1-φθοροπροπένιο

1-φθοροπροπένιο
Γενικά
Όνομα IUPAC	1-φθοροπροπένιο
Άλλες ονομασίες	προπεν-1-υλοφθορίδιο
Χημικά αναγνωριστικά
Χημικός τύπος	C3H5F
Μοριακή μάζα	60,0702 amu
Σύντομος; συντακτικός τύπος	CH3CH=CHF
Συντομογραφίες	MeCH=CHF
Αριθμός CAS	E,Z:406-33-7; E:19184-10-2
SMILES	CC=CF
InChI	1S/C3H5F/c1-2-3-4/h2-3H,1H3
Δομή
Ισομέρεια
Ισομερή θέσης	3; ισοπροπενυλοφθορίδιο; αλλυλοφθορίδιο; κυκλοπροπυλοφθορίδιο
Γεωμετρικά ισομερή	2
Φυσικές ιδιότητες
Χημικές ιδιότητες
Επικινδυνότητα
	Εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά, τα δεδομένα αφορούν υλικά υπό κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος (25°C, 100 kPa).

Το 1-φθοροπροπένιο^[2]^[3] είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και φθόριο, με μοριακό τύπο C₃H₅F, αλλά συνήθως αποδίδεται με τον ημισυντακτικό τύπο CH₃CH=CHF. Ανήκει στα αλκενυλοαλογονίδια, δηλαδή στα άκυκλα μονοακόρεστα, δηλαδή με ένα διπλό δεσμό, οργανομονοαλογονίδια. Έχει τα ακόλουθα τρία (3) ισομερή θέσης:

Ονοματολογία

Η ονομασία «1-φθοροπροπένιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα: Η ονομασία διαιρείται σε δύο (2) κύρια τμήματα: Το δεξί τμήμα αναφέρεται στη δομή της «κύριας ανθρακικής» αλυσίδας που φέρει την «κύρια χαρακτηριστική ομάδα», εφόσον υπάρχει και προβλέπεται γι' αυτήν χαρακτηριστική κατάληξη, ενώ το αριστερό στους «υποκαταστάτες» (δηλαδή τυχόν «δευτερεύουσες χαρακτηριστικές ομάδες» ή και κύριες χαρακτηριστικές ομάδες για τις οποίες δεν έχουν προβλεφθεί χαρακτηριστικές καταλήξεις) ή και τις «διακλαδώσεις» (δηλαδή τυχόν δευτερεύουσες ανθρακικές αλυσίδες). Στη συγκεκριμένη ένωση, υπάρχει το αρχικό πρόθεμα «φθορ(ο)-» που δηλώνει την ύπαρξη ενός (1) ατόμου φθορίου, ως κύριας χαρακτηριστικής ομάδας αλλά χωρίς προβλεπόμενη κατάληξη, που συγκεκριμένα είναι συνδεμένο στο #1 άτομο της κύριας ανθρακικής αλυσίδας («1-») Ως προς το τμήμα που αφορά την κύρια ανθρακική αλυσίδα ισχύουν τα ακόλουθα: το πρόθεμα «προπ-» δηλώνει την παρουσία τριών (3) ατόμων άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-εν-» δείχνει την παρουσία ενός (1) διπλού δεσμού μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει κύρια χαρακτηριστική ομάδα και προβλεπόμενη χαρακτηριστική κατάληξη. Ο αριθμός θέσης του δεσμού (-1-), στην αρχή του τμήματος της κύριας ονομασίας, παραλείπεται ως πλεονασμός, γιατί οι πολλαπλοί δεσμοί προηγούνται των αλογόνων ως προς την προτεραιότητα αρίθμησης.

Μοριακή δομή

Δεσμός	τύπος δεσμού	ηλεκτρονική δομή	Μήκος δεσμού	Ιονισμός
Δεσμοί
C-F	σ	2sp²-2sp³	129 pm	43% C⁺ F^-
C_#1,#2-H	σ	2sp²-1s	99 pm	3% C^- H⁺
C=C	σ	2sp²-2sp²	134 pm
	π	2p-2p
C-C	σ	2sp³-2sp²	144 pm
C_#3-H	σ	2sp³-1s	109 pm	3% C^- H⁺
Κατανομή φορτίων σε ουδέτερο μόριο
F	-0,43
C_#3	-0,09
C_#2	-0,03
Η (C-H)	+0,03
C_#1	+0,40

