Τριφθορομεθάνιο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Τριφθορομεθάνιο
Fluoroform.svg
Fluoroform-3D-vdW.png
Γενικά
Όνομα IUPAC Τριφθορομεθάνιο
Άλλες ονομασίες Φθοροφόρμιο
Χημικά αναγνωριστικά
Χημικός τύπος CHF3
Μοριακή μάζα 70,01 amu
Σύντομος
συντακτικός τύπος
CHF3
Συντομογραφίες HFC-23
R-23
Αριθμός CAS 75-46-7
SMILES FC(F)F
InChI 1S/CHF3/c2-1(3)4/h1H
Αριθμός EINECS 200-872-4
Αριθμός RTECS PB6900000
Αριθμός UN ZJ51L9A260
PubChem CID 6373
ChemSpider ID 21106179
Δομή
Μήκος δεσμού C-H: 106 pm
C-F: 139 pm
Είδος δεσμού C-H: σ (2sp3-1s)
σ (2sp3-2sp3)
Πόλωση δεσμού C--H+: 3%
C+-F-: 43%
Γωνία δεσμού 109° 28'
Μοριακή γεωμετρία τετραεδρική
Ισομέρεια
Φυσικές ιδιότητες
Σημείο τήξης -155,2 °C
Σημείο βρασμού -82,1 °C
Διαλυτότητα
στο νερό
1 kg/m3
Διαλυτότητα
σε άλλους διαλύτες
Διαλυτό σε οργανικούς διαλύτες
Τάση ατμών 4,38 MPa (20 °C)
Εμφάνιση Άχρωμο αέριο
Χημικές ιδιότητες
pKa 25-28
Επικινδυνότητα
Καταστολή νευρικού συστήματος
Φράσεις ασφαλείας S38
Κίνδυνοι κατά
NFPA 704
NFPA 704.svg
0
2
0
Εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά, τα δεδομένα αφορούν υλικά υπό κανονικές συνθήκες (25°C, 100 kPa).

Το τριφθορομεθάνιο[1] είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και φθόριο, με χημικό τύπο CHF3. Είναι ένα από τα αλοφόρμια, μια κατηγορία χημικών ενώσεων με γενικό τύπο CHX3 (X: αλογόνο). Χρησιμοποιήθηκε σε ποικίλες εξειδικευμένες εφαρμογές, και παράγεται ως παραπροϊόν της παραγωγής του τεφλόν. Παράγεται, επίσης, βιολογικά, σε μικρές ποσότητες, κυρίως με αποκαρβοξυλίωση του τριφθοραιθανικού οξέος[2].

Ονοματολογία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ονομασία «τριφθορομεθάνιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα «μεθ-» δηλώνει την παρουσία ενός (1) ατόμου άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες που έχουν χαρακτηριστικές καταλήξεις. Το αρχικό πρόθεμα «τριφθορο-» δηλώνει την παρουσία τριών (3) ατόμων φθορίου ανά μόριο της ένωσης.

Μοριακή δομή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η μοριακή δομή του είναι τετραεδρική, με το άτομο του άνθρακα στο κέντρο κσι τα υπόλοιπα στις κορυφές.

Δεσμοί[3]
Δεσμός τύπος δεσμού ηλεκτρονική δομή Μήκος δεσμού Ιονισμός
C-H σ 2sp3-1s 109 pm 3% C- H+
C-F σ 2sp3-2sp3 139 pm 43% C+ F-
Κατανομή φορτίων
σε ουδέτερο μόριο
F -0,43
H +0,03
C +1,26

Παραγωγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με υποκατάσταση άλλων αλογόνων από φθόριο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1. Παρασκευάσθηκε για πρώτη φορά το 1894, από το Μαυρίκ Μεσιάνς (Maurice Meslans), με επίδραση φθοριούχου αργύρου σε τριιωδομεθάνιο[4]:

