Σπάρτακος (ταινία)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Σπάρτακος
Spartacus - 1960 - poster.png
Σκηνοθεσία Στάνλεϊ Κιούμπρικ
Παραγωγή Έντουαρντ Λιούις
Σενάριο Ντάλτον Τράμπο
Χάουαρντ Φαστ (Μυθιστόρημα)
Βασισμένο σε Spartacus
Πρωταγωνιστές Κερκ Ντάγκλας
Λόρενς Ολίβιε
Τζιν Σίμονς
Τσαρλς Λότον
Τόνι Κέρτις
Πίτερ Ουστίνοφ
Τζον Γκάβιν
Μουσική Άλεξ Νορθ
Φωτογραφία Ράσελ Μέτι και Clifford Stine
Μοντάζ Robert Lawrence, Robert Lawrence και Irving Lerner
Εταιρεία παραγωγής Universal Studios και Bryna Productions
Πρώτη προβολή Country flag 10/6/1960
Κυκλοφορία 1960
Διάρκεια 184 λεπτά
Προέλευση Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Γλώσσα Αγγλικά

Η ταινία Σπάρτακος (Πρωτότυπος τίτλος Spartacus), είναι επικό ιστορικό δράμα παραγωγής 1960 σε σκηνοθεσία Στάνλεϊ Κιούμπρικ[1]. Η ταινία που είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Χάουαρντ Φαστ, διασκευάστηκε για τη μεγάλη οθόνη από τον Ντάλτον Τράμπο. Η υπόθεση της ταινίας είναι εμπνευσμένη από τη ζωή του Σπάρτακου, υποκινητή της επανάστασης των μονομάχων κατά την αρχαιότητα. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Κερκ Ντάγκλας στο ρόλο του Σπάρτακου, ο Λόρενς Ολίβιε στο ρόλο του Μάρκου Λικίνιου Κράσου, η Τζιν Σίμονς στο ρόλο της Βαρίνιας, ο Πίτερ Ουστίνοφ στο ρόλο του εμπόρου σκλάβων, Λέντουλου Βατιάτου, ο Τζον Γκάβιν στο ρόλο του Ιουλίου Καίσαρα, ο Τσαρλς Λότον στο ρόλο του Σεμβρόνιου Γράκχου και ο Τόνι Κέρτις στο ρόλο του Αντωνίνου.

Ο πρώτος σκηνοθέτης της ταινίας Άντονι Μαν, απολύθηκε μετά την πρώτη εβδομάδα των γυρισμάτων από τον Κερκ Ντάγκλας, του οποίου η εταιρία Bryna Productions έκανε την παραγωγή της ταινίας[2]. Τη θέση του πήρε ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ που είχε συνεργαστεί ξανά με τον Ντάγκλας, όταν ο ηθοποιός είχε πρωταγωνιστήσει στην ταινία του σκηνοθέτη Σταυροί στο Μέτωπο (Paths of Glory, 1957). Ήταν η μόνη ταινία στην οποία ο Κιούμπρικ δεν είχε τον πλήρη καλλιτεχνικό έλεγχο. Ο σεναριογράφος Ντάλτον Τράμπο ήταν ένας από τους δέκα καλλιτέχνες που άνηκαν στη Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ, κατά την περίοδο του Μακαρθισμού και είχε, μαζί με τους υπόλοιπους εννιά, εξορτρακιστεί από το Χόλυγουντ με την κατηγορία ότι ήταν φιλοκομμουνιστής. Ο Τράμπο ήταν αναγκασμένος να γράφει σενάρια με ψευδώνυμα προκειμένου για δεκατρία περίπου χρόνια. Ο Κερκ Ντάγκλας ανακοίνωσε ότι ο σεναριογράφος του Σπάρτακου ήταν ο Τράμπο κι ο Τζον Κένεντι προκάλεσε όσους αντέδρασαν να πάνε να δουν την ταινία, δίνοντας έτσι τέλος στο κυνήγι των Μαγισσών[3].

Η ταινία βραβεύτηκε με τέσσερα βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για τον Πίτερ Ουστίνοφ. Ήταν η εμπορικότερη σε εισπράξεις ταινία στην ιστορία της Universal Pictures, μέχρι και το 1970 που ξεπεράστηκε από την ταινία Διεθνές Αεροδρόμιο (Airport)'[4]'. Το 2017 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου ως πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική[5].

