 Ουρουγουάη Ουρουγουάη Στάδιο Κουαουτέμοκ, Πουέμπλα
Θεατές: 18.000
Διαιτητής: Χένρι Λαντάουερ Ηνωμένες Πολιτείες
Όβε Γκραν Soccerball shade.svg 90' (Report)

11/6/1970
16:00
Ιταλία Ιταλία 0 – 0 Ισραήλ Ισραήλ Στάδιο Νεμέσιο Ντίες, Τολούκα
Θεατές: 10.000
Διαιτητής: Αντόνιο ντε Μοράις Βραζιλία
(Report)

3ος Όμιλος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εθνική Α Ν Ι Η ΓΥ ΓΚ ΓΔ Β
Βραζιλία 3 3 0 0 8 3 +5 6
Αγγλία Αγγλία 3 2 0 1 2 1 +1 4
Flag of Romania.svg Ρουμανία 3 1 0 2 4 5 -1 2
Τσεχοσλοβακία Τσεχοσλοβακία 3 0 0 3 2 7 -5 0
2/6/1970
16:00
Αγγλία Αγγλία 1 – 0 Flag of Romania.svg Ρουμανία Στάδιο Χαλίσκο, Γουαδαλαχάρα
Θεατές: 50.560
Διαιτητής: Βιτάλ Λορό Βέλγιο
Τζεφ Χερστ Soccerball shade.svg 65' (Report)

3/6/1970
16:00
Βραζιλία 4 – 1 Τσεχοσλοβακία Τσεχοσλοβακία Στάδιο Χαλίσκο, Γουαδαλαχάρα
Θεατές: 52.897
Διαιτητής: Ραμόν Μπαρέτο Ουρουγουάη
Ρομπέρτο Ριβελίνο Soccerball shade.svg 24'
Πελέ Soccerball shade.svg 59'
Ζαϊρζίνιο Soccerball shade.svg 61' Soccerball shade.svg 81'
(Report) Λάντισλαβ Πέτρας Soccerball shade.svg 11'

6/6/1970
16:00
Flag of Romania.svg Ρουμανία 2 – 1 Τσεχοσλοβακία Τσεχοσλοβακία Στάδιο Χαλίσκο, Γουαδαλαχάρα
Θεατές: 56.818
Διαιτητής: Ντιέγο ντε Λέο Μεξικό
Αλεχάντρου Νεάγκου Soccerball shade.svg 52'
Φλορέα Ντουμιτράκε Soccerball shade.svg 75' πεν.
(Report) Λάντισλαβ Πέτρας Soccerball shade.svg 5'

7/6/1970
12:00
Βραζιλία 1 – 0 Αγγλία Αγγλία Στάδιο Χαλίσκο, Γουαδαλαχάρα
Θεατές: 66.834
Διαιτητής: Άμπραχαμ Κλάιν Ισραήλ
Ζαϊρζίνιο Soccerball shade.svg 59' (Report)

10/6/1970
16:00
Βραζιλία 3 – 2 Flag of Romania.svg Ρουμανία Στάδιο Χαλίσκο, Γουαδαλαχάρα
Θεατές: 50.804
Διαιτητής: Φέρντιναντ Μάρσαλ Αυστρία
Πελέ Soccerball shade.svg 19' Soccerball shade.svg 67'
Ζαϊρζίνιο Soccerball shade.svg 22'
(Report) Φλορέα Ντουμιτράκε Soccerball shade.svg 34'
Έμερικ Ντεμπρόβσκι Soccerball shade.svg 84'

11/6/1970
16:00
Αγγλία Αγγλία 1 – 0 Τσεχοσλοβακία Τσεχοσλοβακία Στάδιο Χαλίσκο, Γουαδαλαχάρα
Θεατές: 49.262
Διαιτητής: Ροζέρ Μασέν Γαλλία
Άλαν Κλαρκ Soccerball shade.svg 50' πεν. (Report)

4ος Όμιλος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εθνική Α Ν Ι Η ΓΥ ΓΚ ΓΔ Β
Δυτική Γερμανία Δυτική Γερμανία 3 3 0 0 10 4 +6 6
Flag of Peru.svg Περού 3 2 0 1 7 5 +2 4
Βουλγαρία 3 0 1 2 5 9 -4 1
Flag of Morocco.svg Μαρόκο 3 0 1 2 2 6 -4 1
2/6/1970
16:00
Flag of Peru.svg Περού 3 – 2 Βουλγαρία Στάδιο Νου Καμπ, Λεόν
Θεατές: 13.765
Διαιτητής: Αντόνιο Σμπαρντέλλα Ιταλία
Αλμπέρτο Γκαγιάρδο Soccerball shade.svg 50'
Έκτορ Τσουμπιτάς Soccerball shade.svg 55'
Τεόφιλο Κουμπίγιας Soccerball shade.svg 73'
(Report) Ντίνκο Ντερμέντζιεφ Soccerball shade.svg 13'
Χρίστο Μπόνεφ Soccerball shade.svg 49'