\mathrm{CHI_3 + 3AgF \xrightarrow{} CHF_3 + 3AgI \downarrow}

2. Η παραπάνω αντίδραση, βελτιώθηκε αργότερα από τον Όττο Ρουφφ (Otto Ruff), με αντικατάσταση του φθοριούχου αργύρου με μίγμα φθοριούχου υδραργύρου (HgF2) και φθοριούχου ασβεστίου (CaF2)[5]:

\mathrm{2CHI_3 + 3HgF_2 \xrightarrow{CaF_2} 2CHF_3 + 3HgI_2 }

3. Αντίδραση υποκατάστασης είναι δυνατή και από τριβρωμομεθάνιο, αλλά σε δυο στάδια, με ενδιάμεση παραγωγή βρωμοδιφθορομεθάνιου, με χρήση τριφθοριούχου αντιμόνιου και στη συνέχεια τελειώνοντας την παραγωγή τριφθορομεθανίου με επίδραση φθοριούχου υδραργύρου[5]:

\mathrm{3CHBr_3 + 2SbF_3 \xrightarrow{} 3CHF_2Br + 2SbBr_3}
\mathrm{2CHF_2Br + HgF_2 \xrightarrow{} 2CHF_3 + HgBr_2}

4. Νε επίδραση τριφθοριούχου υφυδραργύρου (Hg2F2) σε τριχλωρομεθάνιο[6]:

\mathrm{2CHCl_3 + 3Hg_2F_2 \xrightarrow{} 2CHF_3 + 3Hg_2Cl_2 \downarrow}

Χημικές ιδιότητες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αντιδράσεις υποκατάστασης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Οι αντιδράσεις υποκατάστασης του φθορίου είναι πολύ πιο αργές σε σύγκριση με τα αντίστοιχα αλκυλαλογονίδια των άλλων αλογόνων, γιατί ο χημικός δεσμός C-F είναι πολύ ισχυρός. Αυτό, όμως, επιτρέπει πιο εύκολη και πιο ποσοτική την παραγωγή των μονοπαραγώγων και διπαραγώγων.

Υποκατάσταση από υδροξύλιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Υδρολύεται με αραιές ισχυρές βάσεις, σχηματίζοντας αρχικά στην ασταθή διφθορομεθανόλη, που μετατρέπεται πρώτα σε μεθανοϋλοφθορίδιο, και τελικά σε μονοξείδιο του άνθρακα και υδροφθόριο[7]:

\mathrm{CHF_3 + NaOH \xrightarrow{-NaF} F_2CHOH \xrightarrow{-HF} HCOF \xrightarrow{} CO + HF }

Υποκατάσταση από αλκοξύλιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με RONa μετατρέπεται αρχικά σε αλκοξυδιφθορομεθάνιο, στη συνέχεια, με περίσσεια RONa, σε διαλκοξυφθορομεθάνιο, και τελικά, με επιπλέον περίσσεια RONa, μετατρέπεται σε τριαλκοξυμεθάνιο[7]:

\mathrm{CHF_3 + RONa \xrightarrow{-NaF} F_2CHOR \xrightarrow[-NaF]{+RONa} ROCHFOR \xrightarrow{+RONa} (RO)_3CH + NaF}

Υποκατάσταση από αλκινύλιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με RC≡CNa μετατρέπεται αρχικά σε 1,1-διφθορο-2-αλκίνιο, στη συνέχεια, με περίσσεια RC≡CNa, μετατρέπεται σε 1,5-διαλκυλο-3-φθοροπενταδιίνιο, και τελικά, με επιπλέον περίσσεια, μετατρέπεται σε 3-αλκινυλο-1,5-διαλκυλοπενταδιίνιο[7]:

\mathrm{CHF_3 + RC \equiv CNa \xrightarrow{-NaF} RC \equiv CCHF_2 \xrightarrow[-NaF]{+ RC \equiv CNa} RC \equiv CCHFC \equiv CR \xrightarrow{+ RC \equiv CNa} (RC \equiv C)_3CH + NaF}

Υποκατάσταση από ακύλιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με RCOONa μετατρέπεται αρχικά σε αλκανικό διφθορομεθυλεστέρα, στη συνέχεια, με περίσσεια RCOONa, μετατρέπεται σε διαλκανικό φθορομεθυλοδιεστέρα και τελικά, με επιπλέον περίσσεια RCOONa, μετρέπεται σε τριαλκανικό μεθυλοτριεστέρα[7]:

2

\mathrm{CHF_3 + RCOONa \xrightarrow{-NaF} RCOOCHF_2 \xrightarrow[-NaF]{+ RCOONa} RCOOCHFOOCR \xrightarrow{+ RCOONa} (RCOO)_3CH + NaF }

Υποκατάσταση από κυάνιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με κυανιούχου καλίου (NaCN) μετατρέπεται αρχικά σε διφθοραιθανονιτρίλιο, στη συνέχεια, με περίσσεια κυανιούχου καλίου, μετατρέπεται σε φθοροπροπανοδινιτρίλιο, και τελικά, με επιπλέον περίσσεια κυανιούχου καλίου, μετατρέπεται σε κυανοπροπανοδινιτρίλιο[7]:

\mathrm{CHF_3 + NaCN \xrightarrow{-NaF} F_2CHCN \xrightarrow[-NaF]{+ NaCN} NCCHFCN \xrightarrow{+ NaCN} CH(CN)_3 + NaF}

Υποκατάσταση από αλκύλιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με RNa μετατρέπεται αρχικά σε (διφθορομεθυλ)αλκάνιο, στη συνέχεια, με περίσσεια RNa, μετατρέπεται σε διαλκυλοφθορομεθάνιο, και τελικά, με επιπλέον περίσσεια RNa, μετατρέπεται σε τριαλκυλομεθάνιο[7]:

\mathrm{CHF_3 + RNa \xrightarrow{-NaF} RCHF_2 \xrightarrow[-NaF]{+ RNa} RCHFR \xrightarrow{+ RNa} R_3CH}

Υποκατάσταση από θειαλκύλιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με RSNa μετατρέπεται αρχικά σε αλκυλοθειοδιφθορομεθάνιο, στη συνέχεια, με περίσσεια RSNa, μετατρέπεται σε δι(αλκυλοθειο)φθορομεθάνιο, και τελικά, μς επιπλέον περίσσεια RSNa, μετατρέπεται σε τρι(αλκυλοθειο)μεθάνιο[7]:

\mathrm{CHF_3 + RSNa \xrightarrow{-NaF} RSCHF_2 \xrightarrow[-NaF]{+ RSNa} RSCH_2SR \xrightarrow{+ RSNa} (RS)_3CHJ + NaF }

Υποκατάσταση από ιώδιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με ιωδιούχου καλίου (KI) μετατρέπεται αρχικά σε διφθοριωδομεθάνιο, στη συνέχεια, με περίσσεια ιωδιούχου καλίου, μετατρέπεται σε διιωδοφθορομεθάνιο, και τελικά, με επιπλέον περίσσεια ιωδιούχου καλίου, μετατρέπεται σε τριιωδομεθάνιο[7]:

\mathrm{CHF_3 + KI \xrightarrow{-KF} CHF_2I \xrightarrow[-KF]{+KI} CHFI_2 \xrightarrow{+KI} CHI_3 + KF }

Υποκατάσταση από αμινομάδα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με αμμωνία (NH3) μετατρέπεται αρχικά σε ασταθή διφθορομεθαναμίνη, που αφυδροφθοριώνεται αρχικά σε επίσης ασταθή φθορομεθανιμίνη, που επίσης αφυδροφθοριώνεται, σχηματίζοντας υδροκυάνιο[7]:

\mathrm{CHF_3 + NH_3 \xrightarrow{-HF} F_2CHNH_2 \xrightarrow{-HF} FCH=NH \xrightarrow{} HCN + HF}

Υποκατάσταση από νιτροομάδα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με NaNO2 μετατρέπεται αρχικά σε διφθορονιτρομεθάνιο, στη συνέχεια, με περίσσεια νιτρώδους νατρίου, μετατρέπεται σε δινιτροφθορομεθάνιο, και τελικά, με επιπλέον περίσσεια νιτρώδους νατρίου, μετατρέπεται σε τρινιτρομεθάνιο[8]:

\mathrm{CHF_3 + NaNO_2 \xrightarrow{-NaF} F_2CHNO_2 \xrightarrow[-NaF]{NaNO_2} CH_2(NO_2)_2 \xrightarrow{NaNO_2} CH(NO_2)_3 + NaF }

Υποκατάσταση από φαινύλιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με επίδραση τύπου Friedel-Crafts σε βενζολίου παράγεται αρχικά (διφθορομεθυλο)βενζόλιο, στη συνέχεια, με περίσσεια βενζολίου, παράγεται διφαινυλοφθορομεθάνιο και τελικά, με επιπλέον περίσσεια βενζολίου, παράγεται τριφαινυλομεθάνιο:

\mathrm{PhH + CHF_3 \xrightarrow[-HF]{AlF_3} PhCHF_2 \xrightarrow[+PhH-HF]{AlF_3} PhCHFPh \xrightarrow[+PhH]{AlF_3} Ph_3CH}

Περιφθορίωση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το τριφθορομεθάνιο αντιδρά με το τριφθοριούχο κοβάλτιο, αντικαθιστώντας το άτομο υδρογόνου με άτομο φθορίου. Έτσι παράγεται τετραφθοράνθρακας[9]:

\mathrm{CHF_3 + CoF_3 \xrightarrow{} CF_4 + HF + CoF_2}

Αναγωγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1. Με LiAlH4, παράγεται μεθάνιο[10]:


\mathrm{4CHF_3 + 3LiAlH_4 \xrightarrow{} 4CH_4 + 3LiF + 3AlF_3}

2. Με «υδρογόνο εν τω γενάσθαι», δηλαδή μέταλλο + οξύ, παράγεται αρχικά διφθορομεθάνιο, στη συνέχεια φθορομεθάνιο και τελικά μεθάνιο[11]:


\mathrm{CHF_3 + Zn + HCl \xrightarrow{-ZnFCl} CH_2F_2  \xrightarrow[-ZnFCl]{+ Zn + HCl}  CH_3F  \xrightarrow{+ Zn + HCl} CH_4 + ZnFCl}

3. Με σιλάνιο, παρουσία τριφθοριούχου βορίου, παράγεται μεθάνιο[12]:


\mathrm{CHF_3 + SiH_4 \xrightarrow{BF_3} 2CH_4 + SiHF_3}

Αντιδράσεις προσθήκης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1. Σε αλκένια. Για παράδειγμα, με αιθένιο (CH2=CH2) παράγει 1,1,3-τριφθοροπροπάνιο:


\mathrm{CHF_3 + CH_2=CH_2 \xrightarrow{} FCH_2CH_2CHF_2}

2. Σε αλκίνια. Για παράδειγμα, με αιθίνιο (HC≡CH) παράγει 1,3,3-τριφθοροπροπένιο


\mathrm{CHF_3 + HC \equiv CH \xrightarrow{} FCH=CHCHF_2}

3. Σε κυκλοαλκάνια που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Για παράδειγμα, με κυκλοπροπάνιο παράγει 1,1,4-τριφθοροβουτάνιο:

κυκλοπροπάνιο  \mathrm{+ CHF_3 \xrightarrow{} FCH_2CH_2CH_2CHF_2}

4. Σε αλκαδιένια. Για παράδειγμα, με 1,4 προσθήκη σε 1,3-βουταδιένιο παράγει 1,5,5-τριφθορο-2-πεντένιο.