Παραγωγή

Με απόσπαση υδραλογόνου

Με απόσπαση ενός ατόμου υδραλογόνου από 1-αλο-1-φθοροπροπάνιο, με καλύτερα αποτελέσματα αν το άλλο αλογόνο δεν είναι κι εκείνο φθόριο, παράγεται 1-φθοροπροπένιο^[4]:

$\mathrm {\mathrm {CH_{3}CH_{2}CHXF+NaOH{\xrightarrow[{\triangle }]{ROH}}CH_{3}CH=CHF+NaX} }$

Με απόσπαση αλογόνου

Με απόσπαση αλογόνου (X₂) από 1,2-διαλο-1-φθοροπροπάνιο παράγεται 1-φθοροπροπένιο. Καλύτερη απόδοση αν τα άλλα αλογόνα δεν είναι κι εκείνα φθόριο^[5]:

$\mathrm {\mathrm {CH_{3}CHXCHXF+Zn{\xrightarrow {}}CH_{3}CH=CHF+ZnX_{2}} }$

Με μερική καταλυτική υδρογόνωση

1. Με μερική καταλυτική υδρογόνωση 1-φθοροπροπινίου παράγεται E-1-φθοροπροπένιο^[6]

$\mathrm {\mathrm {CH_{3}C\equiv CF+H_{2}{\xrightarrow {Ni\;{\acute {\eta }}\;Pd\;{\acute {\eta }}\;Pt}}E-CH_{3}CH=CHF} }$

2. Με λίγο διαφορετική μερική υδρογόνωση 1-φθοροπροπινίου παράγεται Z-1-φθοροπροπένιο:

$\mathrm {\mathrm {CH_{3}C\equiv CF+2NH_{3}+2Na{\xrightarrow {Ni\;{\acute {\eta }}\;Pd\;{\acute {\eta }}\;Pt}}Z-CH_{3}CH=CHF+2NaNH_{2}} }$

Από 1-χλωροπροπένιο

Με επίδραση φθοριούχου υφυδραργύρου (Hg₂F₂) σε 1-χλωροπροπένιο παράγεται 1-φθοροπροπένιο^[7]:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHCl+{\frac {1}{2}}Hg_{2}F_{2}{\xrightarrow {}}{\frac {1}{2}}Hg_{2}Cl_{2}\downarrow +CH_{3}CH=CHF}$

Χημικές ιδιότητες και παράγωγα

Παρέχει δυνατότητες προσθήκης στο διπλό του δεσμό, όσο και προσθήκης ή απόσπασης με το αλογόνο του, αν και το οποίο είναι το χειρότερο για τέτοιες αντιδράσεις.
Σε περίπτωση προσθήκης, το αρνητικότερο τμήμα της προσθηκόμενης ένωσης, προσελκύεται στο άτομο άνθρακα #1, λόγω της παρουσίας του ηλεκτραρνητικού φθορίου δημιουργείται μερικό θετικό φορτίο στο άτομο άνθρακα.

1. Επίδραση θειικού οξέος και στη συνέχεια νερού (ενυδάτωση). Παράγεται προπανάλη^[8]:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+H_{2}SO_{4}{\xrightarrow {}}CH_{3}CH_{2}CH(F)OSO_{3}H{\xrightarrow[{-H_{2}SO_{4}}]{+H_{2}O}}CH_{3}CH_{2}CH(F)OH{\xrightarrow {-HF}}CH_{3}CH=CHOH{\xrightarrow {}}CH_{3}CH_{2}CHO}$

Αρχικά παράγεται 1-φθοροπροπανόλη που αφυδροφθοριώνεται παράγοντας 1-προπεν-1-όλη, η οποία τελικά ισομερειώνεται σε προπανάλη.

2. Υδροβορίωση και στη συνέχεια επίδραση με υπεροξείδιο του υδρογόνου. Παράγεται τρι(1-μεθυλο-2-φθοροαιθυλο)βοράνιο και στη συνέχεια 1-φθορο-2-προπανόλη^[9]:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+BH_{3}\xrightarrow {} CH_{3}CH(BH_{2})CH_{2}F\xrightarrow {+CH_{3}CH=CHF} [FCH_{2}CH(CH_{3})]_{2}BH\xrightarrow {+CH_{3}CH=CHF} [FCH_{2}CH(CH_{3})]_{3}B\xrightarrow {+3H_{2}O_{2}} 3FCH_{2}CH(OH)CH_{3}+H_{3}BO_{3}}$

Προσθήκη διβορανίου(6) έχει το ίδιο αποτέλεσμα.