Υπόθεση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη Ρώμη του 73 π.Χ. ο Λέντουλος Βατιάτος (Πίτερ Ουστίνοφ), αγοράζει έναν σκλάβο θρακικής καταγωγής, τον Σπάρτακο για να τον εκπαιδεύσει στη σχολή των μονομάχων που διαθέτει. Ο Λέντουλος Βατιάτος για προσωπική ευχαρίστηση, παρέχει στους σκλάβους της σχολής του από μια σύντροφο, επίσης σκλάβα και έτσι ο Σπάρτακος που δεν είχε ποτέ ερωτικές σχέσεις, καλείται να περάσει την νύχτα του με την Βαρίνια (Τζιν Σίμονς). Όταν αντιλαμβάνεται ότι ο Λέντουλος Βατιάτος τους παρακολουθεί από τον φεγγίτη, ο Σπάρτακος αρνείται να συνευρεθεί ερωτικά με την Βαρίνια, την οποία παράλληλα έχει ερωτευτεί. Επίσης ο Σπάρτακος προσπαθεί να πιάσει φιλία με τον αιθίοπα μονομάχο Ντράμπα (Γούντι Στρόουντ), ο οποίος αρνείται να γίνει φίλος του, γνωρίζοντας ότι ίσως χρειαστεί στο μέλλον να μονομαχήσουν μέχρι θανάτου. Μια μέρα ο Λέντουλος Βαριάτος δέχεται την επίσκεψη του διεφθαρμένου γερουσιαστή Μάρκου Λικίνιου Κράσσου (Λόρενς Ολίβιε), ο οποίος του ζητάει να οργανώσει μια μονομαχία μεταξύ σκλάβων, για να ψυχαγωγηθεί η σύζυγός του Λαίδη Έλενα (Νίνα Φοχ), η κουνιάδα του Κλαύδια (Τζοάνα Μπαρνς) και ο σύζυγός της Μάρκος Γλάβρος (Τζον Νταλ). Η σύζυγος του Μάρκου Λικίνιου επιλέγει προσωπικά τους τέσσερις σκλάβους, μεταξύ των οποίων και το Σπάρτακο, οι οποίοι πρόκειται να μονομαχήσουν μέχρι θανάτου. Στην αρένα ο Σπάρτακος έρχεται αντιμέτωπος με τον Ντράμπα, ο οποίος καταφέρνει να τον αφοπλίσει με την τρίαινα του, αλλά όταν καλείται να σκοτώσει το Σπάρτακο επιτίθεται αντ' αυτού στον Μάρκο Λικίνιο που παρακολουθεί το θέαμα από την εξέδρα και σκοτώνεται από τη λόγχη ενός φύλακα. Δυο ημέρες αργότερα ο Σπάρτακος πληροφορείται ότι ο Μάρκος Λικίνιος αγόρασε την Βαρίνια. Η είδηση αυτή εξοργίζει τον άνδρα, ο οποίος οδηγεί τους σκλάβους σε εξέγερση προκειμένου να αποδράσουν από τη σχολή μονομάχων του Λέντουλου Βατιάτου. Ο Σπάρτακος κι οι υπόλοιποι σκλάβοι δημιουργούν μια στρατιά που ελευθερώνει όσους σκλάβους συναντήσει στο δρόμο της για τη Ρώμη. Σε κάποια πόλη ο Σπάρτακος συναντάει τη Βαρίνια που το έχει σκάσει από την υπηρεσία του Κράσσου και την παίρνει μαζί του. Η Βαρίνια του εξομολογείται τον έρωτά της. Τα νέα της εξέγερσης φτάνουν στη Ρώμη και προκαλούν αναστάτωση στη γερουσία. Ο πολιτικός αντίπαλος του Κράσσου, Σεμβρόνιος Γράχκος (Τσαρλς Λότον), βρίσκει έναν τρόπο να κατατροπώσει τον Κράσσου που δε βρίσκεται στη Ρώμη. Στέλνει τον Μάρκο Γλάβρο να αντιμετωπίσει τους σκλάβους, αφήνοντάς ένα μικρό μέρος του στρατού με αρχηγό τον Ιούλιο Καίσαρα (Τζον Γκάβιν) να φυλάει τη Ρώμη, ενώ παράλληλα συνωμοτεί με τον Λέντουλο Βατιάτο, ο οποίος θεωρεί τον Κράσσο υπαίτιο της εξέγερσης.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Spartacus». TCM database. Turner Classic Movies. Ανακτήθηκε στις February 29, 2016. 
  2. Kirk Douglas. The Ragman's Son (Autobiography). Pocket Books, 1990. Chapter 26: The Wars of Spartacus.
  3. «Kennedy Attends Movie in Capital». New York Times. 1961-02-04. https://timesmachine.nytimes.com/timesmachine/1961/02/05/118020108.pdf. Ανακτήθηκε στις January 20, 2012. 
  4. Link, Tom (1991). Universal City-North Hollywood: A Centennial Portrait. Chatsworth, CA: Windsor Publications, σελ. 87. ISBN 0-89781-393-6. 
  5. «2017 National Film Registry Is More Than a 'Field of Dreams'». Ανακτήθηκε στις December 13, 2017. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]