3/6/1970
16:00
Δυτική Γερμανία Δυτική Γερμανία 2 – 1 Flag of Morocco.svg Μαρόκο Στάδιο Νου Καμπ, Λεόν
Θεατές: 12.942
Διαιτητής: Λάουρενς βαν Ράβενς Ολλανδία
Ούβε Ζέελερ Soccerball shade.svg 56'
Γκερντ Μίλερ Soccerball shade.svg 78'
(Report) Μοχάμεντ Χουμάν Soccerball shade.svg 21'

6/6/1970
16:00
Flag of Peru.svg Περού 3 – 0 Flag of Morocco.svg Μαρόκο Στάδιο Νου Καμπ, Λεόν
Θεατές: 13.537
Διαιτητής: Τόφικ Μαχράμοφ Σοβιετική Ένωση
Τεόφιλο Κουμπίγιας Soccerball shade.svg 65' Soccerball shade.svg 75'
Ρομπέρτο ΤσάγιεSoccerball shade.svg 67'
(Report)

7/6/1970
12:00
Δυτική Γερμανία Δυτική Γερμανία 5 – 2 Βουλγαρία Στάδιο Νου Καμπ, Λεόν
Θεατές: 12.710
Διαιτητής: Ορτίθ ντε Μεντίμπιλ Ισπανία
Ράινχαρτ Λιμπούντα Soccerball shade.svg 20'
Γκερντ Μίλερ Soccerball shade.svg 27' Soccerball shade.svg 52' πεν. Soccerball shade.svg 88'
Ούβε Ζέελερ Soccerball shade.svg 67'
(Report) Ασπαρούχ Νικοντίμοφ Soccerball shade.svg 12'
Τόντορ Κόλεφ Soccerball shade.svg 89'

10/6/1970
16:00
Δυτική Γερμανία Δυτική Γερμανία 3 – 1 Flag of Peru.svg Περού Στάδιο Νου Καμπ, Λεόν
Θεατές: 17.875
Διαιτητής: Αμπέλ Αγκιλάρ Ελισάλδε Μεξικό
Γκερντ Μίλερ Soccerball shade.svg 19' Soccerball shade.svg 26' Soccerball shade.svg 39' (Report) Τεόφιλο Κουμπίγιας Soccerball shade.svg 44'

11/6/1970
16:00
Flag of Morocco.svg Μαρόκο 1 – 1 Βουλγαρία Στάδιο Νου Καμπ, Λεόν
Θεατές: 12.299
Διαιτητής: Αντόνιο Ριμπέιρο Σαλντάνια Πορτογαλία
Μαουχούμπ Γκαζουάνι Soccerball shade.svg 61' (Report) Ντόμπρομιρ Ζέτσεφ Soccerball shade.svg 40'

Πορεία προς τον τελικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πίνακας αποτελεσμάτων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προημιτελικοί Ημιτελικοί Τελικός
                   
14 Ιουνίου - Πόλη του Μεξικού        
 Σοβιετική Ένωση Σοβιετική Ένωση  0
17 Ιουνίου - Γουαδαλαχάρα
 Ουρουγουάη Ουρουγουάη (παρ.)  1  
 Ουρουγουάη Ουρουγουάη  1
14 Ιουνίου - Γουαδαλαχάρα
    Βραζιλία  3  
  Βραζιλία  4
21 Ιουνίου - Πόλη του Μεξικού
 Flag of Peru.svg Περού  2  
  Βραζιλία  4
14 Ιουνίου - Τολούκα
   Ιταλία Ιταλία  1
 Ιταλία Ιταλία  4
17 Ιουνίου - Πόλη του Μεξικού
 Μεξικό Μεξικό  1  
 Ιταλία Ιταλία (παρ.)  4 Μικρός τελικός
14 Ιουνίου - Λεόν
   Δυτική Γερμανία Δυτική Γερμανία  3  
 Δυτική Γερμανία Δυτική Γερμανία  3  Ουρουγουάη Ουρουγουάη  0
 Αγγλία Αγγλία (παρ.)  2    Δυτική Γερμανία Δυτική Γερμανία  1
20 Ιουνίου - Πόλη του Μεξικού

Προημιτελικοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

14/6/1970
12:00
Δυτική Γερμανία Δυτική Γερμανία 3 – 2
(Παράταση)
Αγγλία Αγγλία Στάδιο Νου Καμπ, Λεόν
Θεατές: 23.357
Διαιτητής: Άνχελ Νορμπέρτο Κοερέσα Αργεντινή
Φραντς Μπεκενμπάουερ Soccerball shade.svg 68'
Ούβε Ζέελερ Soccerball shade.svg 76'
Γκερντ Μίλερ Soccerball shade.svg 108'
(Report) Άλαν Μάλερι Soccerball shade.svg 31'
Μάρτιν Πίτερς Soccerball shade.svg 49'

14/6/1970
12:00
Βραζιλία 4 – 2 Flag of Peru.svg Περού Στάδιο Χαλίσκο, Γουαδαλαχάρα
Θεατές: 54.270
Διαιτητής: Βιτάλ Λορό Βέλγιο
Ρομπέρτο Ριβελίνο Soccerball shade.svg 11'
Τοστάο Soccerball shade.svg 15' Soccerball shade.svg 52'
Ζαϊρζίνιο Soccerball shade.svg 75'
(Report) Αλμπέρτο Γκαγιάρδο Soccerball shade.svg 28'
Τεόφιλο Κουμπίγιας Soccerball shade.svg 70'

14/6/1970
12:00
Ιταλία Ιταλία 4 – 1 Μεξικό Μεξικό Στάδιο Νεμέσιο Ντίες, Τολούκα
Θεατές: 26.851
Διαιτητής: Ρούντι Γκλέγκνερ Ελβετία
Γκουστάβο Πένα Soccerball shade.svg 25' αυτ.
Λουίτζι Ρίβα Soccerball shade.svg 63' Soccerball shade.svg 76'
Τζάνι Ριβέρα Soccerball shade.svg 70'
(Report) Χοσέ Λουίς Γκονσάλες Soccerball shade.svg 13'

14/6/1970
12:00
Ουρουγουάη Ουρουγουάη 1 – 0
(Παράταση)
Σοβιετική Ένωση Σοβιετική Ένωση Στάδιο Αζτέκα, Πόλη του Μεξικού
Θεατές: 24.550
Διαιτητής: Λάουρενς βαν Ράβενς Ολλανδία
Βίκτορ Εσπάραγο Soccerball shade.svg 116' (Report)

Ημιτελικοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

17/6/1970
16:00
Βραζιλία 3 – 1 Ουρουγουάη Ουρουγουάη Στάδιο Χαλίσκο, Γουαδαλαχάρα
Θεατές: 51.261
Διαιτητής: Ορτίθ ντε Μεντίμπιλ Ισπανία
Κλοντοάλντο Soccerball shade.svg 44'
Ζαϊρζίνιο Soccerball shade.svg 76'
Ρομπέρτο Ριβελίνο Soccerball shade.svg 89'
(Report) Λουίς Κουμπίγια Soccerball shade.svg 19'

17/6/1970
16:00
Ιταλία Ιταλία 4 – 3
(Παράταση)
Δυτική Γερμανία Δυτική Γερμανία Στάδιο Αζτέκα, Πόλη του Μεξικού
Θεατές: 102.444
Διαιτητής: Αρτούρο Γιαμασάκι Περού
Ρομπέρτο Μπονινσένια Soccerball shade.svg 8'
Ταρτσίσιο Μπούρνιτς Soccerball shade.svg 98'
Λουίτζι Ρίβα Soccerball shade.svg 104'
Τζάνι Ριβέρα Soccerball shade.svg 111'
(Report) Καρλ Χάιντς Σνέλινγκερ Soccerball shade.svg 90'
Γκερντ Μίλερ Soccerball shade.svg 94' Soccerball shade.svg 110'

Μικρός τελικός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

20/6/1970
16:00
Δυτική Γερμανία Δυτική Γερμανία 1 – 0 Ουρουγουάη Ουρουγουάη Στάδιο Αζτέκα, Πόλη του Μεξικού
Θεατές: 104.403
Διαιτητής: Αντόνιο Σμπαρντέλλα Ιταλία
Βόλφγκανγκ Όβερατ Soccerball shade.svg 26' (Report)

Τελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

21/6/1970
12:00
Βραζιλία 4 – 1 Ιταλία Ιταλία Στάδιο Αζτέκα, Πόλη του Μεξικού
Θεατές: 107.412
Διαιτητής: Ρούντι Γκλέγκνερ Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας
Πελέ Soccerball shade.svg 18'
Ζέρσον Soccerball shade.svg 66'
Ζαϊρζίνιο Soccerball shade.svg 71'
Κάρλος Αλμπέρτο Τόρες Soccerball shade.svg 86'
(Report) Ρομπέρτο Μπονινσένια Soccerball shade.svg 37'
Kit left arm.svg
Βραζιλία
Kit left arm.svg
Ιταλία
Βραζιλία
Βραζιλία:
GK 1 Φέλιξ Μιέλι Βενεράντο
DF 2 Έρκουλες Μπρίτο Ρουάς
DF 3 Γουίλσον ντα Σίλβα Πιάτσα
DF 4 Κάρλος Αλμπέρτο Τόρες (Αρχηγός)
DF 16 Εβεράλντο
MF 5 Κλοντοάλντο
MF 8 Ζέρσον
FW 7 Ζαϊρζίνιο
FW 9 Τοστάο
MF 10 Πελέ
MF 11 Ρομπέρτο Ριβελίνο
Προπονητής:
Βραζιλία Μάριο Ζαγκάλο
1949
Ιταλία:
GK 1 Ενρίκο Αλμπερτόσι
DF 2 Ταρτσίσιο Μπούρνιτς
DF 3 Τζιατσίντο Φακέτι (Αρχηγός)
DF 5 Πιερλουίτζι Τσέρα
DF 8 Ρομπέρτο Ροσάτο
MF 10 Μάριο Μπερτίνι Sub off.svg 75'
MF 16 Τζιανκάρλο ντε Σίστι
FW 11 Λουίτζι Ρίβα
FW 13 Άντζελο Ντομενγκίνι
MF 15 Σάντρο Ματσόλα
FW 20 Ρομπέρτο Μπονινσένια Sub off.svg 84'
Αλλαγές:
MF 14 Τζάνι Ριβέρα Sub on.svg 84'
MF 18 Αντόνιο Ιουλιάνο Sub on.svg 75'
Προπονητής:
Ιταλία Φερούτσο Βαλκαρέτζι
  • Β. Διαιτητές
    • Ουρουγουάη Ρούντολφ Σόυρερ
    • Μεξικό Άνχελ Νορμπέρτο Κοερέσα

Κανόνες παιχνιδιού

  • 90 λεπτά
  • 30 λεπτά Παράταση αν είναι ανάγκη
  • Οι ομάδες έχουν δικαίωμα για 2 αλλαγές
Παγκόσμιος Κυπελλούχος 1970:
Flag of Brazil.svg
Βραζιλία
3ος τίτλος

Σκόρερ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

10 τέρματα
7 τέρματα
5 τέρματα

Καλύτερη ΧΙ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τερματοφύλακας Αμυντικοί Μέσοι Επιθετικοί

Ουρουγουάη Λαδισλάο Μαζουρκιέβιτς

Βραζιλία Κάρλος Αλμπέρτο Τόρες
Ουρουγουάη Ατίλιο Ανσέτα
Ιταλία Τζιατσίντο Φακέτι
Γερμανία Φραντς Μπεκενμπάουερ