3. Αντίδραση με οξικό υδράργυρο και έπειτα αναγωγή, αρχικά παράγεται 1-φθορο-1-προπανόλη που αφυδροφθοριώνεται παράγοντας 1-προπεν-1-όλη, η οποία τελικά ισομερειώνεται σε προπανάλη:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+(CH_{3}COO)_{2}Hg+H_{2}O{\xrightarrow[{-CH_{3}COOH}]{Et_{2}O}}CH_{3}COOHgCH(CH_{3})CH(F)OH{\xrightarrow[{}]{+NaBH_{4}+NaOH}}CH_{3}CH_{2}CH(F)OH+Hg+CH_{3}COONa+Na[BH_{3}OH]}$
$\mathrm {CH_{3}CH_{2}CH(F)OH{\xrightarrow {-HF}}CH_{3}CH=CHOH{\xrightarrow {}}CH_{3}CH_{2}CHO}$

4. Υπάρχει ακόμη η δυνατότητα αλλυλικής υδροξυλίωσης κατά Prins με επίδραση αλδεϋδών ή κετονών σε 1-προπενυλοφθορίδιο απουσία νερού. Π.χ. με μεθανάλη προκύπτει 2-φθορο-2-βουτεν-1-όλη:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+HCHO{\xrightarrow {H_{2}SO_{4}}}CH_{3}CH=CHFCH_{2}OH}$

Προσθήκη υποαλογονώδους οξέως

Με επίδραση (προσθήκη) υποαλογονώδους οξέος (HOX) σε προπενυλοφθορίδιο παράγεται 2-αλοπροπανάλη^[10]:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+HOX{\xrightarrow {}}CH_{3}CHXCH(F)OH{\xrightarrow {-HF}}CH_{3}CX=CHOH{\xrightarrow {}}CH_{3}CHXCHO}$

Το HOX παράγεται συνήθως επιτόπου με την αντίδραση:

$\mathrm {2H_{2}O+X_{2}{\xrightarrow {}}2HOX}$

Αρχικά παράγεται 2-αλο-1-φθοροπροπανόλη που αφυδροφθοριώνεται παράγοντας 2-αλο-1-προπεν-1-όλη, η οποία τελικά ισομερειώνεται σε 2-αλοπροπανάλη.

Καταλυτική υδρογόνωση

Με καταλυτική υδρογόνωση 1-φθοροπροπένιο σχηματίζεται 1-φθοροπροπάνιο. Π.χ.^[11]:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+H_{2}{\xrightarrow {Ni\;{\acute {\eta }}\;Pd\;{\acute {\eta }}\;Pt}}CH_{3}CH_{2}CH_{2}F}$

Αλογόνωση

Με επίδραση αλογόνου (X₂) (αλογόνωση) σε προπενυλοφθορίδιο έχουμε προσθήκη στο διπλό δεσμό. Παράγεται 1,2-διαλο-1-φθοροπροπάνιο. Π.χ.^[12]:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF++X_{2}{\xrightarrow {CCl_{4}}}CH_{3}CHXCHFX}$

Υδραλογόνωση

Με προσθήκη υδραλογόνων (HX) (υδραλογόνωση) σε 1-φθοροπροπένιο παράγεται 1-αλο-1-φθοροπροπάνιο^[13]:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+HX{\xrightarrow {}}CH_{3}CH_{2}CHFX}$

Υδροκυάνωση

Με προσθήκη υδροκυανίου (HCN) (υδροκυάνωση) σε 1-φθοροπροπένιο παράγεται 2-φθοροβουτανονιτρίλιο:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+HCN\xrightarrow {} CH_{3}CH_{2}CHFCN}$

Καταλυτική φορμυλίωση

Με προσθήκη μεθανάλης (CO + H₂) σε 1-φθοροπροπένιο παράγεται μείγμα 2-φθοροβουτανάλης και μεθυλο-3-φθοροπροπανάλης. Π.χ.:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+CO+H_{2}{\xrightarrow[{10-100\;atm,40^{o}C-100^{o}C}]{Co\;{\acute {\eta }}\;Rh}}xCH_{3}CH_{2}CH(F)CHO+(1-x)FCH_{2}CH(CH_{3})CHO}$

Τα παραπάνω μέταλλα που αναφέρονται στη θέση του καταλύτη χρησιμοποιούνται με τη μορφή συμπλόκων τους και όχι σε μεταλλική μορφή.
Όπου $\mathrm {x\in [0,1]}$ . Εξαρτάται από την επιλογή του καταλύτη. Οι σχετικά ογκώδεις καταλύτες ευνοούν το δεύτερο παράγωγο.