\mathrm{CHF_3 + CH_2=CHCH=CH_2 \xrightarrow{} FCH_2CH=CHCH_2CHF_2}

5. Σε ετεροκυκλικές ενώσεις που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Για παράδειγμα, με εποξυαιθάνιο παράγει διφθορο(2-φθοραιθοξυ)μεθάνιο[13]:

Ethylene oxide.svg  \mathrm{+ CHF_3 \xrightarrow{} FCH_2CH_2OCHF_2}

Παραγωγή καρβενίων και παραγώγων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραγωγή και παρεμβολή διφθορομεθυλενίου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με επίδραση πυκνού διαλύματος υδροξείδιου του καλίου αποσπάται υδροφθόριο παράγοντας διφθορομεθυλένιο[14]:

\mathrm{CHF_3 + KOH \xrightarrow{} [:CF_2] + KF + H_2O}

  • Το ασταθές φθορομεθυλένιο στη συνέχεια συμπεριφέρεται σα δίριζα και παρεμβάλλεται σε δεσμούς C-H ή προσθέτεται σε πολλαπλούς δεσμούς, σχηματίζοντας τριμελή δακτύλιο. Παραδείγματα:

1. Παρεμβολή στον εαυτό του. Παράγεται πενταφθοραιθάνιο:

\mathrm{2CHF_3 + KOH \xrightarrow{} F_2CHCF_3 + KF + H_2O}

2. Παρεμβολή και προσθήκη στο αιθένιο. Παράγεται μίγμα από 3,3-διφθοροπροπένιο και διφθοροκυκλοπροπάνιο:

\mathrm{CH_2=CH_2 + CHF_3 + KOH \xrightarrow{} \frac{4}{5} F_2CHCH=CH_2 + KF + H_2O + \frac{1}{5} (CH_2CF_2CH_2)}

3. Παρεμβολή και προσθήκη στο αιθίνιο. Παράγεται μίγμα από 3,3-διφθοροπροπίνιο και 3,3-διφθοροκυκλοπροπένιο:

\mathrm{HC \equiv CH + CHF_3 + KOH \xrightarrow{} \frac{2}{3} F_2CHC \equiv CH + KF + H_2O + \frac{1}{3} (F_2CCH=CH)}

4. Παρεμβολή και προσθήκη στο βενζόλιο. Παράγεται μίγμα από (διφθορομεθυλο)βενζόλιο και 7,7-διφθοροκυκλοεπτατριένιο:


\mathrm{PhH + CHF_3 + KOH \xrightarrow{} \frac{1}{2} PhCHF_2 + KF + H_2O + \frac{1}{2} (F_2CCH=CHCH=CH=CH) }

5. Παρεμβολή και προσθήκη στη μεθανάλη. Παράγεται μίγμα από διφθοραιθανάλη και 2,2-διφθορεποξυαιθάνιο (2,2-διφθοροξιράνιο):


\mathrm{HCHO + CHF_3 + KOH \xrightarrow{} KF + H_2O + \frac{2}{3} F_2CHCHO + \frac{1}{3} (F_2CCH_2O)}

Παραγωγή και παρεμβολή φθορομεθυλενίου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Είναι δυνατή η απόσπαση F2 με χρήση ιδιαίτερα ηλεκτροθετικών μετάλλων όπως κάλιο, νάτριο, μαγνήσιο ή και ψευδάργυρος, παράγοντας φθορομεθυλένιο. Τα δισθενή μέταλλα ευνοούν ιδιαίτερα τις κυκλικές προσθήκες. Έτσι έχουμε τα ακόλουθα παραδείγματα:

1. Παρεμβολή στον εαυτό του. Παράγεται 1,1,1,2-τετραφθοραιθάνιο:

\mathrm{2CHF_3 + Zn \xrightarrow{} FCH_2CF_3 + ZnF_2}

2. Παρεμβολή και προσθήκη στο αιθένιο. Παράγεται σε μεγάλο ποσοστό φθοροκυκλοπροπάνιο:

\mathrm{CH_2=CH_2 + CHF_3 + Zn \xrightarrow{} ZnF_2 + } Fluorocyclopropane.png

3. Παρεμβολή και προσθήκη στο αιθίνιο. Παράγεται σε μεγάλο ποσοστό 3-φθοροκυκλοπροπένιο:

\mathrm{HC \equiv CH + CHF_3 + Zn \xrightarrow{} ZnF_2 + (FCHCH=CH) }

4. Παρεμβολή και προσθήκη στο βενζόλιο. Παράγεται σε μεγάλο ποσοστό 7-φθοροκυκλoεπτατριένιο:


\mathrm{PhH + CHF_3 + Zn \xrightarrow{} ZnF_2 + (FCHCH=CHCH=CHCH=CH)}

5. Παρεμβολή και προσθήκη στη μεθανάλη. Παράγεται σε μεγάλο ποσοστό εποξυφθοραιθάνιο:


\mathrm{HCHO + CHF_3 + Zn \xrightarrow{} ZnF_2 +} Fluoroxirane.svg

Βιομηχανικές εφαρμογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το τριφθορομεθάνιο χρησιμοποιήθηκε στη βιομηχανία ημιαγωγών, και πιο συγκεκριμένα στη χάραξη με πλάσμα του διοξειδίου του πυριτίου και του αζωτούχου πυριτίου. Είναι γνωστό ως R-23 ή HFC-23. Είναι χρήσιμο ψυκτικό, που χρησιμοποιείται ως αντικαταστάτης του CFC-13 (δείτε τους φθοροχλωράνθρακες). Όταν χρησιμοποιείται για πυρόσβεση, το τριφθορομεθάνιο φέρει το DuPont εμπορικό όνομα FE-13. To τριφθορομεθάνιο προτιμάται για την εφαρμογή αυτή, εξαιτίας της χαμηλής τοξικότητάς του, της χαμηλής χημικής δραστικότητάς του και της υψηλής πυκνότητάς του[15]. Το τριφθορομεθάνιο χρησιμοποιήθηκε και για το Halon-1301 σε ολικής πλημμύρας αέριο πυροσβσστικό μέσο.

Εφαρμογές βιομηχανικής οργανικής σύνθεσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το τριφθορομεθάνιο είναι ένα αντιδραστήριο που λειτουργεί ως πηγή ομάδας τριφθορομεθυλίου (CF3-) με αποπρωτονίωση, γιατί δρα ως ασθενές οξύ, με pKa = 25 - 28. Είναι ακόμη πρόδρομη ένωση για το τριμεθυλο(τριφθορομεθυλο)σιλάνιο[16]

Αέριο του φαινομένου του θερμοκηπίου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το τριφθορομεθάνιο είναι ένα ισχυρό αέριο του φαινομένου του θερμοκηπίου. Η γραμματεία του Μηχανισμού Καθαρής Ανάπτυξης (Clean Development Mechanism) εκτιμά ότι ένας (1) τόννος τριφθορομεθανίου στην ατμόσφαιρα έχει το ίδιο αποτέλεσμα, για το φαινόμενο του θερμοκηπίου, με 11.700 τόννους διοξειδίου του άνθρακα. Σύμφωνα, όμως, με μια πιο πρόσφατη εργασία, όμως την IPCC, 2007, υπολογίστηκε ότι για το 100χρονο δυναμικό παγκόσμιας θέρμανσης, η αναλογία ισοδυναμίας είναι λίγο μεγαλύτερη, στα 14.800:1, ανάμεσα σε τριφθορομεθάνιο και διοξείδιο του άνθρακα. Κι αυτό γιατί η ατμοσφαιρική «διάρκεια ζωής» του τριφθορομεθανίου είναι 270 έτη[17].

Σύμφωνα με την κλιματική αναφορά 2007 IPCC, το τριφθορομεθάνιο ήταν ο πιο άφθονος υδροφθοράνθρακας στην παγκόσμια ατμόσφαιρα μέχρι γύρω στο 2001, χρονιά κατά την οποία η παγκόσμια μέση συγκέντρωση του HFC-134a, ένα χημικό που χρησιμοπποιείται πλέον αποκλειστικά στα κλιματιστικά αυτοκινήτων, ξεπέρασε την αντίστοιχη του τριφθορομεθανίου. Οι παγκόσμιες εκπομπές τριφθορομεθανίου στο παρελθόν είχαν κυριαρχηθεί από την παραγωγή και ακούσια διαφυγή κατά τη διάρκεια της παραγωγής του ψυκτικού διφθοροδιχλωρομεθάνιου|CFC-22.