Βραζιλία Ζέρσον
Βραζιλία Ριβελίνο
Αγγλία Μπόμπι Τσάρλτον

Βραζιλία Πελέ
Βραζιλία Ζαϊρζίνιο
Γερμανία Γκερντ Μίλερ

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. The 100 greatest World Cup moments The Independent
  2. Why Mexico 1970 was the greatest World Cup ever Αρχειοθετήθηκε 2012-10-15 στο Wayback Machine. The Mirror. Ανακτήθηκε 14 Μαΐου 2011
  3. 3,0 3,1 «World Cup History: 1970». ESPN. Ανακτήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 2021. 
  4. «The 50-Year Legacy of the 1970 World Cup and Brazil's Historic Triumph». Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2020. 
  5. «1970 FIFA World Cup Mexico: The Historic Landmark That Changed Global Soccer Forever». Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2022. 
  6. 6,0 6,1 «Παγκόσμιο Κύπελλο 1970: Ο «πόλεμος του ποδοσφαίρου» και ο «αγώνας του αιώνα»». Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2022. 
  7. «Ο Πόλεμος του Ποδοσφαίρου». Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2022. 
  8. «Η «ασύλληπτη» Βραζιλία του Μουντιάλ 1970». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Ιουλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουλίου 2021. 
  9. «Η δημιουργία της Βραζιλίας των πέντε «δεκαριών» το '70 είχε συνωμοσία, ταπείνωση, NASA και εγκλεισμό». Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2020. 
  10. «Brazil's 1970 World Cup winners». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουλίου 2021. 
  11. «When did Pelé make his debut, what teams did he play for and when did he retire?». Ανακτήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2022. 
  12. «Mexico 1970: Brazilians show all how beautiful game should be played». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Σεπτεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2011. 
  13. «Βραζιλία 1970: Απλά η καλύτερη». Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2021. 
  14. «The best teams in World Cup history». Ανακτήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 2022. 
  15. 15,0 15,1 «Unforgettable World Cup Moments: Brazil 1970, the best team in World Cup history?». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Νοεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2022. 
  16. 16,0 16,1 «Brazil 1970: The Pinnacle of Achievement». Ανακτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 2022. 
  17. 17,0 17,1 «World Cup final 1970: Brazil v Italy – as it happened». Ανακτήθηκε στις 18 Ιουλίου 2021. 
  18. «BRITANNICA : Jules Rimet Trophy». Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2021. 
  19. 19,0 19,1 «How the 1970 World Cup in Mexico changed the face of global soccer forever». Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2020. 
  20. «A 50 años de la gloria: La historia íntima del Brasil campeón en México 1970, el equipo que se formó en un cuarto de hotel». Ανακτήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 2020. 
  21. «Brazil's 1970 World Cup squad were pioneers in physical preparation». Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2020. 
  22. «A 50 años de Brasil del 70: un equipo de estrellas con ideas de la NASA que marcó el deporte con su "fútbol-arte" en el Mundial de México». Ανακτήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 2020. 
  23. «Βραζιλία 1970: Απλά η καλύτερη». Ανακτήθηκε στις 13 Μαρτίου 2021. 
  24. «When Pelé met Banks: 'Incredible – a move that required two geniuses'». Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2023. 
  25. «Η μέρα που ο Μπανκς σταμάτησε τον Πελέ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Οκτωβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 2022. 
  26. «The moments that immortalized Pele: The magic of his dribbling and his best goals». Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2023. 
  27. «FIFA : Captain's clincher earns Brazil immortality (5) - 100 great World Cup moments». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Δεκεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 2022. 
  28. «PELÉ AND PALS RETIRE THE CUP». Ανακτήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 2023. 
  29. «FIFA : The Finals that made history». Ανακτήθηκε στις 24 Ιουλίου 2022. 
  30. 30,0 30,1 «Brazil, 1970, and the Captivating Mythology of the 'Beautiful Game'». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Δεκεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2022. 
  31. «The perfect goal». Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2011. 
  32. «The 13 Greatest World Cup Goals» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2021. 
  33. «From the Hand of God to the head of Zidane - The World Cup's most iconic moments ever». Ανακτήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2023. 
  34. «Fifty years ago today, Brazil taught the world to play, in colour». Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2021. 
  35. «TOP 10 WORLD CUP MEMORIES OF ALL TIME , NUMBER 5 THE EXCLAMATION POINT». Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2022. 
  36. «World Cup 1970 Qualifying». Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2022. 
  37. 37,0 37,1 «Brazil's 1970 winning team voted best of all time». Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2020. 
  38. 38,0 38,1 «The New York Times : 1970 Brazilian Soccer Team Voted Best Ever». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Αυγούστου 2022. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2011. 
  39. «Pelé: The only Brazilian to come out of the World Cup (even) bigger than he started». Ανακτήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2022. 
  40. «Which is the best World Cup ever? Rating contenders from 1954 to 2014». Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2020. 
  41. «FIFA : Kaiser sparks German comeback (70) - 100 great World Cup moments». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Δεκεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2022. 
  42. «Σαν σήμερα το 1970, η καλύτερη Βραζιλία όλων των εποχών σηκώνει το Μουντιάλ». Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2022. 
  43. «The Game of the Century (10) - 100 great World Cup moments». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Δεκεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 2022. 
  44. «FIFA : Joy and pain as Rivera settles Game of the Century». Ανακτήθηκε στις 14 Ιουλίου 2021. 
  45. «¡HABLA MEMORIA! Alemania-Italia: El partido del siglo». Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2020. 
  46. «50 Best Moments in World Cup History». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Νοεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2022. 
  47. «FIFA : The insane Game of the Century». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Νοεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2020. 
  48. Η Βραζιλία κατακτά το καλύτερο παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου, Ιστορικό Λεύκωμα 1970, σελ. 138-143, Καθημερινή (1998).

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μεγάλη Βρετανία 1966 World Cup Μεξικό 1970
ΠΚ 1966 Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου ΦΙΦΑ 1974