Διυδροξυλίωση

Η διυδροξυλίωση προπενίου, αντιστοιχεί σε προσθήκη H₂O₂^[14]:

1. Επίδραση αραιού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου. Παράγει υδροξυπροπανόνη:

$\mathrm {5CH_{3}CH=CHF+4KMnO_{4}+2H_{2}SO_{4}{\xrightarrow {}}5CH_{3}CH(OH)CH(F)OH+4MnO+2K_{2}SO_{4}+2H_{2}O}$
$\mathrm {CH_{3}CH(OH)CH(F)OH{\xrightarrow {-HF}}CH_{3}C(OH)=CHOH{\xrightarrow {}}CH_{3}COCH_{2}OH}$

2. Επίδραση καρβοξυλικού οξέος και υπεροξείδιου του υδρογόνου. Παράγει υδροξυπροπανόνη:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+H_{2}O_{2}{\xrightarrow {RCOOH}}CH_{3}CH(OH)CH(F)OH}$
$\mathrm {CH_{3}CH(OH)CH(F)OH{\xrightarrow {-HF}}CH_{3}C(OH)=CHOH{\xrightarrow {}}CH_{3}COCH_{2}OH}$

3. Μέθοδος Sharpless. Παράγει υδροξυπροπανόνη:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+OsO_{4}+2H_{2}O+2KOH{\xrightarrow {}}CH_{3}CH(OH)CH(F)OH+K_{2}[OsO_{2}(OH)_{4}]}$
$\mathrm {CH_{3}CH(OH)CH(F)OH{\xrightarrow {-HF}}CH_{3}C(OH)=CHOH{\xrightarrow {}}CH_{3}COCH_{2}OH}$

4. Μέθοδος Woodward. Παράγει υδροξυπροπανόνη:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+2RCOOAg+I_{2}{\xrightarrow {}}CH_{3}CH(OH)CH(F)OH+2AgI+2RCOOH}$
$\mathrm {CH_{3}CH(OH)CH(F)OH{\xrightarrow {-HF}}CH_{3}C(OH)=CHOH{\xrightarrow {}}CH_{3}COCH_{2}OH}$

Στις μεθόδους 1-4 παράγεται αρχικά 1-φθορο-1,2-προπανοδιόλη που αφυδροφθοριώνεται σχηματίζοντας 1-προπεν-1,2-διόλη που με τη σειρά της ισομερειώνεται σε υδροξυπροπανόνη.

5. Υπάρχει ακόμη δυνατότητα για 1,3-διυδροξυλίωση με επίδραση αλδεϋδών ή κετονών σε 1-φθοροπροπένιο, παρουσία νερού. Αντίδραση Prins. Π.χ. με μεθανάλη παράγεται 2-φθορο-1,3-βουτανοδιόλη:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+HCHO+H_{2}O{\xrightarrow {H_{2}SO_{4}}}CH_{3}CH(OH)CHFCH_{2}OH}$

Οζονόλυση

Με επίδραση όζοντος (οζονόλυση) σε προπενυλοφθορίδιο, παράγεται ασταθές οζονίδιο που τελικά διασπάται σε αιθανάλη και φορμυλοφθορίδιο^[15]:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+{\frac {2}{3}}O_{3}{\xrightarrow[{Zn}]{H_{2}O}}CH_{3}CHO+HCOF}$

Επίδραση πυκνού υπερμαγγανικού καλίου

Με επίδραση πυκνού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου (KMnO₄) παράγονται αιθανικό οξύ και διοξείδιο του άνθρακα^[16]:

$\mathrm {5CH_{3}CH=CHF+8KMnO_{4}+4H_{2}SO_{4}{\xrightarrow {}}5CH_{3}COOH+5HF+5CO_{2}+8MnO_{2}+4K_{2}SO_{4}+4H_{2}O}$