Δεδομένα που αναφέρθηκαν στις βάσεις δεδομένων εκπομπών αερίων του φαινομένου του θερμοκηπίου από τη Σύμβαση-Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για την Αλλαγή του Κλίματος (United Nations Framework Convention on Climate Change - UNFCCC)[18] δείχνουν σημαντικές μειώσεις εκπομπών τριφθορομεθανίου από τη δεκαετία του 1990 ως τη δεκαετία του 2000, σε αναπτυγμένες ή Annex 1 χώρες. Τα προγράμματα του Μηχανισμού Καθαρής Ανάπτυξης της UNFCCC έχουν προμηθεύσει χρηματοδότηση και διευκολύνσεις για την καταστροφή του τριφθορομεθανίου που συμπαράχθηκε ως ένα τμήμα της παραγωγής του CFC-22 τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα με τα δεδομένα που καταρτίζονται από τη Γραμματεία Όζοντος, του Παγκόσμιου Μετεωρολογικού Οργανισμού[19][20][21]. Οι εκπομπές όλων των υδροφθορανθράκων περιλαμβάνονται στη UNFCCC του Πρωτόκολλου του Κυότο. Για να μετριαστούν οι επιπτώσεις των εκπομπών του στην ατμόσφαιρα, το τριφθορομεθάνιο μπορεί να καταστραφεί με τεχνολογίες ηλεκτρικής εκκένωσης πλάσματος ή με αποτέφρωση υψηλής θερμοκρασίας.

Σημειώσεις και αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Για εναλλακτικές ονομασίες και συμβολισμούς δείτε τον πίνακα πληροφοριών.
  2. Kirschner, E., Chemical and Engineering News 1994, 8.
  3. Τα δεδομένα προέρχονται εν μέρει από το «Table of periodic properties of thw Ellements», Sagrent-Welch Scientidic Company και Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, Σελ. 34.
  4. Meslans M. M. (1894). "Recherches sur quelques fluorures organiques de la série grasse". Annales de chimie et de physique 7 (1): 346–423.
  5. 5,0 5,1 Henne A. L. (1937). "Fluoroform". Journal of the American Chemical Society 59 (7): 1200–1202. doi:10.1021/ja01286a012.
  6. Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 185, §7.2.8.
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 7,5 7,6 7,7 7,8 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 186, §7.3.1.
  8. Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 244, §10.3.Α.
  9. Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 185, §7.2β, προσαρμογή αντίδρασης για τριφθορομεθάνιο
  10. Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 187, §7.3.3α.
  11. Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 187, §7.3.3β.
  12. Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991, σελ. 291-293, §19.1.
  13. Ν. Αλεξάνδρου, Α. Βάρβογλη, Δ. Νικολαΐδη: Χημεία Ετεροχημικών Ενώσεων, Θεσσαλονίκη 1985, §2.1., σελ. 16-17, εφαρμογή γενικής αντίδρασης για Nu = F.
  14. Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 155, §6.7.3.
  15. Σημείωση: Αυτό το τελευταίο βοηθά στο να εκτοπίζει το οξυγόνο, που υποστηρίζει την καύση.
  16. Rozen, S.; Hagooly, A. "Fluoroform" in Encyclopedia of Reagents for Organic Synthesis (Ed: L. Paquette) 2004, J. Wiley & Sons, New York. doi: 10.1002/047084289
  17. Forster, P., V. Ramaswamy, P. Artaxo, T. Berntsen, R. Betts, D.W. Fahey, J. Haywood, J. Lean, D.C. Lowe, G. Myhre, J. Nganga, R. Prinn, G. Raga, M. Schulz and R. Van Dorland (2007). "Changes in Atmospheric Constituents and in Radiative Forcing.". Climate Change 2007: The Physical Science Basis. Contribution of Working Group I to the Fourth Assessment Report of the Intergovernmental Panel on Climate Change.
  18. http://unfccc.int/di/FlexibleQueries.do
  19. http://ozone.unep.org/Data_Reporting/Data_Access
  20. Profits on Carbon Credits Drive Output of a Harmful Gas August 8, 2012 New York Times
  21. Subsidies for a Global Warming Gas

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972
  • Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991
  • SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999
  • Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Fluoroform της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).