Προσθήκη αλδεϋδών ή κετονών κατά Prins

Με επίδραση περίσσειας αλδεϋδών ή κετονών σε 1-φθοροπροπένιο απουσία νερού, σε χαμηλή θερμοκρασία παράγεται παράγωγο διοξανίου. Π.χ. με μεθανάλη παράγεται σχεδόν ισομοριακό μείγμα 5-μεθυλο-4-φθορο-1,3-διοξάνιου και 4-μεθυλο-5-φθορο-1,3-διοξάνιου:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+2HCHO{\xrightarrow[{\chi \alpha \mu \eta \lambda {\acute {\eta }}\;\theta \epsilon \rho \mu o\kappa \rho \alpha \sigma {\acute {\iota }}\alpha }]{H_{2}SO_{4}}}{\frac {1}{2}}}$ $\mathrm {+{\frac {1}{2}}}$

Αντίδραση Diels–Adler

Κατά την επίδραση αλκαδιενίου (διένιου) σε 1-φθοροπροπένιο (διενόφιλο) έχουμε την ονομαζόμενη (αντίδραση Diels–Adler) που οδηγεί σε παραγωγή παραγώγου κυκλοεξενίου. Π.χ. με 1,3-βουταδιένιο παίρνουμε σχεδόν ισομοριακό μείγμα 5-μεθυλο-4-φθοροκυκλοεξένιου και 4-μεθυλο-5-φθοροκυκλοεξένιου^[17]:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+CH_{2}=CHCH=CH_{2}{\xrightarrow {}}{\frac {1}{2}}}$ $\mathrm {+{\frac {1}{2}}}$

Αντίδραση Pauson-Khand

Κατά την επίδραση αλκίνια και μονοξειδίου του άνθρακα σε 1-φθοροπροπένιο έχουμε την ονομαζόμενη αντίδραση Pauson-Khand που στην περίπτωση αυτή οδηγεί σε παραγωγή παραγώγων κυκλοπεντενόνης. Π.χ. με αιθίνιο παράγεται 4-μεθυλο-5-φθορο-2-κυκλοπεντενόνη και 5-μεθυλο-4-φθορο-2-κυκλοπεντενόνη:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+HC\equiv CH+CO{\xrightarrow {Co_{2}(CO)_{8}}}{\frac {1}{2}}}$ $\mathrm {+{\frac {1}{2}}}$

Καταλυτική προσθήκη οξυγόνου

Κατά την καταλυτική προσθήκη οξυγόνου σε προπένιο σχηματίζεται 3-μεθυλο-2-φθοροοξιράνιο. Π.χ.:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+{\frac {1}{2}}O_{2}{\xrightarrow[{1-2MPa,\;280^{o}C}]{Ag}}}$

Πολυμερισμός

Διακρίνονται τα ακόλουθα είδη πολυμερισμού 1-φθοροπροπένιου, που όλα παράγουν πολυπροπυλοφθορίδιο (PPF)^[18]:
1. Κατιονικός. Π.χ.:

$\mathrm {vCH_{3}CH=CHF{\xrightarrow {H^{+}}}[-CH(CH_{3})CHF-]_{v}}$

2.. Ελευθέρων ριζών. Π.χ.:

\mathrm {vCH_{3}CH=CHF{\xrightarrow {ROOR}}[-CH(CH_{3})CHF-]_{v}}

Όπου v ο βαθμός πολυμερισμού.

Αντιδράσεις υποκατάστασης του φθορίου

Υποκατάσταση από υδροξύλιο

Υδρόλυση με διάλυμα υδροξειδίου του αργύρου (AgOH) προς προπανάλη^[19]:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+AgOH{\xrightarrow {-AgF}}CH_{3}CH=CHOH{\xrightarrow {}}CH_{3}CH_{2}CHO}$

Αρχικά σχηματίζεται 1-προπεν-1-όλη που ισομερειώνεται προς προπανάλη.

Υποκατάσταση από αλκοξύλιο

Με αλκοολικά άλατα (RONa) προς αλκυλο-1-προπενυλαιθέρα ^[19]:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+RONa{\xrightarrow {}}CH_{3}CH=CHOR+NaF}$

Υποκατάσταση από αλκινύλιο

Με αλκινικά άλατα (RC≡CNa) προς αλκενίνιο (RC≡CCH=CHCH₃). Π.χ.^[19]:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+RC\equiv CNa{\xrightarrow {}}RC\equiv CCH=CHCH_{3}+NaF}$

Υποκατάσταση από ακύλιo

Με καρβονικά άλατα (RCOONa) προς καρβοξυλικό 1-προπενυλεστέρα (RCOOCH=CHCH₃)^[19]:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+RCOONa{\xrightarrow {}}RCOOCH=CHCH_{3}+NaF}$

Υποκατάσταση από κυάνιο

Με κυανιούχο νάτριο (NaCN) προς 2-βουτενονιτρίλιο (CH₃CH=CHCN)^[19]:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+NaCN{\xrightarrow {}}CH_{3}CH=CHCN+NaF}$

Υποκατάσταση από αλκύλιο

Με αλκυλολίθιο (RLi) προς αλκένιο^[19]:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+RLi{\xrightarrow {}}RCH=CHCH_{3}+LiF}$

Υποκατάσταση από σουλφυδρύλιο

Με όξινο θειούχο νάτριο (NaSH) προς προπανοθειάλη (CH₃CH₂CHS)^[19]:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+NaSH{\xrightarrow {-NaF}}CH_{3}CH=CHSH{\xrightarrow {}}CH_{3}CH_{2}CHS}$

Αρχικά παράγεται προπενοθειόλη που ισομερειώνεται προς προπανοθειάλη.

Υποκατάσταση από αλκυλοσουλφύλιο

Με θειολικό νάτριο (RSNa) προς αλκυλπροπεν-1-υλοθειαιθέρα (RSCH=CHCH₃)^[19]:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+RSNa{\xrightarrow {}}RSCH=CHCH_{3}+NaF}$

Υποκατάσταση από νιτροομάδα

Με νιτρώδη άργυρο (AgNO₂) προς 1-νιτροπροπένιο (CH₃CH=CHNO₂)^[20]:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+AgNO_{2}{\xrightarrow {}}CH_{3}CH=CHNO_{2}+AgF}$

Υποκατάσταση από φαινύλιο

Με προπενυλίωση κατά Friedel-Crafts βενζολίου παράγεται 1-φαινυλοπροπένιο:

$\mathrm {PhH+CH_{3}CH=CHF{\xrightarrow {AlF_{3}}}PhCH=CHCH_{3}+HF}$

Υποκατάσταση από μέταλλα

1. Με λίθιο (Li). Παράγεται 1-προπενυλολίθιο:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+2Li{\xrightarrow {|Et_{2}O|}}CH_{3}CH=CHLi+LiF}$

2. Με μαγνήσιο (Mg) (αντιδραστήριο Grignard)^[21]:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+Mg{\xrightarrow {|Et_{2}O|}}CH_{3}CH=CHMgF}$

Απόσπαση του υδροφθορίου

Με επίδραση διαλύματος υδροξειδίου του νατρίου (NaOH) σε αλκοόλη αφυδροφθοριώνεται προς προπίνιο^[4]:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+NaOH{\xrightarrow[{\triangle }]{ROH}}CH_{3}C\equiv CH+NaF+H_{2}O}$

Προσθήκη καρβενίων

Κατά την προσθήκη μεθυλενίου σε 1-φθοροπροπένιο σχηματίζεται μείγμα από 1-φθορο-1-βουτένιο, 2-φθορο-2-βουτένιο, 1-φθορομεθυλοπροπένιο και 2-μεθυλο-1-φθοροκυκλοπροπάνιο.^[22]

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+CH_{3}Cl+KOH\xrightarrow {} KCl+H_{2}O+{\frac {1}{2}}CH_{3}CH_{2}CH=CHF+{\frac {1}{6}}CH_{3}CH=CFCH_{3}+{\frac {1}{6}}(CH_{3})_{2}C=CHF+{\frac {1}{6}}}$

Η αντίδραση είναι ελάχιστα εκλεκτική και αυτό σημαίνει ότι κατά προσέγγιση έχουμε:

Παρεμβολή στους τρεις (3) δεσμούς CH₂-H: Παράγεται 1-φθορο-1-βουτένιο, ένα αλκενυλαλογονίδιο.
Παρεμβολή στον (1) δεσμό C_#1-H: Παράγεται 2-φθορο-2-βουτένιο, ένα αλκενυλαλογονίδιο.
Παρεμβολή στον (1) δεσμό C_#2-H: Παράγεται μεθυλο-1-φθοροπροπένιο, ένα αλκενυλαλογονίδιο.
Προσθήκη στον ένα (1) διπλό δεσμό: Παράγεται 2-μεθυλο-1-φθοροκυκλοπροπάνιο, ένα κυκλοαλκυλαλογονίδιο.

Προκύπτει επομένως μείγμα 1-φθορο-1-βουτενίου 50%, 2-φθορο-2-βουτενίου ~17%, μεθυλo-1-φθοροπροπένιου ~17% και 2-μεθυλο-1-φθοροκυκλοπροπάνιου ~17%.

Με τη χρήση διιωδομεθάνιου (CH₂I₂) και ψευδαργύρου (Zn) επικρατεί η προσθήκη, οπότε είναι:

$\mathrm {CH_{3}CH=CHF+CH_{2}I_{2}+Zn{\xrightarrow {}}ZnI_{2}+}$

Σημειώσεις και αναφορές

↑ Δικτυακός τόπος NIST
↑ Για την ακρίβεια, πρόκειται για δύο (2) γεωμετρικά ισομερείς χημικές ενώσεις με επίσημες ονομασίες Ε-1-φθοροπροπένιο, όπου το E-ισομερές δηλώνεται και με το πρόθεμα cis-, και Ζ-1-φθοροπροπένιο, όπου το Z-ισομερές δηλώνεται και με το πρόθεμα trans-). Ωστόσο το μείγμα τους έχει δικό του αριθμό CAS, όπως και το καθένα από τα δύο γεωμετρικά ισομερή ξεχωριστά.
↑ Για εναλλακτικές ονομασίες και συμβολισμούς δείτε τον πίνακα πληροφοριών.
1 2 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ.153, §6.3.1α
↑ Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ.153, §6.3.1β.
↑ Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ.158, §6.9.4.
↑ Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 185, §7.2.8.
↑ Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 156, §6.8.3.
↑ Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 156, §6.8.5.
↑ Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 156, §6.8.4.
↑ Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 156, §6.8.6.
↑ Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 156, §6.8.2.
↑ Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 156, §6.8.1.
↑ Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 157, §6.8.9.
↑ Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 157, §6.8.10.
↑ Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 158, §6.9.8.
↑ Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 160, §6.10.2.
↑ Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 157, §6.8.11.
1 2 3 4 5 6 7 8 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 186, §7.3.1.
↑ Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 244, §10.3.Α, R = CH₃CH=CH, X = F.
↑ Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 187, §7.3.5, R = CH₃CH=CH, X = F.
↑ Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 157, §6.8.7., σελ. 155, §6.7.3, R = CH₃CH=CF ή CH₃C=CHF ή CH₃CΗ=CHF

Πηγές

Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972
Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991
SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999
Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982

[1] Δικτυακός τόπος NIST

[2] Για την ακρίβεια, πρόκειται για δύο (2) γεωμετρικά ισομερείς χημικές ενώσεις με επίσημες ονομασίες Ε-1-φθοροπροπένιο, όπου το E-ισομερές δηλώνεται και με το πρόθεμα cis-, και Ζ-1-φθοροπροπένιο, όπου το Z-ισομερές δηλώνεται και με το πρόθεμα trans-). Ωστόσο το μείγμα τους έχει δικό του αριθμό CAS, όπως και το καθένα από τα δύο γεωμετρικά ισομερή ξεχωριστά.

[3] Για εναλλακτικές ονομασίες και συμβολισμούς δείτε τον πίνακα πληροφοριών.

[Pet153-4] 1 2 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ.153, §6.3.1α

[5] Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ.153, §6.3.1β.

[6] Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ.158, §6.9.4.

[7] Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 185, §7.2.8.

[8] Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 156, §6.8.3.

[9] Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 156, §6.8.5.

[10] Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 156, §6.8.4.

[11] Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 156, §6.8.6.

[12] Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 156, §6.8.2.

[13] Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 156, §6.8.1.

[14] Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 157, §6.8.9.

[15] Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 157, §6.8.10.

[16] Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 158, §6.9.8.

[17] Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 160, §6.10.2.

[18] Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 157, §6.8.11.

[Pet186-19] 1 2 3 4 5 6 7 8 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 186, §7.3.1.

[20] Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 244, §10.3.Α, R = CH₃CH=CH, X = F.

[21] Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 187, §7.3.5, R = CH₃CH=CH, X = F.

[22] Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, σελ. 157, §6.8.7., σελ. 155, §6.7.3, R = CH₃CH=CF ή CH₃C=CHF ή CH₃CΗ=CHF

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]

[13]

[14]

[15]

[16]

[17]

[18]

[19]

[20]

[21]

[22]